An Ruyssinck
Mijn hulphond
Woef… ik ben Kazan...
waf woef waf waf…
en ik leef in Zottegem met mijn halfbroer Rufus de kat en mijn baasje An. An zit in een karretje met wielen eronder.
Als een aprilvisje kwam ik op de wereld en ik doorzwom al een paar scholen.
De tradionele hondenschool was de eerste. Zitten, liggen, staan, traag stappen, lopen en gewone draf. Help, mijn baasje zit vast! Bijna pardoes in de modder, ’t was geen makkie. NIET TE DOEN!
Als jeugdige border stapte ik over naar clickertraining. Het gaat er rustiger aan toe. Click, click waarvoor krijg ik een click?? Ra, ra, ra? Blijven liggen, voedsel weigeren en ik eet o zo graag.
Ik wil graag mijn baasje begeleiden en helpen. In sommige winkels mag ik niet binnen...
Ik ben nochtans proper en plas steeds op dezelfde plaats in de tuin, mijn grote kattenbak.
Baasje zocht en vond de vereniging ‘Hart tegen Hart’. Bij hen kon ik leren hoe ik een goede hulphond kon worden.
Ik ga nu naar de unif en ik leer er Frans.
De eerste training aan zee vond ik leuk.
Ravotten met de andere hulphonden vind ik de max!
Ik mocht ook mee naar een muziekoptreden maar die grote mensen trapten steeds op mijn staartje.
Metaal apporteren lukt me best!
Op 14 oktober 2006 heb ik na een training van anderhalf jaar mijn brevet van hulphond ontvangen. Ik ben er heel fier op!
In oktober 2005 heb ik baasje begeleid naar Schotland. Terug naar mijn roots!
 met baasje op de ferry |
 ik wil ook een standbeeld |
 bij de abdij van Culross |