Je hebt iemand nodig,
stil en oprecht.
Die als het erop aan komt
voor je bid of voor je vecht.
Pas als je iemand hebt
die met je lacht en grient.
Dan pas kun je zeggen:
" 'k heb een vriend !!!" Ik zit weer in een ongelooflijke dip.
Ik voel me rotslecht, ook voor een deel te wijten aan wat die diëtiste gezegd heeft.
Het blijft zwaar op mijne maag liggen.
Ik heb schrik om iets in mijne mond te steken. Wat is nog goed !!!
Ik voel me echt leeg de laatste dagen.Ik weet niet hoe ik het moet uitdrukken maar het gaat me niet.
Ben zo opgejaagd, voel me zo lelijk en dik.
ik heb echt van die depressieve gedachten momenteel, ik kan ze niet tegenhouden.
Mijn kniëen doen pijn, mijn twee dikke tenen waarvan de nagels zijn afgevallen doen pijn, mijne nek doet weer pijn, waarschijnlijk van de spanningen.

Dinsdag, 1 mei zijn we ergens gaan eten.
Het is de eerste keer dat ik zonder pruik ergens naar toe ga.
Ik zie de mensen kijken; ik zou zo onder de tafel willen kruipen.
Met een jaloerse blik bekijk ik iedereen, ze zien er allemaal even goed uit.
Ik zie veel vrouwen met open bloesjes. Nu met dit mooie weer word ik echt met de neus op de feiten gedrukt. Ik voel nu extra het gemis van 1 borst.
Ik ben jaloers op hun gezondheid, op hun mooie uiterlijk en ga zo maar voort.
Ik weet dat ik zo niet mag denken, maar ik heb echt van die zwartgallige gedachten.

Ik heb momenteel zo van dat sprieterig haar, nog niet echt mooi, ben wel blij dat ik terug haar heb.
Pff.... wat ben ik weer aan het klagen, maar ik voel me zo waardeloos.
Ik voel me echt niet goed in mijn vel nu.
Ik denk dikwijls: "Word ik nog wel zo als tevoren? Zo onbezorgd als ik was, dat komt nooit meer terug."

Ik ben nooit ongerust geweest, maar nu moet ik binnen 14 dagen op controle, grote controle gaan: mammo, echo en bloedonderzoek.
Ik heb nu al zenuwen en daardoor voel ik mij ook zo slecht, dat vreet enorm energie aan me.
Ik hoop zo dat alles goed is, anders kunnen we weer niet op vakantie !!!!

Woensdag was ik bij de huisdokter geweest.
Ik heb een blaasontsteking, 3 weken na elkaar al. Ik krijg nu voor tien dagen zware antibiotica. Ik voel me zo suf daardoor.

De hele week voel ik me ellendig en opgejaagd.
De ene dag gaat al wat beter dan de andere.
De meeste mensen begrijpen me niet. Ze vinden dat ik er goed uitzie. Ze zien me dikwijls als ik aan het wandelen ben.
Ik zie ze dan denken: "Hoe kan jij je nu slecht voelen, het zwaarste heb je achter de rug, je ziet er goed uit."
Maar ze zien niet hoe ik me vanbinnen voel.
Als ik dan vertel dat ik op 15 mei op controle moet gaan zeggen ze: "Daar moet je toch niet ongerust voor zijn, dat gaat allemaal goed zijn."
Ik zeg dan: "Dat kan je niet weten, er zijn er altijd die terug hervallen !!!"
"Ja, maar daar mag je niet aan denken," zeggen ze dan.
Ze hebben aan de ene kant wel gelijk, maar van de andere kant denk ik: "Die hebben nog niets ergs meegemaakt, die begrijpen niet hoeveel angst zo'n controle met zich meebrengt."
Het is mijn eerste mammo en echo na de diagnose.
Vorig jaar kreeg ik alleen maar slecht nieuws te horen na die mammo en echo. En nu moet ik dat terug laten doen. Al die herinneringen aan vorig jaar gaan dan naar boven komen. Vooral als ze een echo gaan maken. Ik denk dat dan mijn hart even zal stilstaan van de schrik.

Donderdag hebben we bij 'herstel en balans' badminton gespeeld.
Héél fijn was dat !.
Ik voel ondanks dat ik in een dip zit, mijne energie toenemen.
Als ik daar vertel dat ik schrik heb om op controle te gaan, begrijpen ze me allemaal.
Dat geeft echt een fijn gevoel, die herkenning !!!

Mijne arm en nek doen weer ontzettend pijn, allemaal spanning.
Ik ben blij als ik vrijdag naar de kinesist mag, ze heeft werk aan me. Ik heb twee blokkades: één in de rug en één in de nek.
De komende weken moet ik weer 2 keer komen tot mijne controle door is.
Die spanningen zetten zich allemaal vast in mijne nek.

Vrijdag, in de winkel, heb ik voor de eerste keer mijn pruik afgelaten.
Ik zie sommige mensen kijken, maar het kan me niet schelen.
Ik denk: "Foert ermee, je mag me gerust zo zien."
Het geeft me zo'n vrij gevoel. Mijn haar zie je groeien nu, allemaal kleine haartjes die bijkomen. Maar het is nog van dat dun friemelig haar. Echt mooi haar heb ik nog niet. Zal nog wat geduld moeten hebben.

Als het weekend is voel ik me eindelijk terug wat beter.
Ben minder opgejaagd en voel me weer blij.
Ik heb zaterdag en zondag een uur gewandeld. Mijn conditie gaat erop vooruit dankzij dat sporten.

Ik kijk al uit naar dinsdag. Ik heb dan afgesproken met Dana.
Wij mailen met elkaar.
Zij heeft op het forum een berichtje van mij gelezen en zo zijn wij beginnen te mailen naar elkaar. Zij woont ook in Houthalen. Ik kijk er echt naar uit om haar te ontmoeten.
Het zal me goed doen, een babbel met een lotgenote !!!! Maandag rijd ik weer goedgezind naar Hasselt om terug sporten. Fijn !!!
In 't zwembad moeten we zakdoek leggen en tikkertje met de bal spelen.
De sfeer is héél ontspannen, we lachen wat af.
In de fitness moeten we eerst een kwartiertje fietsen.
Deze keer krijgen we een hartslagmeter om.
Mijne hartslag mag niet boven de twee lijnen uitkomen en ik moet boven de 70 blijven als snelheid.
Dat gaat héél goed, want na 5 minuten zit ik rond de 80-90.
De andere oefeningen gaan ook héél goed.
Ik voel precies na 3x sporten het verschil al.
Ik heb precies meer energie en minder rap moe.
Ik vraag aan de kinesist of dat kan, dat ik dat al voel.
Dan kan zegt hij: "maar dat zou wel rap zijn, de meesten voelen dat pas na 3 weken. Dat is dus al héél positief."
Ik voel mijn conditie vooruitgaan en dat is plezant natuurlijk.

Zondag op canvas ging het over borstkanker.
één op de acht mensen krijgen het tegenwoordig.
dat zijn er 5600 per jaar waarvan 1300 sterven.
Dat zijn onthutsende cijfers !!!
Daar probeer ik wel zo weinig mogelijk aan te denken.

Onze levenswijze heeft een invloed.
Genoeg bewegen is de boodschap.
Hormonen speelt een belangrijke rol, de kiemen liggen in de puberteit.
Vroege puberteit, d.w.z vroege maandstonden en late zwangerschap geeft meer risico's op borstkanker. De oestrogenen zijn zo te lang actief. De werking van oestrogenen mindert na de eerste zwangerschap.

Waar ik ontzettend van schrik is, dat voeding een zeer belangrijke rol speelt in het krijgen van borstkanker.
Slechte eetgewoonten veroorzaken kanker.
Vetten verhogen de aanmaak van oestrogenen die borstkanker kunnen stimuleren.
Ook suikers zijn de grote boosdoeners.
Suikers veroorzaken stijging van insuline.
Insuline is een groeifactor en groeifactoren kunnen kwaadaardige cellen doen groeien.
Vetten en suikers vermijden is dus de boodschap.

Kinderen moeten ook op hun eetgewoonten letten, zeker als ze in de puberteit zitten.
Als jongeren meer vet en veel suikers eten, gaan ze meer oestrogenen in hun bloed hebben.
Zo hebben ze meer risico !!!!
Teveel alcohol geeft ook risico.

Ik heb altijd veel gesnoept.
Ik heb veel hormonen moeten slikken om zwanger te geraken en ik heb twee late zwangerschappen gehad.
Heb ik het daarvan gekregen?
Ik breek er mijn hoofd niet over.
Het zal wel van verschillende factoren bijeen zijn.

Wat ik nu wel doe, is zo gezond mogelijk leven, zo weinig mogelijk vetten en suikers te eten.
Ik wil zo het risico drastisch doen verminderen dat ik het terugkrijg.
Ik kan moeilijk zonder snoep en chocolade, maar ik heb zo'n heilige schrik om terug te hervallen dat ik nu mijn eetgewoonten heb aangepast.
Telkens ik zin heb om te snoepen denk ik aan kanker.
Ik weet dat dit fel overdreven is, maar ik weet één ding: "Ik wil nooit of nooit nog chemo hebben."
Ik wil die nachtmerrie niet meer meemaken. Ik wil het risico zo klein mogelijk houden. Dat betekent voor mij niet meer snoepen.
Pas op, ik ontzeg me niet alles hoor, dat is niet haalbaar.
Héél af en toe zal ik wel eens iets zoets nemen of een lekker ijsje, maar ik ga het met mate doen.

Heel veel beweging raden ze ook aan.
D at is voor mij al geen probleem. Ik ben altijd al een sportieve meid geweest.

Na 5 jaar is het niet meer nodig om een mammo of echo te laten doen, ook geen punctie meer.
Door middel van één druppel bloed zouden ze alle kankers kunnen opsporen, zelfs in het beginstadium al, als er nog niets is te zien op de mammo.
Dat zou echt een vooruitgang zijn.
Dan kan ik naar Melissa toe ook geruster zijn.
Ik mag er niet aan denken dat zij later hetzelfde moet meemaken als ik.
Dat is mijn grootste schrik.
Ik heb al gezegd tegen haar dat wij later samen op controle gaan en dan gezellig gaan winkelen.
Ze pakt me vast en ik krijg een dikke knuffel, ze is precies opgelucht.
Zij heeft nu eenmaal meer risico omdat ik het heb gehad.
Ik voel me soms schuldig als ik daaraan denk.
Ik kan er niets aan doen, ik weet het, maar zij zal altijd alert moeten zijn, ik vind dat erg.

Het is echt zomerweer buiten.
Ik geniet er dubbel van dit jaar.
Dinsdag en woensdag ben ik een uur in de bos geweest met de hond, zalig en zo ontspannend !!!
Ik voel me zo goed, zo rustig momenteel. Dat mag ook eens.
Mijn haar groeit erg langzaam bij.
Als ik ga sporten of ben ik thuis, dan loop ik zo rond.
Om te wandelen heb ik een pet op en naar de winkel met mijn pruik.
Als ze nog een beetje dikker staan en mooier, berg ik mijn pruik definitief op.
Dat gaat een zalig moment zijn.

Donderdag hebben we buiten 'sport en spel' gehad. Dat is fijn !
Eerst een wandelingetje in het park en dan tussen de bomen.
In de schaduw doen we balspelletjes.
Héél ontspannend en we lachen wat af. Echt een fijne groep !
We beginnen elkaar zo'n beetje te kennen, we worden hechter met elkaar.
Het laatste halfuur gaan we op een terrasje samen iets drinken.
Moet kunnen ! Ik geniet volop.

Om 6 uur hebben we thema-avond.
Het gaat deze keer over voeding en kanker. Een diëtiste komt de uitleg doen.
Het eerste wat op het scherm komt is: "Gezonde voeding voorkomt kanker !"
En dan begint ze op te noemen wat je nog allemaal kunt doen om kanker te voorkomen.
Ik krijg het ervan.
Ik kan natuurlijk niet zwijgen en ik zeg: "Kanker voorkomen !!! Daar is het wel wat laat voor, we hebben het al !"
Iedereen schiet in de lach. De diëtiste bekijkt me natuurlijk boos.
Dan begint ze uit te leggen dat we geen suikers of vetten meer mogen gebruiken, want dat veroorzaakt ook kanker.
Regelmatig bewegen, dan krijg je geen kanker.
Terwijl ze dat zegt maak ik me voor de tweede keer boos.
Ik zeg: "Ik sportte van te voren drie keer per week, at redelijk gezond en nog heb ik het gekregen !!!"
"Ja maar", antwoord ze, "er spelen natuurlijk ook nog andere factoren mee: het milieu en zo".
Dan begint ze weer uit te leggen: "We moeten overgewicht vermijden.
Nu wordt de persoon die langs mij zit boos en ze zegt: "We zijn allemaal veel bijgekomen tijdens de chemo's en de hormonenkuur.
Gemakkelijk gezegd dat we niet mogen bijkomen."
We maken ons kwaad maar samen lachen we héél wat af.
Dat geeft wel een goed groepsgevoel.
Die diëtiste, ocharme, krijgt de volle laag. Ze krijgt er een rood hoofd van, haha.

Als het vrijdag is, ga ik naar de dokter.
Mijn blaas speelt op en ik heb ook veel buikpijn de laatste dagen.
Ik ben er een beetje ongerust over.
De huisarts kijkt mijn water na en stelt me al direct gerust door te zeggen:
"Je hebt een blaasontsteking zegt ze, vandaar je buikpijn."
Ik vertel ook aan haar van die thema-avond.
"Dat heb ik nog nooit gehoord", zegt ze, "dat je totaal geen suikers moogt eten. Volgt zijzelf dat wel allemaal op."

Ik slaap nu niet zo goed met dat warme weer.
Ik word meermalen wakker van vapeurs. Ik heb er meer last van dan anders.

Vrijdagnamiddag heb ik me niet gerust en als het zaterdag is moet ik dit bekopen.
Ik ben echt moe en zodoende heb ik die namiddag bijna 2 uren geslapen.
Daarna maak ik een wandeling van een uur, dat doet me goed.
Want ik ben ook een beetje opgejaagd vandaag. Waarom weet ik niet.
Ik geniet nu van het warme weer.
Wandelen gaat al héél goed nu. Ik kan nu altijd een uur wandelen.
In't begin was dat maar een kwartier tot een half uur en ik was al moe.
Het sporten gaat ook al tamelijk goed.
Voor mij mag het iets zwaarder zijn, want ik ben niet echt moe daarna.
Ik hoop dat ik tegen eind mei BBB kan gaan doen bij Renilde.
Als ik blijf vooruit gaan zoals nu is dat haalbaar.
Dat geeft me een enorm geluksgevoel !!!

Vrijdag en zaterdag ben ik héél down, het overvalt me gewoon.
Ik voel me ook zo lelijk momenteel.
Ik weeg teveel en mijn haren lijken niet echt willen door te groeien.
Ik heb zo van dat friemelig haar en echt dik staan ze nog niet.
Ik heb vandaag nagellak meegebracht. Ik heb zolang lelijke nagels gehad en nu ze terug mooi zijn, wil ik ze mooi lakken.
Ik heb goed geslapen en toch ben ik nog doodmoe en dat down gevoel heb ik de hele zaterdag nog.
D it zijn weer 1 van mijn dipdagen, pffffff... .
Het ging deze week net zo goed, het sporten en zo.
ik had ook het gevoel dat ik meer energie had.
ik was er euforisch blij mee en nu voel ik me weer oneindig moe !!!
Het enigste wat ik daar tegen kan doen is veel rusten.

Ik ben gisteren met ons ma naar het ziekenhuis geweest. Ze moest op controle gaan voor haar darmen.
Twee jaar geleden heeft ze kwaadaardige poliepen gehad.
Ik was nerveus gisteren. Dat brengt ook spanningen met zich mee.
misschien ook daarmee dat ik nu zo moe ben.
En die weblog schrijven, dat vergt ook veel van me.
En toch wil ik dat doen, het werkt therapeutisch voor mij. Zo verwerk ik alles veel beter.
En ook, zo wil ik andere lotgenoten helpen en steunen. Het maakt me blij.
En ook de reacties die ik krijg op mijn weblog, ze doen me echt goed en maken me blij, bedankt !!!

Als het zondag is voel ik me eindelijk terug beter.
Mijne dip heeft gelukkig maar twee dagen geduurd.
Ik ben weer minder moe vandaag en heb meer energie.
In de namiddag maak ik een goede wandeling in het bos.

Als het maandag is ben ik weer zo opgewonden en blij, vanavond weer gaan sporten. Eindelijk !!
Ik heb er lang genoeg op moeten wachten.
Om 10 na 4 ben ik al daar. We worden in 2 groepjes verdeeld:
één groep in de fitness en de anderen in het zwembad.
Ik kies eerst voor de fitness.
we moeten eerst een 15 minuten fietsen, dat gaat al héél goed.
Er is maar 1 oefening bij waar van ik pijn krijg in mijne arm, de rest gaat goed.
Het doet me zo goed dat ik terug bezig ben.
Het 2de uur gaan we naar het zwembad.
Ik ben wel nerveus om mijn badpak aan te doen.
Anke zegt tegen mij: "Dat gaat wel eventjes duren vooraleer ik mijn badpak aanheb, met die prothese en zo."
Ik zeg: "Troost je, daar zit ik ook mee." Ze is opgelucht.
Ik zeg dat ik soms zin heb om ze ver weg te gooien, dat glibberig ding.
We schieten alle twee in de lach.

Als ik het water inga, voel ik mij zalig. Zo warm als dat water is.
We moeten eerst achter elkaar het zwembad rondwandelen.
Dan in een kring gaan staan en de bal naar iemand gooien, maar we moeten wel eerst haar naam zeggen.
Bij mij duurt het wat langer. Ik zeg : "Oeps, ik ben niet zo goed in namen onthouden."
De sfeer is héél ontspannen. De oefeningen in het water vallen goed mee.
Als ik het water uitkom voel ik me een beetje stijf, maar het valt nog mee.
Als we terug aangekleed zijn hebben we thema-avond.

Een oncoloog komt babbelen.
Vertelt hoe kanker ontstaat, de risicofactoren, de nevenwerkingen van chemo en bestralingen.
Wat doen als je erfelijk belast bent.
Hij zegt dat er elke dag meer dan 10 vrouwen bijkomen die kanker krijgen en vooral borstkanker.
Regelmatig controleren is de boodschap.
Met 'herstel en balans' te doen zouden we terug onze conditie krijgen van van tevoren.
Op voorwaarde dat je naderhand blijft sporten, anders gaat je conditie terug achteruit en blijf je last hebben van je vermoeidheid.
Blijven bewegen is dus de boodschap. Als ik thuis kom ben ik moe maar voldaan.

Vannacht goed geslapen.
Als ik opsta, heb ik overal een lichte spierpijn, niet veel.
Mijn arm doet wel pijn en mijne nek speelt weer op.

Woensdag is de pijn al weer veel minder.
Dat is van het sporten zegt de kinesist, maar als de pijn terug weggaat, is het goed.
Ik moet vanaf nu maar 1x per week te komen.
"Als ier iets is of krijg ik meer pijn, dan mag ik altijd bellen", zegt ze.
Ik geniet van de massage. Ik kom daar altijd héél ontspannen buiten.

Ik heb vandaag naar het ziekenhuis gebeld om een afspraak te maken met Dr. Vangenechten: een plastisch chirurg in het Virga Jesse ziekenhuis.
23 juli kan ik pas terecht bij hem. Komt goed uit, dan zijn we net terug van vakantie.

Ik kan 's morgens niet uit mijn bed, zo moe ben ik.
Is dat nog van het communiefeest ? En dat sporten erbij.
Ik zit ook nog met een blaasontsteking. "Dat allemaal bijeen", denk ik, "maakt me zo moe."

Jaak is wat stilletjes de laatste tijd.
Hij heeft last van uitslag op zijn benen en bij het medisch onderzoek op het werk hoorde ze ruis op zijn hart.
Hij moet dat laten nakijken.
Ik vraag regelmatig of er iets scheelt.
"Nee", zegt hij dan.
Maar ik weet dat er wel iets is. Hij is soms rap boos en opstandig.
Hij praat te weinig over mijn ziekte. Hij heeft het moeilijk om zijn gevoelens te uiten.
Hij kropt alles op. En dat is natuurlijk niet zo goed.
Ik denk dat hij er het moeilijk mee heeft om alles te verwerken:
Mijn ziekte en dan die toestand met zijn ma. Ze zit niets met hem in en dat moet ongelooflijk pijn doen voor hem.
Over zijn ma praat hij dus niet, maar dat moest hij juist meer doen.
Hij zou zich beter voelen, maar hij sluit zich af.
Hij heeft geen al te fijne jeugd gehad en hij praat daar liever niet over. Hij wil er niet meer mee geconfronteerd worden.
Daarom is hij soms ook zo gesloten. Hij wordt dan soms lastig als ik hem wat veel vraag.
Ik word dan lastig omdat hij er niet wilt over praten. En zo blijven we in een vicieuze cirkel.
Hij verwerkt het op zijn manier en ik op de mijne , maar eigenlijk zouden we dat samen moeten verwerken.
"Sommige koppels raken elkaar kwijt daardoor", zei de oncoloog, "omdat ze zo uit elkaar groeien."
En dat laat ik niet gebeuren. We hebben al zoveel meegemaakt, samen. Dit kan er ook nog wel bij.

In juli gaan we op vakantie. Daar kijk ik zo naar uit.
Hopelijk brengt ons dat weer dichter bij elkaar.
Die vakantie gaat ons goed doen, dat weet ik wel zeker.
Hopenlijk kunnen we gaan, want ik moet eerst nog op controle bij de gynecoloog in mei: mammo en echo laten maken.
Dat worden weer zware dagen voor mij.
Al die emoties van vorig jaar komen dan terug naar boven, denk ik.
En ook de angst als ze een echo maken.
Gaat het weer slecht nieuws zijn, moet ik onze vakantie weer gaan afzeggen.
Die onzekerheid knaagt nu al aan me.

Donderdag rijd ik weer blij gezind naar Hasselt.
Het is vandaag weer 'sport en spel'.
Eerst krijgen we weer opwarming.
Dan moeten we per 2 een parcour afleggen en op het einde is het netbal.
Ik geniet volop. Ik voel me echt goed, mijne energie neemt toe.
Ik heb ook weer toffe gesprekken gehad met sommige.
Ik rijd gelukzalig naar huis. ik heb precies vleugeltjes zo licht en blij voel ik me.
Ik denk: "Eer ik een maand verder ben, kan ik misschien al BBB gaan doen bij Renilde."
Ik ga me daar wel niet teveel op verheugen, want als het dan tegenvalt zit ik weer in een serieuze dip.
Ik heb nu 3x sport gehad en voel precies het verschil al:
minder rap moe en meer energie. Dat zou toch rap zijn, maar het is wel een fantastisch gevoel.

Dinsdag en woensdag ben ik een uur in de bos geweest.
Ik voel me redelijk goed, mijne energie neemt toe en mijn vermoeidheid mindert.
En dat geeft echt een goed gevoel.
Ik kan ook al langer dan 1 uur poetsen.
mijn vermoeidheid betert goed. Het is wel nog niet veel beter, maar ik voel het verschil toch al.
Het zonnige weer doet me ook goed.
Ik voel me net een bloem die lang verwelkt is geweest en nu na lange tijd terug begint te bloeien.
Mijne arm doet ook al veel minder pijn. Die massages bij de kinesist beginnen iets af te doen.

Ik ben ook meer ontspannen dan een tijd terug.
Ik jaag me niet meer op als ik iets niet kan.
Ben ik moe, dan rust ik, gaat er iets niet dan doe ik het niet.
Ik ga niet over mijn grenzen, ik bewaak ze zéér goed.
Ik moet me nog elke dag rusten, maar soms heb ik al genoeg met 1 uur.
Ik probeer zoveel mogelijk te genieten van alles wat ik al wel kan.
Nu ik zo rustig ben heb ik ook meer energie.

Dankzij het forum, mijn wandelingen in het bos, mijn dagboek en mijn vrienden ben ik niet depressief geworden.
Ik denk héél positief, ik ben een vechter.
Als ik terugkijk waar ik me de laatste tien maanden doorheen geworsteld heb, dan mag ik eigenlijk wel fier zijn op mezelf.
Ik heb het maar allemaal gedaan:
die operaties, die ellendige chemo's en bestralingen.
En terwijl mijn behandelingen bezig waren, ben ik gewoon computerles blijven volgen.
Ik heb zelfs de foto's zelf gemaakt voor Melissa haar communie. Een héél werkje.
Héél wat om fier op te zijn. Ik ben een vechter. Ze krijgen me niet klein en zeker die stomme kanker niet !!!!
Op het forum heb ik nog een mooie spreuk gevonden, zeker van toepassing:

Herinner je gisteren
droom van morgen
maar leef vandaag

Donderdag ben ik die krachtmeting gaan doen.
Eerst moesten we een kwartiertje fietsen.
we moesten tussen de 70 en de 80 blijven, ik zat op 90.
Bij de nijptest en voor de rug én de buikspieren scoor ik héél goed.
"Amai, dat gaat goed", zeggen ze.
Alleen bij de lenigheidstest scoor ik niet zo hoog.

Zondag, als Melissa haar communie doet, is het prachtig weer. 29 graden.
Om 7 uur ben ik al op. Ik voel me redelijk goed.
's Middags onder het eten krijg ik wel eventjes een inzinking,
's Avonds als iedereen weg is, voel ik ineens dat ik doodmoe ben.
Om half 10 ga ik slapen.

Eindelijk, het is donderdag !
Ik voel me zo opgewonden en blij.
Ik voel me gelijk een kind in de snoepwinkel. Blij dat ik vandaag mag gaan sporten.
Ik heb 's morgens mijn sportschoenen al aan, het geeft me een goed gevoel.
Om kwart over 3 rijd ik met een brede smile naar Hasselt.
Ik ben te vroeg daar, maar er zijn er al verschillende daar.
Het zijn toffe vrouwen. Ik ben direct in gesprek met hen.

Om 4 uur komt de kinesist ons halen en gaan we naar de sporthal.
Daar krijgen we eerst opwarming,
We moeten achter elkaar gaan, met de armen zwaaien, op de tenen lopen en dan op de hielen.
Dan moeten we per twee gaan staan en met de bal naar elkaar gooien en rollen.
We moeten regelmatig doorschuiven en onze naam zeggen, zodat we elkaar kunnen leren kennen.
Ik kan de namen wel nog niet onthouden.
Op het laatste moeten we ons in twee groepen verdelen en een '10-passen-spel' doen.
Het gaat allemaal redelijk goed, maar als ik eventjes achter de bal loop moet ik toch eventjes stilstaan. Terug op adem komen.
Dan voel ik me toch eventjes zwak en een beetje duizelig.
Tussendoor mogen we ook regelmatig drinken en eventjes gaan zitten.

Er is iemand, ik weet al niet meer hoe ze heet, maar ze is op dezelfde dag geopereerd als ik en heeft ook een dochter van elf jaar.
Dat schept al een band.
Het doet me goed om tussen lotgenoten te zijn.
Ik hoef maar één woord te zeggen en ze begrijpen me al.
En dan die verhalen, die herkenning.
De meesten zijn tussen de 10 en de 20 kilo bijgekomen. Héél normaal precies.
Als we naar huis gaan, voel ik me moe maar ook héél gelukkig en voldaan.
Als ik thuiskom en ik heb gegeten is mijn vermoeidheid weer een beetje weg.
Ik ga nog een halfuurtje in de bos wandelen.
's Avonds heb ik wat spierpijn in de benen, maar het valt nog mee.

Vrijdagnamiddag is Christiane en Stefaan hier geweest.
Het doet me goed om nog eens met haar te babbelen.
Ze vindt mijn haar mooi. Ze vindt dat ik er goed mee sta, met zo'n kort kopje,
ik vind er niets moois aan.
We hebben afgesproken dan we paasmaandag naar Hasselt komen en dan 's avonds ergens gaan eten.
Ik verheug me er zo al op.

In't weekend heb ik wat last van spierpijn en een beetje pijn in mijne arm.
Dat is van het sporten. Mijn spieren zijn niets meer gewend.

Paasmaandag gaan we tegen twee uur naar Christiane en Wilfried.
Ik geniet van de dag:
we gaan een stukje wandelen, de zon schijnt, het kan niet beter, ik voel me zo ontspannen.
's Avonds gaan we gelijk eten.
Ik wil de dag echt vasthouden, ze gaat veel te vlug voorbij.
Het is echt een ontspannende dag geworden. Mijn batterijen zijn weer opgeladen.
Ik krijg er energie van en ik word er vrolijk van. Het doet me echt goed.

Ik ben opgewonden en blij als ik naar daar rijd.
Eindelijk mag ik er aan beginnen.
We krijgen vandaag een algemene uitleg.
Sporten is nog niet voor vandaag , dat is voor donderdag.
We zijn met 15 mensen, er is 1 man bij.
We zitten aan een tafel in U-vorm.
Alles wordt uitgelegd en we krijgen een rondleiding.
In't begin word er niet zoveel gezegd, maar op het einde komt iedereen los.
Ik vind het een toffe groep.
Ik heb al met een paar personen een tof gesprek.
Er is er één bij die suikerziekte heeft gekregen van de chemo.
daar schrik ik wel van. H"et zit wel in mijn familie", zegt ze.
Als we afscheid nemen van elkaar, verheug ik me al op donderdag !

Als ik thuiskom, valt er veel spanning van me af.
Het was een zware, emotionele dag voor mij:
eerst die drempelvrees om die pruik af te laten en daarna die kennismaking met de anderen van 'herstel en balans'.
Ik was best zenuwachtig en het was niet nodig.
Het zien er allemaal sympathieke vrouwen uit.
Donderdag beginnen we eraan. Dan is het 'sport en spel'.
Volgende week donderdag hebben we krachtmeting.
Ik baal al weer.
Dan hebben we volgende week geen sport, want maandag is er niets. Dan is het paasmaandag.

Dinsdag ben ik de hele dag moe, ik ga vroeg slapen. Woensdag ben ik een uur in de bos geweest. In de namiddag voel ik me weer zo opgejaagd en down. Ben bij ons ma geweest want ik snakte naar een goede babbel, ze is blij verrast me te zien. Het zal me morgen goed doen, sporten met lotgenoten !!! Vannacht heb ik vreselijk gedroomd, ben er echt niet goed van.
Ik heb gedroomd dat ik terug chemo moet hebben, direct al 10 kuren om te beginnen. Verschrikkelijk !
Als ik 's morgens wakker word, lopen de tranen over mijn wangen.
Ik hoop niet dat dit uitkomt, dat zou mijn ergste nachtmerrie zijn.

Als ik in het ziekenhuis aankom, moet ik niet lang wachten.
Ik moet me vanboven uitdoen. Alleen mijne bh mag ik aanhouden.
Eerst moet ik op het bed gaan liggen. Ze controleren eerst in rusttoestand mijn hart.
Dan moet ik op de fiets gaan zitten.
Ik krijg een soort mondmasker op. Dat is voor het longvolume te controleren.
overal krijg ik nopjes op mij. Zo zien ze mijn hartslag.
Ik moet beginnen te fietsen. "Zolang als je kan", zeggen de cardioloog en de verpleegster.
Ik denk nog: "Dan kan je nog lang wachten, het gaat goed."
Maar het wordt nu stilletjesaan zwaarder. Het gaat bergop. Elke minuut wordt het iets zwaarder.
Ze vinden dat ik het goed doe.
Op een gegeven moment begin ik stiller te fietsen.
begin het nu te voelen. Het gaat stiller en stiller, totdat ik stil val.
Ik heb het toch tien minuten kunnen volhouden.
Dan komt de cardioloog kijken.
"Heb je van tevoren nog aan sport gedaan", vraagt hij?
Ik zeg: "Ja, drie uren per week."
"Dat is er aan te zien", zegt hij.
Mijn hart heeft gelukkig ook niet zo veel afgezien van de chemo.
Ik word er vrolijk van. Ik vraag of de test goed is.
"Ja", zegt hij, "je zit iets onder het gemiddelde, maar niets om je zorgen over te maken."
Die test gaat nu naar de kinesist en zo kan die dan een programma voor me opmaken in de fitness.
Iedereen krijg een aangepast oefenschema. 60 % van je maximale kracht nemen ze.
Als ik terug thuis ben, ben ik wel doodmoe maar tegelijkertijd voel ik me héél vrolijk.
Alle spanningen zijn van me afgevallen.
Die inspanningstest is nu achter de rug, mijn haar mooi gekleurd.
Ik slaap nu beter 's nachts, zonder dat mutsje op mijn hoofd. Dat geeft echt een vrij gevoel.

In't weekend ben ik weer lastig, ik weet niet wat aan me is.
Gewoon afreageren denk ik. Ik heb ook héél véél pijn in mijne arm.
Ben blij als ik weer naar de kinesist kan gaan.

De kinesist zegt dat de pijn in mijne arm van mijne nek voortkomt.
"Je hele lichaam is verzwakt door de chemo", zegt ze, "en op de zwakke plaatsen geeft dat nog eens extra verzwakking. En bij u is uwe nek je zwakke plaats."
Ik geniet van de behandeling.
Op 't laatste steekt ze naaldjes in mijne arm (accunpunctuur) en zet ze een warme lamp boven mijn schouder.
Heerlijk gewoon !!!

Mijn haar is zo'n 2 cm lang ongeveer, maar ik heb er grijze strepen tussen.
Melissa zei al lachend in de week: "Je lijkt net op onze kat."
Ik moest er ook mee lachen.
Mooi zijn ze nog niet, maar ze groeien. Dat is het belangrijkste !!!!

Donderdag is het zover: om half 10 moet ik bij Luc zijn.
Ik laat een mooi kleurtje in mijn haar zetten. Ben wel héél nerveus.
Dit is de eerste keer dat ik mijn pruik afzet in het bijzijn van iemand anders.
Het doet raar. Maar als ze eenmaal aan mijn haar beginnen, valt er een deel van de spanning van mij af.
Als ze mijn haar wassen en ik moet terug voor de spiegel gaan zitten, kijk ik vol verwachting.
Veel haar heb ik nog niet. Maar nu dat grijs weg is, is ze wel een stuk mooier geworden.
Nu zet ik mijn pruik alleen nog maar op als ik wegga.
Thuis in huis loop ik met mijn kort kopje rond, dat voelt zo fris aan.
In het begin heb ik kou als ik niets op mijn hoofd heb.
Dan zet ik af en toe een pet op.
Mijn haar is nog niet echt mooi, maar ben wel ontzettend blij dat ik terug haar heb.
Nu kan ik tenminste weer door mijn eigen haar wrijven. Heerlijk gevoel is dat.
Als ik nu ga wandelen, zet ik een pet op inplaats van mijn pruik.
wel even wennen.
Zo durf ik nog niet buiten komen, dan moeten mijn haren toch nog iets langer zijn.

Als ik terug naar de kinesist moet, weet ik niet wat ik moet doen: Pruik op of niet.
De laatste keer dat ik ben daar geweest, viel mijn pruik bijna af toen ze aan mijn nek bezig was.
Héél genant. Als ik vertrek naar de kinesist, maak ik korte metten met mijn twijfels.
Ik zet mijn pet op en ik vertrek.
Onderweg denk ik: "Nu kan ik niet meer terug.
Als ik daar kom moet ik mijn pet afzetten.
Ik moet even slikken als ik daar aan denk. Maar, so what !!!
Het geeft me wel een héél vrij gevoel dat ik de knoop heb doorgehakt.
De kinesist bekijkt me als ik binnen kom, maar ze zegt niets van mijn pet.
Als ik lig en mijn pet is af, voel ik me héél even gegeneerd, maar dat gaat gauw over.
Stom eigenlijk... ik heb nu eindelijk terug wat haar en dan durf ik er nog niet mee rondlopen.
Maar mijn haar staat nog niet echt dik.
Je kijkt nog op mijn hoofd.
A ls ze eenmaal wat dikker valt en niet meer zo frietselachtig, het is juist een soort dons, dan gooi ik mijn pruik de kast in en zet ze nooit meer op.
Allée, dat is te hopen toch.

Naar de winkel durf ik mijn pruik nog niet aflaten en in de computerles ook niet.
Ik heb al een paar keer mijn haar gewassen met shampoo. Heerlijk !!!

Vannacht heb ik een serieuze huilbui.
Al mijn frustraties komen eruit !!!
Binnen drie weken doet Melissa haar communie en ik heb nog niets om aan te doen.
Ik heb in Hasselt een paar dingen gepast.
veel wat me niet past en overal ben ik even dik mee.
Ik word daar depressief van.
Ik snoep ook teveel als ik van die moeilijke dagen heb.
En dan ben ik ook weer kwaad op mezelf. Zo val ik zeker niet af.

Ik heb de laatste dagen ook weer veel pijn in mijne arm.
Alles valt weer tegen: pijn in mijne arm, vind geen kleren, geraak niet vooruit, geen energie, moe, vind mezelf lelijk, voel me geen vrouw meer.
Dat allemaal bijeen brengt me in een neerslachtige stemming.
Bah !!!!
Ik heb zin om met alles te gooien.

Zondag nog eens gaan wandelen.
Ik voel me iets rustiger, als ik terugkom.
Het is zo mooi weer nu. Ik ga elke dag wandelen.
Het doet me deugd ondanks mijn sombere bui.
Mijne arm doet nog altijd zo pijn en mijne nek ook.
Dat is puur van de spanning, dat voel ik. Ben zo opgejaagd.

Woensdag bij de kinesist geweest.
Ze heeft werk met mijne nek. Ze heeft weer alles losgemaakt.
Ben héél ontspannen en rustig als ik daar buiten kom.

Om 10 uur moet ik in Hasselt zijn.
Een uur moet ik wachten, vooraleer ze mij komen halen.
Niet te doen.
Ik word er zenuwachtig van.
Als hij uitlegt wat er allemaal op het programma staat, voel ik me al moe worden.
's Maandags hebben we een uur fitness en een uur in het zwembad.
Elke donderdag is er het 'sport en spel' en om de 14 dagen is er een 'thema-avond' voorzien. 7x in het totaal.
Het programma loop tot 28 juni.
Ik vraag aan hem of die thema-avond vrijblijvend zijn.
"Nee", zegt hij, "dat is verplicht. Dat zit er bij in."
En dan ineens zegt hij kortaf: "Ofwel doe je alles mee of niets."
Ik zeg: "Ik vraag het maar."
Hij bekijkt me en zegt: "Wat is er nu van... . Doe je nu mee of niet?
Ik zeg: "Ja." In mijn eigen denk ik: "Lul."
Dat begint hier al goed. De moed zakt al in mijn schoenen.
Ik vraag al niets meer en op 10 minuten tijd sta ik terug buiten.

Volgende week donderdag moet ik bij de cardioloog een inspanningstest laten doen.
Kijken of mijn hart niet teveel afgezien heeft van de chemo.

Als ik in het ziekenhuis buiten kom, ga ik een badpak kopen.
De rillingen lopen over mijne rug als ik er één pas.
Die stomme prothese !!! Ik word er héél emotioneel van.
Het valt me zwaar, zo'n badpak met prothese in.

Ik voel me weer zo opgejaagd en chagrijnig:
volgende week mijn haar laten kleuren, dan die inspanningstest, na 3 weken doet Melissa haar communie.
Ik begin me op te jagen, het is veel bijeen.
De kinesist schrijft me een soort vitamine voor, voor de lever te ontgiften.

Zaterdag doet Jaak mijn gordijnen allemaal af.
Ik was de vensters vanbinnen en steek de gordijnen in het machine.
Naderhand heeft Jaak ze allemaal terug opgehangen.
Als ik dat allemaal alleen moest doen, dat kon ik niet.
Als ik 4 vensters gewassen heb, voel ik me een beetje kortademig.
Ik hijg ervan. Na 10 minuten rust, doe ik door.
Als ze allemaal gewassen zijn, ben ik doodmoe maar wel tevreden dat het gedaan is.

In de namiddag heb ik drie uren aan een stuk geslapen, zo moe ben ik.
's Avonds krijg ik ineens een paar serieuze steken in mijn hart.
Ik krijg schrik en tegelijkertijd denk ik: "Heb ik nu weer teveel gedaan of wat."
Ik doseer mijn werk precies nog niet genoeg.
Als ik wat veel aan één stuk doe, word ik zooooooooo moe.
Ik word er moedeloos en opstandig door.
Mijn herstelperiode verloop niet gelijk ik het wil.
Ik moet van 0 of aan terug mijn conditie opbouwen en zo gaat ook héél stilletjesaan mijn vermoeidheid verminderen en krijg ik meer energie.
Dat klein beetje energie wat ik soms heb, daar moet ik spaarzaam mee omgaan want het is zo rap opgebruikt.
Ik heb altijd gedacht dat ik op een paar maanden terug hersteld en gerecupereerd was en nu besef ik dat dat wel een gans jaar kan duren.
En daar raak ik soms enorm gefrustreerd en down van.

Vandaag ga ik naar die speciale kinisist.br> Ze zegt dat mijne hele rug geblokkeerd is. Vooral aan de kant waar ik geopereerd ben zit het serieus vast.
"Vandaag ga ik de grootste druk van je rug halen", zegt ze, "en volgende keer werken we op je bekken en dan op je hoofd."
Ik vertel haar van mijn ziekte en zo.
Zij zegt dat ik daardoor mijn blokkades heb, ten gevolge van de operatie, de behandelingen naderhand en stress erbij.
"Je moet dat allemaal niet onderschatten", zegt ze, "nu al je behandelingen achter de rug zijn, komt het verwerkingsproces en dat kan jaren duren."
Ze gaat eerst met blokjes over mijne rug.
"Dat werkt energetisch", zegt ze, "dat neemt de druk weg."
Daarna masseert ze me.
Dan moet ik op mijne rug gaan liggen en begint ze met mijne nek te draaien gelijk de osteopaat dat doet.
Dan moet ik terug op mijne buik gaan liggen.
Op zes plaatsen die het meeste pijn doen, steekt ze een naald en met een plantespuit spuit ze chinese kruiden over me en ze zet de warme lamp boven me.
Ik val bijna in slaap, zo zalig vind ik het.
Héél ontspannen ga ik naar huis.

's Avonds ben ik nog in het bos gaan wandelen.
Dat ik regelmatig buikpijn heb komt ook door mijn blokkades.
Ik ben opgelucht, ik was zo bang dat die kanker zich in mijn buik had genesteld.
Ik weet, ik mag zo niet denken , maar als ik ergens pijn heb, heb ik toch schrik.

Vrijdag heb ik het weer moeilijk, als ik Melissa op hare step zie.
In gedachten zie ik mezelf al weer terug op de step. Het doet pijn.
Ik moet aan het dromen geweest zijn, want ineens zie ik dat er iemand aan het wuiven is op mij.
Eerst heb ik niet door wie het is en dan zie ik dat het Renilde is.
Ik wuif terug.
Dan steekt ze hare duim omhoog, zo voor te zeggen: "Alles goed !!!
Ik knik en lach én steek ook mijne duim omhoog.
Het fleurt me helemaal op.
Als Melissa naar me toekomt zegt ze: "Je krijgt de groetjes van Renilde en ik moet je een dikke kus geven van haar.
Ik voel me hierdoor de hele avond vrolijk.

Woensdag ga ik weer naar de kinesist.
Ze doet weer eerst mijne rug.
Dan moet ik me omdraaien en begint ze aan mijn voorhoofd en op mijne buik te masseren.
"Amai", zegt ze, "je buik geeft nogal veel weerstand. Je zit overal vast. Alles geeft weerstand."
Ze zegt ook: "Je moet meer aan jezelf gaan denken en vooral niet denken dat dat egoïstisch is, want dat is niet. Regelmatig leuke dingen voor jezelf doen."
Twee keer per week moet ik nu naar haar toegaan. Dat valt nog mee.
De dagen erna voel ik me stijf en heb ik spierpijn.
Ik krijg zelfs pijn boven mijn geamputeerde borst en op mijn rechterborst.
Als ik daar op voel, doet het pijn. De schrik slaat me om het hart.
Heb ik het nu in mijn rechterborst ?
In gedachten zie ik een hele film terugdraaien: terug operatie, terug chemo.
Ik krijg er bijna een paniekaanval door.
Ik troost me ook met de gedachte dat het ook gewoon spierpijn kan zijn.br> Ik ben pas op controle geweest. Alles was goed.
Zo rap zal dat toch niet kunnen omdraaien zeker.
De hele dag voel ik me ellendig daardoor.
Het ene moment denk ik: "Het is gewoon spierpijn en het ander moment word ik verschrikkelijk bang."
Ik denk bij mezelf: "wat moet ik nu doen ? Naar de huisarts ermee. Ik zal toch niet terug kanker hebben!!!!"
Ik besluit dat ik tot maandag zal wachten.
Eerst aan de kinisist vragen of het misschien gewoon spierpijn is.

Als het vrijdag is, is ineens mijn pijn weg.
I k spring een gat in de lucht van blijdschap. Toch gewoon spierpijn geweest.
Maandag vraag ik het aan de kinisist, en die bevestigd mijn vermoeden.
Gewoon spierpijn dat van mijne rug komt. Wat een opluchting !!!

Ik ben vandaag bij Jenny geweest.
Het doet me goed om nog eens met haar te babbelen.
Ik ben zo blij dat de pijn om mijn borst weg is , maar ik voel me toch nog down.
Dat heb ik de laatste weken wel veel. Ik geraak niet vooruit, zo frustrerend.
Geduld zegt iedereen, maar ik kan het woord geduld nog niet meer horen.
En ik had me er zo op verheugd om in maart terug te gaan sporten bij Renilde.
En nu dat niet gaat, heb ik echt een inzinking gekregen.
Ik voel me echt rot. Ik snoep ook weer veel. Ik heb het echt moeilijk nu.
Ik wil sporten, ik wil vooruit.
Iedereen zegt maar: "Wees blij dat je nu zo goed bent."
Ofwel: "Je komt van ver hé, wat wil je."
Ik weet het. Ergens hebben ze wel gelijk.
Ik moet gewoon geduld hebben, maar het frustreert me dat ze niet begrijpen hoe ik me voel.

Donderdag belt Jacqueline, mijn stepmaatje.
Ze hoort meteen aan mijn stem dat er iets scheelt. Ze voelt me goed aan.
Ik leg haar alles uit en ik zeg dat ik vooruit wil: terug gaan sporten, gaan werken.
Ik weet waarom jij je zo ellendig voelt zegt ze: "Je wou in maart terug gaan sporten en dat lukt niet."
Ik zeg: "Nee, dat lukt nog niet. Ik moet eerst herstel en balans gaan volgen vooraleer ik terug kan gaan sporten en dat frustreert me."
"Ja", zegt ze, "ik hoor het aan je stem, je mist je step."
De tranen schieten in mijn ogen als ze dat zegt. ze slaat de nagel op de kop.
Ik heb een goed gesprek met haar.
"Achtereen gaan we gelijk eens iets drinken", zegt ze, "dan kunnen we wat bijpraten."
Ik zeg: "Ja, dat is goed."
Ik weet wat haar bedoeling is.
Ze weet dat ik mij ellendig voel en ze wilt me opbeuren door afleiding te zoeken.
Zo lief van haar. Dat noem ik nu echte vriendschap.
De tranen rollen over mijn wangen van dankbaarheid.

Als ik 's avonds Melissa weer zie steppen, krijg ik het weer kwaad.
Als ze na de les naar me toekomt, komt Renilde ook naar boven om drinken te halen.
Als ze mij ziet zitten, komt ze naar me toe.
"Hoi", zegt ze, "hoe gaat het ?"
Ik zeg dat ik nog héél moe ben. Ik wil komen sporten maar dat lukt nog niet.
Ik vertel haar ook dat ik eerst een revalidatieprogramma ga volgen om mijn conditie terug op te bouwen.
Ze vraagt of ik nog chemo moet krijgen.
Ik zeg: "Nee, alles is achter de rug."
Ze zegt: "Als je terug naar hier komt, zou ik beginnen met BBB. Dat is héél rustig en niet zo op conditie gericht. Zeker niet met de step beginnen."
Ik zeg: "Dat kan ik ook niet.
Ze wenst me nog het beste toe.
Ik ben zo blij met haar medeleven, het is net of ik vleugels krijg, zo goed voel ik me ineens.
Ze vraagt regelmatig aan Melissa hoe het met me gaat.

Ik weet nu welke mensen belangrijk voor me zijn en welke niet, en die koester ik.
Ik weet ook wie mijn echte vrienden zijn.
Mensen die nu niet naar me omkijken, dat zijn geen echte vrienden en daar steek ik ook geen energie meer in.

Dinsdag ben ik een hele dag gaan winkelen in Hasselt met Kathleen.
We hebben wat afgelachen.
"Als je moe wordt, zeg het dan", zegt ze, "dan gaan we iets drinken."
Ik heb vanalles gekocht.
Als ze ziet dat ik al met verschillende zakken sleep, neemt ze spontaan een paar zakken over van mij.
"Kom, ik zal je helpen", zegt ze.
Precies of ze zag dat die zakken mij te zwaar zijn.
Het doet goed dat ze zo lief is voor mij. Ze is ook een fijne vriendin voor mij.
Ben er wel een paar dagen moe van geweest, van zo'n hele dag winkelen.
Maar ik ben content dat ik geweest ben.

Ik voel me goed en rustig. Ik aanvaard eindelijk dat ik rap moe ben.
Het mooie weer geeft me wat energie, doet me leven.
Maar aan de andere kant, nu met dat mooie weer zou ik zoveel willen doen.
maar ik moet mijn werk echt doseren en verdelen, anders lukt het niet en dat vind ik héél erg.
De kinesist zegt dat ik rust moet vinden. Dat als ik moe ben, daaraan moet toegeven en me daar niet in moet opjagen.
De behandelingen bij de kinesist doen me goed, daar kom ik echt tot rust.
Omdat ik kanker heb, mag ik levenslang zo dikwijls naar de kinisist gaan als ik wil.
Ik trek veel meer terug van de ziekenkas als iemand anders, en ik mag onbeperkt gaan.
"Dat mag ook", zegt ze, "je hoort ook bij de zware gevallen. Kanker is nog altijd een levensbedreigende ziekte !!!

Ik voel me weer iets beter.
Mijn vermoeidheid is weer iets minder. Ik heb meer energie terug.
Nu is het de kunst om met die energie om te gaan.
Scheen de zon maar.
Gisteren was het mooi weer. Toen ben ik een half uurtje gaan wandelen.
Vandaag is het regenachtig.
Dinsdag en woensdag regent het de hele dag. Ik word er moedeloos van.

Woensdag heb ik weer een klein dipje.
Ik wil naar de markt gaan, maar het doet niets anders dan regenen.

Als ik donderdag opsta, schijnt de zon. Eindelijk !!!
Ik voel me redelijk goed, alleen mijne arm doet nog pijn.
De osteopaat heeft hem nochtans ingetaped.
Als het niet beter was moest ik naar de kinisist, had hij gezegd.
In Zonhoven zit een goede kinesist. Dat is een speciale kinesist.
Die doet lymphedrainage, accunpunctuur.

Als ik 's nachts op mijn geopereerde zijde lig en ik verleg me een beetje, dan heb ik iets voorbij mijn oksel ook pijn.
Vrijdag maak ik een afspraak met de kinesist in Zonhoven.
Bij de huisarts haal ik een voorschrift.
De kinesist voelt aan mijn nek en rug.
"Uwe rug hangt vast", zegt ze, "en dat verklaart de pijn in mijne arm en oksel."
Ik zeg: "Die spierpijnen hebben toch niets met mijne kanker te maken ?"
"Nee", zegt ze, "Pieker je daar soms over?"
Ik zeg: "Soms wel, want ik heb soms ook buikpijn en dan denk ik soms: "Het zullen toch geen uitzaaiingen zijn ?!!!!"
Die buikpijn kan af en toe van die Nolvadex zijn", zegt ze, "dat zijn hormonen. En die spierpijn is van uwe rug. Ze houden je goed onder controle. Je bent pas gecontroleerd. Uitzaaiingen zien ze direct en ze geven je geen Nolvadex, als je dat hebt."
Ik ben al iets gerustgesteld.
Ik zeg: "Ik weet dat ik zo niet mag denken, maar soms is het sterker dan mezelf."
"Dat is toch normaal", zegt ze , "jij heb héél wat meegemaakt."
Als ik in de auto stap, voel ik me ineens zo goed.
Het was een goed gesprek. Dat lucht me op.

Woensdagavond ben ik weer ineens zo moe. Mijn hele planning loopt in de war.
Ik wou in februari alles terug kunnen poetsen, dat lukt met de grootste moeite.
In maart was ik van plan om terug te gaan sporten bij Renilde.
Ik keek er zo naar uit, maar het gaat niet.
Mijn hoofd wil wel, maar mijn lichaam werkt niet mee.
Ik vind het zo erg dat ik nog niet kan gaan sporten, dat ik er depressief van word.

Donderdag laat ik mijn papieren van 'herstel en balans ' invullen bij de huisarts.
Ik vertel haar dat ik nog altijd zo moe ben.
"Dat is toch normaal", zegt ze, "wat heb jij allemaal ook meegemaakt ! En dan die chemo en bestralingen, dat is zo rap niet uit je lichaam."
Ik vertel haar van mijn planning en dat ik teleurgesteld ben dat er niets van uitkomt.
"Zie maar dat je er niet depressief van wordt", zegt ze.
Ik zeg: "Dat ben ik al."
"Die herstel en balans gaat je goed doen", zegt ze.
"Je moet naar je lichaam leren luisteren, maar ik begrijp dat wel: je hoofd wil vanalles maar je lichaam wil niet mee."
Ik zeg: "Ja, en dat is zo frustrerend."
"Geduld", zegt ze.
Ik zeg: "Ik weet het, maar het is niet altijd gemakkelijk."
Ik voel me al iets beter als ik bij haar buitenkom.
ik heb een goed gesprek met haar gehad en dat doet me deugd !!!
Ik ben vandaag ook bij de osteopaat geweest voor mijne nek.
"Mijn hele rug zit vast", zegt hij.

Ik heb mijn living en mijn keuken gepoetst, maar met de grootste moeite.
Ik heb vanmorgen stofgeveegd en gestofzuigd, lakens afgetrokken en ander opgelegd.
Ik word ineens héél duizelig en moe.
Als ik een uurtje gelegen heb, kan ik pas door doen. Frustrerend vind ik dat !

Vrijdag voel ik me nog altijd zo moe en depressief.
Op het forum krijg ik geweldig veel steun.
Ik moet mijne energie meer gaan gebruiken voor leuke dingen. Daar krijg ik dan een oppepper van en dat geeft meer energie.
Ofwel ben ik dan voldaan moe, en dat is een beter gevoel dan lusteloos moe.
Ik moet mezelf deze dip gunnen. Aan piekeren en zelfmedelijden heb ik niks.
afleiding moet ik zoeken.
Ik mag niet te streng zijn voor mezelf. Geen lat leggen, want dat geeft alleen maar vaak teleurstellingen.
Ik moet proberen te accepteren dat mijn situatie nu eenmaal zo is.
Het is zoeken hoe ik mijne energie weer ga terug krijgen.
Het verwerken begint pas na de behandelingen. Het kost een hele berg energie en als je je depressief voelt, vreet dat nog meer energie.
In mijn behandelingen heb ik me altijd sterk en positief gehouden, ik moest wel.
Ook voelde ik mij op dat moment nog gesteund door bezoeken aan artsen en steun uit mijn omgeving, dat is veilig.
Nu moet ik het op eigen kracht doen en komt naar buiten waar ik tijdens de behandelingen niet de tijd voor had:
mijn emoties, mijn kwaadheid dat mijn lijf niet doet wat ik wil, mijn ergernis over mijn vermoeidheid en de vermoeidheid van alles wat ik heb doorgemaakt.
En dat is lastig, want ik wil zo graag vooruit en ik word geremd.

Ik ben altijd zo positief en sterk geweest en iedereen had zo'n bewondering voor me tijdens de behandelingen.
Maar nu zit ik in een diep dal en ik moet proberen terug overeind te krabbelen.
Nu besef ik dat ik er nog lang niet ben en langzaamaan probeer ik te accepteren, een weg te vinden in, dat het nooit meer als vroeger zal worden.
En dat is moeilijk, dat is zwaar.
Ik denk dikwijls: "Dat doe ik allemaal wel, pfffffffff... dus niet."
Iedere keer die vermoeidheid, als ik wat heb gedaan en iedere keer weer een dip, omdat ik het allemaal wel wil.
Maar mijn lichaam werkt niet mee. Wat een teleurstelling geeft me dat.

Sommige op het forum zeggen dat dat een anderhalf jaar kan duren, vooraleer je geleerd heb om te gaan met je energie.
"Ben je moe, geef er aan toe", zeggen zij.
"Heb je het gevoel alles die dag aan te kunnen, maak er gebruik van en ga wat leuks doen. Ook al ben je naderhand doodmoe, maar die leuke dag heb je wel gehad."
Leren omgaan met het feit dat het niet meer allemaal zo is als 'vroeger ', is een lange weg.
Soms is er hoop... en dan gaat het ineens weer lekker; en dan is er ineens weer de vermoeidheid.... da's dan weer de domper.
Maar de tussenpozen worden steeds groter en ik ga me dan sterker voelen.
Uiteindelijk ga ik ermee leren leven. Leven met het feit dat het soms even niet gaat, dat ik soms in een hoekje wil kruipen, huilen, bang ben voor de toekomst, moe ben, opstandig wil zijn.
En als ik eraan toegeef kom ik er eerder uit.

Wat ook moeilijk is, is om naar de buitenwereld aan te geven dat ik nog niet hersteld ben.
Ik zie de mensen denken: "Ach, daar heb je haar weer; da's toch allang over."
Ik moet leren 'NEE' te zeggen en héél direct te zijn.
Mensen zien niet dat ik het soms zwaar heb en moe ben.
Maar ik vind dat moeilijk. Ik wil niet klagerig overkomen.
Ik zeg nogal rap van: "oh, het gaat wel."
Ik laat niet rap mijn emoties zien. Alleen aan mijn echte vrienden, en dat zijn er helaas niet zo veel.
Ik heb momenteel enorm veel boosheid in me. Die boosheid moet er uit.
Dat is een héél stuk van mijn verwerking.

Zaterdag voel ik me al een stuk minder down.
Die berichtjes op het forum doen me goed.
Het zal nog een lange weg worden, maar ik kom er wel.
's Avonds heb ik een enorme huilbui. Ik voel me weer zo verdrietig, maar het lucht wel op.

Mijn haar komt stilletjesaan bij, maar ze staan nog niet echt dik en ze zijn ook nog niet lang genoeg om ze in model te laten knippen.
Ze zijn nog maar een halve cm lang ongeveer. Ik zal nog wat geduld moeten hebben vrees ik.

In't weekend heb ik een serieuze dip. Het was eventjes geleden nu.
Ik wil vanalles doen, maar mijn lichaam werkt niet mee en dat is zo frustrerend.
Mijn hoofd voelt soms aan of er een doos watten inzit.
Ben zo vergeetachtig en verstrooid. Mijne energie is ook weer ver zoek.
Het manneke met de hamer is langs geweest.
Van zodra ik teveel hooi om mijne vork neem, fluit mijn lichaam me terug. Het wil niet mee.
Nu weet ik hoe iemand van 80 zich voelt.
Ik wil mijne energie terug, ik wil me terug fit voelen, het duurt me allemaal te lang.
Als ik zondagavond ga slapen, lopen de tranen over mijn wangen van frustratie.
Ik heb het er nog over met Jaak en ons ma. Die begrijpen me gelukkig.

Als ik maandagmorgend opsta, ben ik nog doodmoe.
De hele dag sleept die vermoeidheid aan.
Ik word er depressief van. Ik ben momenteel net zo moe dan toen vlak na de bestralingen.
Zou het van dat reisje naar Parijs komen dat ik zo moe ben ?
Ik ben soms ook bang. "Er zal toch niets schelen", spookt het door mijn hoofd.

Op het forum raden ze me aan om 'herstel en balans ' te gaan doen.
Ik spreek er 's avonds met Jaak over en die vindt dat goed.
Ik praat er ook over met mijn huisarts en zij zegt dat dat heel goed zou zijn voor mij.
"Uw algemene conditie wordt beter", zegt ze.

Dinsdag ben ik nog altijd even moe. Ik moet me naar de winkel slepen.
Ik bel naar het ziekenhuis. Ik heb een beslissing genomen.
Er is nog plaats bij 'herstel en balans '.
Het begint op 2 april, 's maandags van half 5 tot half 7 en elke donderdag van 4 tot 6 uur.

Ik ween al een paar avonden in mijn bed.
Ik ben zo moe dat ik er schrik van krijg.
Dit zal toch geen teken zijn dat ik terug aan het hervallen ben ?
Als ik daaraan denk, lopen de tranen vanzelf over mijn wangen.
Het maakt me doodsbenauwd.
Mijn huilbui doet me goed.
Woensdag is mijn vermoeidheid toch iets beter, ik ben opgelucht !!!

Ik heb vandaag de inschrijvingsformulieren ontvangen van het ziekenhuis van 'herstel en balans '.
Een deel moet ik invullen en een deel moet de huisarts invullen.
En die moet ik dan terug opsturen. Dan nodigen ze mij uit voor een gesprek.

Zaterdagmorgend om half 5 sta ik op.
Amai, wat ben ik nog moe. In de auto slaap ik gewoon door.
Om kwart over 9 zijn we al daar.
Ik voel me zo goed en blij dat ik er eens een paar dagen tussenuit ben.
Eerst inchecken en dan gaan we naar het park.
Het is er immens groot. De hele dag lopen we daar rond.
Ik ben moe, maar ik hou het toch vol tot 's avonds.

Om 18 uur zijn we terug in het hotel. Ik kan niet meer.
We eten in het hotel. Er is een buffet voorzien.
Onder het eten krijg ik mijn cadeautjes, want ik verjaar vandaag. Dat is dubbel genieten !!!
Om 9 uur ben ik gaan slapen. Doodmoe maar gelukkig.

Zondagmorgend hebben we eerst ontbijtbuffet gehad, met de disneyfiguren. Héél fijn !
Tot half 2 lopen we in het park rond en dan kan ik niet meer.
We gaan terug naar het hotel en daar slaap ik tot 4 uur.
Dan gaan we terug naar het park tot 9 uur.
In het hotel val ik als een blok in slaap.

Maandag ben ik blij dat het de laatste dag is.
Mijn voeten en mijn benen doen zo'n pijn en ik ben zooooooooo moe.
s Avonds om half 12 zijn we terug thuis.
Ik ben tevreden. Ik heb zo genoten, maar ik ben wel doodmoe. Maar dat was het waard vind ik.

De volgende drie dagen, ga ik telkens om 9 uur slapen. Ik heb het nodig , dat voel ik.
Ik poets deze week ook alleen maar het hoognodige.
Ik ben té moe om alles goed te poetsen.
Volgende week ga ik naar de osteopaat. Mijne nek zit terug vast.
Ik heb daar veel last van nu.
Het wordt tijd dat ik terug kan gaan sporten. Hopelijk gaat dat in maart .

Om half 3 ben ik in het ziekenhuis. Om 3 uur komt Dr. Luyten me halen.
Mijn hart bonkt in mijn keel. Ze vraagt hoe het met me gaat.
Ik zeg: "Redelijk goed. Alleen soms nog doodmoe."
"Dat kan nog 3 à 4 maanden duren", zegt ze.
Ik zeg ook dat ik soms buikpijn heb.
Ze gaat mijn hormonen controleren. Ik moet terug bloed laten trekken.
"Als ik niets hoor, is alles goed", zegt de arts.
Ik haal mijn vragenlijstje boven.
Mijn 2 klieren die aangetast waren, zaten laag in de oksel.
Die Nolvadex moet ik 2 jaar nemen en dan krijg ik iets anders.
In totaal moet ik 5 jaar pillen nemen.
Het aantal jaren dat ik kankervrij ben, begint pas te tellen na de chemo's.
Mijn andere borst moet niet preventief verwijderd worden. Dat raden ze alleen aan als je erfelijk belast bent.
En daar ik maar 1 tante in de familie heb, is dat niet nodig.
Met mijne arm mag ik nu ook alles doen. Alleen niet te zwaar heffen en oppassen met wringen.
Ik mag ook in de zon liggen, maar niet te lang.
Melissa moet haar laten controleren op haar 35 ste.
Ik moet wel even slikken, als ik dat hoor.
Ik hoop niet dat zij het ooit zal krijgen, dan krijg ik het liever zelf nog eens terug.
Ik vraag ook of de kans op terugkeer van kanker veel kleiner is als ik gezond leef, veel beweging en positieve gedachten heb.
"Natuurlijk", zegt ze.
Ze onderzoekt me. Alles is goed. Ze bekijkt aandachtig mijn bloeduitslagen.
Ze knikt tevreden en zegt: "Ook goed."
Nu moet ik half mei naar de gynecoloog.
Een week ervoor moet ik een mammo en een echo laten maken.
In augustus moet ik pas terug naar haar komen.
"Ik ben zéér tevreden over u", zegt ze, als ik naar buiten ga.
Ik antwoord: "Dat hoor ik héél graag !!!"

Bij de secretaresse ga ik mijn afspraken regelen en dan ga ik mijn bloed laten trekken.
Mijn maag draait zich om als ik op die afdeling kom. "Bah, die chemogeur !!!"

Ik ben zo opgelucht als ik naar huis ga.
Zo'n goede uitslag. Het leven lacht me weer toe.
Als ik thuiskom, begin ik mijn koffers te pakken voor disneyland, Parijs.
Ben zo gelukkig dat alles zo goed is verlopen.

Ik laat vandaag mijn bloed trekken.
Volgende week heb ik mijn eerste controle bij de oncoloog. Het begint nu al te kriebelen.
Spannend moment.

Vrijdag moet ik bij de huisdokter zijn, omdat Maikel ziek is.
Als ik daar binnenkom zeg ik: "Vooraleer je Maikel onderzoekt, kijk eerst naar mijn bloeduitslagen want ik ben zo nerveus."
Terwijl zij kijkt op de computer bonkt mijn hart in mijn keel.
Dan zegt ze: "Alles is goed. Je hebt alleen wat ontsteking in je bloed. Ben je verkouden ?"
Ik zeg: "Nee, maar ik heb wel pas een ontsteking in mijn schouder gehad."
"Dan is het daar van", zegt ze.
Ik vraag naar mijne tumormarker.
"Die is prima", zegt ze, "die is 16 en het mag niet hoger zijn dan 31."
Bij mijne laatste chemo was hij 23, dus is hij goed gezakt.
Ik ben zo gelukkig. Ik dans bijna naar huis.
Bij de apotheker haal ik nog wat vitaminen uit.

Als ik thuis kom post ik onmiddellijk een berichtje op het forum.
Ik krijg direct reacties. Ze zijn allemaal zo blij voor me.
Nu kan ik dubbel gaan genieten in Parijs: mijne verjaardag en mijne goede uitslag vieren.

Vrijdagavond breng ik Melissa weer dansen. Ze krijgen 'step-les ' vandaag.
Enthousiast zie ik Melissa rondspringen op hare step.
Het doet echt pijn. Het komt me hoog, ik mis dat enorm.
Renilde zegt nog tegen Melissa: "Niet tegen je mama zeggen."
Lief van haar. Ze weet dat ik dat zo mis en ze wil me sparen.
Ze weet precies niet dat ik achter het venster zit en alles zie.

Zaterdag belt Jacqueline. "Amai, jij klinkt opgewekt", zegt ze.
Ik vertel haar van de goede uitslag. Ze is zo blij voor mij.

Deze week kan ik niet gaan wandelen, met dat slecht weer.
Dat mis ik wel. Het doet niets anders dan regenen.
Ik voel me zo opgejaagd en moe en val van het ene dipje in het andere.
De muren komen hier binnen op me af.
Ik voel me echt opgesloten nu ik niet buiten kan. Ik begin ook nerveus te worden.
Donderdag moet ik naar dr.Luyten.
Ik ken nochtans mijne bloeduitslag en nog ben ik zo nerveus.

Ik voel me vandaag ontzettend goed.
Maandag is Jenny hier geweest, dat was lang geleden.
Ze durfde niet goed te komen, zei ze. Ze had schrik om mij te storen als ik aan het slapen was.
Ik begrijp haar wel. Ik ben blij om haar weer te zien.
Ik ga nu bijna elke dag wandelen. 's Namiddags slaap ik wel nog veel, maar voor de rest voel ik me al redelijk goed.
Ik heb ook voor de eerste keer op zeven maanden mijn huis helemaal gepoetst.
Dat is een hele overwinning, dat ik dat weer kan.

Als ik vrijdag terug kom van de winkel, voel ik het wel.
Ik word ineens héél moe.
Zaterdag ben ik de hele dag moe. Ik heb ook een dipje.
Ik ben kwaad op mezelf. De hele week heb ik me zo goed gevoeld en dat poetsen ging goed. En nu die vermoeidheid weer.
Ik krijg de rekening gepresenteerd !!!
Ik moet echt mijn grenzen leren kennen en dat is niet gemakkelijk. Wanneer doe je teveel ?

Ik heb vandaag me héél goed gerust en niets gedaan.
s Avonds gaan we naar Gert en Marijke (Jaak zijn broer ).
We hebben het over mijn schoonmoeder. Zij heeft bij hun een tijdje ingewoond.
Momenteel hebben zij er ook ruzie mee. Nu woont ze terug in haar huis.
Ik ga er niet meer naar toe. Voor mij is dat een afgesloten hoofdstuk.
Ik steek daar geen energie meer in, ze heeft me té diep gekwetst.

Zondagmorgend slaap ik tot half 10. Ik voel me terug beter.
Ik doe mijne strijk op mijn gemak en voor de rest hou ik het kalm vandaag.
In de voormiddag belt Christiane. Ze wil afkomen in de namiddag.
Ik vind het een aangename verrassing. Ik ben blij als ik haar zie.
Ze vindt dat ik er héél goed uitzie en niet meer zo opgeblazen.
We maken een goede wandeling, terwijl kunnen we héél wat bijpraten.
Haar bezoek doet me goed.

Ik heb weer last van nek en schouder.

Vandaag ben ik bij Dr. Broosens op controle geweest en alles is goed.
Hij heeft met ether de zwarte huid wat afgewassen en er komt héél wat af.
"Doe dat maar regelmatig", zegt hij, "dan word je huid terug mooi."
Op 15 februari moet ik op controle bij Dr.Luyten.
Ik vraag een bloedbon aan Dr. Broosens. Hij vraagt waarom ?
Ik zeg dat ik dan van tevoren bij de huisdokter bloed laat trekken, dan heb ik de uitslag als ik bij de oncoloog kom.
"Als dat echt moet", bromt hij.
Ik ben blij als ik daar buiten ben, zo'n vervelende man.

Op 17 februari vertrekken we naar Parijs voor drie dagen en twee dagen eerder moet ik op controle bij de oncoloog.
Hopelijk moet ik niet weer mijn reis annuleren, zoals verleden jaar.
Het worden spannende weken. Ik ben nu al nerveus.
Ik denk wel dat mijn bloed goed gaat zijn. Ik heb er toch een goed gevoel bij.

Vrijdag vraagt Renilde weer aan Melissa hoe het met me gaat. Lief van haar.
Het doet me goed als mensen regelmatig naar me vragen.

"JOEPIE, ik heb een halve cm haar op mijn hoofd. Eindelijk, het begin goed uit te komen."
Ik kijk er al zolang naar uit.

Het kerstgedicht staat op het forum. Dat doen ze ieder jaar.
Ieder 'lotje ' mag een 4-tal zinnen doorgeven en zo wordt het gedicht ineen geknutseld.
Dus met z'n allen hebben we daaraan gewerkt.
Ik vind het zo mooi en zo ontroerend. Het pakt me enorm, dat ik het hier ook wil zetten.
Het is vrij lang maar mooi:

Dit is een club van bijzondere vrouwen
Verbonden door een onzichtbare draad
We zijn door het lot elkaar tegen gekomen
En staan altijd voor elkaar paraat

Een virtuele knuffel of een luisterend oor
Je kunt hier elk moment van de dag terecht
Raad en daad, je geeft het door
En de interesse in jou, die is echt.

Je ziet op het beeldscherm de zinnen
Die raken je soms diep in het hart
Dit is een club echte vriendinnen
Gedeeld is het toch echt halve "smart"

Sommige meiden zitten hier al wel even
Die proberen de anderen bij te staan
Als je elkaar soms net dat zetje kunt geven
Om weer met nieuwe moed verder te gaan

Ook is het wel eens verdrietig en zwaar
Dan is er verlies en verdriet onder ons
Maar samen staan we sterk is echt waar!
We putten weer kracht uit elkaars respons

Zo helpen we elkaar om door te gaan
en steviger in het leven te staan
Maar gedeeld worden ook de fijne dingen die voorvallen,
en dan lachen en genieten we met z'n allen
Om goed nieuws of een vertederend gebaar,
want ook bij blijdschap staat het luisterend oor klaar... .

Het is hier ook veilig, een heerlijk warm bad,
en wil je effe klagen, dan doe je dat.
Soms wil je alleen op het forum je zorgen kwijt,
de dingen die niemand anders behalven een lotje begrijpt

Lotjes met een liefdevol hart
voor een ieder met zielesmart
Maar ook..... swifferen met veel lol
en oh gottegot dan loopt het forum vol !

Vele verhalen, zo herkenbaar voor ons allen
en wat je ook zegt, niemand laat je vallen
Want bij familie en vrienden , komt dat regelmatig voor
vind je dus bij je geliefden helaas geen gehoor
Maar soms uit onverwachte hoek
komt er zo maar iemand op bezoek

Iemand , die niet alleen komt kijken
maar ook interesse laat blijken,
Die met een half woord feilloos snapt wat ik bedoel,
en dat geeft een fijn gevoel !

Het zorgt ervoor dat ik weer even doorkan,
even zonder drukte in mijn hersenpan.
Dan kan ik weer even
verder met mijn leven
Ik kwam op dit clubje met veel vragen,
verdrietig en ontdaan
ik wist niet dat zoveel vrouwen,

Hetzelfde hebben moeten doorstaan
De dingen die we deelden
Maakten me meer ontspannen en
daardoor is er voor mij
weer meer plezier gekomen in mijn leven
Ook voel ik bij jullie begrepen en heb niet het idee dat ik zeur,
Een ander denkt vaak zo benepen, dit forum geeft mijn leven meer kleur.
De kerst is een tijd van weemoed, verlangen naar hoe het vroeger was.
Met borstkanker is soms goed te leven, maar ik word nooit meer wie ik was
Ik denk nog vaak aan vroeger tijden, toen ik nog 2 borsten had,
Maar dat geldt voor eenieder van ons meiden, je beseft nu pas wat je bezat.
Ondanks vaak sombere gedachten, spanningen en vermoeidheid,
Ben ik blij dat we vaak lachten, ook in deze wintertijd;

Ja , we zijn een stel meiden
en nu dus ook een heer
die steeds lichtpuntjes vinden
dat doen we elke keer
De kerstdagen : soms moeilijk
als we terug gaan kijken
maar lid zijn van deze club
kon mijn leven enkel verrijken

Dagelijks lees ik de mail
Soms is er weinig, maar meestal heel veel
Paniek, verdriet en pijn
Maar ook humor, lol, er voor elkaar zijn

Een virtuele knuffel voelt op het forum goed
En geeft je weer de goede moed
Om het toch maar allemaal te onder gaan en te dragen
En dan mag je best eens even onderling klagen

Als alles mij heel erg tegenzit
er geen lichtpuntje wil verschijnen
moet ik soms heel erg vechten
om wolken te laten verdwijnen

Maar als ik in mezelf blijf geloven
dan is de 1 ste stap gezet
en zal ik straks kunnen zeggen
dat ik ook dit weer heb gered

Het heeft geen enkel nut
te mokken of te morren
Je ziet de bloemen die je plukt
toch met de tijd verdorren
Het geluk schuilt altijd weer
In het omgaan met je kansen
Maar ons geluk is wel broos en teer,
veel doornen vallen op ons pad, keer op keer
Maar al vechtende gaan we moedig en dapper door,
als één grote familie, met altijd een luisterend oor

Vriendschap, geluk, gezondheid, vreugde en verdriet,
aan geen van allen ontkomen wij niet.
Maar juist die grootse saamhorigheid,
is het die ons er doorheen geleid

Ondanks dat je niet iedereen persoonlijk hebt ontmoet,
op het forum mag je zijn wie je bent en dat voelt goed
We kunnen elkaar liefde, hoop, kracht en warmte geven
Dingen die wij zeker nodig hebben in ons leven

Leuke maar ook minder leuke dingen delen we met elkaar
Zo was dat ook weer in het afgelopen jaar
Krachtige, steunende woorden die we elkaar gunnen
Lieve meiden ik zou niet meer zonder jullie kunnen

Mijn leven is zo drastisch veranderd het afgelopen half jaar
In 6 maanden tijd, van lang haar naar geen haar,
Vol met chemo en medicijnen
Maar als ik af wil reageren zijn jullie de mijne,
Nooit vinden jullie mij vervelend of een zeur,
jullie geven zeer beslist mijn leven weer wat kleur

Het maakt niet uit, welke leeftijd je hebt,
Hier is altijd wel iemand die tegen je bept,
Wil voorlopig nog niet zonder jullie door het leven,
ik hoop dat ons nog een lange tijd wordt gegeven

Dan is het even elkaar een lach schenken
een prachtig gebeuren
Niet aan de ziekte denken
gewoon er zijn, om elkaar op te fleuren

Lieve mensen het gedicht is nu klaar
zie daar de olifant komen met de lange snuit
Hij roept : fijne feestdagen en 'n krachtig nieuwe jaar
en blaast liefdevol de gedichtjeskraan uit.

Als ik op het forum rondkijk, zie ik al direct mijn naam staan.
Anita heeft een berichtje gepost op mijn naam.
ze heeft speciaal een bosje bloemen voor mij en ze vindt het zo fijn dat het gedaan is.
De tranen rollen over mijn wangen. Het doet me zo goed.
ongelooflijk hoe ze hier op dat forum met me meeleven. Het doet echt deugd.
Ik had zaterdag al een berichtje gepost, dat ik zo doodmoe was en dat ik een paar dagen niet zou reageren.
Daar kreeg ik zo lieve antwoorden op terug en nu dit !!!
Ook vele anderen op het forum wensen mij het beste.
Mijn tranen lopen nog harder. Nu krijg ik het echt kwaad.
Ze zeggen dat ik maar goed moet uitrusten deze week. Dat het niet erg is, dat ik even niet reageer.
Hier moet ik toch eventjes op reageren. Ik bedank ze allemaal.
Ik word er echt emotioneel van. Hier zitten allemaal vrouwen die mij begrijpen.
Hier vind ik de herkenning. Eén woord en ze weten al wat ik bedoel.
Dankzij hun en vele anderen kan ik nu alles beter verwerken.

Dinsdag sta ik op met een raar gevoel.
Vandaag moet ik alleen maar naar de kinesist en de winkel.
Ik hoef niet naar Hasselt: "ZALIG !!!!"
Op 23 januari moet ik op controle bij de radioloog.
Woensdag en donderdag heb ik mij de hele dag door gerust.
Mijn duizeligheid heb ik nog, maar het is toch al beter.

Vrijdag krijg ik op het forum weer zo'n leuk berichtje van Anita.
ze vraagt hoe het met mijn huid gaat. Ze zijn allemaal zo lief voor mij op dat forum.
Het voelt aan als een warme deken.
Renilde vraagt ook regelmatig aan Melissa hoe het met me gaat. Ze is zo lief !!!
Er staat weer zo'n mooi gedichtje op het forum.
Daar herken ik mij wel een beetje in:

Ik probeerde te vergeten
vergeten dat ik kanker had
want na alle behandelingen
was ik het allemaal zat
Ik probeerde te ontkennen
ontkennen wat er was gebeurd
Als ik er al over praatte
was mijn verhaal roze gekleurd
Ik probeerde er aan te wennen
wennen aan dat nieuwe lijf
met littekens overal
en de gewrichten stram en stijf
Ik probeerde weer te leven
leven als voorheen, bedoel ik dan
maar ik heb ondervonden
dat ik niet vergeten, ontkennen en wennen kan...

Zeer mooi geschreven.
Het zou van mezelf kunnen komen, recht uit mijn hart.
Ik probeer soms ook te vergeten dat ik kanker heb. Maar dat zal niet lukken, vrees ik.
Ook ik zal moeten leren omgaan met mijn nieuwe lichaam, mijn littekens, mijn nieuwe ik
Want ook van karakter ben ik veranderd.
Ik relativeer meer nu.
Ik geniet ook meer van kleine dingen: zon die schijnt, lekker eten, mijn gezin.

Als Koen vonken en vuur zingt op de radio, zing ik op een gegeven moment een bepaalde zin mee.
Die zin is echt op mij van toepassing. zou ook recht uit mijn hart komen.
Die zin is: "Even leek ik niet te leven, maar nu leef ik beter dan ooit."

Maandag schijnt de hele dag de zon. In de namiddag heb ik een half uurtje gewandeld.
Dinsdag ben ik de hele dag doodmoe geweest.
Woensdag gaat het weer beter. Ik ben weer gaan wandelen.
Ik moet mijn werk echt verdelen, hier.
Heb ik een klein uurtje gewerkt, dan voel ik dat ik moet gaan zitten.
Dan heb ik rust nodig.
En 's namiddags slaap ik twee uren. Als ik dat niet doe, word ik té moe.
Ik ben eigenlijk de hele dag door moe, maar met dat rusten tussenin is het te doen.
Ik wil nu ook proberen om regelmatig gaan te wandelen en om mijne conditie terug op te bouwen.
Tegen februari hoop ik ook weer alles zelf te kunnen poetsen. Als ik dat al kan, ben ik blij.
Er zijn dagen bij dat ik doodmoe ben, maar gelukkig is dat niet elke dag.

Als ik vandaag bestraald ben, moet ik bij Dr. Broosens komen.
Hij vraagt hoe het is.
Ik zeg: "Het wordt tijd dat het gedaan is."
Als hij kijkt naar mijn verbrande huid, moet hij mij gelijk geven.
Ik heb al een kleine plakker onder mijne arm.
Hij zegt tegen de verpleegster : "Plak daar maar een grotere op, want dat gaat open anders."
Ze plakt mijn bijna zwarte huid volledig toe. Alleen vanboven moet ik nu zalf smeren.
Het doet wel goed dat alles nu is toegeplakt.
14 dagen na de bestralingen moet ik bij hem terug op controle komen en 14 dagen later bij de oncoloog.

Als ik thuiskom, kruip ik weer direct de zetel op. Ik ben de hele dag doodmoe.
Ik krijg niets gedaan vandaag. Heb totaal geen energie.
Om half 10 kruip ik mijn bed in, doodmoe en ellendig.
Daar krijg ik ook nog eens een serieuze huilbui. Ik hoop dat ik morgen wat beter ben.

Als ik vrijdag opsta, voel ik mij een klein beetje beter.
Als ik van Hasselt kom, ga ik naar de winkel.
In de winkel voel ik me opeens niet goed: weer duizelig en moe.

Namiddag bij de huisdokter geweest. Ik heb een algemene verzwaktheid zegt hij.
Hij schrijft me vitaminen-ampullen voor. 3x per dag moet ik die nemen.
Als ik thuiskom kruip ik op de zetel. Ik ben zo moe en heb deze week niets kunnen doen.
Die vermoeidheid trekt me op de zetel. De huisdokter vond ook dat ik er doodmoe uitzag.
Ik moet ook terug wat gezonder gaan leven en minder snoepen. Ik snoep veel te veel.
dat kan ook niet goed zijn.

Zaterdagmorgend tot half 10 geslapen, maar ik ben nog even moe dan dat ik ging slapen.
Ik ben Maikel een karatepak gaan halen.
Ik word weer duizelig in de winkel. Ik ben blij als ik terug thuis ben.
Rusten is het enigste wat ik er kan aan doen. Ik heb het hele weekend veel geslapen.
Ik baal enorm omdat ik zo doodmoe ben.
Als het zondagavond is, ben ik toch minder duizelig. De vitaminen beginnen hun werk te doen.
Ik voel me zo raar nu het morgen de laatste bestraling is.
Ik ben opgelucht en aan de andere kant denk ik: "En nu ?!!!"

Als het maandagmorgend is, slaat de blijdschap toe. Ik ben bijna euforisch.
Laatste bestraling vandaag, niet te geloven !!!
Als ik naar Hasselt rijd, ben ik aan het zingen.
Als ik daar aankom, moet ik gelukkig niet lang wachten.
Eindelijk voor de laatste keer hoor ik dat ellendig geluid.
Als het gedaan is, spring ik bijna van de tafel af.
de verpleegster moet ermee lachen. Ze wenst me nog het beste toe.

Als ik buiten kom, ben ik zo opgelucht en blij.
Ik maak bijna een vreugdedans. "GEDAAN !!!"
Nu kan ik beginnen te herstellen. Gedaan met bergen te beklimmen.
Ik heb ze allemaal overwonnen. Blij dat ik aan de overkant ben.

Als ik aan de school kom, komt Paula lachend naar me toe.
ze is ook zo blij voor me. Ze heeft een mooie kaart voor mij.
Ik heb van Jacqueline een mooie kaart gehad op nieuwjaar.
Ik heb ze in mijn dagboek geplakt en ben er zo blij mee.

Ik heb vandaag Kerstmis gevierd. Het is zo'n rare Kerstmis dit jaar.
Ik voel me zo raar. Hopelijk zal ik nog dikwijls Kerstmis mogen vieren !!!
Nu sluit ik dit jaar echt af met een wrang gevoel.
Het laatste half jaar is gewoonweg een nachtmerrie geweest. Hopenlijk wordt 2007 een héél stuk beter.
Ik heb pijn onder mijne arm. Zo van die venijnige steken, voel ik. Het ziet ook héél donkerrood.

2de kerstdag moet ik weer naar Hasselt
Ik zag er eerst zo tegenop en nu het zover is, vertrek ik weer met een positieve ingesteldheid.
De top 2006 is op de radio. Al zingend rijd ik naar daar.
Ik zie andere mensen raar kijken, maar het kan me niets schelen.
Ik eet nu nog héél véél zoete dingen. Maar als alles achter de rug is, wil ik daar mee stoppen.
Ik wil die 10 kilo terug kwijt.
Ik ben er van overtuigd dat ik met gezonde voeding, sport en positieve gedachten, de kans op herval héél klein maak.
Ik wil niet dat die kanker ooit nog terugkomt. Ik zal er tegen vechten.

Ben vandaag bij de huisdokter geweest. Ik heb een ontsteking in mijn schouder.
Hij wil mij een spuit geven, maar omdat ik morgen onder de simulator moet heeft hij liever dat ik donderdag terugkom.
Ik vraag aan hem of hij een goede chirurg kent.
"De beste zit in Gent", zegt hij, "maar als je de beste van Limburg wilt hebben, moet je Vangenechten nemen. Die is ook héél goed."

Woensdagnamiddag krijg ik eerst mijn bestralingen en geven ze mijn uren voor volgende week mee.
Dan moet ik onder die ander machine. Dan brengen ze mij naar de wachtzaal van de simulator.
Als ik daar 10 minuten zit, komt er een verpleegster naar me toe.
"Ja", zegt ze, "het is hier een beetje uit de hand gelopen. Kan je morgen niet terugkomen voor onder de simulator."
Ik zeg: "Ja."
"En schrap die uren voor volgende week maar. Je moet gewoon op je oude uren komen en je blijft op dezelfde machine."
Ik zeg: "Ja, maar 5 minuten geleden komen ze mij die uren brengen en nu is het al terug veranderd."
"Ja", zegt ze, "daar kunnen wij niets aan doen. Orders van de radioloog."
Ze bekijkt me eens en zegt: "Je moet daar niets achter zoeken. Je hoeft echt niet ongerust te zijn."
Ik zeg: "Maar de meeste hebben de laatste 8 onder een ander machine."
"Ja", zegt ze, "maar er zijn er ook veel die een borstbesparende operatie hebben gehad. Jij niet. Dat is ook een verschil. Het bestralingsoppervlakte is wel veel kleiner. Onder je arm wordt je niet meer bestraald dan."
Nu ben ik al iets gerustgesteld.
Ik rijd toch met gemengde gevoelens naar huis. Ik ben toch ongerust.

Donderdag om half 1 word ik eerst bestraald en dan mag ik onder de simulator.
20 minuten duurde het.
Ik moet nog een tijdje zalf blijven doorsmeren, als het gedaan is, totdat mijn huid goed herstelt is.
Als ik van Hasselt terug kom, ga ik naar de huisdokter voor mijn spuit.
Ik vraag aan hem hoe rap ik mag gaan sporten na mijn bestralingen.
"Een maand", zegt hij, "zo rap als je voldoende herstelt bent."
"Fijn, dan kan ik in maart terug beginnen."
Het idee al alleen dat ik dan terug mag gaan sporten geeft me vleugels.
Ik ben content. Ik zal ook content zijn als het jaar om is.
ik wil dat ellendig jaar zo rap mogelijk kunnen afsluiten.

De dag dat ik te horen kreeg dat ik borstkanker had, stond mijn hele wereld op zijn kop.
Ik slingerde voortdurend tussen hoop en wanhoop. Er waren momenten dat ik dacht: "Nu ga ik dood."
Met Kerstmis heb ik ook gedacht: "Wie weet is dit wel mijne laatste Kerstmis."
Dat zijn zware momenten. Maar altijd heb ik mezelf vrij snel kunnen oppeppen.

Al vanaf het begin heb ik tegen mezelf gezegd: "Ik ben jong, ik wil nog teveel. Ik wil mijn kinderen zien opgroeien. Ik ga hiertegen vechten met al mijn kracht."

Als mijn bestralingen zijn afgelopen heeft mijn behandeling juist 6 maanden geduurd.
Eerst werd ik geopereerd, daarna onderging ik 6 chemokuren en 6 weken bestralingen.
Fysiek en mentaal is het een zware dobber geweest.
Vooral de nooit aflatende angst, vind ik zwaar om te dragen.
Ik heb veel moed, maar ik vergeet geen seconde dat ik tegen een dodelijke ziekte aan het vechten ben.
Er zijn veel zware momenten geweest: mijn haar die uitviel, de zwakte en vermoeidheid na de chemo, het ziek zijn tijdens de chemo.
Maar het allerergste is de angst.
Wat je ook doet, met wie je ook praat... je denkt altijd weer: "Dit kan de laatste keer zijn."
Die angst is iets wat mij nooit meer zal loslaten. Dat klinkt negatief, maar dat is het helemaal niet.
Ik zet mijn angst om in massa's positieve energie.
Ik ben zo bang geweest voor de dood, dat ik nu elke dag als een geschenk zie.
Ik geniet van heel kleine dingen. Iik ben op dat punt gelukkiger dan vroeger.

Door ziek te zijn, ontdek je ook hoeveel mensen om je geven en wie je echte vrienden zijn.
Ik heb met hen diepgaande gesprekken gehad, die ik nooit meer vergeet.
Mijn hele denkpatroon is ook veranderd.

Vrijdag ben ik blij dat het weer de laatste bestralingen zijn, voor deze week.
Nu heb ik weer drie dagen rust. Het begint zwaar door te wegen.
Zaterdag voel ik mij verschrikkelijk down. Ik heb overal de pest in.
Ik heb echt geen zin om Nieuwjaar te vieren. Ik ben echt niet in feeststemming.
Ik zou zo in mijn bed willen kruipen en de dag na Nieuwjaar terug willen wakker worden, totdat alles door is.

Op nieuwjaarsdag heb ik tot half 11 geslapen, maar ik ben nog moe.
's Middags zijn we gaan eten en daarna even naar ons ma.
Ik lig er 's avonds vroeg in. Ik ben echt moe.
Mijn huid begint nu ook echt pijn te doen soms en te jeuken.
Het ziet bijna zwart onder mijne arm. Het wordt tijd dat het gedaan is.

Ik voel me weer stukken beter. Mijn down gevoel is over.
Met frisse moed ga ik naar de bestralingen. Het is mijn vierde week al.
het begint echt op te schieten nu.
Deze keer heb ik een vriendelijke verpleegster.
"Je kan stilletjesaan beginnen af te tellen", zegt ze.
Ik zeg dat het nogal rood ziet en dat ik schrik heb dat het open gaat.
"Het valt nog mee", zegt ze, "en bij u zal dat niet rap open gaan. Vrouwen met grote borsten hebben daar meer kans voor. En de laatste 8 keer is toch op een ander machine. Dat is niet zo straf."
Ze heeft me gerustgesteld.

Vanmiddag met Melissa naar mijn huisdokter geweest.
Ik vertel dat ik een teennagel heb, die loszit.
"Daar gaat een andere onder groeien", zegt ze.
Dan laat ik de nagels van mijn handen zien. die zien zo geel. Ze zien er echt lelijk uit.
Ze schrijft me een vitamine voor de nagels en voor mijn haren voor.
Ik loop bijna te zingen als ik naar huis ga.
Iedereen heeft me vandaag gerustgesteld. Ik heb het gevoel of ik weer de hele wereld aankan.

Dinsdag vertellen ze me op de bestralingen dat de laatste 8 keren onder een andere machine is.

Jacqueline heeft me nog gebeld. Ik moet je bedanken zegt ze.
Ik heb haar een mooie kaart gestuurt voor Kerstmis.
Ze is aangenaam verrast en héél blij én emotioneel door die kaart.
Ik had dit mooie gedichtje erop gezet:

Ik wil je zo graag eens bedanken
met deze speciale kaart
Want jij gaf me steun
jij gaf me kracht
jij bent iets bijzonders waard

Ze vond niet dat ik haar moest bedanken. Ze wou weten waarom.
Ik zeg: "Voor al jouw steun de afgelopen maanden. Jij belt me elke week of om de 14 dagen.
Dat betekent héél véél voor me.
"Dat is toch normaal", zegt ze, "dat ik af en toe eens bel. Dat heb ik me van in het begin voorgenomen. Ik wil je terug hier krijgen, je motiveren om terug te komen sporten."
Het pakt me echt als ze dat zegt.
Haar verraste blije reactie doet me deugd. Ik heb haar echt blij gemaakt en dat vind ik fijn.
Dat was mijn bedoeling. Zij verdient het. Wat zij voor me doet, noem ik echte vriendschap.

Woensdagmorgend kan ik bijna niet uit mijn bed, zo moe ben ik nog.
In Hasselt vertellen ze me dat ik volgende week woensdag om 4 uur terug onder de simulator moet.
Dat is voor die laatste 8 keer te bestralen. Dan word alleen het litteken bestraald.

In de namiddag begin ik weer een lichte keelpijn te krijgen.
mijn neus is ook een beetje verstopt.
Tegen de avond aan ben ik ook héél misselijk.
Ik kan weer niet veel eten, het smaakt me niet. Alleen de soep smaakt me.

Donderdag ben ik al terug minder moe.

Vrijdag vertellen ze me dat ik pas de laatste 5 keren onder een ander machine moet.
Nu kan ik echt niet meer volgen. Ze zeggen het telkens anders.
Ik kan echt beginnen af te tellen nu. Ik ben blij dat het weer weekend is.
Het begint toch zwaar door te wegen nu. De vermoeidheid wordt erger.
Ik rust me goed uit in het weekend, want ik ben verschrikkelijk moe!!!

Maandag, op de bestralingen, zeggen ze dat ik mijn bh wat meer moet uitlaten. Dat het echt rood ziet. Ofwel een lossere bh aandoen.
Als ik naar huis rijd, ben ik even de kluts kwijt.
Zo zonder bh..., bah, vind ik niet te doen. Maar het zal wel moeten, anders gaat het open.
Van mijne slokdarm heb ik niet echt veel last. Af en toe een lichte keelpijn.

Woensdagavond heb ik afgesproken met Viviane, voor die thema-avond over borstreconstructie.
Ik ben zenuwachtig. Ben echt benieuwd om haar te ontmoeten.
Als ik in het ziekenhuis aankom, is zij al daar. Het klikt meteen. Het is net of ik haar al jaren ken.
zo vertrouwd. We geraken direct aan de babbel. Ben echt blij om haar eens te ontmoeten.
ik heb ook direct het gevoel dat we vrienden voor het leven worden. Ik word er goedgezind van.

Dr. Vangenechten, de plastische chirurg, legt alle manieren van borstreconstructie duidelijk uit:
"Als je bestralingen hebt gehad, is het niet raadzaam om met een prothese te werken zegt hij. Dan is de methode via de buik, de meest geschikste en geeft ook het mooiste resultaat. Een jaar na de bestralingen mag je dat pas laten doen."
Dat is wel eventjes slikken voor mij. Dat is pas in 2008 voor mij.
De wachtlijst is bij hem ook niet lang: een half jaar.
Hij zegt ook: "Als je pas geopereerd bent, mag je toch een half jaar tellen vooraleer je het gewenste resultaat hebt. Na een half jaar komt ook pas de tepel erop en wordt de andere borst eventueel aangepast."
Ik vind hem héél symphatiek.
3 % kans heeft de operatie op mislukken; Ze zijn zo'n 6 to 8 uur met je bezig.
Als hij gedaan heeft met uitleggen mogen we vragen stellen en in een ander lokaal krijgen we drinken.
Ik heb daar nog een fijn gesprek met Viviane.

Donderdag gaat het niet vooruit bij de bestralingen.
Iedereen moet eerst langs Dr. Broosen passeren.
Als ik hem zie gaan mijn haren recht omhoog staan (bij wijze van spreken dan).
Ik moet die vent niet, zoiets arrogant.
Hij vraagt of alles goed is. Ik zeg dat ik moe ben.
Daar antwoordt hij al niet op.
Hij vindt dat het al fel rood ziet.
Hij zegt dat ik eerst een katoenen onderhemdje moet aandoen en daarop mijn bh. Maar laat hem maar zoveel mogelijk uit.
Hij kan niet garanderen dat het niet open gaat.
Ik heb zoiets van: "Dat zullen we dan wel zien."

Ik ben geweldig positief de laatste tijd. Ze krijgen mij niet klein.

Vrijdag begint het me pijn te doen.
Op de bestralingen heb ik een vervelende verpleegster, vandaag.
Als ze mij wilt goed leggen, duwt ze zo hard tegen mijne zijkant dat ik onbewust opschuif.
"Je moet wel stil blijven liggen", zegt ze.
Ik zeg: "Ja, maar je doet me pijn." Ze stinkt ook nog eens uren naar de parfum, bah !!!
Voordat ik van de tafel afga, zeg ik nog dat het soms serieus pijn doet.
"Zalf smeren, meer kan je voorlopig niet doen", zegt ze onvriendelijk.
De tranen branden achter mijn ogen.
Als ik naar de kleedkamer loop, denk ik bij mezelf: "Verrek hier allemaal."

In't weekend ben ik verschrikkelijk down.
Ik heb zo'n gevoel van: "Ik kan niet meer, ik wil niet meer. Het wordt me allemaal teveel.
De hele zaterdag heb ik al liggend of zittend doorgebracht op de zetel. Ik heb nergens zin in.

Zondag heb ik een korte wandeling gemaakt. De frisse lucht doet me goed.

Vandaag gaat mijn tweede week in. Jaak is vandaag meegegaan.

Woensdag heb ik weer last van mijne slokdarm.
Ik ben blij verrast als ik een grote speculaas krijg. Dat is voor onze sinterklaas.

Het jaar zal weer vlug om zijn. Ik heb geen zin om te feesten dit jaar.
Dat het maar allemaal vlug voorbij is. Ik heb er echt geen zin in.
Ik stuur ook geen kerstkaarten dit jaar. Ik wens ze op computer wel gelukkig nieuwjaar.

Donderdag ben ik zo moe als ik naar Hasselt rijd.
Ik heb de grootste moeite om mijn ogen open te houden.
Ik heb geluk. Als ik terug kom van Hasselt, is Jaak thuis.
Hij haalt de kinderen van de school. Zo kan ik mij rusten.

Vrijdagmorgen voel ik mij terug beter, maar in de namiddag ben ik weer zoooo moe.
Ik zou een winterslaap willen doen en na nieuwjaar terug willen wakker worden.
Ik baal weer enorm. Met die vermoeidheid heb ik echt geen zin om te feesten.
Ik stel voor aan Jaak dat Marijke en Gert maar naar hier moeten komen, de tweede nieuwjaarsdag.
En ik hoop echt dat mijn schoonmoeder er niet bij is dan, want ik wil ze liever niet meer zien.
Ik krijg daar alleen maar stress van. Voor mijn part mag ze de hoogste boom in.
Het doet pijn als ze niet naar je omkijken. Maar ik ga proberen om het mij niet meer aan te trekken.

Ik wil altijd maar goed doen voor iemand anders. Ik moet meer aan mezelf gaan denken.
Alleen energie steken in mensen die het waard zijn.

Als er nog iemand zegt, dat ik er goed uitzie begin ik te gillen. Ik kan het niet meer horen.
Hoe kan ik er nu goed uitzien ? Ik ben opgeblazen van de chemo nog en ben 10 kilo aangekomen.
En ik voel me bijlange niet goed, zeker nu niet met die feestdagen in 't verschiet en met dat donker weer.
Ik moet oppassen om geen depressie te krijgen nu, ik moet positief blijven denken.

Gelukkig heb ik ontzettend veel steun op het forum. Daar begrijpen ze me al met een half woord.
Het doet deugd om met iemand te babbelen die hetzelfde heeft meegemaakt. Dat schept een band.
Ik heb op het forum weer een héél mooi gedicht gevonden:

Jouw leven is net als een zee
Gelukkig ga je met de stroom mee
ene keer storm, dan regen
maar niets houd jou tegen
je blijft jouw weg volgen
ook al is die soms zwaar
1 ding staat voor mij vast
je doet het toch maar
ook al begrijpen mensen
je soms verkeerd
maar die hebben
sommige zaken nog niet geleerd
Door je pijnlijke ervaringen
heb je veel mogen leren
en dan kan het niet anders,
dat het ten goede zal keren
ik hoop dat na deze fase
de zon mag schijnen
en wolken verdrijven
niet even,
maar voor de rest van je leven.

Ik word daar emotioneel van, van zo'n gedicht. Het raakt me.

Vrijdagavond moet Melissa een kwartiertje vroeger stoppen met dansen, omdat ze naar de tandarts moet.
Als ik dat zeg tegen Renilde, zegt ze onmiddellijk: "Hoi, hoe gaat het ?
Ik zeg: "Redelijk. Ik ben met de bestralingen bezig."
"Het gaat toch ?", zegt ze.
Ik zeg: "Ja, alleen ben ik moe."
Ik zeg dat ik hoop dat ik in het voorjaar terug kan komen sporten. Ze lacht eens.
Het doet me goed dat ze zo bezorgd is.
vreemde mensen zitten meer met me in, dan sommige familieleden.
Het is erg, maar ik trek het me niet meer aan. Ik verspil er ook geen energie meer aan. Als ik maandag in het ziekenhuis kom, maken ze weer eerst een controlefoto.
Daarna word ik weer bestraald.

Maandagavond belt het ziekenhuis. Ik moet morgen om half 1 komen inplaats van om 10 na 9.
De foto's van de simulator komen niet overeen met de controlefoto's.
Nu moet ik morgen weer eerst onder die simulator gaan liggen voor foto's en daarna bestralingen.
Wat een gedoe allemaal. Ik word er nerveus van.
Ze zeggen dat ik niet ongerust moet zijn. Het heeft niets met mij of mijn ziekte te maken.
Dat is al een opluchting.

Als ik dinsdag daar kom, moet ik bijna een half uur wachten.
Ik word daar zenuwachtig van.
Eindelijk mag ik onder de simulator. 20 minuten duurt het.
Ik krijg kramp in mijn handen om zolang met mijn handen omhoog te liggen. Daarna word ik bestraald.
Ik zeg nog: "Ik hoop dat het nu goed is, allemaal."
Ik ben blij als ik naar huis mag.

Vanmorgen ben ik op de weegschaal gaan staan. Ik schrik mij een bult: 72,5 kilo.
Ik ben al 10 kilo bijgekomen. Van die Nolvadex kan het niet zijn, want daar ben ik pas mee begonnen.

Woensdag bij de huisarts geweest. Ik zeg dat ik 10 kilo ben bijgekomen.
Ze vraagt of ik cortisonen heb moeten innemen tijdens de chemo's.
Ik zeg: "Ja, elke keer al 3 dagen."
"Dat is daar van", zegt ze, "dat houdt vocht op."
Ik zeg: "Wat moet ik daar tegen doen ?"
"Daar kan je niets voor doen", zegt ze, "dat gaat vanzelf weg, maar dat kan wel eventjes duren."
Ik voel me soms ook zo opgeblazen en nu weet ik van wat het komt.

Ik ben blij als het weekend is. Zo elke dag naar Hasselt is wel vermoeiend.
Mijne slokdarm prikkelt ook een beetje. In het weekend heb ik me héél goed gerust.

Om 20 na 10 moet ik daar zijn. Ik ben zenuwachtig, maar ook opgewekt als ik naar daar rijd.
Om 10 uur ben ik daar en om 10 na 10 komen ze me al halen.
Ik moet weer met mijn armen omhoog gaan liggen. Ze maken eerst controlefoto's.
Ze bestralen mij drie keer een halve minuut. Een hard zoemend geluid hoor ik een halve minuut.
Ik weet nu al: dit geluid vergeet ik nooit meer.
Ik vind het raar. Ze bestralen je, maar je voelt er niets van.
Ik krijg zalf mee naar huis. 3x per dag smeren en morgen al beginnen.

Om 11 uur ben ik al in de winkel.
Als ik van het winkelen thuis kom, ben ik moe. Ook van de spanningen denk ik.
Ik was zenuwachtig voor die eerste bestraling.

In het weekend ben ik opgejaagd en lastig, waarom weet ik niet.

Ik ben al vroeg in het ziekenhuis. Mijn bestralingen gaan vandaag niet door zeggen ze.
Ze moeten nog een paar controlefoto's maken.
"Je moet je niet ongerust maken", zegt de verpleegster tegen me."
Ze ziet dat ik schrik heb.
"Dat gebeurt meer. Dat ligt aan de machine. Dat heeft niets met je kanker te maken."
Opgelucht ga ik naar huis.
Wel baal ik. Nu moet ik morgen weer terug. Maar ja, niets aan te doen.

Ben bij de osteopaat geweest. Heb nu ook pijn in mijne arm. Het doet deugd wat hij doet.
Maar als ik terug thuis ben, voel ik niet echt verbetering. Maar een klein beetje. Om 10 over 1 ben ik in het ziekenhuis. Ik ben zo moe.
Ik heb de hele voormiddag geslapen en ik ben nog zo moe en nerveus.
Een verpleegster legt me alles uit hoe het werkt.
Ik ga een speciaal kaartje krijgen om op een van de parkings te komen.
Er is een speciale parking voorzien. Zo sta je vlakbij de deur en hoef je niet ver te lopen.
8 januari gaat mijn laatste bestraling zijn. Volgende week donderdag krijg ik mijn eerste.

Even erna moet ik onder een soort scanner gaan liggen. Met mijn armen omhoog moet ik liggen.
Niet echt comfortabel. Ze plakken vanalles op me en ze trekken strepen. Het duurt zo'n 3 kwartiers.
Op het laatste tatoëeren ze de puntjes. Die gaan nooit meer weg. Het zijn venijnige prikjes.
Ik ben blij als alles gedaan is en ook dat ik van de tafel mag. Ik ben héél stijf gelegen.

Ik ben blij dat Jaak bij mij is. Hij pakt mijne arm vast als troost.
Ik ben doodmoe als ik naar huis ga. Het is een zware dag geweest.
Ik sta weer voor een zware berg: 30 bestralingen ! Dat is niet niks. Maar ik zal over die berg geraken.
Ik heb al veel overwonnen. Dit zal ook nog wel lukken. Ik moet erdoor. Ik moet blijven vechten, hoe moeilijk het soms ook is.

Donderdag en vrijdag ben ik zo moe van de spanningen, denk ik. Ik ben ook nerveus voor volgende week.

Melissa zegt nu dat ik een moderne mama ben met mijn tatoëagepuntjes. We lachen er samen mee. Ik zie er de humor van in.

Ik heb momenteel zo pijn in mijne nek en schouders. Ik denk dat dat is van zolang met mijn armen omhoog te liggen.
Volgende week weer naar de osteopaat. Nu dit geloop weer.
Maar al die spanningen en stress van de afgelopen maanden heeft zich opgestapeld in mijne nek, dat is mijn zwakke plaats.

Zaterdag naar ons ma. Ze verjaart vandaag. Ze word 78 jaar.
Ik heb een hele mooie kaart bij voor haar, met dit gedichtje erop:

Ik wil je zo graag eens bedanken
met deze speciale kaart,
Want jij gaf me steun,
jij gaf me kracht
jij bent iets bijzonders waard

Ze krijgt de tranen in haar ogen als ze het leest. Ze geeft me een dikke knuffel.
Ze word héél emotioneel. Ik pak haar eens goed vast en zeg: "Dit komt recht uit mijn hart."

Zondag ben ik de hele dag alleen. Melissa heeft kata- en kumitewedstrijd.
Ik zit hier de hele dag in mijne pyama. Het regent en ik heb geen zin om me aan te doen.
Ik zit veel op de computer.
Van Josée krijg ik volgende mooie tekst toegestuurd: