Serenity Fun City - Makadi Bay - Hurghada - Egypte

Toen wij kozen voor dit hotel, konden we ons slechts baseren op 4 korte recenties. Dit was de
tweede keer dat we als gezin een All-in formule genoten... we hebben dus vrij weinig om te vergelijken
tussen onze eerste All-in reis in hotel Eftalia in Alanya, Turkije en dit hotel, maar het verschil was wel
groot. We willen onze ervaring hierbij dan ook graag uitgebreid delen. Het is geen korte tekst, maar als
je echt overweegt om naar dit hotel te gaan, lees het dan toch even door.


Laat me beginnen dat we, ondanks de negatieve ervaring, wel een heel leuke vakantie gehad hebben (2 weken)
en dat de negatieve ervaringen ook niet op Sunjets gebaseerd zijn, daar zijn we voor het tweede jaar op rij zeer
tevreden over.
Fun City is zonder meer een imposant hotel, zeker op het eerste zicht. Van dichterbij merk je wel dat er weinig
moeite en tijd besteed werd aan de afwerking en de details. Afgezien van dat waren de kamers deftig, alsook
de airco op de kamers. Over het algemeen, waar ze in Turkije hun uiterste best deden om echt alles ordelijk,
proper en netjes te houden, deden ze dat hier slechts sporadisch. Vieze tafels, vieze ramen, vieze vloer, vieze
zwembadtegels... het is hier geen uitzondering.


Jammer genoeg, en niet enkel omdat dat het makkelijkst is en het de natuur van de mens is, kunnen we verder
enkel een opsomming meegeven van de negatieve zaken. Hoe zeer we ook getracht hebben alles van de positieve
kant te bekijken, en ons gedurende onze vakantie om niks zorgen te maken, naarmate de dagen vorderde,
groeide onze ergernissen mee.


Wat we pas te horen kregen toen we ’t aqua park voor de eerste keer bezochten, was dat alle glijbanen slechts
toegankelijk waren vanaf 10 jaar (met uitzondering van 3 kleinere glijbanen). Voor onze zoon van 11 was dat
dus geen probleem, voor onze zoon van 7 wel. De glijbanen die enkel solo toegankelijk waren kon hij dus vergeten,
de andere (5) waar hij vergezeld van een ouder op een duo band wel op mocht hebben “de pijn” voor hem doen
verzachten, wat dus wel wil zeggen dat je als ouder telkens mee moet.  Het aqua park is wel beperkt open.
De begeleiders van het aquapark (soort van jobstudenten) waren alles behalve vriendelijk, althans niet voor iedereen.
Mensen die hun taal spraken kregen heel wat meer voor mekaar, toeristen werden halveling uitgelachen. In Turkije
was iedere begeleider oprecht vriendelijk en speels, vooral met kinderen.
Het aquapark op zich was wel leuk!


In het uitgestrekte landschap aan zwembaden, die elk niet dieper waren dan 140cm, was het niet toegestaan te duiken,
noch te springen. Gelukkig waren luchtmatrassen en ballen geen probleem, maar een diep bad waar je wel eens kan
duiken of om het even wat, had hier zeker niet misstaan.
De ligstoelen rond het zwembad waren absolut ontoereikend om de menigte te herbergen, en je kon maar beter vroeg
uit de veren komen om je ligstoel eigen te maken. Toch een beetje verbazend, want een groot deel van het hotel was
nog niet af, en ook niet alle kamers waren bezet... het is ons een beetje een raadsel hoe ze dat in de toekomst voor
mekaar gaan krijgen als ze, en daar gaan we toch vanuit, naar een bezetting van om en bij de 90% streven. En dan nog
te zwijgen over het restaurant... maar daar komen we later op terug. Je kinderen een proper T-shirtje aangeven ter
bescherming van de zon is asoluut niet toegestaan, daar wordt een hele heisa rond gemaakt, noch in het aqua park,
noch in het zwembad is het toegestaan ietwat verstandig met de zon om te springen. Je komt het water dus niet in met
een proper T-shirtje. De talrijk aanwezige Moslima’s mochten echter zonder enig probleem in volledig tenue de
glijbanen trotseren en het zwembad betreden. OK, alle respect voor hun geloof... maar ga dan aub ook niet lastig doen
om een kind dat zich ietwat wil beschermen tegen de niet te onderschatten broeiende zon.


Als je aan het zwembad ligt wordt je dagelijks en vrij regelmatig aangesproken door “dagtripjesverkopers”. Had je in
Turkije ook, maar veel minder... en nee was daar ook nee, en je werd niet meer lastig gevallen.  
De properheid van het zwembad liet te wensen over, en voor zo’n jong hotel verbaasd het ons dat de voegen van de
tegels in en om het zwembad al in die mate echt vuil waren.


Het pretpark, dat zich eveneens binnen de hotelmuren bevindt, had een aantal toffe, propere (nieuwe) attracties, waar
onze jongens wel van genoten hebben. Let wel, dit is echter niet inbegrepen in de All-in... het is betalend. 8 euro voor
1 kaart, waarmee 8 attracties gedaan kunnen worden, enkel die dag... de kaart is de volgende dag niet meer geldig.
Op zich niet veel, maar we hebben wel een All-in geboekt, en onze jongens die enorm verzot zijn op pretparken wilden
uiteraard iedere avond graag een keertje dat pretpark doorlopen. Dit had voor ons bij in de All-in mogen zitten.


Dit geldt net zo zeer voor de game corner (hoewel die in Turkije ook betalend was)  en bv. De pooltafels... alles is er betalend.


Het restaurant was best groot, maar kon de mensenmassa niet aan, noch qua tafels, noch qua eten. Het was dagelijks
opnieuw zoeken naar een tafel waar al iets of wat bestek aanwezig was, de rest moest je van andere tafels proberen
bijeen te rapen. Je kon het ook gewoon vragen aan een ober, maar dat werd alles behalve in dank afgenomen. Het buffet
kwam telkens te kort, overal aanschuiven, lege bakken, en vooral nooit warm eten. In Turkije moest je niet aanschuiven,
was er van alles altijd meer dan voldoende, en werd ook alles warm gehouden. OK, we zijn op vakantie, dus een beetje
aanschuiven is echt niet het grootste probleem, maar ’t was toch een wereld van verschil met Turkije. Eveneens een wereld
van verschil met Turkije was het buffet, dat hier veel minder uitgebreid was. Bovendien waren aardappelen en groenten
zelden echt doorkookt, en vaak zelfs nog rauw.
’s Morgens kon je vers geperst sinaasappelsap krijgen... als je geduld had tenminste. 1 persoon, voorzien van een klein,
oud versleten citruspersje stond de appelsienen daar te snijden en en te draaien. Telkens hij een 3-tal personen voorzien
had van lauw sinaasappelsap (wel duidelijk vers) ging hij rustig alle eerst proper maken voor hij de volgende personen ging
bedienen. 1 keer hebben we de moeite genomen de lange rij wachtenden te vervoegen.
Hetzelfde geldt voor het middag- an avondmaal. 1 drankautomaat (geen light dranken) moest de massa voorzien van het
nodig drinken. Koud was dat drinken wel, maar de keren dat er geen “gas” in het drinken zat konden we niet meer op 2
handen tellen. Ook hier lange wachtrijen en tal van dorstigen die het niet nodig achtten gewoon in de rij aan te schuiven.
In het begin stoort het slechts matig, tegen het einde aan kan je hen wel... (en nee, wij zijn echt niet agressief aangelegd J )
De laatste dagen werd de automaat afgedekt (buiten gebruik gesteld) en moest je in lange rijen aanschuiven om een klein,
half gevuld glaasje lauwe drank te kunnen nuttigen tijdens de maaltijd. 1 persoon stond uit niet gekoelde plastic flessen
glaasjes in te schenken... halfvol, omdat het te lang duurde voor de schuim weg trok. Wou je koffie of thee, moest je weer
in een andere rij aanschuiven, en sterk hopen dat de pot niet leeg was... want dan kon je nog een 10 minuten extra wachten
tot de filter doorgelopen was.


Hetzelfde verhaal aan de bar(s) (zeer beperkt in aantal). Lang wachtrijen, halve plastic bekers met lauwe drank en tal van
voorkruipende mensen. En hoe meer je hen taal spreekt (de gewone toerist dus niet), hoe vlotter het gaat om voor de
wachtende rij je drinken te krijgen. Ik sluit niet uit dat dit in de cultuur of in de opvoeding van bepaalde mensen zit, maar
dat het hotelpersoneel daar telke male weer zonder blikken of blozen op in ging, ging voor ons (en voor de meeste toeristen)
echt wel te ver. Ook bij de bar(s) was koffie en thee een andere rij dan de “fris”dranken. Cola Light kon je sporadisch krijgen,
dit kwam altijd uit flessen, en de kans dat die koud stond was ook eerder klein.
In Turkije liep je naar de bar, je kon er krijgen wat je wou, aanschuiven duurde er echt niet lang, en je drinken was fris... hier
was het echt een hele opgave om iets te kunnen drinken.
Het personeel aan de bars was zonder uitzondering erg onvriendelijk, en lieten op geen enkel moment blijken dat ze je met
plezier verder hielpen... maar ze konden het wel, want de voorkruipende mensen die hen in hun eigen taal aanspraken werden
onmiddellijk en met een brede glimlach geholpen. 


Het hotel beschikte verder nog over een Italiaans restaurant waar je, mits tijdige reservatie aan de receptie, terecht kon
om “Italiaans” te eten. De eerste keer stonden wij niet op de reservatielijst, maar werden wel toegelaten, de tweede keer
liepen ze ons tot 4 keer toe voorbij zonder naar ons om te kijken, waarna we zelf maar een plaatsje uitgezocht hebben... ze
hebben ons ook niets meer gevraagd. We hebben hier wel goed gegeten, en fris gedronken... de vriendelijkheid van het
personeel was echter ver onder 0. Dit restaurant zat wel bij in de All-in, en je kon er zo vaak terecht als je maar wou (avonden),
mits reservatie. In Turkije beperkte dit zich tot 1 maal.
Ook het oriëntal restaurant zat bij in de All-in. En ondanks we ook hier weer niet op de lijst van reservaties te bespeuren waren,
werden we vriendelijk ontvangen en hebben we lekker gegeten.
Het Japanse restaurant is, net als de Irish pub, betalend. Geen van beide hebben we gedaan, daar kunnen we dus niets over vertellen.


Gedurende een bepaald deel van de dag, kon je terecht op “Food Court” voor een hapje. Verscheidene verschillende kraampjes,
waaronder frietjes, Griekse salade, pizza, Oosters gerecht... allemaal 1 gerecht-kraampjes, trachtten de mensen hun tussendoorse
honger te stillen. Ook hier was het jammer genoeg niet anders. Je stond overal lang in de wachtrij voor een half stukje van om het
even wat, en wou je er ook graag wat frietjes bij moest je weer in een andere rij aan gaan schuiven... dorst? Opnieuw aanschuiven
in alweer een andere rij. In ieder kraampje stond telkens 1 persoon (hoogst uitzonderlijk eens 2) zijn gerecht klaar te maken... een
vb. Van een typische situatie bij de pizza’s: lange wachtrij, waarin telkens 2 of 3 kleine pizza’s in de oven werden geschoven, om ze
vervolgens uit te delen aan... 3 of 4 personen en daarna langzaam de volgende pizza’s voor te bereiden en die in de kleine oven te
schuiven. Als je dan eindelijk aan de beurt was, en je hoop had op eindelijk 2 kleine stukjes pizza, kwam een eigen-taal-sprekende
grapjas even voor om de volledige lading op te eisen... voor zijn/haar gezin. Met een lach en een zwans gaf de chef alles mee en
begon opnieuw aan z’n ritueel... en terwijl kon je niks anders doen dan... wachten. Dit is absoluut geen alleen staand geval, als je
10 keer om pizza ging, kon je er donder op zeggen dat het 8 keer prijs was.
Wij begrijpen tot de dag van vandaag nog steeds niet waarom sommige mensen het voorrecht genoten niet in de rij aan te moeten
schuiven. Ook in het pretpark werden bepaalde bevolkingsgroepen eerst in de attractie gelaten, en konden anderen wachten, soms
zelfs tot 2 beurten, tot je zelf aan de beurt was. Meerdere klachten van andere toeristen werden niet ernstig genomen en weggelachen.   

  
Kortom: wij hebben een leuke vakantie gehad, maar het is z’n geld absoluut niet waard geweest... en dat was het in Turkije wel.
Vrijwel iedereen was hier erg onvriendelijk, zelfs het personeel aan de receptie dat zich, met uitzondering van onze aankomst, steeds
duidelijk geïrriteerd in beweging moest zetten. De enige personeelsleden die oprecht vriendelijk waren, over de hele 2 weken, waren
degene die de kamers kwamen kuisen, wat ze trouwens ook steeds heel goed deden. Maar bij al de rest van het personeel kreeg je
haast schrik om iets te gaan vragen, en dat hoort volgens ons niet thuis in een toeristische bestemming. InTurkije werden we steeds en
door iedereen uiterst vriendelijk geholpen. Tijdens het uitchecken in Turkije werd ons uitgebreid naar onze mening gevraagd en werden
uiterst vriendelijk behandeld. In dit hotel heeft de balie medewerker ons verteld hoeveel onze openstaande rekening nog bedroeg en
het geld ook zonder dank ontvangen, om vervolgens af te sluiten met de woorden: tot volgend jaar (in het Engels). Dat was het, geen
letter meer.


Misschien zit het in de cultuur hier, maar dit hotel zal in ieder geval niet meer door ons bezocht worden. We vermoeden zelfs dat we
ook niet meer tot in Egypte zullen komen. We mogen uiteraard niet iedereen over dezelfde kam scheren, maar als we luisteren naar
verhalen van vrienden en familie en hun ervaringen, hebben we nu met eigen ogen gezien waar zij ons al voor gewaarschuwd hadden.