ZAVENTEM - Zondag 16 Maart, 1:00 PM

Met pak en zal (en de halve familie) komen ze de vertrekhal binnengeduikeld. Peter (PADI, initiatiefnemer en organisator van de reis, 250 duiken), Gunther (PADI, 250 duiken), Marc (CMAS***, onderwaterfotograaf, bijna 300 duiken), Vicky (Patrik's vriendin, géén duiken), Patrik en tenslotte ondergetekende (PADI + CMAS*, eh .. 25 duiken).
Marc moet zich alvast geen zorgen maken, er gaat maar één vrouw mee - Wacht even! Denk nu niet dat Marc niet van de vrouwtjes houdt. Ho neen, daar niet van, maar de watervoorraad aan boord is beperkt - op zijn vorige cruise zaten ze na vier dagen al zonder zoet water. Niet te veel en niet te lang douchen is hier de boodschap. Maar dit terzijde. Verzameling aan de balie van EgyptAir voor ... een week Hurghada!

De bagage ingecheckt, afscheid genomen van het thuisfront, de douane door en daar zitten we dan, in het luchthavenrestaurant met zicht op het tarmac. Het eerste wat ons opvalt is een gigantische Jumbo van EgyptAir. Gaan er soms gewèldig veel mensen naar Caïro vandaag?
Boarding gate 37 - dat is de rechterkant van de gang. Links staat de kolossale Jumbo, rechts ... ons vliegtuig naar Hurghada. Een minuskuul Boeingske 737 ...

Meer dan genoeg plaats aan boord (vliegtuig halfvol) dus we maken het ons gemakkelijk in de zetels net achter de wand van de First Class, dubbel zoveel plaats met onze Economy ticketjes. Als maaltijd koos ik het vismenu, kwestie van alvast een beetje te wennen - absoluut verkeerde keuze! Smaak: een ondefinieerbaar stuk vies, gemarineerd in een Egyptische riool?
Mijn gedachten dwalen naar mijn noodrantsoen van Marsen en Snickers in mijn duiktas, en ik bid dat mijn bagage niet zoek raakt. Egyptische jengelmuziek op de hoofdtelefoon, en na een rustige vlucht van vier-en-een-half-uur, zien we opeens lichtjes .. Hurghada by night!

De man van Blue Wave stond ons al op te wachten aan de ingang. Visum geregeld, door de paspoortcontrole, nog snel wat Duitse Marken gewisseld, bagage afgehaald en gemerkt dat de info in de Blue Wave folder inderdaad klopte: Egyptenaren zijn echt zéér behulpzaam met je bagage.. waarna ze aan je mouw blijven trekken tot er iemand z'n portefeuille bovenhaalt.. Shokran!¹. Het luchthavengebouwtje uit, de zwermen Egyptische taxichauffeurs van het lijf meppend een weg gebaand naar de minibus. Bagage door het raam naar binnen en dan, zonder licht maar wel de hele tijd luid toeterend als een gek naar het Storm Diving Center. Rare jongens, die Egyptenaren!

Onze spullen worden van de bus gehaald, iemand van het Diving Center laadt alles achterop een pick-up en rijdt dan .. 200m verder op een steiger. En daar ligt ze .. onze boot, de 'STORM I', naast haar twee zussen. Achter het kleine bureautje staan de duiktanks netjes in rijen te wachten. We mogen kiezen tussen korte stalen of lange aluminium tanks, twaalf-liters. We kiezen de stalen ² tanks. Duikzakken en koffers worden opgestapeld op het achterdek, wij kruipen de boot rond, ziet er tof uit! De kajuiten worden verdeeld - Peter en Gunther op rechts, Marc en ik links, en ons koppeltje krijgt het vierpersoons in de boeg - waarvan ze slechts één bed gebruiken, de rest wordt dankbaar ingenomen door onze bagage. (Tip: als je op een duikcruise gaat, neem dan geen twintig koffers mee!)

Even later duikelt onze duikgids binnen (jawel, een PADI instructeur ³ ) , de genaamde 'Zoom'. We vragen zijn echte naam .. en houden het dan maar wijselijk op 'Zoom'. Uit een mand met vormeloze, grijze loodblokken stelt iedereen zijn loodgordel samen. Met nog een paar extra blokken is er zeker genoeg lood aan boord. Logboeken en brevetten worden op tafel gelegd, en ik kijk naar Peter's gezicht wanneer de duikleider zegt dat we 'niet dieper zullen gaan dan vijfendertig meter ' ..
Dan steekt Mohamed zijn hoofd binnen - Mohamed is de eigenaar van het Storm Diving Center - hij en zijn vrouw heten ons hartelijk welkom. Hij houdt een kort informatiepraatje, wenst ons een prettige cruise, en nodigt ons uit in het kleine restaurant voor een laatavondmaal - pizza Margherita, zonder de tomaat maar met veel ketchup en pikante saus best te eten. Uiteindelijk liggen we om een uur of half één in onze beddenbak.

Maar niet voor lang .. een irritante stank van diesel en verf maakt de smalle kajuitjes nog benauwder. Regelmatig hoor ik in het bed boven mij een plotse, felle ritseling. De reden daarvan wordt me al snel duidelijk wanneer er ook rond mijn oor een zoembeest begint te cirkelen. Na nog eens vijf minuten met één oog open liggen hebben we er genoeg van. Het licht knipt aan, de jacht begint. Marc weet drie muggen te verschalken, en na dit bloedig intermezzo is ook onze slaap helemaal weg. We stommelen naar buiten, voorzichtig om niet te struikelen over een hoopje Egyptenaar die daar geheel onder een deken in het gangpad ligt te slapen. Een minuut later krijgen we op het achterdek gezelschap van Gunther - bij hem hetzelfde scenario. De frisse lucht doet goed, duiklampen worden getest op de heuvels en op de kleine vissen onder de boot, op gedempte toon worden zware verhalen verteld, er wreed doch ingehouden gelachen, en duizend sterren fonkelen boven Hurghada.
Dan jaagt de koude ons terug naar onze kajuiten. De nacht verloopt verder rustig, ook de muggen houden hun fatsoen en blijven buiten, en morgen is het vroeg dag.

We worden gewekt door geluiden van voetstappen op het dek en de geur van vers gebakken eieren met kaas. Ontbijt! De voorraden en duikflessen worden aan boord gehesen en vastgesjord op het achterdek, twee flessen per persoon. Dan, met zes passagiers, een duikleider, een kok, de schipper en een matroos aan boord, kiest onze STORM I het ruime sop! YES!

En daar ligt ze .. onze boot, de 'STORM I'.