verboden te lezen

een blog zoals een ander

Kopvodden

Het hoofddoekendebat laait op in Gent. Ik zou daar vanalles over kunnen zeggen. Maar waarom het zelf stuntelig verwoorden als een arrogante relnicht het u al heeft voorgedaan?

Tom Lanoye kreeg samen met zijn twee collega's stadsdichters van Antwerpen een eredoctoraat. In zijn dankwoord gaf hij zijn mening over de kledingsvoorschriften voor stadspersoneel. Een heel erg in dank aangenomen dankwoord, kunt u wel denken, met zinsneden als 'Ik walg van A' met de Patrick op de eerste rij. Goed, hier een fragment, achter de klik de volledige pdf.

Ik wil dan ook met de hoofddoek kunnen lachen. Ik wil zijn nut betwijfelen. Ik wil hem zien als symbool van mogelijke onderdrukking — net zo goed als de kanten sluier die hoort bij de witte bruidsjapon waarin nog steeds menige bruid het stadhuis betreedt, zonder dat er een seculiere haan naar kraait.
Maar ik wil één ding nooit, juist vanwege — vooruit met de grote woorden — onze Europese principes, rechten en vrijheden, onze erfenis uit de Verlichting waarvan deze universiteit een bastion is. Ik wil die hoofddoek niet verbieden. Zeker niet waar zo’n verbod alleen maar contraproductief werkt, omdat het van die hoofddoek een symbool zal maken van cultureel, politiek en sociaal verzet, los van het religieuze, dat er alleen maar fanatieker op zal worden. En omdat de consequenties van zo’n verbod onze stad reduceren tot een kostschool uit de jaren vijftig. Met navenant kledingreglement. Het enige buitenissige is een T- shirt onder een colbertje, gedragen door onze burgemeester, zelfs als ie delegaties ontvangt in wier land zoiets een belediging vormt. Ik ben daar voorstander van, hoor. Maar kom dan een ander niet de les spellen in je eigen kot. Wat daarbij het meeste stoort, is de weerkerende claim van ‘neutraliteit ’. Neutraal? In deze nota kun je van alles lezen. Maatschappelijke durf, of politieke lafheid. Welkome duidelijkheid, of omfloerste achterbaksheid. Gelijke kansen of genadeloze Gleichschaltung. Maar één ding kun je deze nota nimmer noemen. Neutraal. Zeker niet in een stad waar, vlak voor verkiezingen, een vrouw op straat is neergeschoten omdát ze een hoofddoek droeg. Ikzelf vind dat eerder shockerend.
Alleen díe dominante cultuur noemt zich neutraal die zelfs niet inziet dat zij zich dominant gedraagt. Omdat zij zich simpelweg als enig mogelijke ziet. Dat is, in een notendop, het almaar toenemende monoculturele drama. Wat we van de pastoor hebben afgepakt, moeten we niet terug geven aan de voorzitter van het Humanistisch Verbond, laat staan aan de logebroeder, en al helemaal niet aan de marketeer en de directeur van Censydiam: de waan van superioriteit, en het dictaat van het eenheidsdenken.
Nou ja, ‘eenheid’? ‘Duidelijkheid’? In Gent bestaat zo’n kledingreglement niet. ...

Nog niet dus. En hopelijk nooit.

Onthou vooral de woorden contraproductief en dominante cultuur.

Labels:

0 reacties:

Een reactie plaatsen

Links naar dit bericht:

Een koppeling maken

<< Startpagina