Lijstjestijd: Muziek in 2006 (4)

De beste muzikale uitspattingen van 2006, naar mijn smaak dan toch.
Een verzameling van 30 muziekjes die mij het afgelopen jaar voor even of voor een lange tijd een YEAH- of Oooohgevoel hebben opgeleverd zullen hier verschijnen in 6 afleveringen, tussen 26 en 31 december 2006.
De liederkens staan niet genummerd dus kan u daar uit veronderstellen dat er geen hiërarchische volgorde bestaat. Dat heeft u dan juist verondersteld.

Lees verder voor de videoclips.

The Good, the Bad and the Queen - Herculean

Ik was redelijk opgewonden over het nieuwe project van Damon Albarn, zoals vaste lezers wel zullen gemerkt hebben. Hoewel ik weinig van Blur ken, horen een aantal van hun nummers toch bij mijn favorieten (Coffee & TV, Girls & Boys, Tender). Van Gorillaz was ik compleet ondersteboven. Straffe kost, wat die tekenfilmfiguurtjes aan goede muziek bij elkaar hebben gekregen op slechts twee cd's.
Nu The Good, the Bad and the Queen dus. Ze zijn anders, rustiger dan ik verwacht heb. Maar het is mooie muziek. Op de CD is het nog wachten tot 8 januari. (hmm, dat is niet lang meer). We hebben alvast Herculean om ons een idee te geven van wat komen zal (en ook wel de live-registraties).

OK Go - Here It Goes Again

Een vrolijk nummertje, heel dansbaar zonder plat te zijn. De manier waarop Blur en Cake dat ook kunnen.
En dan die videoclip ... hilarisch, is heel het internet rond gegaan en terug, tot een live uitvoering op de MTV Music Awards. Niet de beste song, maar alleszins wel de beste videoclip van 2006.

Outkast - Morris Brown

Ik ga gewoon mijzelf citeren:
"Normaal gezien kan hiphop mij niet echt bekoren, maar die nieuwe single 'Morris Brown', zit al stevig in mijn hoofd. Die drum is zo bizar goed. En de melodielijntjes blijven serieus hangen. Toen ik het nummer de eerste keer hoorde, wist ik niet goed wat ik ervan moest denken, maar halverwege was ik al verkocht."

Gnarls Barkley - Smiley Faces

Eigenlijk is 'het' nummer van het jaar Crazy. Ik dacht eerst om ze er alle twee in te steken, maar dat is me wat te veel van het goede. Meestal mogen nieuwe groepen de boeken sluiten na één monsterhit. Gnarls Barkley bewijst met deze single dat 'Crazy' geen toevalstreffer was. Was alle zwarte muziek van deze tijd maar zoals deze en vorige. MTV zou een leukere plek zijn om te vertoeven.

Thom Yorke - Harrowdown Hill

Thom Yorke solo. Velen hielden hun hart vast, ik incluis. Wat is hij waard zonder Radiohead? Blijkbaar heel veel. Uitgepuurde elektronica met prachtige zanglijnen erboven. En af en toe wat gitaarwerk van Johnny Greenwood uiteraard. Thom Yorke staat niet voor niets in mijn top drie van meest beluisterde artiesten op last.fm.

Zo, nog twee te gaan. Ik twijfel om er niet een top 35 van te maken. Er staan ondertussen al weer wat meer nummers in het lijstje. Nu ja, we zien wel. Mijn tekstjes worden al weer een stuk korter. Misschien toch beter stoppen na de volgende 2.