verboden te lezen

een blog zoals een ander

Gastbijdrage: Het alfamannetje

Mijn weblog staat altijd open voor schrijfsels van anderen. Zo kwam deze tekst mijn richting uitgevlogen:

Het alfamannetje

(klik om verder te lezen)

Iedereen heeft diepe herinneringen aan diens schooltijd. Het moment van de eerste pint, de eerste avond naar de grote stad, de eerste avond naar "den uitgang", de eerste keer afspreken met vrienden, of leraren. Kortom, herinneringen aan de eerste pint.

Het middelbaar, en het lager, is ook zo'n setting waar je nog een soort van piramidesysteem hebt. Vergelijk het met de voedselpiramide als je wil, het komt immers op hetzelfde neer. Persoon a eet persoon b op of persoon a wil niet dat persoon b meespeelt, weinig verschil als je het mij vraagt. Het heeft ook iets darwinistisch, vermits persoon a weigert "het aan te vragen met persoon b" omdat zijn moeder hem opgezadeld heeft met die verdomd lelijke broek.

Groot is echter mijn plezier, en dat op korte tijd, als ik een voormalig alfa vrouwtje tegenkwam. Moddervet en op de snelweg richting vierde wereld. Wat het een extra beetje spicy maakt is dat je dan net met een gigantische kater op een terras bent aanbeland. Je ziet die zogenaamde engel kijken hoe jij met je dier in je hoofd sympathiek zit te wezen tegen het voormalige alfavrouwtje dat praat over polsen oversnijden. In de volksmond noemen ze dat "genieten van een terrasje tijdens de werkweek".

Dan heb je nog alfamannetjes. Die zijn de ergste. In het middelbaar was je jaloers op hen. Zij waren beter in sportdingens en zij hadden meer vriendjes. Die vriendjes noemen de betamannetjes. Zij waren niet in het bezit van iets dat zich kan kwalificeren als mening. Zij doen namelijk achteraf een soort van een greep richting een soort van een diploma. Jaren gaan voorbij dat je niet denkt aan die alfamannnetjes en die betamannetjes, tot het moment komt dat je jezelf in de zetel plant vergezelt van dat hoogstnodige glas wijn. Daar is het dan, dat voormalig alfamannetje, in het midden van sletteneiland. Druk bezig de eerste beste lellebel zonder kennis van het AN te verleiden. Je vraagt je dan af of hij capabel is om de palmbomen rond het strand te tellen. Die lellebel is dan ook van het genre dat hij vroeger linia recta van campo santo naar beneden gerold zou hebben. Het betreft het alfamannetje Laurent, verleider van het aanhangsel van het bekende libidosgeval. Groot is mijn afschuw, maar ik ben een trouwe fan. Soms, op onbewaakte momenten, dwaalt de gedachte soms door je hoofd dat je nét niet datgene bereikt hebt dat verwacht werd van je. Dan zie je zoiets, stel je mijn plezier voor. Met deze ook de gedachte dat alfamannetjes en alfavrouwtjes nét die paar jaartjes hun glorie hebben bereikt, maar dat zei die pinten drinken in het midden van de werkweek op één of ander terras de echte winnaars zijn. Je merkt het zo, die lege ogen, die lelijke kledij, die vale huid, hun moment van glorie was ergens ten overstaande van een gevulde vuilnisbak op campo santo. Raar hoe alles kan uitdraaien, vraag ik mezelf dan af. Maar he, zijn moeder is een jaar of tien overleden, ergens tussen toen hij leerde schrijven en het leerde uitspreken (Nog altijd niet gelukt, denk je dan, en terecht!). De gouden sleutelkaart richting hemel.

Soms was het niet gemakkelijk, maar ik ben blij dat ik niet tot het alfagebroed behoorde. Mijn huid ziet behoorlijk geel en dat zonder vier vingers te hebben. Niemand ervan is goed, of knap, terecht gekomen en ik ben er heilig van overtuigd dat het schorriemorrie van het middelbaar het uiteindelijk het 't verst schopt.

Goh jah, ik studeer filosofie en ik kijk naar sletteneiland....

Bite me!

Labels:

1 reacties:

Blogger Tati zei...

Dag Claire,

Hoe gaat het met de thesis? ;-)

30 april 2007 13:15  

Een reactie plaatsen

Links naar dit bericht:

Een koppeling maken

<< Startpagina