NEDERLAND BELGIË VLAANDEREN 
|
HET OPTREDEN DER FRANSCHE PARTIJ.  Thans echter gaat een derde partij ten staatstooneele
verschijnen, de Fransche partij. Menigeen onder hen was fransch van oorsprong Zoo werd Charles Rogier geboren te Saint Quentin en was Frédéric de Mérode, «maire.» geweest van St. Luperce-bij-Chartres. Allen waren fransch van opvoeding en droomden van aanhechting bij «Ia grande patrie». Gendebien besloot in verbinding te treden met de revolutionaire clubs te Parijs, die ook in de om liggende landen revolutie wilden stichten; alsook met de groep van generaal Lamarque, die de omstandigheden gunstig achtte om den eeuwenouden droom der fransche politiek, de verovering der Rijngrens, in werkelijkheid om te zetten. «Sedert dn 2n of 3n Oogst», aldus Gendebien in een zijner brieven, «heb ik naar Parijs geschreven om te vragen dat men klaar en duidelijk zou zeggen of men de Rijngrens verlangde en ik waarborgde hun een succes over heel de lijn als zij tot den aanval wilden overgaan.»  * Vooraanstaande leden der fransche partij in België, als de Brouckere, Le Bon,. De Stassart voerden te Parijs onderhandelingen met generaal Lamarque en met Barrot, leider..der liberalen, over de aanhechting van België bij Frankrijk. Bij hun terugkeer te Brussel belegde de partij een vergadering in de bureel en van de «Courrier des Pays-Bas» en op één na verklaarden allen zich partijganger van de inlijving bij Frankrijk (8 Oogst 1830). Rond midden.Augustus zond de club «Les amis du Peuple» uit Parijs verscheidene agenten naar België om er hun opruierswerk te verrichten. Onder de lagere volksklasse werd met ruime hand fransch geld uitgedeeld; strikken met de fransche driekleur waren overal te zien en er kwamen vliegende blaadjes uit met aanprijzing van de vereeniging met Frankrijk. Op I5 Oogst zond de fransche regeering, die weinig neiging voelde voor een avontuur, een geheimen agent naar Gendebien met verzoek, om, gezien den tijd noodig tot het herinrichten van het fransche leger, den opstand een jaar uit te stellen. Tegen de meening in van Gendebien en Van De Weyer , tegenstanders van elk uitstel, besloot de fransche factie niet vóór midden September de revolutie te doen losbreken. De reden was dat de troon van le Roi Louis Philippe erg wankel was. Hij had de troon van de Bourbon Charles X bezet in juli 1830 als een soort Koning die de principes van de Franse revolutie toegedaan was. Een revolutie die de vergroting van Frankrijk met het aanhechten van La Belgique zou verwezelijken! Napoleon III zou hem verjagen in 1848 om zelf de troon te bestijgen en La Belgique trachten te heroveren..,  DE NACHT VAN 25 AUGUSTUS. Den 26 Oogst had een vreemde opruier de fransche vlag op het stadhuis geheschen. Ducpétiaux.echter had ze dadelijk vervangen door de driekleur van de vroegere brabantsche omwenteling. De overheden lieten maar betijen en keken lijdzaam toe. Daarop besloten een aantal burgers over te gaan tot het heroprichten der burgerwacht; en, o wonder, de meeste Franschen -en wij hebben gezien dat zij in groot getal te Brussel gevestigd,waren -sloten er zich bij aan, ja, namen zelfs, daar zij oud-gedienden waren, de leidende plaatsen in. Aan het hoofd stond baron d'Hoogvorst. De feitelijke macht berustte reeds bij de kwartiergeneraal der burgerwacht de wettelijke overheden waren zonder invloed. Op 28 Augustus kwamen op het stadhuis te Brussel vijftig vooraanstaande personen bijeen om een adres aan den koning op te stellen waarin zij den koning bezweerden de eischen der Belgen in te willigen. Intusschen had koning Willem aan zijn twee zonen bevel gegeven met 6000 man naar Brussel op te marscheeren. Op verzoek van sommige Brusselsche leiders besloot de prins van Oranje zijn leger te Vilvoorde te laten en enkel van zijn staf vergezeld deed hij zijn intrede te Brussel. Hij werd echter ijskoud onthaald en allerwegen ging de kreet: Leve de vrijheid! In dezelfde dagen kwamen de Belgische gezanten uit Den Haag terug. Koning Willem wilde voorals nog van geen toegevingen hooren, maar hij beloofde toch een buitengewone vergadering der StatengeneraaI te zullen bijeenroepen voor 19 September. In een onderhoud met minister La Coste had Gendebien de onmiddellijke scheiding van België en Holland verdedigd en voorgesteld den prins van Oranje te laten uitroepen tot onderkoning of luitenant-generaal over het Belgisch landsgedeelte. In denzelfden zin luidde het advies van de
leden der Staten-Generaal, die door den prins van Oranje op 3 September
te Brussel werden ontvangen. Het was ook de zienswijze van den
opperbevelhebber der burgerwacht, baron d'Hoogvorst, die tevens
aandrong op den aftocht der troepen, die rond Brussel legerden. De
prins was onnoozel genoeg om op dit voorstel in te gaan. Met zijn
afreis steeg natuurlijk de durf der separatisten en der fransche
woelmakers, te meer daar in menige provinciestad de anti-hollandsche
elementen duchtig aan 't roeren waren. Uit Bergen, Namen en Doornik
trokken honderden vrijwilligers naar de hoofdstad. Alleen Gent en
Antwerpen, waar de grootnijverheid en de groothandel niet bij een
oproer te winnen hadden en heel wat te verliezen, bleven rustig. Op 7
September kwamen 300 Luikerwaalsche vrijwilligers de Brusselsche
opstandelingen vervoegen tot groote vreugde van de franschgezinde
partij. Barricaden werden opgeworpen. Ook vele vreemdelingen, die te
Brussel woonachtig waren,
stelden zich ter beschikking van de leiders der revolutie en aldoor
stroomden
nieuwe Franschen toe, onder dewelke talrijke agenten der clubs van
Parijs.
De regeering van Louis-Philippe, die hoopte door een
vredelievende houding zich te doen erkennen door de mogendheden, kwam
niet tusschen te Brussel, te meer daar de om wenteling vroeger
losgebroken was dan haar franco-belgische leiders voorzien hadden.en
daar het fransche leger niet gereed was. Deze lijdzaamheid maakte
Gendebien korzelig, die aan de koning van Frankrijk liet zeggen :dat
Frankrijk hier 200.000 Belgen zou vinden, die bereid waren om de
Rijngrens met geestdrift te verdedigen. Later, als Frankrijk gedwongen
zal zijn oorlog te voeren, zullen wij
vrede gesloten hebben met de Nederlandsche regeering en zal Frankrijk
60.000 Belgen te bestrijden hebben. Waarheidshalve moeten wij hier aan
toevoegen dat sommigen onder dezen, die steun van Frankrijk verlangden,
daarmede enkel het welslagen van den opstand wilden verzekeren, zonder
van de vereeniging met Frankrijk te willen. Gendebien, het hoofd der
Fransche partij, kwam nu met een nieuw voorstel op de proppen. Zijn
plan om een voorloopige regeering samen te stellen vond gretig onthaal
bij de notabelen, maar de volksvertegenwoordigers sloten zich, toen zij
vernamen dat Gent en .Antwerpen niet roerden, bij dit voorstel niet
aan. Op dit oogenblik scheen de bestuurlijke scheiding het
meest kans te hebben, te meer daar adel, geestelijkheid en burgerij van
inlijving bij Frankrijk niet weten wilde. Koning WiIlem
kantte zich echter halsstarrig tegen elke scheiding en aan den anderen
kant
liet hij het leger werkeloos. Dit gemis van doordrijvendheid heeft de
revolutie tot de overwinning geholpen.
 DE COMMISSIE VAN OPENBARE VEILIGHEID. |
| Het nieuws wekte
de verontwaardiging der revolutionnairen en de Luiker-waalsche
vrijwilligers besloten een aanval te wagen op
het stadhuis, waar de «commissie van openbare veiligheid»
zetelde. Haantjes-vooruit, als Charles Rogier, Ducpétaux, Renard
en de Fransche Niellon, Grégoire en Chazal hadden ondertusschen,
in verstandhouding met Gendebien, het «Centraal verbond»
gesticht, waar vooral Luikenaars, Luxemburgers en andere Walen hoogen
toon voerden. Talrijke leden van dit verbond wilden de fransche vlag
opsteken (16 Sept.) De agenten der fransche clubs, die sedert het
straatoproer en elders lieten drinken en schinken, bezorgden wapens aan
het gepeupel, dat, aldus in de mogelijkheid werd gesteld om zich van
het stadhuis meester te maken en de bugerwacht te ontwapenen. Schrik
sloeg om het hart der burgerij. Bang voor plundering zond zij aanstonds
een vertoogschrift naar prins Frederic te Antwerpen om de terugkeer van
het leger te vragen. In Den Haag scheen ook de wettelijkheid te
zegevieren: het adres op de troon rede, dat zich uitsprak in belgischen
zin, werd door de leden der Tweede Kamer aangenomen met 86 stemmen
tegen
19; en de belgische afgevaardigden, bevreesd voor de regeeringloosheid
te Brussel, drongen bij den koning aan opdat hij zonder verwijl zijn
toevlucht
zou nemen tot het geweld. In den nacht van 20 op 21 September ontving
Prins
Frederik te Antwerpen het bevel Brussel binnen te rukken.
Had de prins onmiddellijk de stad aangetast, hij zou waarschijnlijk op weinig of geen tegenstand zijn gebotst. Hij was echter zoo naief officieel zijn intrede te Brussel aan te kondigen voor den 23sten en liet aldus aan de muiters den tijd om barricaden op te werpen en hulp te ontvangen, vooral uit Wallonië. De burgerij nochtans helde hoe langer hoe meer over tot overgave. De revolutionnaire kopstukken hadden; op een paar na, bij 't naderen van 't gevaar, het hazenpad gekozen. Op 21 September vluchtten Van de Weyer en Rouppe in allerijl naar Valenciennes in Frankrijk, waar zij in het «Hótel du grand Canard".aan Gendebien, Chazal en De Potter kwamen zeggen dat alles verloren was. Felix de Merode begaf zich naar zijn kasteel in Frankrijk en Rogier, bevelhebber der Luiker-waalsche vrijwilligers, liet zijn bende in den steek en ging zich in het Zoniênbosch verschuilen. De Franschen en andere vreemdelingen, als Don Juan van Halen, besloten toen de verdediging van de stad op zich te nemen, samen met de opgekomen boeren, de vrijwilligers uit Luik en het Brusselsche werkvolk en gepeupel. Den 23 September rukten de koninklijke troepen Brussel binnen; op den Vlaamschen steenweg werden zij door een barricade tegen gehouden. Zij concentreerden zich in de Warande en om het bloedvergieten te beletten alsook de verwoesting der stad. liet de prins het vuur staken. Na den taptoe verlieten de «kielen" hun barricaden om in de omliggende herbergen over hun heldendaden te gaan zwetsen en... prins Frederik stak geen hand uit de mouw alhoewel de barricaden voor het grijpen lagen ! Des nachts ging baron d'Hoogvorst den prins verzoeken de stad te ontruimen. Dit weigerde de prins maar hij zou zich tot een verdedigende houding beperken. En inderdaad gedurende de drie volgende dagen verlieten zijn troepen hun stellingen niet meer! Zoo weinig snapte Frederik den toestand dat hij nog hoopte “op de beteugeling der anarchie door de burgerwacht.” Den zelfden nacht, bij het nieuws van de “zegepraal” kwam Rogier terug, vrijwilligers uit Halle, Genappe, Waver, Nijvel en Binche kwamen zich.aanmelden. En de «leiders" uit het “Hôtel du grand Canard” kwamen zich opnieuw “aan het hoofdstellen”. . De blauwe kielen slopen in de patriciershuizen langs de Koningsstraat en de Wetstraat en vuurden van daaruit op de Hollandsche troepen. Alsdan liet de prins de stad onder vuur nemen, wat de burgerij uit hare onzijdigheid deed opschrikken. Om die goeie zielen dan bepaald tot de omwenteling te bekeeren richtte de Commissie, die sedert den Barrikaden-opstand op het stadhuis zetelde, een oproep tot de burgerij waarbij aan deze op logenachtige wijze werd kond gedaan als dat vanwege het Hollandsch legerbestuur aan de hollandsche troepen een tweedagenlange plundering was toegezeid ! Dit deed dan de patriottische maat overloopen en de bedrogen burgerij sloot zich bij de barricade-mannen aan.   
DE VOORLOOPIGE REGEERING. eindelijk de bestuurlijke scheiding tusschen Noord en Zuid aangenomen. Koning Willem, na ontvangst van een Adres geteekend door vele aanzienlijke Belgen, stelde op 4 October den prins van Oranje aan het hoofd der Zuidelijke Nederlanden. Het denkbeeld der volledige afscheuring was echter in de laatste dagen fel opgeschoten. Wel hadden de Vlaamsche steden Gent, Antwerpen, St Niklaas en Dendermonde verzet aangeteekend tegen alle scheiding, zelfs tegen bestuurlijke scheiding. Het mocht niet baten. Op 4'October vaardigde het Hoofdcomiteit te Brussel,de uitvoerende raad van het voorloopig bewind, een decreet uit, waarvan artikel 1 luidde als volgt : "De Belgische provinciën, met geweld van Holland losgerukt, zullen een onafhankelijken staat vormen." En tegen einde October stond geen hollandsch:soldaat meer op belgischen bodem, met uitzondering van Antwerpen, waar generaal Chassé den:aanloop der belgische benden door zijn krachtdadig-optreden had gestuit en de citadel bezet hield. Zoo was door de herhaalde weifelingen van de Nederlandsche gezagvoerders een revolutie geslaagd, waarvan Vlaanderen het slachtoffer zou wezen. |
|
DE BURGERWACHT ONTWAPEND. Enkele korte inlichtingen over de diplomatische geschiedenis der omwenteling mogen hier nog volgen.
Frankrijk zag begrijpelijkerwijze met gejubel de ineenstorting van
een staat die in 1814 opgericht was geworden als een slagboom tegen
Frankrijk. Ook Engeland zag niet ongaarne de zwakking
van een geduchten economischen concurent, die, in het bezit van
dezelfde handels- en nijverheidselementen als Engeland. dit land op
alle wereldmarkten een heftige mededinging had aangedaan, dank zij
Vooral de ontzaglijke ontwikkeling der Nederlandsche Vloot. Engeland dan en ook de koning van Frankrijk, deze laatste niettegenstaande de revanche-partij in zijn land, besloten niet tusschen te komen in België. Deze beslissing was een koud stortbad op de vurige bemoeiïngen van Gendebien en van de fransche partij om toch hetzij rechtstreeks hetzij onrechtstreeks België aan Frankrijk te hechten. De andere mogendheden - het waarom hunner houding blijven hier buiten beschouwing - sloten zich na eenige weifeling bij deze opvatting aan. Het feit dat op 17 November de liberalen in Engeland' aan de regeering waren gekomen, met Palmerston aan Buitenlandsche Zaken, was koren op den Belgischen molen. Palmerston wist de leiding der onderhandeling en betreffende het Belgisch vraagstuk te bemachtigen en stuwde ze naar zijn doel dat tweevoudig was: eenerzijds de inlijving van België bij Frankrijk te beletten en anderzijds België onder een Engelschgezinden koning tot een onafhankelijken staat, los van Holland, te stichten. Gendebien, het meer genoemde hoofd der fransche partij in België, liet echter nog niet los.  De sluwe fransche gezant ter Londensche Conferentie, Talleyrand, die bij het afzien van de aanhechting, toch een vermeerdering van grondgebied hoopte te verkrijgen, bracht allerlei slinksche voorstellen te berde: nu eens stelde hij voor Saksen aan Pruisen te geven, terwijl de koning van Saksen België in ruil zou krijgen en het Rijnland bij Frankrijk zou worden gevoegd; dan weer kwam hij met het voorstel vóór den dag Luxemburg of Philippeville en Mariembourg aan Frankrijk af te staan. Palmerston echter weigerde een duim gronds te geven (5-9 Januari 1931). Kort daarop kondigden de vijf mogendheden de altijddurende onzijdigheid van België af. Talleyrand, bewust ervan dat deze maatregel een tegen Frankrijk gerichte waarborg was, had zich heftig geweerd om ook Luxemburg tot onzijdigheid te verplichten of zooniet dan toch Philippeville en Mariembourg voor Frankrijk te verkrijgen; hij kon echter den tegenstand, vooral van Palmerston, nietoverwinnen.
OP ZOEK NAAR EEN KONING. den hertog van Leuchtenberg ,deze was de lieveling der Napoleonisten, niet.zou erkennen.Om Louis-Phlllppe van houding te doen veranderen verzonnen de franschgezinden toen volgende list: Zij besloten de candidatuur van den hertog van Leuchtenberg door te drijven om aldus Louis-Philippe te dwingen zijn toestemming te verleenen aan de verkiezing van den hertog van Nemours. En werkelijk de list scheen te slagen. Op 28 Januari liet Louis-Philippe zeggen dat hij de kroon voor zijn zoon zou aanvaarden. Bij het votum op 3 Februari 1831 werd de hertog van Nemours met 97 stemmen tot koning der Belgen uitgeroepen, tegen 74 aan Leuchtenberg en 21 aan Karel van Oostenrijk. De Vlamingen hadden t' meerendeels gekozen voor Leuchtenberg terwijl de Walen zich voor den zoon van den koning van Frankrijk hadden uitgesproken. Maar sedert 1 Februari had de Londensche Conferentie, bij geheim protocol, de hertogen van Nemours en Leuchtenberg uitgesloten, en de fransche gezant, die eerst Palmerston had gepolst nopens de verkiezing van den hertog van Nemours, en met bedreigingen was afgewezen, had dit besluit moeten onderteekenen Daar stond België weer zonder koning '! De aanzienlijkste leden van het Nationaal Congres gaven toen den raad een regent aan te stellen, in afwachting dat de fransche politiek wat meer durf zou krijgen. |
|
de Engelschman Palmerston hem erop wees hoe weinig eervol die afkeer voor de Belgische onafhankelijkheid was. Zoo erg was trouwens de regeeringsloosheid dat de Conferentie te Londen ernstig aan verdeeling van België begon te denken. De partij van het Vereenigde Koninkrijk der Nederlanden, de orangisten lijk men ze toen noemde, stak het hoofd op te Gent, te Antwerpen en te Maastricht. . Daarop stichtte Gendebien op 23 Maart te Brussel met behulp van de regeering, de «Association nationale» die een soort van schrikbewind over het land deed heerschen en om oorlog riep tegen Holland. De nieuwe belgische staat beleefde toen bange dagen. Lord Ponsonby, de Engelsche gezant trachtte baron Van der Smissen tot een opstand ten voordeele van den prins van Oranje aan te zetten. Het mislukte echter door het krachtdadig optreden van kolonel Clump (25 Maart 1831). Gent was het middenpunt der Orangisten: de oppositie had er reeds tweemaal de Orangisten naar het stadhuis gestuurd en tweemaal had de belgische regeering den gemeenteraad ontbonden.  De regeering had
te Gent en te Antwerpen den staat van beleg verklaard. De Orangisten
aldaar waren voor het meerendeel grootnijveraars en groothandelaars.
Patroons en arbeiders stonden scherp tegenover mekaar en dit werd nog
erger door het stilvallen der getouwen wegens de breuk met Holland.
Die werkloozen werden nu, veelal nog opgehitst door .de patriotische
vereenigingen, losgelaten tegen de orangisten, terwijl de politie liet
gebeuren. Er bestond een soort geheime overeenkomst tusschen de.
belgische
gezagvoerders en de plunderaars, onder dewelke zich talrijke betaalde
of betalende Franschen bevonden.
in
Mei opnieuw te vergaderen, aldus een  Begin April was
de toestand zóó dat de Congres leden, vreezende dat de
oorlogsgezinden van de «Association Nationale»- de overhand
zouden nemen dank zij de zwakheid van den regent, en anderzijds onzeker
over den uitslag der verkiezingen die wellicht de Orangisten de
meerderheid zou bezorgen, hun ontslag \weigerden te nemen en
besloten staatsgreep plegende ( 12 April). "
 België
werd in 1830 in illegaliteit geboren
 Daarvan waren de stichters van de nieuwe staat zich terdege bewust. De Luikse jurist Joseph Lebeau, een van de leiders der Belgische opstand, verklaarde tijdens het Nationaal Congres dat er geen onafhankelijkheidsverklaring moest komen om het bestaan van België te legitimeren. "De bajonetten hebben gesproken. Teksten zijn niet nodig," aldus Lebeau. Het doel van de revolutionairen was rattachisme bij Frankrijk. Dus moest, stelde de racist Charles Rogier, "de taal van de Vlamingen worden uitgeroeid" en "het Germaanse element in België worden vernietigd." Toen het er bij de verkiezingen in april 183I op leek dat de pro-Orangistische partijen de meerderheid zouden behalen, pleegde het Voorlopig Bewind bijgevolg een staatsgreep. * Er kwam een langdurig terreurregime. "Het plunderen van de huizen van Orangisten, hoewel betreurenswaardig, is een vreselijke noodzaak om de vijanden van de publieke orde te onderdrukken," zei minister van Justitie Lebeau in 1834.
Ook Leopold van Saksen-Coburg, de Duits-Britse prins die de Belgische revolutionairen tegen hun zin was opgedrongen, werd van meet af aan duidelijk gemaakt waar in België de prioriteiten lagen. Hij moest niet denken, zo dreigde Alexandre Gendebien in maart 1834 in de Kamer, dat hij de belangen van Wallonië kon opofferen aan die van "het Orangistische Antwerpen". Gendebien was kwaad omdat de eerste Belgische spoorlijn niet in Wallonië werd aangelegd. "Houd er rekening mee," aldus Gendebien tot de vorst, .'dat wij u desnoods de taal van het geweld zullen laten verstaan." De koninklijke familie hield er sindsdien rekening mee. * Omkoperij Leopold I was een briljante machiavellist. Hij wist zeer goed dat hij het staatshoofd was van een artificiële natie. Naar het einde van zijn leven toe deed het hem zelfs wanhopen. '"Vader blijft herhalen dat niets het land samenhoudt en dat het niet kan blijven bestaan," zo schreef Filip, de Graaf van Vlaanderen, in het voorjaar van 1865 aan zijn broer, kroonprins Leopold. * De eerste Coburg-koningen maakten corruptie tot fundament van België. Vaderlandsliefde is in België, zoals in alle artificiële naties, uitsluitend een liefde voor de eigen portemonnee. De rattachisten die de revolutie van 1830 hadden gemaakt kregen betrekkingen en vergoedingen die te verleidelijk waren om te weigeren. Eén voorbeeld: de 22-jarige Felix Chazal, een felle Bonapartist, ontving een jaarinkomen dat 23 keer zo hoog was als dat van een onderwijzer. Hij verkoos op slag België boven Frankrijk. Zelfs Vlaamsgezinden konden gekocht worden. Jan de Laet werd in 1863 in de Kamer verkozen voor de flamingantische Meetingpartij... Hij legde als allereerste parlementslid de eed in het Nederlands af. Daarna sprak hij enkel nog Frans. Het regime betaalde hem 100.000 toenmalige franken {zo'n half miljoen euro) aan smeergeld. Zo leerde zelfs De Laet van België houden. * Toch was corruptie als basis,van een staat een wankel fundament. Daarom had België een ideologie nodig waarmee goedgelovige zielen kon worden wijsgemaakt dat Belgisch patriottisme een deugd was, in plaats van een ondeugd. Die ideologie, het belgicisme,ontsproot in 1897 aan de pen van de Waalse antisemiet Edmond Picard. Tussen twee vuige anti-joodse schotschriften ("La revision des origines du christianisme" en "L'Aryano-Sémitisme") in, schreef hij "L'ame belge." De Belgen waren geen twee volkeren, aldus Picard, maar "één ras," en hoorden dus samen in één land. Henri Pirenne werkte de ideeën van Picard verder uit. Hij herschreef de hele geschiedenis in functie van het belgicisme en verzon de idee dat Vlaanderen "altijd tweetalig" was geweest, maar Wallonië niet. Bijgevolg diende Vlaanderen altijd tweetalig te blijven, maar hoefde Wallonië dat niet te worden. (een Waalse historicus schrijft het volgende vandaag:II. Une mal aimée de l'Histoire En Belgique, comme dans beaucoup de pays, la conception et l'enseignement de l'histoire ont été intimement liés à une certaine idée du patriotisme : on voulait montrer que la Belgique présentait un caractère d'unité foncière; la Belgique était une nécessité de l'histoire et il fallait bannir tout ce qui mettait l'accent sur les différences. Cette tendance se précisa surtout à l'extrême fin du XIXe siècle. Edmond Picard, en 1897, croit découvrir "l'âme belge" - "l'âme belge existe puisque je la sens"; selon le célèbre avocat, une évidence historique s'impose, "le caractère indestructible de la Belgique, cette nécessité mystérieuse que rien n'a pu détruire". Publiée à partir de 1899, l'Histoire de Belgique d'Henri Pirenne donne un contenu scientifique, ou du moins considéré comme tel, à l'affirmation péremptoire de Picard; l'historien verviétois, professeur à l'Université de Gand, croit pouvoir démontrer qu'il existe un "peuple belge" depuis le Moyen Age, bien avant les ducs de Bourgogne par ailleurs glorifiés pour leur action centralisatrice; l'unité nationale, et c'est un cas exceptionnel clame Pirenne, a donc précédé chez nous l'unité de gouvernement. Le “phénomène belge" si l'on en croit l'illustre historien est un savant mélange d'influence romane et d'influence germanique; la Flandre, province bilingue dès le Moyen Age, en est le meilleur exemple et c'est ce qui explique que l'Histoire de Belgique de Pirenne soit construite autour de la Flandre qui a vu se former une "civilisation originale". Histoire
et patriotisme (einde verklarende nota ingevoegd in origineel document) Prof.Lode Wils van het Davidsfonds onderschrijft de stellingen van H.Pirenne Ook oud-minister Marc Eyskens glorifieert la Belgique dat volgens hem misschien niet democratisch aan de macht kwan maar sind de 1900, dus door de twingste eeuw heen steeds door een democratisch gekozen regering ge ruggesteend werd. |
|
 LEOPOLD VAN SAKSEN-COBURG TOT KONING VERKOZEN 
te groen waren, dan over tot een nieuwe koningskeus en bood de kroon
aan den veertigjarigen weduwnaar van de kroonprinses van Engeland,
Leopold van Saksen-Coburg Deze aanvaardde op voorwaarde dat het Congres
het verdrag der XVIII art., dat in Belgisch opzicht een heele
verbetering beteekende op het protocol van 20 Januari, zou aannemen.
Bij zijn tócht van Oostende naar Brussel werd hij feestelijk
onthaald. Te Gent echter was het onthaal zeer koel Leopold's verkiezing
Was een triomf voor de
Engelsche diplomatie. Maar door de scheuring van het schoone Rijk der
Nederlanden was dit ook voor de fransche politiek; wel moest deze tegen
haar wil, de onafhankelijkheid van Bergië erkennen, maar
Talleyrand en vele Franschen gaven nog hun hoop op een latere inlijving
niet ver1oren. Reeds in April had Talleyrand bij protocol de slechting
der vestingen bekomen, die door de Sainte-Alliance in 1815 op de Zuiderlijke grenzen van België waren opgericht. DE TIENDAAGSCHE VELDTOCHT. België zou echter zijn nederlaag duur betalen. Reeds op 11 Augustus had de fransche gezant Talleyrand zich op de conferentie te Londen smalend uitgelaten over de Belgen: «Leopold was een armzalig wezen en de Belgen een hoop vagebonden, de Onafhankelijkheid onwaardig.Een zelfstandig België was onmogelijk en de eenige oplossing was het te verdeelen.» Palmerston zond echter een ultimatum aan Frankrijk met verzoek om dadelijk zijn troepen uit België terug te trekken. en Louis-Philippe kon niets anders dan gehoorzamen. Op verzoek van Léopold bleven hier evenwel enkele duizenden Fransche soldate
n
om mede te werken aan de herinrichting van het Belgisch leger,
dat sedertdien een model van verfransching werd en is gebleven.
Op de conferentie te Londen werd het verdrag der XVIII artikelen thans gewijzigd door het verdrag der XXIV artikelen, waarbij aan België heel wat zwaardere voorwaarden werden opgedrongen * Een Frans leger van 90000 Wie was de
werkelijke baas?
 (wat een
officieel taal Belgicisme is of het Vlaams van Francofonen)
1518, "Onse ghemeene Nederlandse Tale”.  lees verder in Portici |
| naar volgende
pagina |
