Mijn Ratten

Mijn ratten zijn heel erg belangrijk voor mij. Al sinds mijn allereerste ventje (Nimh), is het grote liefde tussen mij en mijn rattige huisgenootjes. Ik ben net zoals vele mensen met de klassieke fout begonnen: één ratje uit de dierenwinkel. Gelukkig had hij wel een grote kooi en had ik al ergens gelezen dat zaagsel niet goed was. Nimh was op ieder moment van de dag, dat ik niet doorbracht buitenshuis, bij mij. Hij sliep op mijn woordenboeken naast mijn bureau, kroop in de printer als ik aan de computer zat, vergezelde me soms naar de tekenschool, ging met me mee naar de dierenwinkel,... Nimh was echt mijn maatje, maar een rat alleen is ook maar alleen, dus na lang aandringen bij mijn ouders kreeg ik een tweede. Dat werd Ajiki van rattery Pintor.

Nimh was natuurlijk blij met zijn maatje. De eerste maanden dat ik Ajiki had, vond ik het moeilijk om aandacht te geven aan twee ratten, Nimh was tot voor kort mijn alles geweest. Toen Nimh plots stierf, nog geen jaar nadat ik hem gekocht had, was ik er echt kapot van. Ik vind het jammer om te zeggen, maar ondanks dat ik al mijn ratten heel graag zag en zie, er is er nooit meer één geweest zoals hem...

De band die ik nu met mijn ratjes heb is anders, ze zijn met meer, ze zijn minder gefocust op één persoon, want ze moeten in groep met elkaar leven. Persoonlijk vind ik dat niet slechter, ik zie al mijn diertjes heel graag en het stelt me gerust en doet me plezier, te weten dat wanneer ik niet thuis ben, ze elkaar hebben om bij te slapen, te spelen, te pesten, te vechten, elkaars eten af te pakken, elkaar te wassen,... en zo veel andere dingen die ratjes alleen maar samen kunnen doen...