Ik protesteer!
Een rasechte Oilsjteneer leeft voor
zijn carnaval. Aalst Carnaval is een
volksfeest dat de Aalstenaar met de paplepel meekrijgt. Een feest voor alle
lagen van de bevolking.
En neen, wij drinken ons
niet lazarus, en neen, we bewerken niemand met glasscherven, net zo min als
elke andere Aalstenaar met een hart voor Carnaval.
Aalstenaars zijn mensen die
een heel jaar naar Carnaval toewerken, om dan drie dagen te vieren, te zingen
en te dansen: geen mens die daar wat
tegen heeft, nee toch ?!
In tijden van rampen, ongevallen,
ellende, kortom slecht nieuws mag één van de weinige, optimistische, vrolijke
en vooral spontane feesten niet worden vernietigd of gedegradeerd tot een ramp,
een ongeval, ellende, kortom slecht nieuws.
AALST
PROTESTEERT !!
Aalst
protesteert en veroordeelt misbruiken van kinderen en goedkope
getuigenissen.
Met de toestemming van de ouders? Neen!
Met een wansmakelijke zin voor sensatie? Ja!
Aalst Carnaval werd in 't
jaar 2001 misbruikt als kruit voor het kijkcijferkanon,
...dat verdient geen enkele
sociaal bewogen AJUIN !
Waarom ?
De nationale media hebben Aalst
Carnaval herontdekt.
Enkele weken voor het grote feest
bracht TV1 (VRT) de reeks 'Prinsenverkiezing' in 'Het leven zoals het is'. De
kandidaten voor de titel van Prins Carnaval 2000 werden er afgeschilderd als
een bende ruziemakende en potverterende sociale gevallen die door het heffen
van het glas en het omkopen van de kiezer hun droom probeerden te
verwezenlijken.
Deze reportagereeks was de aanleiding
voor andere media om tijdens het carnaval massaal naar Aalst af te zakken voor
het maken van 'sfeerreportages'. Aalst zou het geweten hebben.
Nog tijdens de carnavaldagen brak in de
media een rel uit toen bleek dat kinderen van 14 jaar voor verzorging moesten
opgenomen worden in de plaatselijke ziekenhuizen omdat ze te veel hadden
gedronken. Dat was dan weer een goede reden voor de programmamakers van
het actualiteitenmagazine 'Telefacts' (VTM) om de laatste vierentwintig uur van
het feest op de gevoelige plaat vast te leggen.
In de intussen bekende
'Telefacts'-stijl werd Aalst Carnaval afgedaan als één groot stort waarop een
uitzinnige meute zich straffeloos schuldig kon maken aan overdadig
drankverbruik en vechtpartijen.
Over de naar schatting 150.000
feestvierders die zich in de drie carnavalsdagen in Aalst op een plezante
manier amuseerdenden, over de vier uur durende carnavalstoet, de creativiteit
van de duizenden carnavalisten, de sociale bewogenheid, het
verenigingsleven,... geen woord.
De sensationele berichtgeving van de
audiovisuele media kon ook de schrijvende pers bekoren.
Commentator Jan Verheyen kon niet laten
in het weekblad 'Bonanza' (Woestijnvis) nog even dieper in te gaan op het
maatschappelijk probleem 'Aalst Carnaval'. Hoogtepunt van zijn betoog: "Als
de mensen de behoefte voelen om valse tetten om te hangen en een pluim in hun
gat te steken en zich vervolgens drie dagen een delirium te drinken, zijn daar
een heleboel omschrijvingen voor te vinden, maar
"maatschappij-kritisch" en "relativerend" zijn daar niet
bij."
Linda Asselberghs kon het in haar
epistel 'Teletobben' (Focus Knack) ook niet laten. Op basis van de
televisiebeelden moest ook zij hoognodig haar mening kwijt. Aalst wordt
voorgesteld als "Vlaanderen op zijn mistroostigst rond een stinkende
zweer van een siroopfabriek", waarop ze opnieuw wild en vooral blind
rondschopt tegen alles wat met Aalst Carnaval te maken heeft.
Wansmakelijk
Toen enkele weken voor Carnaval mevrouw
Christine Albers (Knack) bij me op bezoek was in voorbereiding van haar stuk
'Geift ons mor Carnaval' (Knack, 21-27.02.2001) vroeg ik haar, nog voor zij één
vraag had gesteld: "Wat zijn uw vooroordelen over carnaval in Aalst
?" De ervaring leert immers dat niet Aalsterse journalisten die
carnaval willen verslaan vaak op voorhand weten wat de boodschap van hun
bijdrage zal zijn. Mevrouw Albers komt uit het Antwerpse en wist voor haar
opdracht niets af van Aalst Carnaval. De ideale basis zo bleek: 'Geift ons mor
Carnaval' werd een allesbeschouwend artikel waarbij naast een beschrijving van
de geschiedenis van carnaval en de inzet van de Aalsterse gemeenschap ook
kritische noten over de financiële repercussies en de commercialisering niet
werden geschuwd.
Door de andere mediaberichten zal Aalst
Carnaval 2001 voor Vlaanderen de geschiedenis in gaan als een wansmakelijke
bedoening waar je maar beter weg blijft. Voor diegenen die wansmakelijke
bedoeningen eigenlijk wel leuk vinden een reden te meer om er volgend jaar bij
te zijn. Zo maakt de media van Aalst Carnaval een wansmakelijke bedoening
natuurlijk, alle acties van het Aalsters Stadsbestuur ("Een carnaval
zonder geweld, een geweldige carnaval"- "Mè moi gienen ambras want ik
ben een Voil Jeanet mè klas") ten spijt.
De media speelt hier alweer de
bedenkelijke rol van almachtige en onaantastbare opiniemaker.
Uitwassen
Dit alles neemt echter niet weg dat de
uitwassen die zich in de rand van Aalst Carnaval afspelen moeten aangepakt
worden. Het zijn maatschappelijke problemen die zich maar al te gemakkelijk op
het feest van vastenavond kunnen enten. Het Aalsterse stadsbestuur heeft de
taak deze tijdens Carnaval geen kans te geven. Een efficiënt veiligheidsbeleid
naar het voorbeeld van de Gentse Feesten, de toepassing van het verbod op de
verkoop van sterke drank door nachtwinkels aan minderjarigen en een sluitend
afvalpreventieplan kunnen hiertoe zeker hun steentje bijdragen.
In het belang van Aalst en Aalst
Carnaval !