In Beerzel en omliggende gemeenten gaan de kinderen op de laatste dag van het oude jaar nog volop nieuwjaar zingen.  Vroeger in de 19de eeuw kregen ze dan meestal zelfgebakken koeken of snoepgoed (bollen en beize), die ze in een linnen zak stopten die rond de hals was vastgeknoopt.  Tegenwoordig delen de mensen echter veelal apart verpakte koeken of wafels uit, appelsienen, en chocoladerepen.  Kinderen uit de dichte buurt of van familieleden krijgen vaak ook wat geld toegestopt. 

Tegenwoordig zingen de kinderen die op snoepbedeltocht trekken op ouwejaar steeds minder de gebruikelijke liedjes van toen.  Nu haspelen ze vlug een nieuwjaarwens af, incasseren en trekken verder, want de volgende klant wacht.  Het moet ook gezegd dat de kinderen nu minder tijd hebben om in de ganse gemeente te gaan nieuwjaarzingen.  Vroeger vertrokken de kinderen bijna met het eerste hanengekraai en kwamen pas weer thuis als het al goed donker was.  In Beerzel Dorp wordt meestal slechts van 9 tot 12u nieuwjaargezongen.  Wie later komt staat dan vaak voor een gesloten deur.  Na de middag gaan de kinderen de boer op en doen de buitenstraten aan.  Omdat de oorspronkelijke nieuwjaarsliedjes aan het uitsterven zijn willen we toch even aandacht besteden aan een aantal ervan. 
 

De nieuwjaarliedjes die in Beerzel gezongen werden vindt men ook terug in heel wat andere gemeenten, zoals Heist (Hest), Berlaar (Balder), Putte (Pit) enz.  Vaak waren er echter kleine verschillen in de tekst.

En soms ook wel:

Dit populairste nieuwjaarsliedje werd door de kinderen vaak aangepast als ze bij boeren in de buurt gingen zingen die hen niet kenden maar wel hun ouders.  Op die manier lieten ze verstaan dat ze eigenlijk wel een cent wilden in plaats van een koek...

Een van mijn persoonlijke favorieten is alvast dit nieuwjaarsliedje over een "luisje en een vlooitje, die dansten op een strooitje". 

Toen het in het verleden gebeurde dat ergens de deur niet werd opengedaan voor de kinderen dan zongen ze een van hun schimpliedjes.  Vroeger en nog steeds wordt in het dorp schande gesproken van mensen die hun deur dicht houden en niets geven aan de kinderen.  Mensen die uitgerekend op die dag wegmoeten vragen soms wel een familielid om in hun huis te komen geven aan de kinderen.  Het verhaal is bekend van een gierig gezin waar binnen geroepen werd "ik ben de gaat on 't melke" als de kinderen kwamen zingen.  Blijkbaar een geit die de hele dag lang melk gaf...