Het 'wassen' in die trein is iets dat de doorsnee westerling niet zou afgaan vrees ik (smile). Het is echt primitief en je mag niet preuts zijn om je in je onderbroek in de gang te staan wassen :) Maar verdomme dat hoort er hier bij. Supplementair: de toiletten zijn zgn. 'latrines', dus je moet blijven rechtstaan boven een gat, terwijl je onderaan de rails ziet passeren, maar het houdt het lekker 'luchtig'... ik heb al twee rollen wc-papier klaarstaan want reinigen met niks dan water zie ik niet echt zitten *grijns*

Ik heb me eens ooit op het platteland staan wassen in mijn "blote flikker", terwijl er boeren op stonden te zien. Tja, er was niks anders een grote ton water en een plastieken emmertje. Niet dat ik exhibitionistische neigingen heb of zo, maar er was niks anders en die mensen stonden er niet echt vlak naast, maar een paar meter verderop. Ik heb er nog naar gewuifd met de bedoeling om ze ambetant te laten worden door hun staren, maar die wuifden gewoon terug en bleven staan kijken :)

Het heeft "iets"... ik noem het 'back to basics'. Ik heb eens op straat (met een sarong rond mijn middel) staan "douchen" met behulp van een tuinslang. Waarom? Omdat het verdomd warm was en de stortbaden in het Guest House op dat ogenblik bezet waren. Ik heb Thais zich zo op straat zien wassen en wou dat ook eens doen. Het bleek zo raar om dat een westerling te zien doen dat een Thai er een Polaroid foto van genomen heeft. Immers, Ik leef hier volgens het alom gekende Engels gezegde: "When in Rome, do as the Romans do"... wanneer je ergens komt, doe dan zoals de plaatselijke bevolking doet.

Als ik van het noorden kom, wil ik naar Chon Buri om er van het binnenland te genieten EN... er zitten 'Rama's'. Ik zal
het eenvoudig houden en ze als opper-monniken betitelen, doch hierover later meer. Ik heb ooit tussen een tiental autochtonen een ceremonie meegedaan die ik nooit zal vergeten. Indrukwekkend met die samenzang (nasale klanken). Dat gaat door merg en been. Je zweet je daar letterlijk te pletter, maar dat kan je als 'zuivering' afdoen.

Nadien zal ik terug naar het zuiden afzakken. Men zal misschien denken dat het van hier naar ginder trekken lastig is, maar dat is zeker niet het geval; althans voor mij niet want ik geniet van elke verplaatsing op zich. Trouwens op een trein of een locale bus zie je ook veel van plaatsen waar de doorsnee touroperator-tourist nooit een oog zal kunnen op werpen. Je doorkruist letterlijk het land in alle facetten en dat maakt het nu net boeiend.
Maar... om dat te kunnen doen moet je even de gebruikelijke westerse manieren van luxe vergeten.

Losse gedachen inzake AZIE vs HET WESTEN:

Ik heb momenteel nog een zee van tijd voor de boeg om hier als MENS te leven, tot de dagdagelijke 'ratrace' in de ochtendspits weer een 'geleefde' werkrobot van me zal maken. Eigenlijk kan je hier pas beseffen hoe verkeerd men in het westen leeft.
Men wordt er geleefd van maandag tot vrijdag, opgejaagd om te presteren voor bedrijven die zich niks van jou als individu aantrekken, tenzij als controle-orgaan hoeveel werk je volgens de statistieken hebt neergezet. Het is echt zielig. Dagen, weken, maanden en jaren gaan aan je voorbij en wat heeft het je uiteindelijk opgeleverd ? Ben je gegroeid als mens ? Neen...
Het enige tastbare is dat elke maand je loon er ligt (en nog weinig ook), om wederom een volgende werkweek aan te vatten.

Ik zou iedereen een kleine periode in Azie toewensen om aan te tonen dat het ook anders kan. Men werkt hier ook, maar niet aan het helse tempo van ons. Men verdient hier minder, maar de levensstandaard is hier laag en wat heeft een mens nodig om te leven ? Een auto, een tv, een eigen huis ? Ik kan best zonder en zou in dit opzicht een goede Aziaat zijn. De mensen hebben misschien een materieel tekort, maar een overvloed aan menselijkheid.

De eerste keer dat ik heb mogen ervaren wat 'luxe' eigenlijk inhoud dateert al van in 1982 in Noord-Afrika. Ik deed een 3-daagse tour met een Landrover en dat betekende 2 nachten slapen op een houten brits. Wanneer je nadien terug in een bed kan slapen, dan voelt het als een hemel en het hoofdkussen als een wolk. Toen heb ik gezegd *DAT IS HET*... dit is wat men -dingen die we voor gewoon aannemen- leert beseffen en waarderen... men leert alles relativeren. Dat moment heeft een kentering in me teweeggebracht.

Men zegt dat de meeste Belgen geboren worden met een "baksteen in de maag". Hmm, dan ben ik alvast geen Belg, want ik moet niets weten van het zgn. "eigen huis". Ok, de huisbaas kan zijn flats verkopen en misschien moet je eruit. So what ? Dan huur je ergens anders. Geen enkel probleem. Ik zal NOOIT een lening aangaan om 'eigen-DOM' te hebben. Veel mensen blijven tot
de rest van hun dagen afbetalen... ALS ze het kunnen blijven afbetalen in tijden wanneer men plots werkloos kan worden (Sabena, Ford,...).

Nog iets waarmee ik me volledig kan vinden hier. Westerlingen (uitgezonderd mezelf) eten op 'klokvaste uren', of je honger hebt of niet. Wat voor waanzin is dat eigenlijk ? Hier eet men -volstrekt logischerwijs- wanneer men honger heeft, verdomme ! Wat is er logischer dan dat ? Bij ons 'het is 18 uur, dus wordt er warm gegeten'. Het is een gewoonte, meer niet. In dit opzicht leef ik al bij ons als een Aziaat en at nog nooit volgens de klok (ook toen ik nog 'normaal at'). Ik maakte iets wanneer ik honger kreeg.
Dat is iets wat je er bij ons niet inkrijgt :)

En over eten gesproken... ik ga niet pretenderen dat ik ineens terug trek in eten heb gekregen, maar ik tracht hier wel te eten. Ik hou ontzettend van locale markten en zo kan je daar bv verse 'tiger prawns' kopen (dat zijn grote scampi's). Je koopt die op een markt, neemt ze mee en laat dat op straat bij een of andere venter in een wok klaarmaken voor zo goed als niks.

Ik moet er wel bij zeggen dat ik eerst grondig controleer of die zijn wok proper is of ik ga elders. Hetzelfde met vis. Die koop je voor een appel en een ei op de markt en laat dat daar filleren om het vervolgens aan een straatkraampje te laten wokken. Het enige dat je aan dat kraam betaald is een kom rijst en iets om te drinken. Belachelijk goedkoop en ongekend bij ons. Zo koop je bv aan het ene kraam een kom rijst, bij het kraampje ernaast een stukje kip en verderop wat sla. Je bestelt aldus bij drie verschillende straatventers en eet het op aan het kraam waar je verkiest, gezeten op een klein plastieken stoeltje.

En iets wat ik niet ken, dat moet ik proberen. Zo zag ik iets dat er goed uitzag. Ik zag dat het (verse) zalm was in een witte saus dat een soort opgeklopte yoghurt bleek te zijn. Ik dacht eerst 'wat voor waanzinnige bedenkt zo'n 'combinatie', maar ik heb daar gratis van mogen proeven (ook dat kan hier zonder problemen) en verdekke het smaakte ERG goed. Die yogurt was ijskoud en dat over die zalm in dit klimaat ... dat ging er dus wel in.

Kopen van water, frisdrank of andere kleine spullen doe je bij de plaatselijke "kruidenier". Dat zijn kleine winkels (al dan niet in combinatie met een wasserij of een apotheek) waar je vanalles kan vinden, gaande van sigaretten tot duimspijkers. Elk dorp heeft zo wel zijn winkeltje. Opgelet om niet met een biljet van 100 Baht (iets minder dan 100 Bfr) te betalen, want de kans is klein dat men geen wisselgeld kan geven. Immers, de meeste aankopen hebben een prijskaartje van tussen de 5 en 25 Baht. Ter vergelijking, een pakje sigaretten koop je hier voor 20 Baht. Vers geperst (!) fruitsap 5 Baht...

Ik geraak stilaan gewend aan het relaxte tempo hier, ttz. "is het vandaag niet, dan is het morgen". Zoals gebruikelijk heb ik een week nodig om die overgang te kunnen maken. Vrijheid... ik ervaar het hier als nergens anders... onbegrensde mogelijkheden voor een reiziger. Dat is over heel Azie zo, maar alleen in Indie kon ik mijn draai niet vinden. De bevolking is erg kruiperig en daar heb ik het zo niet mee. Bijvoorbeeld, wanneer iemand per ongeluk met zijn arm tegen je stoot dan hoor je "Oh...a thousand apologies, sir", alsof een keer niet volstaat. Om over de armoede en alomtegenwoordige bedelarij maar te zwijgen. Ouders die de benen breken van kinderen om toch maar medelijden op te wekken bij de een of andere argeloze toerist. Je komt trouwens in Indie veel solo-reizigers tegen, alsof het land er een monopolie op heeft. In de sixties trokken veel jonge mensen naar Nepal om er 'verlichting' te vinden en zich te laten inwijden in de kunst der meditatie. Maar voor mij was een keer genoeg.

Ik wil Azie niet volledig vereren want er zijn kleine zaken waaraan ik me af en toe wel eens kan aan ergeren. Zo bijvoorbeeld aan het feit dat ze te lam zijn om hun voeten op te heffen wanneer ze zich verplaatsen. Als je bv naar een markt gaat en je moet slenteren wegens het vele volk, dan hoor je een pleiade aan geluiden, waarvan als absolute nr 1 het geslef van schoeisel. Als het om een paar personen ging, dan is dat nog enigszins te harden, maar wanneer het om honderden mensen gaat, dan is dat anders :)
Mens, dat is me daar een geschuiffel... ik word daar soms onnozel van.

Relaxatie vind ik bij het ondergaan van een Thaise massage. Voor alle duidelijkheid: dat heeft totaal niets te maken met een zgn. 'sex-massage'. Een traditionele massage zit in de cultuur ingeworteld en impliceert het rekken en strekken van alle pezen en gewrichten. Ze werken met duimen, vingers, handpalmen en voetzolen (!) op je lichaam. Het is tevens draineren (laten afvloeien) van toxinen. Men begint bij de voeten en eindigt bij de schedel. Al wat je moet doen is gaan liggen en 'ondergaan'. Yep, dat kraakt letterlijk en doet vaak pijn, maar nadien heb je een ongemeen goed gevoel. Men is een tweetal uur met je bezig. Het is verbazingwekkend hoe die mensen VOELEN als er in je lichaam iets niet in orde is. Immers, vorig jaar had ik net voor het vertrek een raar gevoel in mijn linkerhand en arm wanneer ik het hoofd achteruit hield. Na een reeks scans in de week voor vertrek en een paar naalden bij een (dure) neuroloog is dat niet weggegaan. Dat hebben ze hier wel degelijk op twee uur eruit gekregen en het is niet meer weergekeerd. Ik heb dat toen trachten uit te leggen met een combinatie van Engels en gebaren en ze hebben dat daadwerkelijk opgelost. Kostprijs van twee visites bij een Belgische specialist 2 X 120 Euro (plus nog een pak voor die scans), zonder resultaat.
Kostprijs hier amper 2 Euro, met resultaat. Het stemt wel even tot nadenken, zou ik zo zeggen... Feit is dat ik een paar foto's wou nemen van die masseurs in actie, maar na 1 foto kwam men mij 'vriendelijk' verzoeken om te stoppen omdat het een plek van complete rust en relaxatie is. Ok, geen probleem, ik heb toch 1 foto kunnen nemen...

5. ANTI-TGV TREIN NAAR BANGKOK :

Wanneer ik dit schrijf bevind ik me reeds in Chiang Mai (ttz. in het noorden omringd door bossen en bergen). De temperatuur is er een beetje koeler en het is zelfs vaak overtrokken. Het is alvast een welgekome afwisseling met de hitte van het zuiden. Momenteel is het zelfs aan het regenen. Maar voordat ik hier geraakt ben...

Ik moest dus eerst terug naar Banglamung om van daaruit met de boemeltrein naar Bangkok te geraken. Die trein rijdt een keer per dag en stopt overal. Je doet er ongeveer vier uur over om in BKK te geraken, wat met een bus (betrekkelijk) sneller kan, maar dan zie je niet veel van het landschap. Je ziet daar wat opstappen ! Dat gaat van schoolkinderen tot mensen die kippenhokken dragen (met inhoud) ! Soms zie je er een vrouw een baby de borst geven. Er zijn drie 'klassen', gaande van 'eerste tot derde'. Ik besluit 'eerste' te reizen en dat kost me de "astronomische" som van amper 30 Bfr. Dertig frank voor een ticket, terwijl je er gratis het landschap bij krijgt.

Dat zijn dus echt nog treinen zoals in de Far West ! Om dat plaatje geheel compleet te maken draagt de controleur een masker en gaat precies een overval plegen (maar het is tegen het stof want die vensters staan constant open).

In die trein zijn geen deuren en je kan eigenlijk achteraan van de trein springen zonder probleem.
Het toilet (of wat er voor moet doorgaan) is abominabel en jawel, ik ben "moeten gaan", letterlijk met 'horten en stoten', want dat ding rammelt van links naar rechts en je kan je maar aan één bar vasthouden, terwijl je alle moeite moet doen om je kledij proper te houden. Een haak om je broek aan te hangen was handig geweest, maar zover heeft men hier niet nagedacht :)
Ik ben een hygienefreak en je kan iets (betrekkelijk) luxueuzer naar BKK rijden via een of andere bus, maar ik kies bewust voor het avontuur. Wil er even bij vermelden dat je zo goed als geen touristen op deze treinen ziet en ik weet ook wel waarom. Het is echt alsof je een eeuw terug in de tijd reist. Comfort is iets anders, maar ik wil hier geen comfort... ik mijd het zelfs. Enfin, ik ben in BKK geraakt en heb daar mijn koffer in bewaring gegeven.

6. NACHTTREIN NAAR CHIANG-MAI :

Dan met de rugzak de nachttrein op naar Chiang Mai. Dat is ook steeds een overgetelijke ervaring :)
Die trein rijdt dus pal naar het noorden en er zit een allegaartje van passagiers op: Laotianen, Birmanezen, Thais en sporadisch een tourist, ttz ene met klo*** aan zijn lijf om ook via deze weg te reizen. Ik maakte er kennis met een Fransman die net als ik individueel reist. Het was de tweede keer dat die het land doortrekt en gedurende een paar uren hebben we reiservaringen uitgewisseld.

Men probeert deze treinreizen niet echt aan te smeren omdat er in de locale toeristische sector niet genoeg geld mee te verdienen valt en men het trein- en/of busreizen niet echt stimuleert. Immers, op nog geen twee uur tijd kan je van BKK naar Chiang Mai vliegen en daar verdienen de operators wel aan. MAAR dat is niet het echte binnenland zien en alles wordt voorgeprogrammeerd. Doet me weer denken aan geleide groepsreizen waar ik een hekel aan heb.

De rit zelf duurt 14 uur en het is een slaaptrein. Je kan aan het loket opteren voor een beneden- of een bovencoupe. Ik koos voor het eerste. Voor het bovenste bed klapt men een luik naar beneden en voor het onderste trekt men de twee zetels bij elkaar, waarover een dunne matras gelegd word. Elkeen krijgt een hoofdkussen met propere overtrek en een gewassen dekentje. Vervolgens hangt men aan weerszijden (boven en onder) met haakjes een gordijntje waardoor je volledig prive zit. Omdat ik me niks aantrok qua schroom (want dat kennen ze op die treinen niet) heb ik me net voor de slaap-poging (!) laten fotograferen door de Steward die de bedden opmaakte:

Die trein rijdt dus door de bergen en het is een klimmen van jewelste.
Ik heb geprobeerd om te slapen, maar dat is moeilijk. Op zeker ogenblik -tussen wakker en slapen- voel ik dat ik moet niezen. Tiens, toch geen verkoudheid zeker ? Nope...POLLEN !!! En die kon je letterlijk door de wagon zien vliegen. Mijn ogen kregen het enorm te verduren en bijgevolg mijn keel ook. Ik had daar vorig jaar geen last van, maar nu was er veel wind en dat stuifmeel werd die wagons ingeblazen. Niezen en nog eens niezen... dus ik snuit in het halfdonker en leg mijn hoofd weer op het kussen. Plots voel ik
iets warms over mond lopen. Ik had blijkbaar iets te hevig gesnuit, want ik voel bloed uit mijn linkerneusgat lopen en op dat hoofdkussen. Yep, een bloedneus. Enfin, met een zakdoek ertegen naar de restauratiewagen (stel je daar niks bij voor... een klein hokje met wat drinken) en er volgde deze conversatie:
- do you have ice ?
- sorry sir, no ice cream
- no... do you have ICE ?
- Ice... what you want to drink ?
Na veel vijven en zessen kreeg ik dan toch een paar ijsblokjes die ik een plastiek zak stak en (in de coupe) in mijn nek legde. Aan de Steward een propere kussensloop gevraagd en weer moeten niezen, enfin een ellende. Dat is niet 1 keer niezen maar herhaald kort na elkaar.

Die trein stopt een keer of vijf tijdens de rit en telkens komen er mensen bij. Je ziet die niet (omdat ieder in zijn individueel slaapvertrek ligt met gesloten gordijnen) maar je hoort die wel afkomen: de trein stopt, gevolgd door gepraat en dan door het lawaai van de beddenopmaak (dat in- en uittrekken van die slaapbakken verloopt met herrie).

Die trein zat stampvol en wat verderop zitten Chinezen gedroogde vis te eten. Op de duur begint de hele wagon er naar te stinken... Ik heb al een paar luidop zitten vloeken, maar je kan er niks aan verhelpen. Enfin, ik probeer nogmaals in te dutten op de maat van de kadans van de trein... tot ik plots precies hoor zingen. Miljaarde... wat is dat nu weer ? Ik sta op en zie in de coupe onderaan naast mij twee monniken zitten die 's nachts psalmen aan het zingen waren ! Ja, het heeft even geduurd, maar ik moest die twee nadien op foto vereeuwigen...

Ook op deze trein vergt het bijna heldenmoed om naar het toilet te gaan. Het zijn latrines (een gat in de grond) waar je moet gaan overhangen en je gevoeg doen, terwijl je de wind voelt razen. doen. Indiana Jones ten voeten uit. Over voeten gesproken... je moet zien dat je schoenen aanhebt of je staat er in het "water". Een Aziaat gebruikt geen wc papier, maar verschoont zich met water via een sproeiertje. Die vloer ligt aldus vol water waar je staat in te dabben. Probeer je dat eens visueel voor te stellen: de trein beweegt zich met horten en stoten, je kan je aan een kant vasthouden, je voeten staan in water en dan moet je je concentreren op de grote
boodschap.

Een onverwacht obstakel: rond een uur of 4 in de ochtend stopt de trein nogal bruusk. Dat is raar want normaal zou hij nu in een stuk verder moeten sporen. Misschien moet hij wachten om een andere trein eerst voorbij te laten gaan, hetgeen nog gebeurt. Maar na een paar minuten hoor je dat er over-en weer gerend word. Wat verderop roept een vrouw. Er is iets aan de hand. In een wagon verderop had een man (vermoedelijk) een hartaanval of beroerte gekregen. De trein stopt en buiten is niets te zien dan duisternis en bomen. Door het raam kan ik zien dat ze een man naar buiten hebben gedragen op zijn slaapmatras.
Zo ver ik mijn hoofd kan rekken zie ik dat men hem probeert te reanimeren. Als verlichting een paar lantaarns... het heeft iets lugubers. In mijn wagon hoor je het merendeel van de passagiers ontwaken door het tumult buiten. Er staat een vrouw (vermoedelijk een familielid) te roepen en een paar anderen maken zenuwachtige bewegingen. Die trein heeft een klein uur stilgestaan. Je moet je dat proberen voor te stellen. Er is daar dus niks buiten en je kan geen ziekenwagen bellen in het midden van niets. Na een tijd werd hij weer naar binnen gedragen en iedereen zat met gefronste wenkbrauwen af te wachten. Een van de Stewards kwam de gemoederen bedaren en zei met een geforceerde smile in een paar talen, waaronder ook Engels 'him ok', waaruit men mag concluderen dat de man in orde was. Of hij dat nu zei om geen paniek te veroorzaken of niet, daar hebben we het raden naar.
Feit is dat in het eerstvolgend station (niet voorzien om er te stoppen) wel degelijk een ziekenwagen stond, maar dat was meer dan half uur nadat de trein terug vertrokken was. Ze hebben die met matras en al (plus bagage) en een paar familieleden (?) weggevoerd.

Het was al bij al letterlijk een belevenis. Ik heb dus geen oog kunnen dichtdoen en bij de anderen was dat blijkbaar ook niet het geval, te horen aan het geroezemoes.

Dan KAN je nog 'toilet maken' en daar stond ik op. Ook dit valt onder de categorie 'kunst en vliegwerk'. Per wagon zijn 2 kleine lavabootjes pal naast elkaar. Indien er iemand naast je staat is het echt drummen om recht voor het klein kraantje te kunnen staan. Achter je staan er al wat anderen te wachten. Ik heb daar in slip een 'kattewasje' gedaan, zonder me veel aan te trekken wat anderen denken of dachten... en dit terwijl die trein heen en weer waggelt door het berglandschap.

7. CHIANG-MAI :

Met meer dan een uur vertraging aangekomen in Chiang Mai. Het is vrij eenvoudig om logement te vinden. Al wat je hoeft te doen is aan de chauffeur van een tuk-tuk (driewielige open taxi) te vragen naar een Guest-House. Hij kent er verschillende en ik vraag er een ver weg uit de buurt van het station. Na eerst de prijs van de rit te zijn overeengekomen (het is hier ook afbieden) brengt hij je erheen. Is daar geen plaats, dan naar de volgende, maar in de eerste was al plaats. Wees maar zeker de chauffeur een percentje krijgt om
een klant aan te brengen, maar zo is iedereen tevreden :)

Ik probeer zoveel mogelijk foto's te nemen om een en ander te illustreren, maar het is een wegwerpding en ik weet niet of alle foto's gelukt zijn qua belichting of dat degenen waaraan ik vroeg 'you-take-picture-me-please' (in gekapte, eenvoudige woorden verstaat men dat het best) een vaste hand hadden. Hier een foto (ik haat poseren, maar er is geen alternatief wanneer je zelf op een foto wil staan) in het Guest-House te Chiang Mai:

In Chiang Mai zit je in de bergen en kan je majestueuze wandelingen maken. Er zijn hier mooie landschappen en het is ideaal om in weg te zinken. Deze plaats betekent voor mij wandelen, af en toe rusten, verse berglucht inademen en lezen. Prachtige waterval gezien en ik kan daar lang naar kijken... zonder te praten, zonder andere geluiden dan die van het water.

Als je uit de touristische centra blijft is Thailand veilig qua criminaliteit. Toch heb ik voor de zekerheid een mes op zak, want wanneer je in het donker loopt, KAN het altijd gebeuren dat een of andere locale dronkelap wat ambras komt zoeken. De Thaise whiskey is niet alleen spotgoedkoop, hij is ook hoog aan alcoholgehalte.

Ik wist dat ik ook naar het noorden zou trekken ging en had een dunne regenjas meegenomen die nu van pas komt. Wat een contrast met eergisteren. Uit Banglamung vertrokken in volle hitte om dan nu in regenjas gekleed over straat te gaan. Ik hoop dat het de pollen uit de lucht houdt want het niezen is voorlopig niet gestopt.

Ik besloot om nog een paar dagen te blijven, de regen is opgehouden en het zicht hier is adembenemend. Ik leg hier dagelijks wat kilometers af en dat moet ik af en toe bekopen met een blaar, maar die doorprik ik en doe er vervolgens een pleister over. Omdat je hier ontzettend zweet (ook in het noorden) is het essentieel om over je zoutinname te waken. Per dag moet er een hoeveelheid zout worden ingenomen. Ik hou dat in de gaten... gebeurt het niet via voedsel, dan heb ik zouttabletten bij.

Momenteel woedt er een kleine mierenplaag in de wasbak van mijn kamer en heb er al over geklaagd, maar er is niets aan te doen. Die komen door kleine gaatjes en het minste, geringste beetje voedsel volstaat om een leger op de been te brengen.

Ik vertrek hier terug met die "fameuze" trein, richting Bangkok. Voor het vertrek werd er een "raid" gedaan door de politie. Dat is gebruikelijk omdat er vanuit het noorden geregeld drugs worden gesmokkeld. Ik was erop voorbereid want ik had dat al eens meegemaakt. Verscheidene tassen moesten worden geopend en tot mijn grote verbazing moest ik mijn rugzak niet openen. Ik was er ten stelligste van overtuigd dat ik het -en dan vooral als westerling- weer aan mijn been ging hebben maar het was niet zo.
De rest van die lange treinreis verliep betrekkelijk makkelijker dan het heengaan, niettegenstaande het niezen door die pollen. (Ik haat poseren, maar je kan niet anders wanneer je iemand vraagt snel een foto te nemen... je kan die mens geen uur laten wachten)

8. TWEE 'OBLIGATE' DAGEN IN*STINKEND* BANGKOK :

Vooreerst: ik haat Bangkok. Waarom dan de tussenstop ? Eerste reden: aankoop van kleren (geen copijen want die tijd is al lang voorbij en de politie doet regelmatig invallen). Kledij (ook merken) is aanzienlijk goedkoper in deze metropool dan in elke Westerse. Tweede reden: video-projector in Pantip Plaza (waarover dadelijk meer)

Probleempje is dat ik in Bangkok nog een hotel moest vinden dat niet al te duur is en dat is wel degelijk een opgave ! Die stad is zo
immens (!) groot dat het zoeken naar een 'Guest-House' zo goed als onmogelijk is. De dure luxe hotels worden wel alom gepropagandeerd, dus ik zal aan een taxi-chauffeur (en maar afbieden op de rit) vragen naar een middenklasse hotel in de buurt van Pantip Plaza en het Tradecenter (kledij).
Het is er vreselijk druk, stinkt als de pest (je kan de 'smog' der uitlaatgassen bijna kauwen), maar ik troost me met "DE" gedachte aan die boottrips en eilanden in het verschiet, wanneer ik terug naar het zuiden trek.

Enfin, ik vond een hotel en deed mijn twee bestemmingen ter plaatse aan. In Bangkok loopt een monorail doorheen de stad. Daar ik niet echt een BKK-liefhebber ben, had ik nog nooit die 'sky-train' genomen. Het is op het eerste zicht een kluwen van overstappen en zoeken. Maar al bij al liep ik niet verloren. In feite was het niet zo moeilijk, vooral dan wanneer je wat kennis hebt van het Londense Subway systeem. Wanneer je het even bekijkt en logisch denkt is het redelijk snel te vatten.

Enfin, ik ben zonder problemen in Pantip Plaza geraakt.
Het is HET mekka voor audio-visuele freaks. Vijf verdiepingen vol nieuwste snufjes op het gebied van pc, audio en video. De ene winkel naast de andere en die concurreren elkaar qua prijzen kapot. Je weet niet waar je eerst moet kijken. Het is gigantisch. De foto geeft een vertekend beeld van de ware afmeting van het gebouw, want elke verdieping is immens groot, met allemaal kleine winkelgallerijen achterin... Dit is uniek ter wereld en men komt dan ook van einde en ver naar hier. Het is een enorm contrast met de levenswijze van het binnenland.

Stel: je denkt een laptop te zien voor 45.000 Fr en koopt die onmiddellijk, maar dan dan zie je diezelfde drie verdiepingen hoger aan een lagere prijs staan. Je kan er echt UREN in rondlopen. Ik was er ooit geweest, maar dat is al een tijdje geleden en de techniek staat niet stil.

Ik heb geen materialisme nodig, maar een pc is voor mij niets meer of minder dan een werktuig en geen luxe-artikel. Ik heb altijd van film gehouden en toen ik op het werk kennismaakte met het begrip "video-projector" werd mijn interesse meer dan geprikkeld. Een film is niet bedoeld om op een klein tv-beeld te worden weergegeven maar dient te worden geprojecteerd op een groot scherm en dat is nu net wat die toestellen doen. Maar heb ik het wel "echt" nodig ? Neen. Daarom wordt het louter een informatief bezoek uit nieuwsgierigheid. Ik blijf graag op de hoogte van de recente ontwikkelingen op audio-visueel gebied en heb vorig jaar in Singapore al wel een en ander gezien, maar op een jaar tijd zijn die dingen reeds verouderd. De techniek evolueert razendsnel. De pc die je vandaag koopt is volgende maand al 'oud'. Dat is een feit.

Ik heb mijn 'bescheiden' kledingaankopen in mijn koffer gestoken (daar komt terug plaats in want regelmatig gaat er een pak Humo's uit) en opnieuw in bewaring gegeven. Volgende bestemming wordt Chon Buri. Ik kon met de trein gaan, maar ik heb momenteel genoeg treinen gezien voor een tijd. Dus wordt het per bus. Moet er even bijzeggen dat die chauffeurs echte cowboys zijn. Je moet dat hebben meegemaakt. Die razen de ene na de andere wagen voorbij. Zelfs in het drukke stadsverkeer van BKK kunnen die hun bus zo vaardig bewegen dat het onvoorstelbaar is. Van links naar rechts. Ik spreek niet alleen over auto's want daar tussenin rijden ontelbare bromfietsers. Op een grote baan, wanneer er iemand voor hen te traag rijdt, dan volgt steevast getoeter; dat is precies een zenuwtrek bij die mannen. En maar gas geven... ik zou die hun opleiding wel eens willen zien want het is echt indrukwekkend. Hoe ze in de verkeerschaos domineren door iedereen te snel af te zijn.

9. CHON BURI:

In schril contrast met het stinkhol (BKK) -ik begrijp trouwens niet hoe mensen in die stad kunnen wonen je kan er de smog bijna kauwen- zit ik terug in verse lucht. Maar in BKK... er werken en wonen miljoenen mensen. Ik zou die hun longen wel eens willen zien. Ik ben regelmatig ergens moeten binnengaan met airco omdat ik letterlijk naar adem snakte. Maar nu ben ik terug in het zuidelijk gedeelte. Dan pas besef je weer WAT natuur eigenlijk is en doet. Deze ervaring deed me denken aan de film "Soylent Green". Die hele film speelt zich af in de grauwte van een stad na een nucleaire ontploffing. De ganse film door zie je een groenachtige kleur wanneer er buitenopnamen zijn. Groene rook. Wanneer iemand gaat sterven dat wordt hij net voor het sterven in een ruimte gelegd waar hij een natuurfilm te zien krijgt zoals het leven was voor de explosie. Menslief...na anderhalf uur groene smog te hebben gezien zie je plots herten, blauwe lucht, het heldere water van een kabbelende beek, bloemen, velden... op die paar minuten BESEF je maar eerst hoe mooi die dingen zijn, die wij als 'gewoon' zijn gaan beschouwen. Die overgang heb ik ook nu ik hier zit en ik moest meteen aan die film denken...Chon Buri... synoniem voor rust en frisse lucht tov Bangkok.

Thailand heeft ontelbare eilanden waarvan Koh Samui een van de meest begeerde is onder de toeristen. Maar dit impliceert veel westerlingen en daar blijf ik weg, maar er zijn nog onbezoedelde plekken ook. Mij krijg je nergens ter wereld in zeewater, behalve op sommige plaatsen hier. Het water is bijzonder helder, zonder lege plastieken flessen, uitwerpselen of andere rotzooi erin. Ik heb misschien vaak een rare gedachtengang en in dat kader dacht ik aan het feit dat levende wezens (waaronder de mens) allerlei rotzooi uit- en van zijn lichaam laat lopen. Als we even van kop tot teen nagaan...
hoofd: schilfers en haar *** ogen: tranen en 'prut' *** neus: snot en 'vissen' *** oren: oorsmeer *** mond: speeksel, slijmen, tandplak, onverteerd eten, tongbeslag *** oksel: zweet *** handen: nagels *** geslachtsdeel Man/Vrouw: (vul maar in) *** rectum: (vul maar in) *** voeten: nagels (sommigen schimmels en/of zweet) *** huid: zweren, abcessen, acne, dode huidcellen die we in bed afstoten en waar de huismijt zich tegoed aan doet... Tja, men staat er misschien niet bij stil, maar het is wel degelijk zo. Het is het overwegen waard vooraleer nog eens in een publiek zwembad te gaan baden, he :)

10. CHON BURI: RAMA

24/11: Ik wil een Rama zien en ik wist dat er hier ene was. Ik ben een nuchter persoontje, maar met wat men in het verleden soms voorspelde (en factueel bleek) ga ik er toch met kloppend hart op "audientie". Een Rama is hier echt een "icoon". Bij een monnik kan dat betrekkelijk makkelijker, maar een Rama is een soort paus. Ik heb enorm veel ontzag voor mensen met dit kaliber aan wijsheden. Ik wenste dat ik even kon zwemmen in die oceaan van kennis... al was het maar voor even.

Er is hier een tempel op een grote hoogte gelegen. Waarom ze die steeds op een hoogte bouwen is louter symbolisch. Men kiest een hooggelegen plek om dichter bij de hemel te staan. En is dat niet mogelijk in een stadsgedeelte, wees er dan maar zeker van dat ze je daar eerst honderden (!) trappen zullen doen opgaan vooraleer je in de tempel zelf bent.

Maar ik hou niet van tempels in steden. Ik wil die van het binnenland bereiken. Ik heb vorig jaar een soortgelijke stunt willen uithalen door te voet een steil pad op te gaan, maar dat is me toen "niet echt goed bekomen". Echter... ik voel me veel fitter en wil dat per se te voet doen. Dat is dus letterlijk steeds bergop wandelen en zweten dat het een lieve lust is. Tussen de bossen is een pad gemaakt dat net groot genoeg is om er een wagen te laten passeren, maar links er rechts is er niks anders dan bos. Dat betekent dat er in bossen reptielen huizen, dus ik pas wel op en zal in het midden van pad wandelen. Mijn ogen zullen wel van links naar rechts gaan. Ik ben trouwens ooit eens in de enkel gebeten door een adder in een bosomgeving. Al bij al: ik ga er voor.

Die tempel ligt in het bovenste gedeelte. De doorsnee Thai doet dat via een tuk-tuk of achterop een motorfiets; ik wil geen 'doorsnee' zijn. De monniken doet dat te voet en ik ook. Niet dat ik me ooit zou kunnen vergelijken met die mensen, maar ik WIL afzien om boven te geraken. Er gaat dus een serieuze klim aan vooraf. Echter, ik ga dat niet meer zo roekeloos doen en zeker niet meer in volle
middagzon. Hoe onnozel en overmoedig kan een mens zijn, he... Feit is dat ik een flink stuk zal moeten afleggen, maar neem genoeg drinken mee EN ik zal mijn tijd nemen. Het is eigenlijk je fysieke grenzen verleggen, doch deze maal met verstand want ik wil er niet aan bezwijken.

Ik ben er dus wel degelijk in geslaagd om heelhuids TE VOET op de plek te geraken waar die tempel was. Een persoonlijke overwinning ! Ik geef toe dat ik onderweg twee keer even gestopt ben en dat mensen die met de brommer of auto passeerden teken deden of ik een lift wilde, doch heb dat beleefd geweigerd. Na een wandeling om 'U' tegen te zeggen moet je nog een serieuze klim naar boven doen via een steile, stenen trap.

Eens boven kom je op een soort plateau... een zandplek, met hier en een boompje, gewoonlijk met een klein prieeltje ernaast met offers en waar wierook brandt. Wat verderop is een stalletje (waarover later meer), daarnaast is er het vertrek waar de monniken wonen en uiterst rechts is de "audientie-ruimte" waar de Rama mensen ontvangt. Een ceremonie vindt plaats in de tempel zelf; een "audientie" in een aparte, sobere ruimte. Het is de gewoonte dat Thais offers brengen. Gewoonlijk kopen ze levensmiddelen in het dorp en nemen die mee naar boven om aan de monniken te geven. Die mensen komen met vervoer en ik zag me niet direct een pak mee naar boven sleuren. De klim op zich was al een uitputtingsslag. Maar ik weet dat er in de buurt van de tempel altijd een kraampje is waar je oranjekleurige offer-emmers kan kopen met levensmiddelen.

Het eerste wat opvalt is de rust... de stilte is voelbaar en je kan niet anders dan een vredig gevoel over je heenkrijgen. Er lopen daar allerlei dieren rond, maar die leven ook gewoon naast elkaar: honden, katten, kippen... Je *voelt* gewoon dat het vreedzaam is.

Ik hoop van een Engelssprekende monnik te vinden. Echter, wanneer je als westerling daarboven rondloopt, dan val je op en duurt het niet lang vooraleer iemand je zal aanspreken en dat was in mijn geval een jonge monnik. Ik vroeg hem om de Rama te zien en hij zei me dat ik nog even moest wachten omdat er mensen bij hem waren met het verzoek om op die plek een uitvaart te doen van een overleden familielid. Er worden daar dus ook ceremoniele verbrandingen gedaan, hetgeen de plek nog sacraler maakt.

Ik wandel rond op dat plateau en besluit om een emmer met levensmiddelen te kopen voor het offeren. Ik zie die mensen buitenkomen en de jonge monnik gaat naar binnen. Mijn zenuwen bonken al in mijn keel, maar de jongen keert terug met de woorden dat Rama eerst wenst te eten. Het loopt immers tegen het middaguur en dat is ook voelbaar aan de hitte die begint door te breken. Goed, ik neem iets om te drinken, zet me tegen een boom, geniet van het beetje wind dat je op die hoogte hebt en wacht af. Het nadenken begint.
Ik ben niet snel geintimideerd, maar ik heb enorm veel ontzag voor monniken die wel degelijk de wijsheid in pacht hebben, laat staan een Rama waar mensen van einde en ver naartoe komen. Men zou het een soort paus kunnen noemen. Het is intellect 'pur sang' en ik kon me niet aan de gedachte ontdoen van de belachelijke dogmatische leer van het christenDOM waar vooral op angsten wordt gewerkt. De leer van Boeddha is geen godsdienst, maar een wijsbegeerte en dat is totaal iets anders.

Ondertussen bereiken anderen de tempel. Twee wagens en iemand per bromfiets. Maar ze kunnen wachten, want nu zal het eerst mijn beurt zijn. Ongeveer een half uur later wenkt de jongen dat ik naar binnen mag. Ik hoefde niet te vragen om bij me te blijven om te vertalen. Dat was niet nodig, hij begreep dat zo. Ik doe mijn schoeisel uit en ga naar binnen.

Ik zie een in gewaden geklede man zitten die me ernstig toekijkt. Ik geef hem de offer-emmer die hij aanneemt en gebiedt me voor hem te zitten. Uit instinctief respect maakt ik een boeddhistisch gebaar, nl. de handen gestrekt bij elkaar, het hoofd licht gebogen en met de vingertoppen raak ik licht mijn voorhoofd aan.
Via de jongen verneem ik dat Rama mijn geboortedata vraagt (volgens de Thaise kalender leeft men in 2046). Hij neemt er een dik boek bij en begint op te zoeken en vanalles op te schrijven. Plots gebiedt hij me om languit op de grond te gaan liggen, met de voeten naar hem. Ik moest de ogen sluiten. Er wordt een langzaam een wit laken over me getrokken en Rama prevelt woorden die ik niet kan begrijpen. Vervolgens wordt het laken langzaam weggetrokken en nu moet ik omgekeerd gaan liggen, nl. met het gezicht dichtbij hem. Nu met de ogen geopend, weer het laken over me heen, prevelingen en het laken wordt weer weggetrokken. Dan begint hij te prevelen, terwijl hij gewijd water over me sprenkelt. Dat duurt een paar minuten. Hij kijkt me aan en vermoedelijk voelt hij mijn ontzag voor hem en ik krijg een glimlach die me als een golf van warmte omringt. Ik moest slikken.

Hij begint traag tot me te praten en de jongen vertaalt, hetgeen ik dan nu zal proberen te vertalen in het Nederlands. Ik heb het zo goed mogelijk in mijn geheugen opgeslagen.
"Ik zie veel oude tranen" (jeugd ?) "Ik zie dedicatie, toewijding en studie" (Breendonk ???!). Nuchtere westerling dat ik ben, denk ik even dat hij misschien gokt dat elke westerling universitaire studies kan aanvatten, maar dat gevoel verdwijnt niet lang daarna. "Bent u getrouwd ?" Ik antwoord 'neen' en hij trekt een vragende blik met de woorden "ik voel veel liefde voor kinderen". Ik schrik even. Hij vraagt nogmaals of ik gehuwd ben en weer zegt hij dat hij kinderen ziet waar ik erg van hou (mijn neefjes ???). Misschien vul ik in omdat ik zelf wil dat zijn woorden bewaarheid worden, maar het gaat verder. Aub, neem er nota van dat ik een scepticus ben en met beide voeten op de grond sta. -Bepaalde details hou ik voor mezelf omdat ik misschien uit bijgeloof niet alle voorspellingen wil bekend maken- maar ik kan u verzekeren dat hij zonder enige voorkennis 'nagels met koppen sloeg' !

Rama draaide zich om en haalde een bol spierwit 'garen' uit een tas. Via de jongen begreep ik dat het sacrale koord was die 1OO jaar onder de grond heeft gezeten. Elk jaar stopt men een gewijde rol koord (ik zal het zo maar noemen) in een hermetisch afgesloten zak in de grond om het na een eeuw terug op te graven. De draad die ik zag was dus een eeuw geleden in de grond gestoken door
de monniken die er toen leefden. Merkwaardig dat die kleur spierwit was gebleven. Ik draag al jaren een boeddhistische armband en ik kende die alleen in gele vorm. Ik vroeg naar het verschil met de witte die ik nu zag en er werd me gezegd dat de kracht groter was omdat de wijding gebeurde door een Rama. Het is een armband die geluk moet brengen en dat Boeddha over je waakt. Rama doet me die band aan, terwijl hij woorden uitspreekt. De gele hangt nu samen met de witte aan mijn rechterpols, hetgeen me meer kracht moet geven. Het zijn geen materiele juwelen, geen gouden kruizen, maar iets "basic". Er daar zit meer waarde aan vast dan aan een gouden ring of zilveren ketting want dat is materiele symboliek; dit is geestelijke.

Volgens zijn berekeningen zou ik normaal een leeftijd van 86 kunnen bereiken, dat betekent dat ik nog een lange weg te gaan heb. :)
Een Rama is geen waarzegger, maar put uit een ongelooflijke levenskennis. Hij laat je vooral zelf nadenken, waarop het hele boeddhisme trouwens op gebaseerd is: de verlichte geest; denken.
Ik vertrok... maar niet met een leeg gevoel...

11. CHON BURI: VOETREFLEXOLOGIE

Omdat ik mijn voeten de laatste tijd wat over-geforceerd heb, zit ik hier in de luxepositie dat ik ze kan laten verzorgen, door middel van een voetreflexologie. Dat is -zoals het woord het zegt- een massage van voeten (en scheenbeen en achillespees) om de reflexen aan te scherpen en om via de voet de rest van het lichaam te voelen. Deze techniek is Chinees van oorsprong en 5000 jaar oud !
Je voelt hoe men vastgeroeste pezen weer losmaakt. Ze nemen bv een teenkootje vast en knijpen daarin tot het wegspringt. Het is hetzelfde met de achillespees. Ik moet er meteen bijzeggen dat ook dit soort massage niet voor kleinzerigen is :) Het is eigenlijk weer een combinatie van pijn en deugd. Maar als je nagaat is dat ook waar het om in leven om draait: verdriet en -soms- plezier.

Omdat ik als enige westerling tussen Thais lig, weet ik bij voorbaat dat ze mijn pijngrens zullen testen. Ik ken dat... dat doen ze altijd en dat zal erbij horen zeker. Maar een verwittigd man is er twee waard, m.a.w. gaan liggen en ondergaan ;)
Hetgeen bijzonder pijnlijk is, is wanneer ze met de botte punt van een houten spatel op bepaalde punten in je voetzool drukken en dat een paar seconden aanhouden. Ik garandeer je: dat doet verdomd zeer op bepaalde plekken. Ik lig er met de ogen dicht, maar weet dat men mijn reactie observeert en ik hoor die masseurs onderling Thais praten en wat gniffelen. Ik zweer je dat ik geen krimp geef, zelfs geen beweging met een ooglid. Het is natuurlijk niet constant pijnlijk want zoiets zou onhoudbaar zijn. Na een gevoelige plek te hebben behandeld wordt de olie bovengehaald en smeren en masseren maar (meestal met de duimen want het is een pure drukpuntmassage). Even vermelden dat wanneer men met de ene voet bezig is, de andere warm in een handdoek zit verpakt. Over je bovenlichaam ligt een klein laken. Het gebeurt dat men plots met de vuist (!) op een pees klopt of op je voetzool. Dus alert zijn met de ogen dicht anders schrik je je te pletter, maar ik weet dat ik me er aan kan verwachten.
Wanneer die massage over is, moet je rechtzitten op een bankje en rekken ze je nek om het bloed te laten circuleren. Stel je dat even voor: ze duwen met de punt van hun elleboog op je linkerschouder en trekken dan je nek naar rechts (dat kraakt) en nadien doen ze het met de andere schouder. Dan drukken ze op je 'slapen' en je schedel. Het lijkt misschien op SM, maar dat is het niet :)

Het is mijn laatste dag in Chon Buri. Ik moet morgen twee bussen nemen om aan de overkant van de golf van Siam te geraken, nl. Samut Songkhram. Tja het zijn hier veeleer moeilijk uit te spreken plaatsnamen, maar dat zou men hier vermoedelijk ook van de onze zeggen.

12. SAMUT (UITVALSBASIS VOOR EILANDEN)

Het is hier erg warm, ook 's avonds en ik kan in plakkerige toestand niet slapen. In sommige Guest-Houses is airco, in andere hangt een grote ventilator aan het plafond. Als ik in zo'n kamer verblijf kan ik me nooit van de gedachte ontdoen: STEL dat zo'n schroef in roterende beweging van het plafond valt. Ik kijk toch altijd eerst ff goed of dat ding wel degelijk vast zit :)

Het eerste wat ik doe als ik ergens kom, dan is het wat 'inkopen' doen. In hoofdzaak drinken en fruit, maar wat ik hier vanmiddag zag, tart alle verbeelding. Spijtig dat ik de camera niet bijhad, want dat was een foto waard.
Kleine markten zijn hier overal te vinden, gewoonlijk met vers voedsel en vanalles en nog wat. Stel je even voor: er stopt een kleine open wagen bij het begin van de markt. Achterin ligt blijkbaar iets ingepakt in een groot zeil. De chauffeur toetert een paar keer, stapt uit en samen met zijn bijzitter sleuren ze dat zeil naar een vrije plek op de grond. Ondertussen zie ik daar vrouwen aankomen, de ene na de andere. Op de duur is dat precies een horde wilden. Ik blijf staan en vraag me af wat er gebeurt. Ze ontvouwen dat zeil en daartussen liggen allemaal kleren (2e-hands zo te zien). Die vrouwen storten zich op die berg kledij en beginnen dingen uit te zoeken aan een tempo dat ik niet kan beschrijven. Het was alsof ze een race tegen de tijd deden (en dat voor Thais !) Dat is zo'n komisch zicht dat ik mijn lach niet kon inhouden. Dus rondom die BERG kleren zitten een 40-tal vrouwen als bezetenen erin te graaien, met het zweet op het voorhoofd. Dit had ik nog niet gezien :)

Samut ligt aan de overzijde van de baai en hier kan ik naar willekeur gaan 'Island hoppen'. Ik kijk daar vreselijk naar uit en heb iets met de zee vermoed ik. Gelukkig ben ik geen last van zeeziekte, want ik kan je verzekeren dat die kleine bootjes serieus heen en weer kunnen gaan, zodat je af en toe een klets water over je heenkrijgt, maar ik hou daar van. Ik vermoed dat velen me (weer?) voor abnormaal zullen verklaren, maar ik hou van ruwheid op zee en dat je soms van links naar rechts deint...

Er bestaat hier dus mogelijkheid om mee te varen in kleine visserboten, gewoonlijk met een 'bemanning' van drie tot vier personen. Dat zijn gewone mensen die hun kost verdienen met vissen en soms ook het bevoorraden van eilanden met drinkwater en andere kleine zaken. Het is vaak met handen en tanden uitleggen wat ik wil (meevaren). Ik ken een paar woordjes Thai en dit gecombineerd met gebaren en gebroken Engels, lukt het wel om je verstaanbaar te maken. Sommige van die boten varen alleen 's nachts of om 4 uur in de ochtend, anderen wat later. Ik hou van zon op zee, dus die eerste twee zijn zowiezo uitgesloten.

Dat varen kan je op twee manieren doen. Ofwel blijf je aan boord, ofwel laat je je afzetten op een eiland, waar die mannen hun vis verkopen. Maar niet enkel dat want er zijn er ook die tegelijk kratten bier, gedroogd voedsel, flessen butaangas en andere zaken vervoeren. Feit is dat -wanneer je van boord gaat- je ZEKER moet zijn dat je nog terugkan. Ofwel met dezelfde boot wanneer die terug vertrekt en die mannen hun handel hebben verkocht ofwel met een andere. Op sommige eilanden bestaat mogelijkheid om te
overnachten. Mijn grote rugzak staat op de kamer van het Guest-House te Samut, wat mijn laatste vaste verblijfplaats is. Maar het kan gebeuren dat ik de nacht op een eiland doorbreng (dat heb ik nog gedaan). Ik heb altijd het hoogstnoodzakelijke bij: toiletgerief, wat geld en muziek. Meer moet dat inderdaad niet zijn.

Normaal zorg ik ervoor dat ik voor het varen een grote boodschap doe, maar af en toe komt er later nog eentje. Wat doe je dan ? Er is geen wc aan boord. Gewoon met je achterste over de rand van de boot hangen en je aan de reling vasthouden. Af en toe kletst er een golf zout water tegen. Papier heb ik altijd bij, dus daar zorg ik altijd voor. Die mannen kijken daar zelfs niet naar. Voor hen is het de normaalste zaak van de wereld.

Ik heb gisteren meegeholpen met het binnenhalen van de netten en daar ligt een allegaartje in. Ook dingen die ik niet echt leuk vind, nl 'kleine' inktvissen. Maar wanneer je laat zien dat je er niks moet van hebben, dan kan je er donder op zeggen dat ze er zo ene naar je toesmijten, dus ik geef best geen krimp :) Wanneer zo'n inktvis op de houten vloer ligt en de geest geeft, verandert zijn kleur wit naar zwart, alsof die zijn "inkt" loslaat. Dat is dus echt een vettig zicht.
Al bij al zit er een verscheidenheid van vis in en die zaken worden door die mannen aan boord gescheiden en in aparte dozen gedaan met ijs in; soort bij soort. Er zitten ook grote garnalen (zoals gamba's) en ik ga daar een kilo van nemen... verser kan het niet en zo goed als voor niks...

Feit is dat na een paar uren op zee het zout op je gezicht kleeft en dat je het er letterlijk voelt inbranden. Soms krijg je zin om even uit die boot te springen om een duik in het kraakheldere water te nemen, maar dat is een beetje "pushing it to the limit" omdat er op volle zee haaien in deze wateren zitten. Ik heb zelf de vinnen gezien en dan kan je denken, stel dat dit bootje omslaat... dan gaan we letterlijk "naar de haaien". En vaak is er een serieuze deining dat die boot van links naar rechts schuift. En merkwaardig genoeg geeft dit toch een "kick"... Ik kan het niet verklaren...Maar dat haaien boten zouden aanvallen zie je alleen in films ;)

Dat varen naar die eilanden is de absolute "zenith" van mijn vakantie...

Ik ga proberen (!) om dat gevoel te beschrijven, maar weet bij voorbaat dat het nog niet eens bij benadering is weer te geven welk gelukzalig gevoel me dat geeft... Op die bootjes is er altijd een voorsteven waar een paaltje is, waar men het ankertouw aan vastmaakt. Als je daar met de rug gaat tegenzitten, dan zit je met het aangezicht naar zee. Dus je zit pal vooraan in die boot. Probeer je dat even voor te stellen.

Het is zinderend heet en plots krijg je verkoeling door de zeewind tijdens het varen. Dat op zich geeft al een heerlijk gevoel. Om het nog 'erger' te maken heb ik muziek bij. Mijn instrumentale cd's, die ik tijdens het jaar voor mezelf maak, in hoofdzaak louter en alleen met het oog op dat varen. Ik speel die cd's dus niet thuis en hou dat bij voor deze gelegenheden. De combinatie van varen en mijn lievelingsmuziek geeft een gevoel dat ik alleen maar zou kunnen omschrijven als een ultiem geestelijk orga***. Soms krijg je al eens een klets water over je heen (maar dat hoort erbij) en die diskman zit in een tas die goed is afgesloten en waar geen water doorheen kan. Alleen de draad steekt eruit, door een piepkleine opening.

Stel je voor dat je in deze hitte kippevel krijgt van wat je ziet en tegelijk wat je hoort (muziek). Toen ik dat voelde dacht ik: hoe kan je dat aan iemand uitleggen ? Hoe kan je die kleine momenten van gelukzaligheid met woorden beschrijven ? Dat kan je niet. Dat moet je zelf voelen. Het laat anderen misschien koud, maar voor mij zijn dit ogenblikken die niet in geld zijn uit te drukken. Dat is iets wat je niet kan kopen. Hoe dat enigszins te beschrijven ? Ik heb er even moeten over nadenken en kwam eigenlijk op iets heel geks, maar zo voel ik het. Het zijn momenten waarvan ik wou dat ik ze kon capteren, in een doos steken, die doos vergrendelen, mee naar huis nemen en ze daar sporadisch openen wanneer ik me slecht voel. Dat kan natuurlijk niet, daarom dat ik ELK moment in me opsla, zodat ik het kan 'oproepen' wanneer ik er nood aan heb.

13. SLOTBEDENKING:

Of ik hier zou kunnen wonen ? Permanent ? Hoef ik er een antwoord op te geven? Je hoort hier letterlijk de vogels fluiten, op sommige plekken is de stilte hoorbaar. Het ruikt ook goed... er is een prachtige fauna en flora... En of de ironie geen grenzen kent... ik heb een paar dagen terug de film "The beach" op de laptop gezien. Ik had 'm nog niet gezien en wist dat de film zich in Azie afspeelde, maar dat is alles. Ik heb thuis geen tijd om te kijken. Het is een film met Leonardo di Caprio, die zich afspeelt in ... inderdied: Thailand en eilanden. Ik raad iedereen aan die film te zien. Het geeft een realistische kijk op de pracht van het land. De verhaallijn is uiteraard gebaseerd op de roman, maar de cineast bracht de natuur in beeld zoals het in realiteit is.

Ik wou vorig jaar terug naar Indonesie gaan, maar dat werd alom afgeraden vanwege het onstabiele politieke klimaat (nog steeds). Men herinnert zich waarschijnlijk nog de beelden op het nieuws van de moord op verscheidene toeristen, dus daarom terug Thailand. Het leven is er anders en is HEEL wat anders dan hetgeen men op tv laat zien, nl. de ouwe, vieze sextourist die in eigen land geen vrouwen kan krijgen en naar Bangkok trekt, want zoiets scoort immers op tv. Maar dat geeft een totaal vertekenend beeld van een land. Goed, die dingen gebeuren en ik wens elke perverseling AIDS toe, maar die sensationele zaken zijn maar een minieme speldeprik op de landkaart. Hetzelfde voor New York. Ik durf om 1 uur 's nachts gerust in New York over straat lopen (en heb dat
ook meermaals gedaan), maar welk beeld laat men wel zien op tv: de misdaad en ghetto-wijken als Harlem en The Bronx... dat is sensatie en dat wil men zien. Maar die beelden zijn niet representatief voor het echte New York, dat kan ik persoonlijk getuigen.

Ik las een artikel over twee Vlaamse vrouwen die in Thailand een duikclub hebben opgericht en hier zijn gaan wonen. Ze praten over Azie net zoals ik... merkwaardig of juist niet ? Ik ben dus niet de enige die hier zijn draai vind.

In een andere Humo las ik dat acteur Peter van Asbroek en zijn vriendin naar Thailand zullen trekken om er te huwen. In een ander blad stond een artikel dan een of andere soapactrice Sally-Jane Van ??? en haar man twee maal huwden: eenmaal in Belgie en eenmaal in Thailand. Eerder dit jaar las ik dat fotomodel Brigitta Callens ALLEEN naar Thailand reisde om er plekken op te zoeken
om er geestelijk tot rust te komen. Als vrouw alleen dat doen... voor de 2e keer...dat zal wel genoeg zeggen zeker ? Is dat nu echt toeval of ben ik nu er nu echt bewust naar aan het zoeken in die Humo's van vorig jaar, maar BRT presentatrice Betty Mellaerts trok met een vriendin naar Azie (Thailand, Cambodia, Laos) om er haar 'innere ik' terug te vinden... stond in een interview dat ik hier las...Het is een onmetelijk groot en mooi land, zolang je uit BKK blijft want dat is te vergelijken met een drukke wereldstad. Maar eens je het land intrekt, dan zie je de coca-cola borden verminderen, alhoewel het westers imperialisme steeds verder oprukt.

Men zegt vaak dat ik een spraakwaterval ben, maar dat is hier het tegenovergestelde. Dit mag letterlijk genomen worden: er zijn dagen dat ik echt geen woord spreek. Soms "kap-khun-karp" (hetgeen 'dank u' betekent) wanneer ik iets koop of zo. Maar voor de rest genieten ook mijn stembanden hier van rust. Het mag voor velen 'raar' overkomen dat ik kan genieten van alleen zijn, maar geloof me vrij dat ik het nodig heb.

In een van de Humo's die ik hier bijheb las ik reclame voor een boek met op de cover een wandelende "backpacker" (rugzak-tourist). Titel: "Avontuurlijk Thailand". En ik citeer:

"De 'Trotter'-reeks, vertaling van de 'Guide du routard', richt zich met praktische en vaak ook kritische informatie tot de individuele reiziger, die enkel zijn vliegtuigticket koopt en voor de rest terplekke improviseert. Met de Trotter bij de hand, zoals deze gids, kan u bijna van dag tot dag ter plaatse het vervolg van uw reis plannen. Voor mooie foto's moet u zich tot andere gidsen wenden, maar deze staat vol met gedetailleerde informatie over de bezienswaardigheden, de taal, de gebruiken, maar ook de duurste en goedkoopste verblijfplaatsen." (Uitgeverij Lannoo, 437 pagina's).

Dit even ter illustratie dat ik heus niet de enige solo-"Backpacker" ben. Ik hou niet echt van handleidingen omdat -eens je ergens ter wereld bent- je vanzelf je weg kan vinden ter plaatse. Dat plantrekken en overleven intrigeert me. Ik vraag me wel af of men in die Thailand gids ook melding maakt van de ongerepte plekken. Ik hoop van niet omdat die onbezoedeld moeten blijven !

Om met de wijze woorden van Boeddha te besluiten:

"Geluk is als zandkorrels in je hand. Wanneer je er te hard op drukt dan glijdt alles weg tussen je vingers..."