Bij het krieken van de dag werd er afgesproken zoals gewoontegetrouw aan de kerk van Zerkegem. Echter ditmaal werd er met de wagen vertrokken richting Vlaamse Ardennen, Oudenaarde. Dankzij onze voorzitter waren de 10 enthousiaste deelnemers van ons clubje al op voorhand ingeschreven en kregen we een fluo-groen polsbandje, wellicht zodat we elkaar niet zouden verliezen...

De doelstelling was om stipt om 08.30 uur te kunnen starten maar door het afwezig blijven van het klokkeluiden en ook onze voorzitter werd het startuur gemist, doch luttele ogenblikken later zaten we al bovenop de Volkegemberg en bleek dat iedereen in topvorm verkeerde... Onze diesel Marc (die later bleek over een serieuze turbo te beschikken) vond dat we wat hevig van start gingen ... ik vond echter dat hij wat hevig eindigde... Op voorhand hadden we min of meer afgesproken om in twee groepen te rijden, de rappe en de trage maar dat bleek ook alweer een vergissing te zijn want al snel werd duidelijk dat het hier zou gaan over de rappe en de hele rappe. Het Zerkegemse peleton bleef dan ook lang gegroepeerd ondanks de vele verwoede pogingen van de berggeiten om de boel aan flarden te rijden. We bleven zelfs min of meer gegroepeerd tot aan de Oh zo gevreesde muur van Geraardsbergen. Aan de voet van de muur kregen we een chip om op het voorwiel te monteren en zo je tijd te laten registreren maar wij deden uiteraard alleen mee voor de foto, want de tijd interesseerde ons niet, dat was alvast wat iedereen beweerde uhum... tot we boven stonden en het vergelijken kon beginnen. De uitslag zorgde niet voor noemenswaardige verrassingen en de tocht werd verder gezet.

Vanaf Geraardsbergen werd het tempo langzaam maar zeker de lucht in gedreven en tijdens de aanloop naar de BOSBERG was het hek van de dam. Al snel na de Bosberg was een splitsing onvermijdelijk en werd ons tienkoppige ploegje in twee gereten door de verschroeiende versnellingen van Yorg die zich helemaal thuis voelde op dit heuvelachtige parcours. Na elke bevoorrading deed zich min of meer hetzelfde scenario voor en telkenmale kwam de groep terug samen. Op de Keperenberg net voor keerpunt Dilbeek heeft de blauw-grijze Zerkegem-TGV zowaar een ravage aangericht onder het deelnemersveld, het leek wel of iedereen stilstond toen WTC Zerkegem die bult opstormde.

De helft van de tocht die al gauw zwaarder zou gaan blijken dan verwacht zat erop en van de tien hellingen waren er al zeven verteerd maar de terugweg was op zijn zachtst gezegd hard labeur, geen meter plat en van de ene bocht in de andere en al snel begonnen de kilometers zwaar door te wegen. Het was simpelweg tanden bijten tot de laatste bevoorrading in Geraardsbergen maar gelukkig ditmaal zonder de muur. Na deze pitstop besloot Guido nog een poging te wagen om zich bij de vijf vluchters aan te sluiten en dat lukte hem aardig maar op een boogscheut van de finish lag er nog iets dat we eigenlijk uit het oog verloren waren, de EIKENBERG, duizend meter kasseien die er teveel aan waren maar blijkbaar niet voor Yorg en turbodiesel Marc, als volleerde Flandriens moest iedereen uit het wiel. Eerst Guido, en kort daarop Bart met in zijn wiel ondergetekende en Pedro en het kraakte letterlijk en figuurlijk, zo erg dat zelfs dat Pedro eventjes besloot om de graskant te bestuderen. Mentaal en fysiek volledig van de kaart zijn we uiteindelijk allemaal met zeer korte tijdverschillen in Oudenaarde aangekomen. Moe maar voldaan hebben we ons op terras genesteld en ons bijgetankt met het echte Flandrien-bier, dat had iedereen wel verdiend. Proficiat

Wie de tienkoppige bemanning eens beter wil aanschouwen kan dit via deze link.

Geef één van onderstaande startnummers in en ontdek onze Gordelaars...

Frans 1627 - Herman 1639 - Pedro 1640 - Guido 1641 - Bart 1642 - Yorg 1643 - Kurt 1644 - Johan 1653 - Marc 1654 - Louis 1660

Klik hier om onze nieuwe uitrusting te bewonderen !!!