| UITWERKINGEN
Ervaringen |
Ancistrus Dolichopterus (Bushymouth catfish) ^back
Deze meerval
heeft behoefte aan een ruim (minimum 100 cm), zuurstofrijk aquarium
met veel grote stukken kienhout om zich te verbergen. Het grootste
gedeelte van de dag wordt op deze plekken doorgebracht, 's avonds wordt
hij actiever. Het is een vreedzame vis die bij elke andere soort kan
worden gehouden. In relatief klein aquaria (<100 cm)
is het aan te raden slecht één exemplaar te houden. Men moet opletten
is dat men geen twee mannetjes bij elkaar in één aquarium plaatst, daar
ze elkaar verjagen en elkaar geen rust gunnen. Het mannetje heeft grotere
baarddraden dan het vrouwtje waar deze veel kleiner zijn of nauwelijks
zichtbaar zijn. Aan de zijkant van hun kop hebben ze uitklapbare stekels.
Deze gebruiken ze bij vechtpartijen onderling. Deze blijven snel in
een schepnet haken en zijn moeilijk weer los te krijgen. De kweek
van deze vissen is afhankelijk van een goed bij elkaar passend stel en
de manier waarop een aquarium is opgebouwd. Wil men de natuurlijk
omgeving nabootsten dan kan men een sterke uitstromen installeren. Deze
vissen houden van wat stroming in h Het grote mannetje dat hier aan broedzorg doet binnenin de holte in het kienhout. Binnenin lagen 30 à 40 eitjes die hij furieus bewaakt tegen indringers. Een maand later zag ik reeds een 3 à 4 jonge ancistruskleintjes lustig algen afschrapen van glas en kienhout. Ik had alles gelaten zoals het was en de andere vissen (alen in het bijzonder) waren niet in staat ze te vangen omdat ze heel snel door het aquarium heen schieten. Ik hoop dat ze groter worden. Apteronotus Albifrons (Ghost Mesvis) ^back
In de natuur komt deze soort voor in snel stromende rivieren, het water moet dan ook goed gefilterd en helder zijn. 'S avonds bij schemeringslicht worden ze actiever en zijn ze te zien als ze sierlijk door het aquarium 'wapperen', zowel vooruit als achteruit. Dat deze vissen gemakkelijk tam te maken zijn, zal snel opvallen als er iets veranderd moet worden, ze komen als eerste af op handen en armen om te inspecteren. Krill komen ze gemakkelijk uit de hand eten en is een spektakel om te zien. Schrik hebben ze hier niet van aangezien ze quasi blind zijn, in plaats van zicht beschikken zij over een uniek elektrisch orgaan, dat hen in staat stelt aan de hand van elektrische stroomstootjes de bodem af te zoeken op zoek naar prooi en zichzelf te oriënteren in de duisternis. Deze soort kan erg groot worden, in het aquarium meestal niet meer dan 40 cm, in hun natuurlijke habitat tot 50 cm, er zijn exemplaren geraporteerd die de gezegende leeftijd van 16 jaar hebben bereikt. Tegenover
vissen
die niet te klein zijn om door te slikken (zoals kleine neon tetra's)
zijn ze vredig, onder
elkaar durven ze zich nogal eens verjagen.
Dikwijls zien we ze dan elk hun eigen territorium gaan maken, ver van
mekaar. Omdat ze toch
agressiever worden
als ze groter worden Op deze foto heeft het exemplaar rechts zijn schuilplaats gevonden in een nis van een hol stuk kienhout. Overdag houdt hij er zich geregeld schuil maar verlaat zijn schuilplaats snel als er gevoederd wordt. Deze vissen hebben inmiddels het loodje gelegd na gedurende 3 dagen een temperatuur te hebben doorstaan van 19°C omwille van een defecte thermostaat..(foto's : Georges Peters)
Epalzeorhynchos Bicolor (Redtail sharkminnow) ^back
Deze in
het wild uitgestorven mooie vis wordt in de winkels verkocht onder de
naam van labeo bicolor, vuurstaartbarbeel of vuurstaartfranjelip. Hij
valt op door zijn pekzwarte kleur met groene schijn en een felrode staart.
De kleuren zijn dieper naargelang de vis zich meer op zijn gemak voelt.
Hij voelt zich het beste in een goed beplante bak met veel schuilplaatsen
aan kienhout en steenformaties. Vrouwtjes zijn in het algemeen wat minder
fel zwart dan mannetjes. Aan alle uiteinden van de vinnen is er een
wit zoompje te zien dat
Ze eten alles en hebben een flinke eetlust. Ze komen zowel droogvoer eten aan het oppervlak als diepvriesvoer en levend voer aan de bodem. Over het algemeen worden ze dan wat schichtiger en komt hun agressieve gedrag boven. Plantaardige kost lust hij ook graag, in de vorm van gekookte sla en spinazi, algen raspt hij met zijn opvallende muil snel af van ruit, kienhout en stenen. Erpetoichthys Calabaricus (Reedfish) ^back
Dit is de de enige soort in zijn klasse en wordt in de handel verkocht onder de naam 'afrikaanse kwastvinaal'. Deze soort is niet agressief doch worden kleine vissen aanzien als prooi.Vissen van de grootte-orde neon tetra blijken dus menigmaal vermist te zijn, grotere vissen valt hij niet lastig. Normaal worden deze vissen in een school gehouden, ikzelf heb er 1 enkel exemplaar van en dat doet het uitstekend, uit verschillende bronnen heb ik vernomen dat kleinere groepen tot onderlinge twisten leidt. Bij valavond worden ze actiever en zien we ze doorheen alle lagen van het aquarium rondzwemmen. Als ze vlak onder de waterspiegel zwemmen en naar lucht happen is het een feest om te zien.
Hij heeft graag wat stroming in het water waar hij dikwijls zal te zien zijn aan de uitstromer van een diffusor, druk bezig met tegen de stroming in te zwemmen, hiervoor heeft hij wel een redelijk groot aquarium nodig. Mannetjes zijn van vrouwtjes te onderscheiden doordat ze een gespierder anaalvin en 12-14 vinnnetjes bovenaan hebben terwjil vrouwtjes er 9-12 hebben. Bovenaan is hij mooi diepgroen en de onderkant gelig oranje gekleurd, dit is feller bij oudere exemplaren groter dan 30 cm, in de natuur bereikt deze soort een lengte van 90 cm, doch in het aquarium blijft hij veel kleiner. Macrognathus Siamensis (Peacock eel) ^back
Deze mooie aal had zich drie weken niet laten zien toen ik hem kocht om hem in mijn 100l-aquarium te zetten. Hij graaft zich onder en komt sporadisch even piepen aan het bodemoppervlak. Waarschijnlijk had dit toen te maken met een volgens hem overmatige visbezetting en een wel heel agressieve synodontis die iedereen uit de buurt hield. Bij herinrichting boorde hij zich letterlijk onder het grind. Nu hij in een grotere bak zit graaft hij zich niet meer onder en zie ik hem doorheen alle waterlagen zwemmen, vooral 's avonds. Wat eten betreft is deze vis schijnbaar kieskeurig want omgeven met eten weet hij precies nog niet wat hij wil. Ondanks dat ik hem zelden zie eten is hij al een heel stuk groter geworden. Levend voer als rode muggenlarven wordt selectief onderzocht, gekeurd en opgegeten. Ik vermoed dus dat deze vis zowel allerhande levend als diepvriesvoer eet, maar droogvoer links laat liggen. Alen in het algemeen hebben ook een behoorlijke appeteit in garnalen, kleine kreeften en krabben. Het beste is dus deze niet in de bak te zetten. Als ze wat groter zijn, worden kleine visjes ook aanzien als voedsel. Best is deze soort ook niet met soortgenoten samen te houden, aangezien ze agressiever worden naarmate ze ouder zijn. |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Kienhout of ander hout is wel noodzakelijk in het aquarium wil men deze
vissen houden. Zij halen namelijk cellulose uit het hout. Deze vissen
voelen ook heel goed trillingen aan in de omgeving. Staat het aquarium
in de living en slaagt de deur met een harde klap toe dan zal men zien
dat de vissen zich snel naar hun schuilplaats begeven. Wanneer men de
vissen geen geschikte schuilplaatsen kan bieden zullen ze vaak schrikachtig
door de bak snellen en zal hun kleur van zwart naar lichtbruin gaan.
et
water. Het mannetje verzorgt het nest nadat het vrouwtje de eitjes heeft
gelegd. Dit gebeurt meestal in een holte. Men heeft de beste resultaten
in een plastieken buis waar de vis juist in kan.
Deze
sierlijke unieke vis is geheel zwart met witte banden aan de staartvin
en een witte band bovenaan van voor tot achteren. Deze soort prefereert
gematigde belichting en veel plaatsen om zich te verbergen, gaande van
smalle nissen in rotsformaties, nissen en holtes in grote stukken kienhout
tot dichte beplantingen waar ze zich tussen kunnen schuilen. Zijn deze
voorzieningen niet aanwezig, dan voelen ze zich best op hun gemak in
smalle pvc-buizen. 
,
worden ze het best
gehouden met andere groter wordende soorten, persoonlijk heb ik hier nog
geen
problemen mee gehad.
Qua voeding nemen ze alles tot zich, artemia, rode en zwarte
muggenlarven, daphnia's en af en toe droogvoer.
naarmate
ze ouder worden verdwijjnt. Over het algemeen gezien zijn ze tegen iedereen
wel onverdraagzaam, zeker
tegen soortgenoten, dan volgt een gevecht tot er eentje dood is. In
bijna alle gevallen kunnen ze elkaar niet gerust laten en worden
ze agressief, ze vormen hun eigen territorium, liefst in alleenheerschappij.
Het zijn vissen die graag de ploegbaas willen zijn van kleinere soorten en hebben graag
controle over de
hele bak. Samen met
sumatraantjes of andere barbeeltjes valt dit erg op, wanneer hij ze
lustig najaagt doorheen de hele bak, dit kan echter
geen kwaad, want op tijd en stond laat hij ze ook weer met rust.Wanneer
men toch meerdere bicolors bijeen wil hebben moeten we een groot aquarium
ter beschikking stellen en het best in groepjes vanf 6-7 exemplaren.
Er onstaat een zekere hiërarchie binnen de groep. 
Deze aal
kan 8 uur lang buiten het aquarium overleven door atmosferische lucht
te ademen, mits zijn huid vochtig gehouden wordt. Hij spartelt ook helemaal
niet tegen wanneer we hem eruit halen. Best is ook het aquarium helemaal
overdekt te maken aangezien hij er gemakkelijk uit kan springen, zelf
heb ik hier nog nooit problemen mee gehad, maar als de waterkwaliteit
hem ongunstig gestemd wordt zal hij de nodige pogingen ondernemen.Deze
vis kan gemakkelijk handtam gemaakt worden.
Deze
soort verstopt zich graag tussen kienhout, steenformaties en dichte
beplanting. Als voedsel eet hij levend en diepvriesvroer, voornamelijk
artemia, krill, rode en zwarte muggenlarven en watervlooien. Droogvoer
laat hij links liggen. Zijn zicht is niet zo goed en vindt zijn voedsel
met behulp van zijn reukzin, hij is in staat tot veel eten.