Ik heb alle jeugdreeksen bij BLUE  STAR AVELGEM doorlopen, wel maar 12 matchen bij de junioren, van dan af aan bij het eerste elftal (op 16-jarige leeftijd). Positie: centraal in het middenveld tot vier wedstrijden voor het einde, deze heb ik op de rechterflank gespeeld. Dit was meteen het laatste jaar vóór de fusie, dus:

Nog voor ik zeventien was, een contract getekend bij K.M.E. MACHELEN in derde provinciale. Op twee matchen na alle wedstrijden met eerste elftal gespeeld waarvan 22 de volle 90 minuten. Positie: rechterflank en sporadisch achter de spitsen of in de spits.

Op mijn achttiende teruggekeerd naar Avelgem, nu voor de fusieploeg K.V.K. AVELGEM. Met deze ploeg (basisplaats, vooral op de rechterflank) de eindronde in derde provinciale behaald, maar niet willen meespelen omdat ik me niet thuisvoelde in de ploeg. De laatste weken met de juniores alles gewonnen (stonden laatste*) en een halve finaleplaats (als plaatsvervangers) gehaald op een internationaal E.U.F.A.-tornooi in Kortrijk (als gewestelijk ploegske!). Ik heb mij die weken ook enorm geamuseerd.

Negentien en terug naar K.M.E. MACHELEN omdat ook zij naar tweede provinciale gepromoveerd waren en  omdat ik me daar geamuseerd had. Terug de eindronde behaald (meegespeeld van deze keer) en gewonnen. Positie: bij de beloften (kampioen en de ongeslagen kampioen uit de andere reeks, Bevere, met 0-5 geklopt in de ‘finale’) was dat achter de spitsen, bij het eerste elftal ook, maar soms op de rechterflank. Promotie naar eerste provinciale. Dit wou zeggen: meer trainen en wellicht twee keer in de week match (bij beloften en bij eerste elftal op de bank, was ook al veelal zo tijdens het seizoen)

·       Wegens slecht stagecijfer (10/20) zag ik dat vele voetballen voor geen geld zitten (diploma telt ook), gekozen voor een ploeg in de buurt en op een lager niveau. Dit werd F.C. HELKIJN in derde provinciale. Was me dat daar een soepke (vechten, …). Gelukkig was er nog interesse en kon ik weg.

KV OUDENAARDE, die me nog kende van in de tijd van Machelen, polste nogmaals mijn interesse. Indien ze zouden stijgen, wou ik komen voetballen in vierde nationale (ik moest mijn jaar toch bissen). Dit deed ik ook, bij de beloften. Na het elimineren van deze ploeg (bewijst dat Oudenaarde ook niet DAT is), vanaf 23 maart definitief bij het eerste elftal. Daarvoor al één keer op de bank gezeten. Dus in totaal 7 weken in een A-kern op nationaal niveau. ’t Was mooi, maar wellicht ook mijn hoogtepunt, nu al.

Als laatstejaarsstudent is het niet evident om minstens 4 keer in de week te trainen (om dan nog over de wedstrijden te zwijgen). KSK ZINGEM bood zich aan en het twee keer trainen in de week, zag ik wel zitten. ’t Werd een fysiek rampjaar. Nog nooit zoveel gekwetst geweest (schouder uit ‘de noot’, linker –en rechterkuitspier, rechterquadriceps en enkelgewrichten rechts gescheurd) en dat alles op verschillende momenten, dus zowat net na elke ‘rentrée’.

Afgestudeerd en zinnens om mij te geven voor mijn ‘gastjes’, gaan aankloppen bij KVK AVELGEM om zo met de fiets op een mooi terrein te kunnen gaan trainen en voetballen; dit in de wetenschap dat zij naar eerste provinciale zijn gepromoveerd. Het daar twee seizoenen volgehouden, bij de beloften ... ‘k heb me inderdaad gegeven voor mijn leerlingen ...

“Onder druk” van vele leerlingen (lichtjes toch) getekend bij KLUISBERGEN SPORTIEF, net gezakt naar de laagste reeks. Halverwege het jaar, onderaan bengelend, vertrokken naar Guatemala om er als vrijwilliger met vuilnisbeltkinderen te werken.

Het (volgens mij erg gemakkelijk verkregen) aanbod om ginds voor ANTIGUA G.F.C. te voetballen (eerste nationale) heb ik geweigerd omdat ik (wegens trainingen en verre verplaatsingen) mijn “kinderen” ging moeten opgeven. Mijn terugkomst in vierde provinciale was wegens het niet kunnen trainen (ik geef les in Jambes en zit op kot in Namen) bijna het extreem andere: ik zat niet eens in de basis.

Gezien mijn terugkomst, als onderwijzer, naar Kluisbergen, en om eens in beide ploegen te hebben gespeeld (een beetje verandering is aangenaam, ook al was het goed waar ik zat), speel ik nu bij KFC KLUISBERGEN (Ruien dus), aan hen die dit als “verraad” ervaren, wil ik zeggen dat we bijna 2006 zijn en dat met twee ploegen blijven ploeteren in de onderste regionen niet meer van deze tijd is. Ga eens na wat een fusie zou kunnen betekenen (zie Blue Star en SK Avelgem) ...

Wegens een verhuis naar Kessel - Lo, was het te ver om te gaan trainen naar Ruien en heb ik een volledig seizoen niet gevoetbald. Pijnlijk, vooral voor de weegschaal ;-)

Het seizoen erop, uitkomend voor VK LINDEN kon ik de kilo’s er niet af krijgen omdat ik mezelf van de ene blessure na de andere sleepte. Desondanks al dit blessureleed, behield VK Linden het vertrouwen in mij en ben ik nu mijn tweede seizoen bezig bij deze ploeg. Het spreekt voor zich dat 80 kilogram veel gewicht in de schaal legt, maar duidelijk teveel om een basisplaats bij de beloften te versieren. Ik ben dan ook vastberaden om dit seizoen naar onder kan pieken (weegschaal) door bovenal blessurevrij te blijven. Wie weet speel ik in Walshoutem mee ;-)

Mooiste moment: dat internationaal tornooi in Kortrijk.

*Bart,

FOUT!  gevonden

Toen je terug keerde naar de fusieploeg speelde je de laatste matchen mee met ons, we zijn dan in die laatste weken van de 13 de plaats (op 16 ploegen) naar de 6^de plaats  gestegen. Onder toedoen van een talentrijke maar helaas blessure-gevoelige speler nl. “jij”.

Dus niet laatste!!

Gelieve dit recht te zetten. Dank.

Met vriendelijke groeten,

Kevin  Meerschaert

[Home] ['t KiP] [Hobby's] [Grabbelpas] [Links] [Contact] [GUATEMALA] [School]