Eind maart 2004 werd ik via email gecontacteerd door een zekere Raf CAELDRIES uit Sinaai, nabij Sint-Niklaas, nadat hij mijn website had ontdekt op het internet. Hij presenteerde mij een International Harvester W4 van het bouwjaar 1947, en zei dat die te koop was, bij voorkeur aan iemand die er zorg voor zou dragen.
De trekker was reeds verschillende jaren gerestaureerd, sinds 1984 meer bepaald, en volgens hem in perfecte staat. De email bevatte ook onderstaande foto als bewijs daarvan.
Zijn serienummer is WBH-18638.
 

Raf is reeds een paar jaar op pensioen en was actief lid van een inmiddels verdwenen club van oldtimer tractoren. Na het verdwijnen van de club heeft Raf een beetje zijn interesse voor zijn oude tractoren en ander materiaal verloren, zodat hij nu wilde zijn W4 van de hand doen. De trekker had reeds 4-5 jaar niet meer gedraaid, en was dus te koop, net als zijn Field Marchald 1-cilinder die hij kort voordien  al verkocht had. Er stonden ook nog 2 kleine dorskasten te koop, doch die interesseren me eigenlijk niet veel. Ten andere, ik kamp nu al met een groot gebrek aan plaats, laat staan dat ik mij aan die tuigen zou wagen.
Wat me vooral opviel op de bovenstaande foto, waren de verchroomde delen, (uitlaat, wieldoppen, oliefilterhuis, luchtfilter, ...) iets waar ik eigenlijk niet zo'n groot liefhebber van ben; ik geef er de voorkeur aan dat de trekker min of meer zijn originele staat behoudt wanneer hij wordt gerestaureerd.

Nu ja, na enkele mails en een paar telefonische contacten, zijn mijn vrouw en ik een paar weken later op een zonnige zondagnamiddag op uitstap geweest naar Sinaai om de trekker te gaan bekijken. De prijs leek me nogal hoog, dus ik moest de trekker absoluut zien voor ik een dergelijk bedrag zou uitleggen.
Raf had de trekker al uit zijn schuilplaats gehaald, en we troffen hem aan druk in de weer rond zijn trekker.

Mijn eerste indruk over de trekker was eerder een teleurstellende: de trekker stond opgekrikt met een opengesprongen achterband rechts (opengeklapt tijdens het opblazen de voorgaande dag), de motor weigerde hardnekkig te starten (vlotter in de carburator zat vast, zodat de carburator constant over liep), enkele electrische problemen, de gechromeerde delen vertoonden roestvorming, ...
Toen ik met de zwengel de motor liet bewegen leek de compressie mij aan de lage kant te zijn, maar aangezien de motor weigerde te starten kon ik hem niet beter beoordelen: wat zou zijn oliedruk zijn, zijn compressieverliezen, hoe zou hij starten, wat was de staat van de carburator en de regelaar, hoe was het gesteld met waterpomp, radiator, kleppen, koppakking, ontsteking, koppeling, versnellingsbak, remmen, ...???

Na wat verder prutsen, praten en beoordelen, trakteerde Raf ons op een gezellige koffietafel, en wordt er nog een paar uur druk gekeuveld over vervlogen tijden, over de restauratie, over uitstappen en aktiviteiten van de club van toen, over zijn vroeger werk, ...
Tegen de avond aan komen we tot een akkoord: Raf zou ervoor zorgen dat de motor zou draaien, ik zou zorgen voor 2 andere banden achteraan, maat 12*26, nu 14.9-R26, banden die nog moeilijk te verkrijgen zijn.

Wanneer ik mijn gebruikelijke bandenboer contacteer heb ik ongelofelijk veel geluk: naar het schijnt waren de alom gekende maaidorsers M-103 van Claeys indertijd allemaal voorzien van dergelijke banden, en werden dergelijke wielen tot voor kort nog steeds gebruikt binnen de fabriek in Zedelgem als zogenaamde 'spuitwielen'. T.t.z., nieuwe machines werden van dergelijke wielen voorzien om ze binnen te rijden in de spuitkabine.
Gezien de steeds groter wordende machines en een veranderd produktieproces, voldeden deze wielen niet langer meer, en zijn ze tenslotte allemaal bij mijn bandenboer terecht gekomen. De banden hebben nooit dienst gedaan op het veld, en zagen er zo goed als nieuw uit, ware het niet dat ze allemaal onder de verf zaten.
Met wat zoekwerk vonden we er uiteindelijk 2 die niet al te zwaar waren toegetakeld met verf, en ik mocht ze meenemen voor een bijzonder billijk prijsje.

Nadat ik de banden had bezorgd aan Raf, was er een vrij grote periode van stilte. Het duurde wel even voor Raf de motor terug aan de praat kreeg, maar uiteindelijk, eind oktober 2004, belde Raf me op om te zeggen dat ik de trekker kon komen afhalen.
Een handelaar in landbouwmachines, die geregeld bij mijn broer en schoonbroer over de vloer komt, was bereid om de trekker met de vrachtwagen op te halen, want het lag niet in mijn bedoeling om de trekker zélf over de weg naar de boerderij van mijn broer te rijden. Ik kende onvoldoende de staat van motor en trekker om mij zomaar te avonturen aan een traject van pakweg 70-80 km.
Gelukkig ook dat ik het niet had gedaan, want de trekker stond amper op de vrachtwagen, of het begon zwaar te regen voor de rest van de dag.
Al het stof op de tractor was weggespoeld toen wij hem anderhalf uur later van de vrachtwagen afreden. Ondanks het barre natte weer startte de motor bij aankomst zonder problemen bij de eerste poging. Dat was alvast een goede zaak.
 
 

De daarop volgende weekends doe ik allerlei kleine onderhoudswerkzaamheden: oliewissel, nieuwe oliefilter, spoeling van het koelsysteem, anti-vries, grondige smeerbeurt, los maken van het lamellen-rooster voor de radiator, nieuwe batterij, oppoetsen van de gechromeerde delen, luchtfilter reinigen, controle van het electrisch systeem, enkele kleine rondritjes, ...
De motor, die Raf niet gerestaureerd heeft, start en draait vrij goed, doch de compressie is niet meer wat ze zou moeten zijn. Bovendien is de oliedruk aan de lage kant, en ik vrees dat ze uiteindelijk wat té laag zal uitvallen wanneer de motor eens écht op temperatuur zal komen.

En ziedaar hoe ik aan mijn derde trekker ben geraakt, eerder toevallig en ongewoon dus.
Het model W4, dat volledig afgewerkt werd ingevoerd uit Amerika, is eerder zeldzaam in de Benelux en Frankrijk, en dat maakt dat ik bijzonder tevreden ben met mijn nieuwe aanwinst, ondanks de wat tegenvallende motor.
Volgens Gilles GRANIER, moderator van de Franse site 'Les Tracteurs Rouges', zijn er in Frankrijk geen dergelijke tractoren nieuw ingevoerd geweest. Hij kent er wél een paar die later als oldtimer zijn ingevoerd.
 

Wevelgem, 26 december 2004.
 

Voor wie dacht dat een W4 moeilijk te besturen is, ik heb in 2005 mijn vrouwtje kunnen overhalen om ermee te rijden, en het is haar aardig gelukt ook. Ze had tot dan toe nog nooit een trekker bestuurd. Het was tijdens de rondrit ingericht door "De Zwartrokers van Toen".