Komt dat tegen!

Het ging als met een rotte kies: het begin is een geringe onooglijke kleinigheid en eer je er erg in hebt, is de ramp volledig.
Zo was er die allereerste nacht in mijn nieuw huis een tik. En toen, later, taste ik door het mij nog onvertrouwde duister van het huis en jawel: in de douchecel was een piepklein lekje. Maar wat doet dat af aan de glorie van zo'n verrukkelijk nieuw huis?
Wat kan één zo'n halve druppel per minuut bederven aan een huis dat ik wel van boven tot onder had willen aaien, omdat het zo mooi en nieuw en lief was, omdat het zoveel ellende buiten sloot. Het lekje maakte het huis eigenlijk alleen maar aardiger, want de volmaaktheid is ons immers van nature niet sympathiek.
Onder het lekje zette ik dus een plastiek emmertje, waar trouw iedere avond anderhalve centimeter water in stond en verder leefde ik nog lang en gelukkig.
Tot anderhalve maand geleden op zekere nacht het ritme van mijn slaap onverhoeds werd gewijzigd. In plaats van tik, - tik, - tik, ging het in mijn huis opeens van tik-tik-tik-tik-tik. Bij een terplaatse ingesteld onderzoek bevond ik het lek lekker. Geen nood echter: aan de geiser was een kraantje waarvan ik het doel tot dan toe niet had gekend. Als ik dat kraantje dicht draaide, hield het tikken op, zo bleek. Ik draaide het kraantje dicht en vond mijzelf ontzaglijk slim. Het enige nodige was nu nog goed opletten dat na gebruik van warm water het kraantje weer dicht ging.
Een kleinigheid dus. Maar ja... 's morgens rol je uit bed met een hoofd dat van binnen een kolossale prop watten lijkt, je wast je - met warm water - je zoekt alle verspreid liggende spullen bij elkaar, smijt ze in je tas, je smeert snel een paar boterhammen en in de deuropening kijk je nog even om: de elektrische deken uitgedaan, oliehaard uit, lamp in de keuken uit, kraantje van de geiser dicht en dan ren je naar de bus.
U voelt het aankomen: zoiets moet misgaan.
Gisteren was het zover. Gisteren belde mijn beneden-buurman me op met de mededeling: Er loopt water uit uw flat. Terstond gingen mij visioenen open van geruïneerde vloerbedekking, boze buren onder druipende plafonds, kwaaie huisbazen en dat vlak na de feestweek.
Zelden was ik sneller thuis. Op de stoep stond een plas water, die gedurig verrijkt werden met druppels die boven uit de muur van mijn flat dropen. Het geiserkraantje stond open. Het liep allemaal nog goed af: enkel de douchecel stond blank en bij de buren was er maar een klein vochtplekje in de muur.
De buurman was niet boos. Integendeel, hij stelde zich vriendelijk op in de deur van de douchecel, bekeek de zaak staandebeens even met een kennersblik en zei vluchtig: O, dat is niks anders dan de pakking. Even later was hij terug met een gereedschapstas en een klein rubberen rondje dat hij pakking noemde.
Het is binnen tien minuten verholpen, grijnsde hij. Ik geloofde het niet. Hoe kan binnen tien minuten iets tot zwijgen gebracht worden wat anderhalf jaar lang heeft getikt.
Maar de buurman klaarde het karwei binnen de acht minuten en zonder zichtbare inspanning. Ik stond met open mond en geheel sprakeloos, zoals Shakespaere heeft gezegd: Wij, die deze dagen beleven, hebben wel ogen om ons te verwonderen, maar om ze te prijzen komen we woorden tekort. En dan te bedenken dat ze in Shakespaere's tijd niet eens geisers hadden.
De buurman verdween en ik loofde hem bij hemel en aarde, bij hoog en bij laag en bij nat en droog het verschijnsel man.
Vooral het verschijnsel buurman.

't Café van Lewie. (02)

Hij had zopas de erfenis gedaan van een toogkruk die gedurende twee uren gechambreerd was door een makelaar, en hij uitte daarvoor zijn dankbaarheid door zijn koffie te heffen op de gezondheid van zijn voorganger.
Te voren had hij al ferm in de klinch geweest met Richard over het aantal filets die er aan een haring zijn. Twee, had hij gezegd, dat ondervindt je best als je hem aan zijne staart trekt. En als ik op ene val die goed gepluimd is dan maak ik er zelfs drie van!
Toen ontdekte hij opeens madam Nelissen die zwalpend met haar veel te korte benen aan zijn linkerzijde op haar schavotje zat. Dag madam Nelissen, zei hij, hoe maakt gij het.
Heel goed, dank u, deed madame Nelissen en ze helde een heel eind uit de gewone richting om hem heel beaat in zich op te nemen. Sinds wanneer drinkt gij koffie? zo haakte ze verder in.
Dat is een lang verhaal, zei hij. Sinds wij er thuis geen meer kunnen opzetten kom ik hier bij Lewie drinken. De koffiepot is naar de bliksem. Koffie zetten en scheren dat gaat niet samen. Net toen ik mij afgetalkt had begaf de bodem het. De moor zag er zwart van, de bodem weg en de kalk was in gruizel, de fluit lag op de grond maar verder was daar niks aan. Ik ben direct voor een nieuwe moor gaan zien die op de fluit paste, maar zo gauw vind je zoiets niet. Het zal wachten zijn tot zaterdag op de markt...
Nog altijd dezelfde, zei madame Nelissen en ze glimlachte vertederend naar hem op zodat er een derde dimensie loskwam in haar kin en op haar voorhoofd die de kleurenschikking helemaal in de war stuurde. Waarop ze verder bouwde aan haar avond op het schavotje met haar sigaret die lijnrecht voor haar stond mee te bouwen en met het stilstaand watertje waarin nog maar alleen de bloemen ontbraken om het stilleven te completeren.
De man met de koffie stapte terug over naar de haring.
Kijk, zei hij tot Richard en hij tekende een haring in profiel op de rugzijde van een bierviltje. Het was een mooie haring, weldoorvoed, waarop hij bovendien met zijn bic enkele schaduwvlekken aanbracht die hem deden blinken. Wat vind je ervan? Is dat nu een beest om éénzijdig te zijn? ...
Ik heb eens haring sui canapé gegeten... Hij toonde nog meer visgraatmotieven aan zijn vis-à-vis. Over goudvissies had hij het die hij in Amsterdam aan de Prinsengracht op een zondagsmarkt had gezien. Voor- en achteruit zwommen die. En 's nachts kwamen die uit hun bokaal om te wateren. Hij imiteerde nu de marktkramer van ginds aan de gracht: Goudfissies, slechts vijfentwintig cent. Swemme foor en achteruit! ... Feertig cent voor hen die er 's nachts uitkomme om te watere...
Het buffet was nu een aanlegsteiger waar alle aanliggers aardig dooreen geschud werden.
De man met de koffie die intussen op cognac was overgeschakeld bracht op een nieuw bierviltje nu een sardien in galop. Gij lacht ermee, zei hij, maar bij nonkel Armand hebben wij prikkeldraad rond de vijvers moeten plaatsen om de forellen te beletten lopen te gaan. Bergforellen zijn dat. Het is een erg springerige soort en je treft ze maar zelden aan hier in de 't Antwerpse.
Achter haar stilstaand watertje legde madame Nelissen heel even haar breinaald uit de hand neer, waarmee ze haar avond aan elkaar aan het driegen was. Altijd dezelfde, zei ze en ze glimlachte haar derde dimensie helemaal bloot...