Tijdens onze drie-daagse naar Bonne-Espérance werd er gesuggereerd dat het wel eens interessant kon worden om met 'onze oudjes' eens dégelijk werk te verrichten, eens iets anders dan zomaar over de Vlaamse en Waalse wegen rond te hotsen.
Enkelen hadden immers ook werktuigen om aan die trekkers te hangen, maar er waren zo weinig mogelijkheden om die ook eens effectief te gebruiken.

Johan VERBEKE uit Moorslede was een van die personen die dit best leuk zou vinden, doch, in tegenstelling tot ons allemaal, was hij de énige die er geen gras liet over groeien: op zondag 3 oktober 2004 was het zover.
Naast het beperkt aantal personen dat was meegereden naar Bonne-Espérance, trommelde hij op een week tijd nog enkele andere vrienden op, en ook nog een pak kijkers. Vanaf 10 uur konden we naar hartelust ons materiaal gebruiken op ongeveer 3 ha grond die zijn vader ons ter beschikking stelde. Het weer zat ons mee, ruimte zat, goede ambiance, menig kijklustige uit de streek en een tiental oude tuigen in volle actie, wat moet je nog méér hebben om je in je sas te voelen?

Er waren een vijftal ploegen, er was een triltandschar, een eg en een stel van 3 landrollen: voor iedere tractor wat wils, al naargelang grootte en vermogen.
Johan was in zijn nopjes met zijn geslaagd opzet, en wilde zeker niet onderdoen met belachelijk ploegwerk. Hij riep dan ook geregeld hulp in om puik werk af te leveren, kwestie waarschijnlijk van geen klachten te krijgen van zijn vader.
Ward was het eerste slachtoffer:

Terwijl de jongens aan het spelen waren, bleef er maar één iemand serieus aan het werk: Sibille, de vrouw van Johan.
Zij was al de hele voormiddag druk in de weer geweest om soep te koken, en had een stevige broodmaaltijd klaargemaakt: Brood en spelen, dat wisten zelfs de Romeinen al!

Wat aperitief van Pieter en Ward, en enige stukken taart erbij, en ons maagje was vol voor een heerlijke namiddag.

Dat er lustig werd geploegd en geschard, dat bewijzen de enkele foto's hieronder.

Natuurlijk was ik ook van de partij, weliswaar een uur te laat, doch dat kon de pret niet bederven. Ik had immers de avond ervoor tot 11:30 uur 's avonds aardappelen helpen rooien bij mijn broer, en had geen tijd gehad om nog enkele noodzakelijke verbeteringen aan mijn ploeg uit te voeren. De scharen waren immers te ver versleten en ik had de bestelde nieuwe nog niet ontvangen.
Zodoende was ik die zondag al vrij vroeg uit de veren ondanks de korte nacht, om nog vlug die schaartoppen uit te lengen, zodat de ploeg naar behoren de grond zou in willen. Dat heeft wat langer aangesleept dan ik verwachtte, vandaar mijn late aankomst.
Maar ik heb er geen minuut spijt van gehad: mijn speelgoed werkte deze keer voortreffelijk, wat niet het geval was een paar weken ervoor, bij mijn broer op zijn tarwestoppel.