Welk voorwerp redt u uit uw brandende woonst?

Mag ik u met trots voorstellen: het eerste stokje dat persoonlijk naar mij werd doorgegooid. Ja, u las jongstleden nog over die oude foto van mij en dat was een stokje van Els. Maar zij gooide dat stokje naar de hele Gentblogtredachtie. Toch bedankt Els, om het fenomeen 'wij gooien geen stokjes naar hans' te doorbreken.

Nu is de vraag, is stokjes krijgen wel zo fijn. Want nu moet ik daar op antwoorden. Ik ben daar zo verschrikkelijk slecht in, zo'n persoonlijke 'wat als' vragen. Dit stokje bevat echter een vraag waar ik niet zo lang geleden nog heb moeten over nadenken. De vraag: Welk voorwerp redt u uit uw brandende woonst? Het moment: Het huis van een buur dat volledig uitgebrand is. Ja, dat zet een mens al eens aan het denken.

Al wat praktisch is, is vervangbaar, zelfs CD's, hoewel die toch, met hun eigen barsten in de doosjes, krassen op de schijfjes hun eigen persoonlijke plaats verdient hebben. De computer? Ik ben al een aantal keer van computer veranderd, zonder backup. Mails zijn verdwenen, heelder fotoreeksen in rook opgegaan (of dan duiken ze toch ergens weer op op een cd-rom, hoe heerlijk). Ik kan het in feite allemaal wel missen. Daarbij, al wat recent is staat hier en ginder wel in online albums. Mails staan op de server en niet lokaal. Werkgerelateerde zaken staan allemaal op een stick die ik steeds bijheb.

Welk voorwerp is er dan wel belangrijk genoeg dat ik het als enige uit de brand zou halen? Mijn elektrische gitaar? Als ik eerlijk ben speel ik er veel te weinig op, maar 't is wel het voorwerp waar ik het meeste trots op ben. Ik heb er lang naar gezocht, ben er echt tevreden van, ... Maar hey! Met het geld van de inboedelverzekering die we nog moeten nemen koop ik mij zo een nieuwe, als ik hem vind.

Persoonlijke voorwerpen, cadeaus, souvenirs. Ik heb er eigenlijk heel weinig en ben op dat vlak echt niet sentimenteel. De ring draag ik gewoon, die hoef ik niet meer mee te nemen. Andere zaken liggen nu al ergens te verstoffen. Ik weet van hun bestaan niet meer of ik weet ze niet zijn, waarom zou ik ze dan proberen redden?

Erfstukken? Aha, we hebben beet. Ik heb hier een pijp liggen, van mijn opa zaliger. Hij had het ding zo veel gebruikt dat er meer gaten in zitten dan een pijp hoort te hebben, zo waar ge uw tanden op het mondstuk zet. Hoewel ik mijn opa nooit bewust gekend heb - ik was drie jaar bij zijn overlijden - is dat toch iets dat mij dierbaar is. Eigenlijk juist daarom, omdat ik hem nooit gekend heb.

Even een foto genomen:

Zo, stokje vliegt verder naar mijn teergeliefde, voor de verandering, naar michel, omdat hij het niet kreeg van e-mino - hoe zielig - en naar brutin, omdat hij toch niets boeienders te vertellen heeft de laatste tijd.