Na de succesvolle trip verleden jaar naar de Oogstfeesten in de Abdij van Bonne-Espérance besloot dezelfde groep dat dit voor herhaling vatbaar was. Het aantal enthousiastelingen zou wel iets minder zijn - de familie Geldhof kon er niet bij zijn omwille van de oogstfeesten in Gullegem - maar dit kon de pret niet bederven. Ook Johan Verbeke kon er niet bij zijn. We waren met 9 deelnemers, 7 tractoren en 2 Unimogs.
Bovendien was het dit jaar de grote editie van de oogstfeesten, en dat is zo om de twee jaar. Dit kan immers alleen wanneer de graangewassen dicht bij de gebouwen staan. Die beslaan enkele tientallen hectaren grond vlak bij de abdij, en zijn dan normaal gesproken vrij voor de demonstraties. Er zou bovendien een grote ploegwedstrijd gehouden worden voor rondgaande ploegen, en dat was ook niet te versmaden. Ward had zijn ploeg in gereedheid gebracht, net zoals ikzelf. Omdat het de grote editie was, wou ik ook mijn andere trekker meenemen, mijn W4, en dat kon met mijn troley. Mijn vrouw zou mijn ploeg nabrengen achter de wagen.

Een uitstapje naar Bonne-Espérance is niet zomaar een zondagstripje; er komt héél wat meer bij kijken:
Het betekent in de eerste plaats een halve dag rijden de zaterdag, op zich al een hele onderneming: Wat kon er allemaal (niet) gebeuren tijdens zo'n lange rit.
's Avonds zouden we kamperen ter plaatse, en een barbecue voorzien, waarbij ook de vrouwen zouden aanwezig zijn. Er moest dus ook een heel pak proviant mee, plus de barbecue zélf, en iedereen moest zorgen voor slaapgerei en tent.
Gezien het late einduur de zondag (en menig natje en droogje ?) is er die avond ook geen sprake van terug te keren, dus moest er nogmaals gekampeerd worden, en zouden we de terugkeer pas aanvangen de maandag-morgen. Die avond zouden we beroep doen op de verstrekte snacks in de grote feesttent om onze magen te vullen en de keel te spoelen.
 

Op zaterdag, 27 augustus was het vroeg opstaan, want het was verzamelen geblazen bij de ouderlijke woning te Moorsele van Ward en Pieter Lapeire om 6 uur ten laatste. Enkelen hadden al hun trekker daar ter plaatse gebracht de vrijdag-avond.
Na een warme koffie, en een vlugge controle van de bagage en de traktoren, konden we, zoals voorzien, om 6:30 uur vertrekken.
Ward had de weg in detail uitgestippeld, en zou kop trekken met zijn Hanomag en de aanhangwagen met zijn ploeg en zijn smalle rupstractor erop. Piet Declercq volgde met zijn Lanz waarop ook zijn vriendin plaats had genomen. Daarachter kwam Pieter Lapiere met zijn Lanz, die de aanhangwagen met de proviant trok gevolgd door Bertin Boudry met zijn John Deere, waarop ook zijn zoon plaats had genomen. De gerucht makende sliert werd verder compleet gemaakt door Filiep Gekiere dit keer met een Hanomag  en tenslotte ikzelf met mijn twee tractoren.
Ward loodste ons net zoals verleden jaar via Gullegem en Bissegem door de heuveltjes van Marke, Bellegem en omstreken en zo naar de Doornikse steenweg.
De eerste wat lastige passage werd de stadsring rond Doornik. De caravaan werd in twee groepen ingedeeld, om eventueel haastige automobilisten wat ruimte te geven om voorbij te steken, doch door het vroege uur viel het allemaal best mee. Men had ook meer verwonderde belangstelling voor onze imponerende luidruchtig rokende sliert dan eigenlijke ergernis voor onze lage snelheid.

Even buiten Doornik hielden we een eerste stop nabij de cementputten om onze ietwat verkleumde ledematen los te maken en een hapje te eten. Eén derde van het trajekt zat er ondertussen al op.

Op nu naar Mons, eerst een stukje via de N7, daarna via de lange N50. Dit is wel het langste stuk, maar het zijn voortreffelijke wegen. Hierlangs waren de hellingen ook al een stuk veneiniger, en met een trekker op sleeptouw voel je dat toch.

Ward leidde ons vervolgens onder Mons door, via de druk bewoonde en ietwat verpauperde Borinage, en daar was het wel wat meer uitkijken geblazen: we waren daar immers rond 11 uur, en de smalle winkelstraten waren druk bezocht, met alle verkeersdrukte erbij. Steek daar nog eens zo'n groep oude tractoren tussen, en je kan vrij vlug spreken van een kleine chaos: Kijkfile van verwonderde en sympatiserende voetgangers, auto's die stoppen (en ons gelukkig veelal voorrang geven) alsof de Duitsers opnieuw het land binnen vallen, hier en daar ook eens een wrevelige chauffeur die maar zijn parkingplaats niet uit geraakt (dat zal nog wel wat erger geweest zijn toen wij voorbij waren, met een hele sliert auto's achter ons).
Enfin, we zijn er zonder kleerscheuren doorgeraakt, en zo konden we het laatste deel richting Charleroi en later Binche aanvatten.

Tot nutoe hadden we gestaag onze kilometertjes afgemaald, zonder veel oponthoud, op een paar noodzakelijke 'sanitaire stops' en een kijkje in de putten van de cementfabriek CCB na. We waren goed geschoven, zonder ook maar de minste pech.
Even later werden we voorbijgestoken door de Unimogs van Dirk Messiaen met zijn vrouw Sandra en Adriaan Gruwez met zijn zoon. Even verder kwamen we ze wéér tegen, stilstaand langs een grasveld. We hielden gezamelijk een rustperiode in een deugddoend zonnetje.

Een half uurtje later zette de caravaan zich weer in beweging, doch niet voor heel lang: Dirk had het cafeetje van verleden jaar terug gevonden, waar de baas danig was overdonderd en verwonderd van dit onverwacht bezoek dat hij ons gratis wat frietjes en versnaperingen serveerde bij ons welgekomen drankje. Frietjes waren er dit keer niet meer bij, doch de drankjes smaakten even goed.
Nog wat verderop vielen we voor de derde keer stil, dit keer op een ietwat hoger gelegen graslandveldje net voorbij de brug van de E42, waar men al verschillende jaren traditioneel stopte voor het middagmaal.
We waren ruim op tijd, zo een middagdutje kon er zelfs nog af.

De laatste rechte lijn naar ons doel kon nu worden ingezet: nog een tiental kilometer. Rond 15:00 uur waren we er. De 107 km zaten erop, en ons doel was bereikt. Jacob Gekiere en Sofie landden wat later ook nog met de wagen en de motoculteur in de aanhangwagen.
Groot was evenwel de teleurstelling toen we zagen dat de overrijpe oogst daar door de slechte zomer nog stééds op het veld stond. Na wat rondvragen werd ons vermoeden bevestigd: de ploegwedstrijd voor rondgaande ploegen zou niet door gaan bij gebrek aan grond. Er waren 17 teleurgestelde kandidaten! Men zou de volgende dag wel maaidorsen, doch de velden zouden niet vrij zijn omwille van het stro. Bovendien was de grond vrij drassig.

Ondertussen hebben we vluchtig even het volledige expositieterrein doorlopen. Het was er nog relatief kalm. Binnen de koer van de kloosterhoeve, en in de nauwe straatjes waren de meeste standjes nog niet volledig opgebouwd; deze zouden pas tegen de avond klaar zijn, wanneer de eigenlijke dorpskermis zou beginnen.
Binnenin de imposante schuur van de kloosterhoeve stond een indrukwekkende verzameling oldtimertractoren, en in het dorp kan je nog de oude bakkerij en maalderij in werking zien.

Wat later zijn we begonnen om als ons materiaal bijeen te brengen om onze kampplaats in te richten, vooral vanaf het ogenblik dat de vrouwen toe kwamen met enkele wagens.

Het werd ook stillekes aan tijd om aan onze barbeque te denken, de apotheose van de dag.
Al vlug waren vooral Sandra, Adriaan en Pieter druk in de weer, de rest liet het allemaal goedkeurend gebeuren, en al vlug was de goede stemming erin.
Terwijl de barbeque op temperatuur kwam, en wat later de worsten lagen te sudderen, genoten we allemaal van de kwistig uitgedeelde aperitief, een gezellig babbeltje bij de ondergaande zon en de nagloed van de eerder zwoele namiddag.

Na de bijzonder geslaagde barbeque werd de avond besloten met een gezellig samenzijn in de grote feesttent, waar voor het dorp dé feestavond van het jaar in alle hevigheid plaats vond. Een orkest zorgde er voor de nodige ambiance en dansmuziek, er was een massa volk in uitgelaten feeststemming en er werd duchtig drank geserveerd. In de vroege uurtjes zochten we dan onze tentjes op, in de hoop van toch nog enkele uurtjes te kunnen slapen.

De volgende morgen waren we al vrij vroeg weer op de been, en met wat improvisatie werd een gasfornuis samengesteld waarmee we water kon opwarmen voor de koffie. Gelukkig dat er een paar gloeikoptractoren van de partij waren en dat restaurateurs van oldtimers wat van aanpakken weten. Met smaak en plezier werden de meegebrachte crossants en broodjes verorberd in de frisse ochtendgeur, die een schitterende dag liet vermoeden.

In de vroege ochtend trokken we waarlijk ook op culturele ondekking, in en om de abdij. Die wordt momenteel grondig gerenoveerd, onder andere met een deel van de opbrengsten van dit oogstfeest.

Stilletjes aan werd het al wat later op de middag, en werden de activiteiten afgesloten met het traditioneel druk bijgewoond defilé van de deelnemende tractoren, waarbij langs de luidsprekers deskundige uitleg werd gegeven.
Rond die tijd vertrokken ook de meeste van de vrouwen. Zo ook mijn vrouw. De ploeg werd op de kar geladen en terug achter haar auto gekoppeld, en ze kon de terugweg aanvatten met het 750kg wegende gevaarte. Dirk en Adriaan vertrokken ook met hun Unimogs en even later laadde Jacob zijn motoculteur op de remorque, en vatte ook hij met Sofie de terugweg aan.
Uiteindelijk bleven alleen de mannen achter die met de tractors waren gekomen, om nog eens uit te slapen in de tenten. Er moest nog eerst wat gegeten worden, en daarvoor deden we deze keer beroep op de snacks van de grote feesttent. Tussen pot en pint werd nog duchtig feest meegevierd, om wat later de rust op te zoeken in onze tenten.

De volgende ochtend waren we al relatief vroeg terug op de been. Met dezelfde improvisatie werd nogmaals koffie gebrouwen, en aten we de rest van onze sandwiches en croissants op. Het kamp werd opgebroken en opgeborgen in de remorque van Pieter. Het afval werd mooi in zakken gestopt, we trokken nog wat extra warme kledij aan en rond 9 uur stonden we vertrekkensklaar. De dag legde opnieuw vrij goed aan, al was het wel behoorlijk fris.
Eenmaal terug op weg richting noordwest, verdween de kilte vrij vlug, en werd het zelfs een hete dag, zodat we warme kledij en regenkledij al spoedig mochten uittrekken.

Zonder kleerscheuren en zonder ernstige panne kwamen we, moe maar voldaan, rond 15:30 uur terug aan op onze vertrekbasis, namelijk de ouderlijke woonst van Pieter en Ward Lapeire. Pieter had enkel wat problemen met een stuk gelopen lager in de rechter flank van de versnellingsbak, doch dit kon voorlopig opgelapt worden zodat we verder konden. We hebben de hele weg wel op onze kin mogen kloppen, want alle frituren hadden blijkbaar juist die dag uitgekozen als sluitingsdag. Gelukkig hadden we nog wat overdaagse sneetjes brood en wat half gesmolten choco over om de grootste honger te stillen.
Ondanks het drukkere verkeer en de bijkomende aanwezigheid van vrachtwagens, schootten we zeer vlot op. Bedankt Ward voor de voortreffelijke en aangename routeplanning.

Bedankt ook iedereen die meegewerkt heeft aan de realisatie van deze zeer aangename, toch niet risicoloze happening. In de eerste plaats zijn dat natuurlijk de feitelijke deelnemers, maar laten we zeker niet het werk achter de schermen vergeten, en dan denk ik in de eerste plaats aan de inbreng van de vrouwen om alles in goede banen te helpen leiden.