Home | Voorwoord | Rasbeschrijving | Verzorging | Aanschaf | Opgroeiende Pup | Opvoeding | Gezondheid | Verhalen & Anekdotes | Foto's | Clubs | Links | Contact |
Deze pagina is voorbehouden voor verhalen en anekdotes van lezers die Ierse Wolfshonden betreffen.
Heeft U zo'n verhaal, aarzel dan niet en stuur ze op.
Tot tien dagen geleden had ik een Ierse Wolfshond, een blonde prachtige hond, 10 maanden oud, schofthoogte reeds meer dan 80 cm, 50kg zwaar. Onze gezonde zotte Babette! Maar... luister nu verder naar dit ongelooflijke verhaal: Babette is dus zondag 7-7-2002 overleden!
Babette was 10 maand, gaf de laatste dagen regelmatig over, at veel gras (wat een natuurlijke reactie van haar was om over te geven als er iets op haar maag ligt!) Donderdag belde ik de dierenarts al, alles wat Babette at kwam er weer uit. Toen zij ze, geef ze geen eten meer, laat ze eens uitzieken. De dag nadien, de vrijdag (op m'n verjaardag, ik werd "40") werd ze al maar zwakker en bleef overgeven zonder dat ze iets at! en ook niks dronk! Toen de dierenarts opgeroepen, die meteen een vervangster stuurde, daar zij in het slachthuis dienst had. Die heeft bloed afgenomen van Babette voor onderzoek en haar darmen afgetast die gezwollen lagen. Ze stelde voor om het resultaat van het bloedonderzoek af te wachten dat pas zaterdagvoormiddag voor handen was.
Zaterdagvoormiddag stelde ze meteen een radiografie voor. Dat gaf een duidelijk beeld dat er iets in de darmen zat, maar niks hard zoals metaal of hout.... De dierenarts besloot dus voor Babette diezelfde dag te opereren tegen 18.00 uur. Zij, met een collega en een anesthesist! 3 man sterk dus. Ze ging me verwittigen als Babette wakker werd van de verdoving. Rond 23.00 uur belde ze dat Babette redelijk goed was, en dat ze er nog aan bezig waren. Wat hadden ze nu gevonden zei ze, een soort koorden, die verstrengeld met gras, van in de maag tot aan de aars vast zaten!! De operatie duurde maar liefst 4 uur! Zoiets had ze nog nooit meegemaakt. Ze hadden de darmen en de maag op 11 plaatsen moeten openen om die touwen er stukje bij stukje uit te krijgen. De naad op haar buik was zoiets van een 30 cm lang.
De volgende dag (zondag) om 10.00 uur mochten we Babette afhalen. Ze was heel zwak en haar achterpoten waren stram van zolang op de operatietafel te liggen. Ze heeft toen nog enkele uren geleefd maar is in coma gevallen en haar hartje heeft het begeven. Niet de operatie, maar de lange verdoving is haar fataal geworden. Hoe groter de honden, des te zwakker het hart!!
Maar nu het belangrijkste van m'n verhaal! Die kluwen touw die gevonden zijn in de darmen van ons Babetje, zijn afkomstig van hondenspeelgoed! Zo'n hondenbijtring gemaakt van gedraaid kleurig katoen. Reclame van het merk …! We hadden zo 2 van die ringen gekregen op de "kleine Jaarmarkt in Laarne" waar elk jaar op Pinkstermaandag een ludieke hondenkoers plaatsvindt in de dorpskern. Onze hond beet die ring kapot en rafelde die draden los en slikte ze blijkbaar in! Ik ben gisteren terug naar de organisatie van de Kleine Jaarmarkt gereden om zo'n originele ring te halen. Die uitgerafelde versie heb ik hier ook liggen!! Nu, op die ring staat "hygiënisch, veilig en sterk"!!!!! Ik kan als jullie dat wensen, een foto van de originele ring en de uitgerafelde versie via e-mail doorsturen. Een hond van € 1000 en een operatie van € 620, maar vooral, we zijn ons Babetje kwijt, een pracht van een beest, onnoemelijk lief en pas 10 maand oud !!!
Ingezonden door Milène
Onze Ier heet Mickey, omdat wij een tegenhanger wilden zijn voor Jack Russels met namen als Rambo en Tarzan. Onze Mickey is gewoon een zeer vriendelijke, rustige hond maar bij tijd en wijle een grote draak. Ook hij heeft in zijn leventje (hij is nu drie jaar) de nodige tegenspoed gehad. Met 5 maanden een zware longontsteking en daardoor 5 dagen dierenkliniek, met 1,5 jaar een knobbel aan een poot (gelukkig niet kwaadaardig) maar wel een ontsteking tot op het bot waardoor hij ca 4 maanden niet mocht rennen etc.
Nu staan we weer voor een operatie aan de andere poot voor een soortgelijke knobbel.
Verder heeft hij veel vriend(inn)en op vier poten en ook heel veel op twee voeten. Hij neemt iedereen voor zich in!
Slechts één hond mag hem niet. En een baas (van andere hond) is bang voor hem. De andere honden uit de buurt spelen vrolijk met hem. Maar ... Mickey is wat lui. Van zwemmen word je moe, dus dat moet je niet te vaak doen. Bij alles wat hij doet, zie je hem denken: hier kan ik moe van worden, en is het dat wel waard? Zo ja, dan duikt hij er met kop en staart in, zo niet, jammer dan, ik slenter gewoon maar door.
Tenzij er een loopse teef in de buurt is, is hij een erg vriendelijke en, zeker voor een Ier, ook gehoorzaam. Kortom: een betere vriend is er niet. En natuurlijk hebben wij de mooiste, liefste en beste hond, zoals iedere baas van zijn/haar hond zal zeggen.
Ingezonden door Anne-Marie en Lodewijk de Wee
Zjeff is een beetje een varken zoals zoveel jonge reuen. Ik had eens gepoogd hem mee te nemen op een weekend met de tent. Het gevolg laat zich raden: we kwamen samen terug zonder tent.
Toen kreeg ik de kans een kleine caravan op de kop te tikken. Omdat ik niet meteen plaats had, zette ik de nieuwe aanwinst maar in de tuin. Nu is het zo dat Zjeff op zijn acht maanden nogal nieuwsgierig was aangelegd, alles moest nauwkeurig onderzocht en geproefd worden. De stekker van de caravan echter bleek onderwerp van dwangmatig gedrag, Zjeff vond dat dat ding daar niet thuishoorde. Nadat ik de stekker en het mistlicht al verschillende keren terug gemonteerd had heb ik maar besloten de caravan ergens te zetten waar Zjeff niet bijkon.
De eerste dagen echter, de caravan stond nog gewoon in de tuin, gebeurde me iets vreemds. Het regende voor de eerste keer in weken, dus vond ik dat het ideale moment om de caravan eens in te slapen. Dan kon ik meteen zien of hij nergens lekte en of de matrassen nog goed waren e.d.
Zogezegd zo gedaan, voor de eerste nacht liet ik Zjeff wel buiten in zijn eigen slaaphok, hij heeft dan de hele tuin ter beschikking.Heerlijk eigenlijk zo inslapen met het getik van de regen op het caravandak. Ik begon al snel te dromen. Ik droomde dat ik op een zeiljacht zat in het midden van één of andere oceaan. Na een tijd begon de wind aan te wakkeren tot ik op de duur in een storm verzeild geraakte met metershoge golven waardoor het schip aardig deinde. Toen werd ik wakker ... dacht ik, want het deinen stopte niet. Ik ging nog steeds heen en weer in mijn bed. Nog niet helemaal wakker opende ik het venster van de caravan en zag wat er loos was. Zjeff stond uit alle macht aan het neuswiel te trekken.
Ongelooflijk hoe sterk zo'n pup is op acht maanden. Later bleek de hele caravan meer dan anderhalve meter te zijn verplaatst!!!
Even een korte uitleg bij het overlijden van Zjeff, telefonisch ben ik even niet in staat om meer uitleg te geven omdat ik er echt kapot van ben.
Zjeff was nu dus echt op zijn top en helemaal de hond die ik voor ogen had toen ik hem voor het eerst zag en de vonk oversprong. Meer dan ik ooit had kunnen vermoeden heeft hij me in het hart geraakt. Ook al wist ik dat Ieren een risicogroep zijn en ook al wist ik dat hij nooit erg oud zou worden had ik toch het onbewust vermoeden dat Zjeff een uitzondering zou gaan zijn. Dat is hij uiteindelijk geworden in negatieve zin. Hij zou binnen twee weken vier geworden zijn en dat is toch wel echt belachelijk, zelfs voor een Ier. Ik ga dit dus niet meteen toeschrijven aan het ras en zijn fouten, maar eerder aan een combinatie met weerom brute pech.
De wet van Murphy zat er voor een groot deel tussen zoals ook zal blijken uit hoe het gelopen is.
Vrijdag merkte ik voor het eerst dat hij een paar passen mankte als hij lang geslapen had, nu ja, dat heb ik ook wel eens, stramme spieren als ik te lang verkeerd gelegen heb. Zaterdag was dit nog zo, steeds voor enkele passen en daarna niet meer, voor de rest rende hij nog vrolijk rond. Ik zag toen dat hij opgedroogde modder tussen zijn tenen had zitten en dat zijn huid licht geïrriteerd was, dus dacht ik de oorzaak wel gevonden te hebben. Zondag het zelfde verhaal en maandag iets beter.
Dinsdag echter verergerde het manken weer en tegen de avond mankte hij aldoor als hij wandelde, rennen deed hij als vanouds, s'avonds merkte ik voor het eerst dat zijn pols licht gezwollen was. Woensdagmorgen leek die zwelling iets toegenomen waarop ik besliste meteen na mijn werk naar de dierenkliniek te gaan. Het kon een kneuzing zijn aangezien in de tuin op het moment nogal wat obstakels liggen. Maar ik was er niks gerust op en vermoedde toen al het ergste. S'avonds dus naar de kliniek waar ik meteen een röntgen liet maken, de zwelling op zijn voorpoot net boven zijn pols was toen dubbel zo dik als s'morgens, ongeveer 8cm hoog, 4cm breed en 1,5cm dik.
Toen ging het ineens snel, onder narcose hebben we hem op de te kleine tafel gelegd om die foto's te kunnen maken, met de nodige maneuvres om die poot goed op de foto te krijgen. Toen bleek het ontwikkelapparaat de geest te geven en hebben we dat nog eens moeten over doen. Murphy aan het werk. Terwijl techniekers bezig waren om het ontwikkelapparaat te herstellen besloten we ineens van zijn narcose gebruik te maken om zijn lichte tandsteen te verwijderen, weer met de nodige maneuvres om hem goed op die andere tafel te krijgen en hem om te draaien als nodig. Daarna hebben we hem van de tafel getild zodat hij rustig kon wakker worden.
Dit laatste was waarschijnlijk te veel, terwijl de arts zich bezig hield met de ontwikkeling van de foto's zag ik Zjeff's buik opzwellen, ik vermoed dat door de narcose zijn buikspieren zo ontpannen waren dat het herhaaldelijk omdraaien ook nog zorgde voor een maagtorsie. Murphy aan het werk...
Ik ben toen in allerijl de arts gaan zoeken. Deze kwam net terug met de ontwikkelde foto's toen ik hem licht in paniek het buikverhaal vertelde. Hij zei dat ik eerst de foto's maar eens moest bekijken. Ik wist genoeg....
Toen ik de foto's dan zag was er geen twijfel mogelijk, ik herkende de beelden die ik onlangs nog zag bij de foto's van Shiva, de Briard die op zeventienjarige leeftijd ook het gevecht tegen botkanker verloor.
Een duidelijk vlek met beginnende uitzaaiingen en aangetast bot op die plaats. Ik moest dus snel beslissen. Hij moest ofwel snel weer onder volledige narcose gebracht worden voor een operatie van zijn buik, wat op zich al een groot risico was vanwege de dubbele dosis, waarna hij nog steeds met die kanker zat.
Eigenlijk waren er dus geen alternatieven.
Ik heb dan maar beslist om van de narcose waarin hij nog gedeeltelijk was te profiteren om hem verder te laten inslapen.
Verdomme wat doet dat pijn, hoewel ik weet dat ik de enige juiste beslissing nam. Hij was zelf niet in het minst voorbereid en vond de trip naar de arts een leuke uitstap. Van vrolijkheid rende hij eerst nog de tuin rond voor we vertrokken.
Tot zover het verhaal.
Ik weet niet of het aan mezelf ligt, maar twee keer zulke pech wordt wat veel, hoezeer ik ook aan de Ierse Wolfshond mijn hart verpand heb, de schrik zit er nu echt wel in, ik weet niet of ik dit nog eens aankan.
Ironisch genoeg heb ik het beste uit mezelf gehaald om hem gezond te houden, mijn beperkte kennis van bloedlijnen vertelde me dat hij een goed hart zou hebben, en dat bleek ook, na de fatale injectie ging zijn hart nog 12 minuten door, terwijl dit normaal 4 minuten is. Ik bezocht de renbaan om via zijn conditie zijn hart ook te sterken, de manier en voeding die ik hem gaf om hem zo traag mogelijk te laten opgroeien wierpen ook hun vruchten af, de arts zag zelden zo'n goede structuur en botwanddikte bij een zo grote hond. Allemaal voor niets.
The mighty giant verliest te vaak.
Heartbreaking hound, zoals ze de Ier in Canada noemen is hier weerom zeer toepasselijk.
"Once an Irish-Always an Irish" krijgt meteen een andere dimensie, ze zullen er altijd zijn ja, diep in mijn hart, vooral Zjeff heeft mijn ziel gebrandmerkt, maar echt in levende lijve? Nee, ik denk het niet, daarvoor zijn de risico's te groot...
Ik bedank jullie hierbij voor de nodige steun, ik weet dat jullie meevoelen.
Als ik het weer aankan geconfronteerd te worden met een Ier, wil ik graag verder kontakt met jullie houden. Dat is iets dat ze dan toch doorgeven, je wint vrienden.
Groeten,
Wim
Dit verhaal beschrijft de lijdensweg van Connor:
Wij waren eigenlijk al een poos een zoek naar een gezonde pup, maar toen we hem zagen konden we niet anders dan hem een kans geven. Eigenlijk had hij naar mijn mening op dat moment al lang moeten ingeslapen zijn, want het was duidelijk dat hij nooit volledig in orde zou zijn. Maar daar was het te laat voor, dus moest hij maar zo goed mogelijk verzorgd worden.
Aangezien het de eerste nest van die fokkers was, kenden wij hen nog niet (achteraf gezien zijn deze mensen totaal ongeschikt om te fokken, wij hebben het vermoeden dat veel van Connors' leed te danken is aan hun nalatigheid). Tegen de tijd dat we hem op 8 weken haalden was hij bij de fokkers al twee keer in de vijver gevallen en had hij last van een erge verkoudheid. Verder was hij duidelijk te licht. De fokkers bleken naderhand de pups aan hun lot over te laten, tot er bezoek kwam, dan gingen ze ineens voorbeeldig doen. Onverwachte bezoekjes later brachten dit aan het licht. Hun honden hadden de hele dag beschikking over eten, waarbij de pups moesten eten uit één bak. De sterkste uit het nest waren dan ook veel te zwaar terwijl de zwakste, vooral Connor dan, niet aan eten toe kwam door de dominantie van zijn broers en zusjes.
De fokkers deden zijn ondervoeding af als een resultaat van een melkallergie, waar later niets van waar bleek te zijn. Een allergie blijft, en Connor heeft nooit last gehad met melkprodukten.
Zoals gezegd namen we Connor mee toen hij 8 weken was. Thuisgekomen bleek hij erg slecht te eten, hij had ook nog last van een zware verkoudheid dus moest hij aan de medicatie. Hij bleef slecht eten tot we genoodzaakt waren om hem naar een dierenziekenhuis te brengen waar hij een week bleef. Hij was dusdanig verzwakt door zijn vele avonturen dat hij zich niet meer kon herpakken. In het ziekenhuis hebben ze hem dan aan een infuus gelegd, zodat hij wel moest aansterken. Het resultaat was verbluffend! Hij leek herboren, was speels, at goed, was zelfs ineens dominant ten opzichte van onze andere hond, een 12 jaar oude Briard die drukte en vooral die dominantie helemaal niet leuk vond.
Een paar weken later ging het weer slechter, hij at weer slecht. Een paar dagen later begon hij een beetje te manken. Dus weer naar de dierenarts. Diagnose van verschillende artsen: Laterale Patella Luxatie. Dit houdt in dat zijn knieschijf los zat. Normaal gezien loopt de knieschijf in een rail gevormd door twee kammen bovenop het scheenbeen. Bij Connor was de kam aan de buitenkant van zijn knie afwezig - totaal onbestaande - waardoor zijn knieschijf naar de zijkant van zijn been schoof bij elke stap die hij zette. Dit blijkt wel vaker voor te komen , maar voornamelijk bij kleine honden en zeker niet bij Ieren. Zijn ondervoeding als jonge pup zou daar de oorzaak van kunnen zijn. Dus moest hij onder het mes. Er werd kunstmatig een groef in de bovenkant van zijn scheenbeen gezaagd, het gewrichtskapsel werd verwijderd, de gewrichtsbanden werden verplaatst en aangespannen. Een zware ingreep dus. Hij moest dan ook enkele weken rustig gehouden worden. Probeer dat maar eens, een pup rustig houden! Drie weken later konden we aan zijn revalidatie beginnen, hij was door een gipsverband ook veel spiermassa verloren, dus moest dat rustig aan.
We waren daar een paar weken mee bezig toen hij weer begon te manken. We dachten eerst dat zijn andere poot overbelast was door zijn eerste poot te compenseren aangezien deze poot in orde bleek op de röntgenfoto's genomen bij zijn eerste operatie. Voor de zekerheid toch maar even naar de behandelende arts. En ja hoor, deze poot had het ook, maar dan in mindere mate. Hij was in de tussenliggende periode aardig gegroeid, maar de knie groeide dus slecht. Dit kwam heel slecht uit aangezien zijn eerste poot nog niet hersteld was, dus werd er overgegaan tot een voorlopige operatie. Alleen zijn gewrichtsbanden werden aangespannen, zodat die de knieschijf beter op zijn plaats zouden houden. Dat zou toch goed moeten zijn voor een jaar, zodat verder kon gegaan worden met de revalidatie van zijn eerste poot. Drie weken later echter zakte hij door de tweede poot. Door zijn enorme groei, hij was de schade aan het inhalen, en de zware belasting van de revalidatie hadden de kruisbanden het begeven.
Hij moest dus terug onder het mes om ook de tweede poot definitief te behandelen. Gelukkig was zijn eerste poot ondertussen al voldoende hersteld, niet helemaal okee maar toch voldoende. Ondertussen was hij weer erg slecht aan het eten. Hij braakte ook telkens hij gegeten had. Hij had dan ook voor het grootste deel van zijn leven medicatie geslikt. Geen wonder dat zijn maag helemaal van streek was. Dus werd er voor gekozen hem geen antibiotica meer te geven, met het risico op ontstekingen aan zijn knieën. Daar zijn we gelukkig van gespaard gebleven.
Nu, een maand later, gaat het goed met Connor, zijn eerste poot staat niet helemaal recht, en hij heft zijn voeten niet genoeg op waardoor hij de kussens van zijn zolen telkens weer beschadigt. Maar dat betert wel. Dat hij nooit een renhond zal worden vinden we al lang niet erg meer. Hij loopt en daar zijn we blij mee, en ook hijzelf lijkt gelukkig. Connor heeft een bijzonder sterke persoonlijkheid, hij is een vechter die weigert op te geven. Waarschijnlijk is het ook daardoor dat hij altijd vrolijk en gelukkig is gebleven.
Tot zover het verhaal van Connor. Moraal van het verhaal: ga naar een goede fokker die liefst zijn pluimen verdiend heeft en laat je zeker niet verleiden door de zielige blik van zo'n ziek hummeltje. Wij hebben alvast een goede les gehad, hoe blij we ook zijn met Connor, aan een dergelijk project beginnen we nooit meer!!!
Connor, 30 juli 2001: het heeft niet mogen zijn...
Het is zover, Connor heeft zijn laatste strijd gestreden, vanaf nu kan hij zonder artsen en medicijnen verder. Hij heeft zijn best gedaan, maar genoeg is genoeg. Hij is een zorgenkind geweest maar toch zullen we hem onnoemelijk missen. Gelukkig weten we dat hij toch ook nog fijne periodes in zijn leven heeft gehad, en wie weet, kan hij nu eindelijk ongehinderd rennen.... We hebben hem 30/07/2001 zachtjes laten inslapen, ervan overtuigd dat dit het beste voor hem was. We zullen hem nooit vergeten...
Even een update over wat er precies met Connor gebeurt is (sorry dat het wat langer duurde, maar ik was er nog niet aan toe):
Connor woonde bij Edith en deed het eigenlijk goed daar. Hij had daar al een paar dagen zonder problemen doorgebracht, maar toen ze echter eens met hem hier op bezoek was geweest zijn de problemen begonnen. Een keer thuis begon hij vanalles te slopen - niet echt Connorgedrag. Maar ja, we dachten dat dat misschien protest was omdat hij nu doorhad dat hij niet bij mij en Zjeff, de tweede Ierse Wolfshondpup, kon blijven... aanpassingsproblemen dus. Ik heb hem toen een tijdje niet gezien omdat Edith mij niet met het probleem wou opzadelen. Na een paar dagen bleek het weer goed te gaan, maar daarna begon hij weer opnieuw. Edith was een paar uur weggeweest en toen ze thuiskwam, vond ze Connor op straat, omringd door mensen. Ze dacht dat hij aangereden was, maar dat bleek niet juist. Hij was uitgebroken, waarbij hij zichzelf flink gekwetst had. Hij was meer dood dan levend omwille van de shock. hij had enorme koorts en was kompleet opgefokt waardoor zijn hart en ademhaling ook buitensporig waren. Gelukkig hebben ze daar ook een dierenkliniek waar ze hem meteen naartoe gebracht hebben. Diagnose: shock - maar of het nu om een thermische shock (door de warmte, gebeurt nogal eens bij grote honden omdat die snel hun vocht kunnen verliezen) of emotionele shock of een combinatie was, daar hadden ze het raden naar.
Ik heb Connor toen mee naar mij thuis genomen zodat hij in een bekende omgeving en in het gezelschap van Zjeff kon herstellen. Dat ging goed, hoewel hij erg loom was van de kalmerende middelen die hij kreeg. Op een gegeven moment moest ik dan de hele dag weg en toen ik thuis kwam, merkte ik al dat er iets niet goed met hem zat. Hij was van die dag ook van zijn kalmeringspillen af, dus ik dacht dat daar de reden lag. Ik ben toen met Zjeff een kort wandelingetje gaan maken, want die moet natuurlijk ook zijn deel krijgen, maar onderweg heb ik dat wandelingetje toch maar ingekort. Toen ik thuis kwam was Connor echter al weer helemaal van het padje af, hij deed echt vreemd eng, volledig apathisch rondlopen, soms tegen de muren op, waarbij hij geen blijk gaf ook maar iets te herkennen, mijzelf of Zjeff incluis. Als hij dan iets tegen kwam waar hij ook maar even zijn tanden in kon zetten, moest dat gewoon vernietigd worden, of het nu om een sprei, een kussen of een baksteen ging was blijkbaar irrelevant. Het leek echt op dwangmatig gedrag, want was er ook niet vanaf te brengen, ook niet toen hij mijn voet vasthad. Vreemd om zo'n vriendelijke en rustige kerel ineens zo te zien veranderen, net alsof hij een slechte trip had of zo. Toen begreep ik pas echt wat Edith bedoelde, dergelijke aanvallen had hij de week ervoor dus ook gehad. Meteen zijn temperatuur genomen en ja hoor, 40°. Eerst wat laten afkoelen met een hoop water en meteen naar de kliniek.
Gelukkig was Phillip van dienst, dat is de arts die Connor onder zijn vleugels had genomen. Die zag meteen dat het grondig fout was. Kortom, de volledige shockbehandeling en iets kalmerends. Ik had ondertussen Edith gebeld en die kwam dus naar daar. Ongelooflijk hoe Connor zich opwond toen zij ook maar binnen kwam, hij leek bijna te ontploffen! Phillip opperde toen de mogelijkheid dat hij wel eens last zou kunen hebben van een epilepsievorm, maar moest eerst bloedonderzoek doen om daar wijzer uit te worden. We wisten echter eigenlijk al dat het niet goed zat. De volgende dag dan maar dat onderzoek proberen af te wachten, maar Edith kon niet meer wachten en heeft toen zelf maar gebeld. Phillip heeft haar toen gezegd dat we met zijn tweeën om 20.30u naar daar moesten komen zodat hij alles duidelijk kon maken. Toen wist ik het zeker, dat is tegen sluitingstijd...
Eenmaal daar gekomen bleek dat zijn bloeduitslag negatief was, niks mis mee dus ook geen epilepsie, we hebben dan nog wat gepraat met Phillip om de juiste oorzaak te achterhalen, en om te beslissen wat te doen. Toen zijn we naar Connor gaan kijken en toen moesten we niet meer beslissen, hij had zelf al een besluit genomen. Toen we binnenkwamen herkende hij ons meteen, kwispelde, jankte eens en ging er toen weer bij liggen. Zijn ademhaling was nog steeds veel te snel waardoor hij het vocht dat hij via infuus kreeg gelijk weer kwijtspeelde, zijn hart was terug gestabiliseerd tot wij binnenkwamen, toen ging het acuut weer de hoogte in. Verder gaf hij geen teken van zin in het leven meer, we denken dat hij toen afscheid nam van ons. Bij alles wat hem overkomen is, is hij altijd vrolijk gebleven, je had hem moeten zien toen hij hier na die eerste operatie aan zijn knie met een gipsen poot gelijk zijn favoriete speeltje, de basketbal, te lijf ging. Nu echter,... we hebben dus beslist hem niet langer te laten afzien. Phillip was blijkbaar opgelucht. We zijn er tot het eind bij geweest en toen zijn hart eindelijk rustiger werd en er uiteindelijk mee stopte,...ik weet niet, aan de ene kant had hij nu eindelijk rust, maar aan de andere kant,...,ik was (en ben) er helemaal kapot van.
Heel waarschijnlijk, volgens Phillip die het gedragspatroon wel herkende, had Connor nu ook nog last van een tumor op zijn hersenstam, als we het zeker wilden weten zou Connor voor een autopsie naar Gent moeten. Maar dat vonden we maar niks, Connor had al genoeg artsen gezien en ik moet er niet aan denken hoe geachte heren professoren met hem zouden omgaan.
Wij hebben Connor toen mee naar huis genomen en hebben hem toen het plaatsje in de tuin gegeven waar hij zich het best voelde, niet makkelijk, maar het laatste wat we voor hem konden doen.
Nu meer dan een week later weet ik dat we Connor het beste leven hebben gegeven dat hij ook maar kon hebben. Het schuldgevoel is ook weg: we hebben het niet te lang uitgesteld want hij is altijd gelukkig geweest, en we hadden het ook niet langer moeten laten duren, want het was uitzichtloos. De ergste pijnen zijn hem op deze manier gespaard gebleven (heupdysmasie en vervroegde artrose zaten er nog aan te komen). Maar toch, ik zal hem altijd missen, zelfs nu zit ik weer te janken. We hebben hem kort gekend, hij zou 18 maanden geworden zijn, maar we zijn door zijn problemen wel heel intens met hem bezig geweest, bijna 24 op 24. Zjeff heeft er gelukkig geen last van, volgens mij denkt hij dat Edith hem nog wel eens meebrengt. En stiekem hoop ik daar ook op...
Nog even een nawoord, de desbetreffende fokkers hebben blijkbaar ingezien dat hun werkwijze onjuist was. Ze hebben me hun excuses aangeboden met de belofte zich voortaan als verantwoorde fokkers te gedragen en zich te laten begeleiden door gerenomeerde fokkers. Ondanks mijn persoonlijke argwaan, geef ik hen hierbij de kans zich te herpakken, dat is dan ook de reden dat ik Connor's kennelnaam verwijderd heb. Vanzelfsprekend blijf ik hen met argusogen volgen.
Ultan is de enige pup geweest in het nest, wellicht daarom is hij een redelijke schrokkop, hij had geen concurentie van andere pups en de bar was dus altijd open voor hem. Hij is dan ook uitgegroeid tot laat ons zeggen een stevige reu met een meer dan gezonde interesse voor eten.
Zo moesten Nini en Pierre eens ontdekken dat Ultan de garage was binnengeraakt. Dat is de plaats waar de zakken voer worden opgeslagen. Tot hun ontsteltenis moesten ze constateren dat Ultan een hele zak voer (17,5kg) naar binnen had gewerkt!
Ultan is daar ettelijke dagen niet goed van geweest, de angst zat er dan ook goed in bij Nini en Pierre omdat de kans op een maagtorsie met zo'n overladen maag niet denkbeeldig is.
Het kwaad heeft zich gelukkig beperkt tot een erg zieke en humeurige Ultan die heel regelmatig ongelooflijke winden liet waar de andere huisgenoten ook niet goed van werden. Na een paar dagen echter leek alles terug in orde. Hij zou zijn les dus wel geleerd hebben dachten we. En inderdaad, de les die hij geleerd heeft is waar de voederzakken liggen, dat hij daar zo ziek van is geworden is hij blijkbaar al weer vergeten ... :)
Het is nu zes jaar geleden,en ik mis hem nog elke dag... Zo gek als een draaideur, en eigenwijs en nieuwsgierig als een kudde koeien.Voor de fun een keer meegedaan aan een puppykeuring, de hele hal in rep en roer en ik er achteraan. Het eindigde bij een mevrouw met een aantal chiuhaua's op schoot, zowel de hondjes als zij bleef er bijna in, hij was op dat moment nog net geen 9 maanden dus mocht nog net meedoen. En onze Ier, die vond het allemaal alleen maar verschrikkelijk gezellig zich in het geheel niet bewust van de commotie en boze blikken. De mevrouw riep naar adem snakkend vandaag mogen hier alleen maar pups komen! Tja, leg dan maar eens uit...
Ingezonden door dhr H. van Embden
Do not stand at my grave and weep
I am not there; I do not sleep.
I am a thousand winds that blow
I am the diamond glints on snow,
I am the sunlight on ripened grain,
I am the gentle autumn rain.
When you awaken in the morning's hush,
I am the swift uplifting rush
Of quiet birds in circled flight.
I am the soft stars that shine at night.
Do not stand at my grave and cry,
I am not there; I did not die.
Ingezonden door Harry Tholen
Brian of Ballintra, onze eerste Ier,
Ofwel zijn we de capriolen van zijn voorgangers vergeten, ofwel is hij super actief. Hij is nu sinds maandag 10 weken oud en ja jullie tellen goed, sinds 3 weken bij ons.
Wat voorafging.
/Brian +- 4 maand middelgroot.jpg)
Ik had op het net heel veel gelezen, ik had veel gebeld en massa's goede raad gekregen aan de telefoon. Onder andere de website met het hoofdstuk " Is een Ier echt iets voor u?" Sprak me aan, en zij woonde niet zo ver bij ons vandaan. Conny had ons serieus door de mangel gehaald of we wel goed genoeg waren voor een Ier en ons vervolgens verder geïnformeerd. Er was echter geen pup beschikbaar voor ons. En het lot beschikte anders. Door het zoveel bellen wist ik dat er nog 2 te plaatsen pups waren, op zich al ongelooflijk. Dirk wou gaan kijken. Aan de telefoon kwam die Mevrouw goed over. Ik wist dat ze niet aan de club verbonden was.
Daar ter plaatste , hij had jeuk, vuile oortjes en we dachten: daar zijn nog kosten aan. Ze zeiden: hij is 7 ½ week en klaar om te gaan, 4 andere waren reeds geplaatst. Onze verbazing was heel groot toen we merkten dat hij zonder papieren werd verkocht. Ik heb niets moeten tekenen, geen enkele overeenkomst dat ik goed voor hem zou zorgen. Mijn verstand zei :"Laat hem daar" , maar bij ons zou hij een goede thuis en alle verzorging krijgen, en Dirk had hem al uitgekozen, en hij keek ons met die donkere ogen vol vertrouwen aan, en hij had zo'n schattig punkkopje, en .....
Dit was BRIAN, voorbestemd. We hadden niks voorbereid en in alle spoed visten we ons Paulke zijn oude mand uit de stal. Een kussen lag ook nog ergens en diverse tapijtjes werden bijgelegd zodat hij goed zou kunnen stappen. Het speelgoed was er al en eten hadden we bij van de fokker. De kennismaking met zijn broer Saeyko de Saluki en zijn zus Lieske van Greyhounds in Nood verliep goed.
Tenslotte ging ik zijn inentingboekje bekijken. Een lachertje. Naam fokker niet ingevuld, eigenaar, wij dus, natuurlijk niet ingevuld. Eerste 4 pagina's niet ingevuld. Kleur niet ingevuld Tatoeage nummer : stickertje plakte erop. Hij had maar 1 maal inenting gehad, heb daar nog naar gevraagd dacht dat er normaal 2 al waren gegeven, maar ze zeiden dat die 2é altijd door de eigenaar werd gegeven. Bon, ik twijfelde de vorige pup was 7 jaar geleden. Ontworming was niet ingevuld.
De volgende dag liet ik onze dierenarts komen om haar mening te horen. Zeker is zeker en dan zou ik me geruster voelen. Hij at niet al te best en die jeuk werd veroorzaakt door sneeuw in zijn haar en geen beetje, kroeten had hij ook, echter niks levend te bekennen. De dierenarts zei dat hij in orde was. Geen zichtbaar ongedierte, aanradend hem toch te behandelen met Frontline en verder in het oog houden, kon ook van de voeding wezen. Die avond dronken we een flesje Champagne om zijn komst te vieren. Woensdag donderdag, hij speelde, was een schat maar eten, gewoonweg te weinig. Kip, rijst, wortelen, gehakt, het werd allemaal uitgeprobeerd en onder zijn krokjes vermengd, hij at maar nog steeds te weinig.
Donderdag ging het wat beter en dacht we zijn vertrokken nu.
Vrijdag, bij het beneden komen zag ik dat het VRIJDAG DE DERTIENDE was. Ik zei nog tegen Dirk, zal me best vandaag niet verroeren. Heel de week had ik al vrij genomen, en was van plan in de ochtend thuis te werken en in de namiddag even naar onze winkel te gaan om werk op te halen en het hoogstnodige te doen. Brian lag in zijn mandje te slapen en vond hem s'ochtends al heel kalm. Ik hoorde zijn ademhaling en dacht nu is er iets niet pluis. Heb direct zijn temperatuur genomen. 42 °. Onmiddellijk gebeld naar Plantijn dierenkliniek Antwerpen dat ik er 3 kwartier later zou aankomen, wij wonen aan de Nederlandse grens dus die tijd had ik nodig om er te komen.
Gezien zijn koorts had hij vermoedelijk een virale infectie en kreeg nu de hele uitleg waarom een pup best tot zijn 8 weken bij de moeder kan blijven. En die ene inenting was te weinig. Hij kreeg direct een spuit om de koorts te laten dalen en een antibiotica inenting. Tot mijn verbazing kreeg ik hem terug mee naar huis, maar moest bij de minste achteruitgang terugkomen. Hij moest veel drinken en ik kreeg krachtvoeding mee, blikjes die heel smakelijk roken en graag gegeten werden. Ook antibiotica en een voorschrift moest hij terug koorts maken. In de auto onderweg naar huis merkte ik dat zijn temperatuur zakte, hij werd levendiger. Thuis direct drinken gegeven en zo'n blikje. Precies zalmmousse, en gretig at hij dit op. Om het half uur gaf ik hem water en af en toe klein beetjes eten, krokjes met zalmmousse onder, niet te veel ineens zodat hij niet zou gaan braken. Tegen de avond dronk hij terug grotere hoeveelheden en dank zij de blikjes had hij nu zijn portie voeding binnen.
Zaterdag mailde ik Conny dat we Brian hadden, even later belde ze me op, door de korte mail was ze ongerust geworden over de pup. Dus vertelde ik haar zijn verhaal. Ze is die avond samen met haar man nog bij ons komen kijken naar onze pechvogel. DANK voor alle goede raad en steun, Brian is niet onze eerste pup, maar wel onze eerste Ier.
We gaan over naar week 2.
Hij staat al wat sterker op zijn poten. Zijn portie eten weeg ik 's morgens en geef hem dit verdeeld over de ganse dag. Hij moet nog wat aangespoord worden. Hij poetst liever dan dat ik het doe, en op zo'n moment in zijn baas in geen velden of wegen te bespeuren. Een borstel kan hij niet weerstaan, en geeft geen kik als die met veel lawaai op de stenen valt. Loopt hij echter tegen een gieter, of staat er een plant in de weg dan schreeuwt hij moord en brand. Alvorens te gaan slapen worden diverse plekjes onderzocht en wordt er ook de nodige commentaar geleverd. Wie zei " een Ier is stil " ???? Onze kleine keft, jankt, zeurt, blaft, daagt uit, een heel scala van geluiden. Als wij aan tafel zitten is het leutig van in mijn enkels te bijten. Hij speelt, maakt bokkensprongen, doet onnozel en geeft kusjes. Saeyko hangt wat de macho uit, zie Brian dan denken, wacht maar tot ik groter ben. Bij alles moet hij helpen. Het simpelste werkje resulteert in een spannend avontuur.Strijken, die draad en al die lappen stof die hangen te zwieren, zo interessant. Dweilen en keren moeten danig geassisteerd worden. De was sorteren, het liefst met Dirk zijn kousen naar de notenboom. Schoenen zijn favoriet speelgoed, daar kunnen die piepdingen niet tegen op. Brian, haantje de voorste. Grolt tegen Saeyko zijn Saluki broer. Tracht Lieske van Greyhounds in Nood uit de zetel te verdrijven als ze naast me ligt.
We zijn nu week 3 en hij verandert dagelijks. Hij loopt anders. Heeft geleerd zich wat onderdaniger te gedragen en Saeyko heeft geleerd wat toleranter te zijn. Nu zijn antibioticakuur is gestopt krijgt hij in Plantijn zijn 2é voorlopige inenting. Is dat die kleine van de vorige keer vragen ze, hij loopt nu en zijn staart imiteert een slang. We plaatsen een schilfertje onder de microscoop en ja hoor, mijten. Die hebben we er gratis bij gekregen. Medische instructies, we weten weeral wat doen.
Aan de leiband lopen doet hij zo goed dat ik denk dat dit een toevalstreffer is. We gaan nu naar de markt. Wat daar allemaal te beleven valt. De eerste kinderwagen vond hij maar niks. De derde kinderwagen was al lucht voor hem. We trekken de stad in, want bij ons thuis valt weinig te leren. Zelfs de koeien staan wezenloos te staren in deze periode van het jaar. Trams, auto's, camion's, fietsers en drilboren, het gaat goed. Lieve mensen aaien hem over zijn bol, de chagrijnige komen we ook tegen. Dat zijn degenen die over enkele maanden de straat oversteken als we eraan komen.
Onze held is nu 3 maanden. Heeft zijn grote spuit gehad met veel complementjes. We hebben zijn haar nog eens onder de microscoop gestoken en er valt niks levend meer te bekennen. We praten niet meer over Brian maar over "onze gangster". Eet als een leeuw, en hem tafeletiquette bijbrengen is geen overbodige luxe. Weegt nu 23 kg en heeft een schofthoogte van 53 cm (door ons als leek gemeten) . Hij begint nu te rennen. ( geen paniek, even maar). Mijn azalea's, alle bonsaitechnieken worden toegepast. Hij gaat zitten en liggen als we het vragen, hiervoor dank aan het magische koekje. Op school zijn we nog niet de slimste maar wel de grootste. Hij wordt grijzer nu en nog mooier. Zijn staart, er komt precies geen eind aan. P.s., Zit momenteel mijn computerbedrading te reorganiseren. Zijn oren staan de helft van de tijd recht omhoog, gelijk Piet Konijn. Zijn snoet, de deugnieterij loopt eraf. Hij begrijpt veel en houd zich wijselijk van den domme. Als hij iets nodig heeft, wees gerust, het wordt ons met hand en tand duidelijk gemaakt. Hij heeft geen rust voor hij het meest aantrekkelijke beentje heeft, de protesten van Lieske en Saeyko zijn voor hem niet van tel.
Hij heeft nu al een air van man van de wereld. Een Ier waakt niet? Dan hebben wij de uitzondering die de regel bevestigd. Er wordt niet gebast of onnozel gedaan, in al zijn glorie zit of staat hij daar, vol aandacht de situatie inschattend. Hij is een idee van Dirk. Hij is me langzaam aan het hypnotiseren. Een uur zonder hem, ik mis hem. Drie uur bij hem en ik heb hartritmestoornissen. We beginnen nu te zien, wat al die Ier-eigenaren bezielt.
18 januari 2003 Brian is nu 6 maanden en 5 dagen geleden geopereerd aan zijn rechter schouder. OCD. Momenteel maakt hij het goed.
Groetjes
Sonja Dirk Brian, Lieske en Saeyko
Ingezonden door Sonja De Keersmaeker
Ik zal ff een korte samenvatting over het (helaas korte) leven van onze hond.
Op een dag besloten mijn ouders dat het verstandig zou zijn als we een tweede hond erbij zouden nemen. Met onze eerste hond, Evita, ging het namelijk niet zo best. Ze sliep overmatig veel voor haar leeftijd en werd steeds knorriger. We gingen dus naar een fokker toe, die ons aanbevolen werd door de vereniging van de Pyreneese Berghond. Het waren hele aardige mensen die dus net een nest jonge puppies hadden. Het was volgens ons een goede fokker, heel gastvrij en ongelovelijk goed voor de dieren (volgens mij waren ze wel goed voor de honden hoor). Maar er was dus een hond bij die ons opviel, Driestip heette hij toen.
Caesar, zo heette hij later, bleef voor ons over. Het was een en de zelfde Driestip. We hebben ontzettend geboft met Caesar, t was echt een schat van een hond. Ontzettend lief en ondeugend en meer van die dingen. Onze overige hond knapte er overigens ook van op. Tot zover ging alles super. Maar op een gegeven moment ging Caesar zich raar gedragen. Er knapte als het ware iets. Hij reageerde overmatig op knallen en op schuurdeuren en dat soort dingen. Toen kregen we bericht dat een van zijn broers op ?? jarige leeftijd was overleden aan een hartaanval; door een knal. We hebben dit de fokkers gemeld, waar we geen bericht over terugkregen.
Met Caesar ging het op een gegeven moment zo slecht dat hij zelfs s nachts te bang werd om alleen in de kamer te slapen. Hij jankte en jankte maar door. Onze buren en wij trouwens ook werden er gek van. Op een gegeven moment ging ik dus bij hem beneden slapen. Maar ook dit ging niet meer. Onze deur was compleet verwoest en we hadden alles geprobeerd, maar t lukte gewoon niet meer. T was geen leven meer, niet voor Caesar en niet voor ons. Op veel te vroege leeftijd hebben we hem verloren.
Van de fokkers hebben wij niets meer vernomen. Ze zijn door blijven fokken met dezelfde ouders en dus niet geleerd van hun fouten.
m. vr. groet
Desiree van den Hondel
Een ervaring van een fokker
Ze was nog maar net 4 weken en klaar voor haar eerste ontworming met haar broers en zussen, met wat er toen gebeurde wil ik zo veel mensen waarschuwen om dit middel niet te gebruiken.
Ze was vier weken en kreeg haar eerste ontworming met panacur, wat er toen gebeurde staat voor altijd in mijn geheugen gegrift, het kleintje kromp in elkaar van de pijn en strekte zich, er kwam bloed uit haar muiltje en er zat geen leven meer in.
Dadelijk de dierenarts op gebelt en het verteld, deze heeft dadelijk contact genomen met de betreffende firma en die zegden dat ze haar zouden komen halen de week erop maandag. Hij belde terrug naar mij en vroeg of ik haar in de vriezer wou leggen omdat de mensen van panacur haar kwamen halen, ik heb haar dadelijk in de vriezer gestoken.
Die maandag daarop zijn ze geweest om 9 uur s’morgens met een frigobox, ik dacht ze gaat rechtstreeks nu naar de universiteit van Gent en we zullen wel te weten komen waar het aan ligt. Niets was minder waar, een aantal weken later krijg ik telefoon van mijn dierenarts, de universiteit had niets kunnen onderzoeken om dat het diertje verottingsverschijnselen had van 5 dagen.
Ze hebben haar dus 5 dagen laten liggen zo dat er niets zou uitkomen.Dus het geld gaat voor de dieren bij hen. Nooit maar ook nooit krijgen mijn honden nog panacur. Ik hoop u hier mee voor dit produkt te waarschuwen.
conny