Stil landschap

 

Nu het even droog bleef, was dit een uitstekend moment om een frisse neus te halen. Buiten was het grijs en geen straaltje zonlicht had er zin in om de aarde te koesteren. De wind waaide met stilten en stoten en de temperatuur deed eerder aan de lente denken dan aan putje winter.

Het landschap lag er slaperig bij met grijze bomen die boven de weiden uitstaken. Enkele vinken en andere kleine vogels probeerden wat sfeer te brengen met hun vrolijk gezang.

Het water in de sloot gaf weinig teken van leven en leek in een diepe slaap ondergedompeld te zijn. De groene struiken aan de rand van de sloot vormden een groetende haag en boden dit stilleven enige bescherming.

In de daartegenover liggende weide ploeterden twee boerenpaarden met trage passen door het drassige gras. In deze eenzame omgeving hadden zij geen last van enige storende kerstdrukte. Zij lieten, bijna bewusteloos, de natuur betijen.

 

De weg plooide zich langzaam tussen twee stukken bos naar beneden. Stoere bomen keken dreigend toe naar de eenzame wandelaar die onder een dak van kale takken zijn weg verder zette.

 

Wat verderop kabbelde er een beekje waarin het water vrij hoog stond en zich verder bewoog boven een roestige bodem. De wind had hier meer vrij spel wat te merken was aan de jonge berken die zich schuin over het water bogen.

Enkele huizen verborgen zich achter het loof en vielen enkel op door de rechte lijnen van de witte gevels. Dat er veel wind stond, merkte je aan de kraaien die zich koest hielden tegen het aardoppervlak. Zij vlogen enkel alarmerend op bij passage van auto’s of andere voorbijgangers.

Het stille landschap maakte terug plaats voor het dorp al was er tijdens de wandeling meer te zien en te genieten dan in deze troosteloze omgeving van stenen en beton.

 

Straffe H