VLAAMSE BEAGLES IN FRANKRIJK

Op zondag 26 mei laatstleden gingen wij met onze baasjes op bezoek bij een Franse beaglekweekster, namelijk Sabine Rouvroy woonachtig in het piepkleine dorpje Ruminghem (ooit Vlaams geweest?). Sinds vorig jaar wist zij van het bestaan van onze vereniging en zij wou ons graag uitnodigen in haar streek om ons kennis te laten maken met de Franse beagle-gezinnen. Zij droomt er ook van om zo’n vereniging in Frans-Vlaanderen op te starten.

Ikzelf, Aycko, ben vorig jaar ook in Ruminghem geboren en wou graag na lange tijd nog even kennismaken met mijn mama en mijn papa. Je weet, familiebanden moet je aanhouden, dit om de roots niet te verliezen en ook natuurlijk om mijn frans accent te behouden.

De avond voordien merkte ik aan mijn baasjes dat er iets op til was. De wandelrugzak werd opgevuld, de regenkledij werd klaargelegd en onze reisdocumenten kwamen ook te voorschijn. Mijn broer Lucky werd al wat zenuwachtig en hij zou zelfs een onrustige nacht hebben, aangezien hij al de tijd reeds uitzag naar de geplande uitstap. Ikzelf heb rustig geslapen en regelmatig konijntjes geteld.

‘s Ochtens moesten wij vroeg uit de veren om tijdig in Ruminghem te kunnen zijn, aangezien om 10 uur reeds het vertrek van de streekwandeling gepland was. Wij waren beiden zeer uitbundig om te starten en om 7u30 konden wij plaatsnemen in de bench. Na bijna twee uur rijden bereikten wij het domein van Sabine en konden wij onze pootjes strekken. Mijn prille puppyherinneringen kwamen terug boven en onmiddellijk viel mij de grootsheid van de tuin op. Wat heb ik hier rondgespurt met mijn zusjes, samen met de veertien andere familieleden! Het was voor mij wel even wennen toen ik bij mijn huidige baasjes thuis aankwam en de kleine tuin te zien kreeg.

Snel uit de wagen geraken was de boodschap en ik vertelde mij broer Lucky dat hij geen taalproblemen zou hebben met mijn franstalige familie. Een beagle is nu éénmaal veel intelligenter dan onze baasjes wel denken! Wij kennen geen taalbarrières!

Na een uitgebreide kennismaking met de grasmat en de andere beagles werd omstreeks 10 uur het startschot gegeven voor de streekwandeling. Vier personen van de plaatselijke wandelclub leidden ons in goede banen en toonden ons de mooie hoekjes in het landelijke Ruminghem. Onze speurneuzen stonden op scherp en waren klaar om ieder spoor te volgen.

Na iets meer dan twee uur en 10 km in de kuiten kwamen wij terug aan bij Sabine, waar de aperitief ons stond op te wachten. Wijzelf kregen enkel alcoholvrij water, doch onze baasjes kregen blijkbaar iets veel beter. Dat bleek uit het feit dat de grote glasbokaal heel snel leeg was. De weergoden waren ons zeer gunstig gezind en spaarden ons tijdens de ganse wandeling, enkel een kleine bui tijdens de drink kon de sfeer zeker niet bederven.

Ondertussen werd de houtskool aangestoken en stilaan begon de vleesgeur in onze neus te prikkelen. Alles was tot in de puntjes uitgewerkt en alle tafels stonden netjes gedekt onder de grote tent. Er waren voldoende vleessoorten, en aan toebehoren ontbrak het zeker ook niet. Wij profiteerden ervan om even bij onze baasjes aan te dringen om ook even te mogen proeven van deze lekkernijen. Je weet het, beagles zijn nu éénmaal geboren als tafelbedelaars. Als je ons snoetje ziet kan je toch niet anders dan toegeven! Sommige van onze collega’s zagen zelfs de kans om via een stoel de tafel te beklimmen en aan zelfbediening te doen.

Onze baasjes hadden ook snel de weg gevonden naar de bier- en wijntapkast en wij moesten het nog steeds stellen met onze watervoorraad. Gelukkig konden wij in alle vrijheid rondlopen in het volledig omheinde domein en toertjes lopen, samen met onze franse vrienden, doorheen het grote bos. Sommige waterratten zagen zelfs een duik in de tuinvijver zitten. Drogen deden zij snel aangezien de zon steeds van de partij was.

Sabine had zelfs voor ons nog een verrassing in petto en bood ons een Royal Canin-pakket aan! Om onze lippen van af te likken!!

Omstreeks 17 uur namen onze baasjes het besluit om stilaan huiswaarts te keren en zodoende moest ik afscheid nemen van mijn familieleden. Ik mompelde stilletjes in hun oor dat het keitof was en dat ik volgend jaar zeker terugkom, met nog meer vlaamse beaglevrienden! Broeders en zusters, je weet niet wat jullie gemist hebben! Laat jullie baasjes de volgende keer niet gerust en trek tijdig aan hun oren om zich in te schrijven!

Au revoir, mes amis! A la prochaine!

Aycko uit Denderleeuw

P.S. Ook een pootje van broer Lucky!