
De stadsguerilla
Deel 1: Ken je Vijand
Elke ochtend zie je hem weer passeren, strak zwart lederen pak, zwarte bike,
donker vizier, als een aal flitst hij tussen de ochtendspits door met maar één
doel, overleven in de jungle van asfalt, plastic en blik. Iedereen heeft hem al
zien rijden doch niemand die hem kent.
Dit is het verhaal van de Stadsguerrilla, de motorrijder die je zal leren
overleven in de oorlog van de weg: Wie is je vijand? Welke technieken gebruik je
ertegen? Gouden tips in de wereld van de rijdende chicanes, blinde bejaarden en
pubers in opgefokte koekblikken.
De grootste natuurlijke vijand in de verkeersoorlog is de
auto, hard en pijnlijk om te ontmoeten, ze duiken overal op en de voerders
stammen bij tijde nog uit het stenen tijdperk, voldens het verkeersreglement mag
iedereen met een papiertje met een auto rijden, blind zijn mag daarbij geen
uitzondering zijn.
Zoals reeds gezegd kan de auto overal opduiken, maar de ene plaats is
gevaarlijker dan de andere, een van de gevaarlijkste plekken zijn de grote wegen
met veel winkels, dit is de nachtmerrie van iedere motorrijder. De snelheid ligt
vrij hoog, de mensen zijn op zoek naar een bepaalde winkel en letten op alles
behalve wat achter/voor/naast hen gebeurt. Blijf lekker zo ver mogelijk links
rijden en let op elke in/uitrit van de parkings. Dit geldt ook op andere grote
wegen, let steeds op in- en uitritten. Supermarkten scoren een hoge
gevaarfactor: als je totaal onbekwaam bent om nog te rijden kan je nog altijd
naar de supermarkt gaan, voor sommige mensen is dit ook de enige route die ze
ooit in hun leven afleggen. Ook invoegen op een expressweg met een volledige
Ikea slaapkamer in je Suzuki Alto is niet echt makkelijk.
Nog een van de gevaarlijke plekken zijn scholen, vooral rond 8 en 16 uur,
uiteraard zijn er de lopende en overstekende kinderen, die kun je niks kwalijk
nemen maar het grote gevaar schuilt zich in de ouders: driedubbel parkeren,
deuren openflikkeren en vertrekken zonder te kijken, hier geldt eveneens: veelal
onervaren en/of onbekwame chauffeurs in de buurt.
Wat veel mensen weten is dat een wagen de persoonlijkheid van de voerder
vertegenwoordigt, maar weinigen weten dat dit ook de rijstijl vertegenwoordigt.
Zo hebben we verschilende categorieën:
De leasebak: meestal in de categorie VW Golf, Opel Astra. Chauffeurs zijn
meestal ervaren doch het is hun wagen niet, deuken zijn voor de verzekering en
andere schade voor de leasingmaatschapij. Herkenbaar aan sticker van de
leasingfirma op de koffer.
Het minibusje/ monovolume: Meestal volgeladen met kinderen, de voerder is
meestal bezig met veel meer dringende zaken dan het verkeer, kinderen afrossen,
braaksel uit zijn nek vegen of cola van de vloermatten dweilen, uiterst
onvoorspelbaar.
De terreinwagen: levensgevaarlijk, zitten hoog en hebben goed verkeersoverzicht
doch hebben daar het schijt aan gezien hun auto toch de sterkste is. Extra
aandacht voor de modellen met ‘voetgangersschep’ vooraan.
De sportwagen: Nooit vragen om een sprintje te trekken, de eigenaar weet dat hij
met zijn veel te dure bak gaat afgaan als een gieter. Bestuurder is meestal te
druk bezig om te kijken of iedereen hem gezien heeft. Kan ook parkeren op elke
mogelijke plaats, bij voorkeur dubbele file of voetpad.
Het bouwvakkersbusje: in de ochtendspits zijn alle twaalf inzittenden meestal
aan het slapen (chauffeur inclusief) in de avondspits zijn ze alle twaalf
bezopen (chauffeur inclusief). Nooit ruzie mee zoeken, meestal stevige jongens
met een bus vol bouwmateriaal.
De Volo/Saab categorie: kort maar krachtig, deze eigenaars kopen de veiligste
auto omdat ze weten dat ze een ongeval gaan hebben. U bent gewaarschuwd.
De Mercedes/BMW categorie: Als je een auto koopt van deze prijsklasse koop je
meteen ook de weg erbij, alles is van hen. Kijk ook uit bij filerijden, deze
eigenaars lezen al eens een krantje en vinden hun (verwarmde/asferische)
spiegels enkel nuttig om hun haar goed te leggen
De Mercedes/BMW terreinwagen: kun je je wel voorstellen, om te janken
De brommer auto: Herkenbaar door de 40KM/U sticker achteraan, bestuurder heeft
meestal zijn heil in dit gezocht omdat hij te stom en/of onbekwaam is om een
echt rijbewijs te halen of is zijn rijbewijs permanent afgenomen door
regelmatige verkeersinbreuken (nee, geen snelheidsinbreuken, die gaan nog liever
te voet) waaruit we kunnen concluderen dat de gemiddelde bestuurder hiervan
seniel/stom/blind/straalbezopen is. Gelukkig door zijn beperkte snelheid meestal
achtergelaten aan het laatste verkeerslicht.
Algemeen: steeds opletten voor alles wat op de aanwezigheid van bejaarde wijst,
dus oude nummerplaten, hoed in de wagen of een rol toiletpapier op de
hoedenplank zijn goede indicatoren. Let ook op kinderen in de wagen,
zonneblinden, dierenstickertjes etc. Deze chauffeurs zijn veel afgeleid. Als je
ruzie hebt met een automobilist check dan steeds eerst op stickers zoals ‘I love
karate’ of ‘Sportschool Anabolia’ of de aanwezigheid van een dakantenne of
politieuniform voor je een deuk in zijn deur trapt.
Waarbij we op het punt ‘deuken’ komen: Een deuk is een herinnering aan een fout
uit het verleden, sommigen dragen zichtbaar een verhaal met zich mee. Een mooie
hoek in de bumper: paaltje, dus stekeblind. Deuk in de rechterflank: geeft geen
voorrang, in de linkerflank: neemt zijn voorrang, kapotte achterbumper: remt
onverwacht, kapotte voorbumper: remt nooit. Beschadigd helemaal rond:
verzekeringsfraudeur.
De basisregel is: ga er steeds van uit dat je niet gezien bent, in veel gevallen
wordt de enkel koplamp van een motor aanzien als een brommertje, automobilisten
staan er niet bij stil dat je tegen +100 aankomt. In het rijdende verkeer bv.
Tijdens het filerijden kun je in de meeste gevallen aan de reaktie van de wagens
zien of ze je opgemerkt hebben (een open uitlaat, een lage versnelling en 10.000
toeren kunnen volgens Stadsguerilla hierbij helpen) Twijfel je, matig dan je
snelheid en bereid je voor op het ergste.
Uiteraard is Stadsguerilla weer op geen enkele manier verantwoordelijk voor het
uitvoeren van zijn tips: alles gebeurt op eigen risico.
lees het vervolg hier