Home | Voorwoord | Rasbeschrijving | Verzorging | Aanschaf | Opgroeiende Pup | Opvoeding | Gezondheid | Verhalen & Anekdotes | Foto's | Clubs | Links | Contact |
Meer nog dan bij gelijk welk ander aspect van de beschrijving van een ras, moet bij dit hoofdstuk benadrukt worden dat elke hond een individu is. Gedrag wordt in sterke mate bepaald door de opvoeding die de hond gekregen heeft, welke zijn aangeboren persoonlijkheid ook is. Alles wat nu volgt is dus een leidraad, een algemeen beeld.
De Ierse Wolfshond is een "huishond", een hond die veel prijs stelt op gezelschap, die deel moet uitmaken van een familie. Zo'n hond continue opsluiten in een kennel levert alleen getraumatiseerde zombies of levensgevaarlijke psychopaten op, en moet dus als misdadig beschouwd worden.
In de eerste plaats moet ik er op wijzen dat een Ierse Wolfshond niet agressief mag zijn. Niemand is gebaat bij een oncontroleerbare vechtjas met het formaat van een klein paard. Al heel lang worden agressieve karakters geweerd uit de foklijnen, waardoor de kans op een genetisch bepaalde woesteling gering is. Door een onverantwoorde opvoeding is echter jammer genoeg elke hond gek te maken. Omdat zo'n hond een gevaar is voor iedereen, moet dit kost wat kost vermeden worden.
Zo goed als alle Ierse Wolfshonden die ik ontmoet heb zijn in tegendeel heel erg vriendelijk, waarbij ze de nodige aandacht werkelijk opeisen. Niet door te blaffen: Ierse Wolfshonden blaffen namelijk zelden - een paar diepe "woefen" als de deurbel gaat zijn meestal het enige geblaf dat je zult horen - waarbij ik niet de illusie wil geven dat een Ierse Wolfshond geen geluid maakt. Hun woordenschat bestaat alleen meer uit piepen, jammeren, smakken en gehuil (waar ze zich graag aan overgeven als ze medekoorknapen in de buurt hebben) dan uit blaffen. Ze hebben wel de intentie om in de weg te gaan staan, waardoor je hen wel aandacht móét geven, ze leggen een massieve poot op je knie, waar ze ook nog mee gaan trekken als je ze te lang negeert, sommige minder opgevoede exemplaren springen tegen je op of likken je. Beide zaken die van jongsaf moeten afgeleerd worden omdat zijn formaat zulk gedrag uiterst vervelend en zelfs gevaarlijk maken.
Het valt op dat "Ieren" ondanks hun formaat héél kindvriendelijk zijn, het lijkt er bij de meeste zelfs op dat ze zich bewust zijn van hun eigen afmetingen en de fragiliteit van een kind of pup, waardoor ze zich voorzichtiger gaan bewegen.
Diezelfde bewustheid van hun afmetingen zorgt er ook voor dat ze goed met andere honden kunnen opschieten. Assertieve honden die ze op de wandeltochten ontmoeten zullen meestal gewoon genegeerd worden. De Ierse Wolfshond is zeker geen ruziezoeker, hij zal er eerder voor kiezen zo waardig mogelijk een andere kant op te wandelen dan een confrontatie aan te gaan. Anders ligt het als hijzelf of zijn "baasjes" echt bedreigd worden, dan zal hij zich ontpoppen tot een geduchte tegenstander die niets uit de weg gaat.
Zoals gezegd is de Ierse Wolfshond vooral een huishond, waar hij het meest intens van "zijn" familie kan genieten. Binnen zullen de meeste zich ook rustig gedragen. Ze zullen zoveel mogelijk vermeiden dingen omver te lopen en dergelijke. Als hij dan al eens de salontafel schoonveegt met zijn staart, kun je dat rustig als een ongevalletje beschouwen. Eens hij buiten de vrije loop krijgt, zal hij ook zijn energie de vrije loop laten, waarbij de vergelijking met een dartel veulen niet ver te zoeken is.
Wat zeker ook vermeld moet worden, is de ongelooflijke nieuwsgierigheid die "Ieren" aan de dag kunnen leggen. Overal willen ze het fijne van weten. Een klus in het huis kan op deze manier een leuke belevenis worden.
Ik heb ook gemerkt dat een Ierse Wolfshond anders in elkaar zit dan een ander ras. Hij wéét volgens mij dat hij van hogere komaf is. Dat heeft tot gevolg dat hij bijvoorbeeld erg op komfort gesteld is. De kans dat hij de sofa in beslag zal nemen is groot.
Zijn eigenzinnigheid zal hem vooral laten doen waar hij zelf zin in heeft. Bij de opvoeding heeft dit zijn consequenties. Bij de opvoeding van andere rassen ben ik tot de conclusie gekomen dat je een hond moet belonen als hij iets goeds doet en moet straffen, op een verantwoorde manier, als hij iets fout doet. Mijn vriendin die geen ervaring had met honden behaalde betere resultaten dan ik. Ik ben tot de vaststelling gekomen dat onze Ierse Wolfshond vooral reageert op beloning en zo goed als niet op straffen. Integendeel, hij gaat het je kwalijk nemen. De bijzondere gevoeligheid van deze honden kan echter ook in ons voordeel gebruikt worden, negeren bijvoorbeeld is een betere manier, hij voelt zich daar niet goed bij, waardoor hij alsnog gaat proberen je gunstig te stemmen.
Persoonlijkheid is onmogelijk vast te leggen op één pagina, waarvan de talloze gespecialiseerde omvangrijke boeken het bewijs zijn. Toch denk ik hiermee de grote lijnen te hebben omschreven.
Als slotzin wil ik hier nog even aan toe voegen dat elke eigenaar van een Ierse Wolfshond zich moeilijk kan beperken tot één "Ier", vaak komt er nog eentje, of meerdere, bij. Het is bijna een stelling :
Klik op één van onderstaande links om rechtstreeks naar een volgend onderwerp te gaan:
Bouw - Vacht - Beweging