De dagorde in Casa Maín

(uit de verslagen van Liesbet)

(…)
Om 5.30u word ik wakker van de kinderen die naast mijn kamer slapen gewekt worden en opstaan. Ja, ondertussen ben ik toch verhuisd van het vrijwilligershuisje naar een assistentenkamer. Er past juist een bed, nachttafeltje, een bureau met stoel in. De houten kast is ingebouwd en ernaast ligt een klein eigen badkamertje. Alles een stuk gemoedelijker en meer op mijn maat vind ik. Bovendien lig ik zo vlak bij de kinderen. Alhoewel kinderen, 't zijn hoofdzakelijk van de oudste meisjes die in 'mijn' slaapkamer liggen. Zij slapen met zo'n 12 samen. Allemaal identieke bedden met identieke spreien, naast elk bed een kleine metalen locker. Daar past hun hele hebben en houwen in. Niet te vergelijken met de kinderkamers in België.
(…)
Zelf kan ik om 5.45u de eucharistie mee volgen met de zusters. Maar als ik eerlijk ben geef ik toe dat ik pas vandaag voor de eerste keer mee met de kinderen ben opgestaan. De rest van de week was ik nog te moe, en sliep ik tot aan mijn eerste dagtaak. Deze bestaat erin om de kinderen, die ondertussen opstonden, hun kleren wasten, al een eerste oficio (taak/werk) afronden en ontbeten, om 7.30u naar school te begeleiden. Of beter te jagen. Wanneer het regent (we hebben hier al temperaturen van 36 gr gehad, maar ook 'jompa'-weer, dus om een trui te dragen, al is het dan vooral de wind die de koud aanvoelt, want dan is het nog 26 gr) wordt dat een ware estafetteloop tussen puin, plassen, modder, vuiligheid, om toch nog enigszins droog op school toe te komen. Meestal zijn ze 5 minuten nadat het belde toch wel ongeveer allemaal binnen ;) Wij, de drie vrijwilligers, gaan nadien ontbijten met de gemeenschap.

Om 9u heb ik dan mijn kleuterklasje met 1 ontzettend lieve kleuter van 4 jaar, Luli. Luli is hier samen met haar 3 oudere zussen dit jaar toegekomen, blijkbaar te laat op het jaar zodat Luli niet meer kon aansluiten in de kleuterschool. Hun vader stak voor de ogen van de kinderen hun moeder met een mes neer ... Op hetzelfde moment werkt Karolien met Sonia van 8 jaar, die ze klaarstoomt zodat ze eind januari, wanneer hier het nieuwe schooljaar start, onmiddellijk in het secundo basico kan aansluiten. Zij ging immers nog niet eerder naar school, leefde voor ze hier kwam hoofdzakelijk op straat met haar tweelingbroertje. Ze woonde weliswaar nog bij haar moeder, maar die keek, verslaafd aan de alcohol, niet naar de kinderen om... En zo heeft elk kind hier wel zijn verhaal. Na ons uurtje 'klas' buigen Karolien en ik ons met Sor Gladdys over de kerstkaarten. Jawel, je leest het goed, kerstkaarten in oktober. De meeste van de kinderen hier hebben immers een financiële madrino of padrino (zo een beetje 'foster parents'-achtig), of soms twee. Dat betekend dus een 200-tal kerstkaarten knutselen ... en de zusters kennen er iets van, de eisen liggen hoog, alles zelfgemaakt. Gelukkig hebben we in de avonduren ook nog wel even hulp van de oudste meisjes waarvan enkelen ongelooflijk creatief zijn en die deze extra uurtjes in pyjama best gezellig vinden.

's Middags eten we om 12u opnieuw met de gemeenschap. Het moet gezegd: de kokkinnen kennen er hier iets van. Het eten is steeds lekker, en vooral de gebakken of gekookte bananen staan me wel aan. De verse papaja's bij het ontbijt ook trouwens, en de mango's hangen hier heel de tuin door met massa's aan de bomen, voorlopig wel nog groen, maar het beloofd. De kinderen kijken er al naar uit, proberen ze nu al uit de bomen te plukken, kloppen. Alsof ze daardoor vlugger rijp zouden worden ;) Deze keer vóór de kinderen die nog moeten terugkomen van de school die om 12u uitloopt, zodat de zusters die moeten assisteren bij de kinderen ook ietwat op hun gemak kunnen eten. De kinderen moeten dan immers toch eerst nog hun schooluniform uitwassen en zich omkleden. Maar dat is theorie natuurlijk. Ik geloof dat het dinsdag was dat we de kinderen reeds om 11.20 hoorden toekomen ... dan hebben de leerkrachten het blijkbaar in hun hoofd gekregen om ze vroeger naar huis te sturen. Hadden ze blijkbaar geen zin meer om les te geven. Het gebeurt wel vaker dat de kinderen te vroeg terug zijn, maar dit is nu echt al 50 min van de drie uurtjes die ze eigenlijk maar les krijgen per dag ...

Over de middag heb ik dan even vrij. De kinderen zijn dan nog even aan het eten en opruimen, moeten oficios doen (waarmee ze hun schriften, gom, zeep, zelfs wc-papier, ...) verdienen, hun kleren wassen. En aangezien ik hier nog maar pas was en het internet plat lag in het weekend wou ik wel even naar huis schrijven. Dan is er tot 14.30u wel tijd om vlug even op de hoek van de straat naar het internetcafé te gaan. Tenzij het gesloten is natuurlijk. Dan maar een 10-minuten wandelen verder proberen. Na echter twee middagen ongeveer een uur op een wit scherm te hebben zitten kijken en slechts met veel moeite enkele van jullie berichten te hebben kunnen lezen maar niets beantwoorden, heb ik het op gegeven. De andere middagen heb ik me dan maar op mijn berg was gestort die zich verzamelde tijdens mijn vorige 2 verslagen. Ik moet zeggen dat het even wennen is om met de hand te wassen. Hoeveel waspoeder kap je nu in dat koude water? Hoe hard moet je schrobben opdat het echt proper is? Is die zeep er nu echt uit ? Nu, in het vervolg zal het wel wat vlotter gaan, dan zal het niet meer zozeer echt vuil zijn dat eruit moet, maar eerder de zwetende kinderhandjes die je heel de dag omarmen en vastnemen.

En dan om 14.30u houd ik toezicht tijdens de estudio. Van maandag tot donderdag bij de leerlingen van het 7e en 8e basico (zou zo ongeveer ons eerste en tweede middelbaar moeten zijn dus) en de vrijdag in het secundo basico. Je hebt er echt je werk wel. Eerst en vooral al om een beetje stilte te verkrijgen, zodat iedereen zich een beetje kan concentreren. Bij 7 en 8 valt dat nog wel mee, en kan ik soms zelf ook wel iets studeren aan mijn Spaans, maar toch. Nu ze door hebben dat ik ze kan helpen, komen ze ook meer vragen. Echt erg kan je dat niet vinden natuurlijk, integendeel ;)
(…)
Om 17u gaat de bel opnieuw. Dan moeten de kinderen hun gewassen en ondertussen gedroogde kleren opnieuw gaan verzamelen. En is er een vieruurtje. Nadien moeten de groten opnieuw naar de estudio, want meestal zijn die nog niet klaar met hun werk. De kleintjes hebben meestal nog wel een oficio af te werken. Rond 18.20u gaat de bel opnieuw. Dan is het rozenkrans in de kapel ... een half uur aan een stuk, elke avond, tenzij op woensdag en vrijdag wanneer er eucharistie is. Gelukkig schreef Karolien mij ondertussen in het Spaans het Onze Vader en het Wees Gegroet op. Zo kan ik die toch reeds meebidden. De kinderen kennen alles glad uit hun hoofd. Maar de kleintjes vallen makkelijk in slaap. En dan moeten wij ze wakker houden ... jammere taak wanneer een hoofdje op je schouder rust, een warm handje in de jouwe.

Nadien is het avondeten en hebben ze toch nog even vrij die dag. Tenzij ze nog niet klaar waren met hun huiswerk. Maar ik moet toegeven dat dit naast de schuld van de leerkrachten die niets uitleggen, ook wel hun eigen schuld is daar ze echt niet doorwerken en ongelooflijk veel drukte maken tijdens de estudio, vooral de kleintjes dan.

Rond 20.30u is er de 'Buenos Noches', worden alle kinderen samen nog even toegesproken door de zusters, voorlopig versta ik er nog niet veel van. Hopelijk verandert dat wel. Nadien gaan we of gewoon mee met de kinderen slapen. Maar hebben we dus ook soms nog wel even doorgewerkt aan die kerstkaarten samen met de grootste meisjes. In vergelijking met België heel vroeg om te gaan slapen, maar ik heb het nodig. Ik ben steeds moe genoeg 's avonds. Ik weet niet of het aan het klimaat ligt, of aan de constante concentratie voor het Spaans.

En zo zijn de dagen rond. De zaterdag worden we met muziek gewekt, zijn er voor de kinderen workshops en mogen ze ook video kijken, maar hebben wij ook onze vrije dag. We zijn daarstraks onmiddellijk na het ontbijt vertrokken richting centrum. Ik denk dat ik hem zal kunnen gebruiken na de goedgevulde weken.