Subjunctive mood

Kent ge dat? Zo'n groep vrienden. Die al jaren aan elkaar hangen. Niet echt vast, maar ge ziet dan eens die, dan eens de andere, dan eens allemaal toch om de paar weken. En zo'n groep vertoont barstjes, dat is gewoon zo. En aangezien ge elkaar goed kent, kent ge die barstjes maar al te goed en daar wordt al eens iets aan gedaan, of gewoon omheen gewerkt. En plots - nee, eigenlijk niet plots. Eén voor één worden een paar van die barsten groter. En dan zie je het zo gebeuren. Dat heel de hoop uit elkaar zal vallen. Of evengoed dat alles gewoon zijn gang blijft gaan. En dan zit ge daar op te kijken, uzelf wijsmakend dat ge er zelf geen deel van uitmaakt, van die barsten, en vraagt ge u af welke kant het zal opgaan.

Spannend, waarlijk spannend.

En dan zit ik echt te twijfelen: blijf ik zitten kijken, pak ik de lijm of pak ik gewoon de hamer.