België is Vanuit...Parijs gezien.. historisch Frans gebied.

(Napoleon bezoekt de haven van Antwerpen)

Wij Vlamingen onderschatten onze tegenstrevers. Wij dachten dat met de taalwetten en het Egmontpakt en de Sint Elooi akkoorden er taal en cultuurvrede zou zijn,maar Franstaligen rusten niet. Om dit te begrijpen geven wij hier enkele onweerlegbare historisch gegroeide feiten weer. 
De zuidelijke Nederlanden, La Belgiqe, (van Belgica Nederland) zoals de Fransen het noemden, waren een internationaal erkend deel van Frankrijk geworden. Dit feit wordt verdoezeld in de 'Belgische' geschiedenis voor zo ver deze nog aangeleerd wordt. Maar is belangrijk om het streven van de Franstaligen te begrijpen. 
Kan Belgique niet heraangehecht worden aan Frankrijk dan moet er hier een klein Frans vaderland geschapen worden waar de Franstalige zich thuis voelen. 
Allen werken zij daarom er aan mede om het Nederlands zo veel mogelijk uit hun omgeving te weren en te doen verdwijnen. 
*
Vandaag beweren zij zelfs dat zij door de Vlamingen onderdrukt worden  ondanks het feit dat men overal in Vlaanderen in het Frans geholpen wordt.
Kijken wij even in het verleden. 

   Napoleon had in 1797 de Oostenrijkers bloedig verslagen en maakte misbruik van zijn militaire macht om La Belgique (zoals de Fransen de Zuidelijke Nederlanden onder Oostenrijks bestuur noemden) dat door de Fransen bezet was als deel van Frankrijk internationaal te doen erkennen. Op de eerste wapenstilstand te Loeben dwong hij de Keizer van Oostenrijk dit te aanvaarden maar gaf hem later compensaties om de afstand van la Belgique te bevestigen. 19 avril 1797 Bonaparte, les accords de Loeben. L'empereur d'Autriche abandonne La Belgique a la France!- Later met de vrede van Campoformo op 17 okt. 1797 stond Oostenrijk officieel Belgique en de Illyrische provincie  af aan Frankrijk in ruil voor het bezit van Venetië, wat een brutaal einde maakte aan de historische vrijheid van deze Venitiaanse republiek. Dit alles werd nog eens uitvoerig bepaald op het Congres van Rastatt in december 1797! 

  Later op terugtocht naar Frankrijk trachtte Napoléon een vrede te sluiten met het congres van de coalitie en zijn Aide de Camp Comte de Ségur schrijft in zijn mémoires "La Campagne de France" o.a.: "Bien plus, notre fuite, au travers de Lunéville, avait rencontré et entraîné le duc de Vicence avec eIle; rien n'était plus significatif. Ce ministre des affaires étrangères, comme celui de Louis XIV, y était venu pour demander la paix aux Alliés, jusque dans leur quartier général. On le sait, ce ne fût qu'après quatorze jours d'attente qu'il reçut ses passeports, et non pour Mannheim, mais pour Chatillon, et seulement quand le ministre des affaires étrangères anglais, Castlereagh, venu lui-même, eut décidé les Alliés a nous imposer la perte de la Belgique, c'est a dire la chute de l’ Empire."Verder, terwijl de onderhandelingen voortgezet werden viel Châtillon opnieuw in de handen van Napoleon. "Châtillon, séjour de ce Congres", schrijft Cormte de Ségur, " ou dominait l'Angleterre! C'était la qu'on prétendait arracher a Napoléon Anvers, La Belgique..."

   Alhoewel de militaire positie van Napoleon, wat hij wel besefte, uiterst wankel was, weigerde hij deze verminking van Frankrijk te aanvaarden. Uiteindelijk moest hij abdiceren omdat hij de "frontières légitimes de la France" wou bewaren. "Que jamais il n'abandonnerait volontairement a l'ennemi des Français qui s'étaient dévoués a sa cause!". De erfelijke vorsten van de Oostenrijkse Nederlanden hadden hem immers La Belgique (het deel dat overbleef na de herhaalde annexaties van het gebied door de Koningen van Frankrijk), wettelijk aan het Franse Rijk van Napoléon afgestaan. Na de nederlaag van Napoléon de verbanning van Napoleon naar het eiland Elba en zijn ontsnapping en terugkeer, stelde Napoléon een nieuwe vrede in het vooruitzicht maar deze werd afgewezen omdat Napoleon België blijvend als een deel van Frankrijk beschouwde en de geallieerden dit gebied niet aan Frankrijk wilden teruggeven. Om België te behouden streed Napoléon, wat de aanleiding was voor zijn val te Waterloo. Want wat te Waterloo gebeurde was een veldslag om het heroveren van Belgique. Niets minder en niets meer... Engeland en Pruisen wilden Frankrijk beletten dit gebied ooit nog onder controle te krijgen. 

   De betekenis van dit gebeuren is geschiedkundig zeer belangrijk. Voortaan zouden de Fransen België beschouwen als een verloren Frans gebied! Vanuit Frans politiek standpunt bezien is de verfransing van België niets anders dan het terugwinnen van Frans territorium.

   De Oostenrijkse Nederlanden waren in Europa een unicum van 200 jaar Contrareformatief Katholicisme geweest dat van het gewone volk een meerderheid van analfabeten gemaakt had. Slechts 3% van de bevolking bezocht de schaarse scholen Godsdienst en Frans.Erger, volgens brieven waarin reizigers in die tijd beschreven wat zij hier gezien hadden, was het een soort toeristische attractie geworden. Vooral Engelsen bezochten dit landje om de Katholieke erediensten, gebruiken en processies te bekijken. Voor protestanten was het een bezoek aan het rijk van occulte tovenarij en bijgeloof. Vooral de overdadige stijlloze kerkintérieurs met houten panelen beschilderd als marmer en de vergulden versieringen die meer aan een salon dan een Christelijke bidplaats deden denken, wekte hun lachlust op. Twintig jaar Franse bezetting, die in het begin schoon schip maakten met de eeuwenoude achterlijke tradities, kon dan ook gemakkelijk de elite totaal verfransen en onder voogdij van Franse intellectuelen stellen. Na 1814 was voor deze Franstalige intellectuelen de door Willem I opgelegde taalpolitiek, die het Nederlands als nationale taal bevestigde, een teken van misprijzen van de Franse taal. In 1900 schreef een Belgisch Generaal als argument voor de scheiding: 'de Hollanders verachtte onze taal‘. lIs méprisent notre langue. Hij bedoelde het Frans natuurlijk. Maar zijn boekje werd gewoon vertaald in het Vlaams voor gebruik in de Belgische Vaderlandse geschiedenisles voor Vlaamse kinderen en dat nog na de eerste wereldoorlog te Aalst b.v. Die Vlaamse kinderen leerden dan dat de Hollanders hun Vlaamse taal verachtten .Het geeft een voorbeeld van het intellectueel peil van de Belgische onderwijzer in 'Vlaamse' Katholieke, er waren geen andere, scholen van die tijd. Men hield inderdaad geen rekening met de meerderheid van de bevolking. Het waren immers slechts arbeiders en boeren! Voor de katholieke kerk waren België en het koningshuis heilig. 

   1830 was een revolutiejaar. De Grieken hadden in een opstand tegen de Turken hun nieuwe onafhankelijkheid verkregen. Pruisen en Rusland moesten een opstand in Polen dempen. Te Parijs waren er rellen van sociale aard. Ook te Brussel begon het volk te morren. Maar een gewapend conflict om België was voor de geallieerden onmogelijk op dit tijdstip, zo... Engeland zorgde voor de diplomatie. Hun afgezant kwam naar Leuven. Er werd een compromis uitgewerkt voor de Brusselse troebelen in zuidelijk België. Geen aansluiting bij Frankrijk, dan maar een nieuwe staat. Bij de oprichting van België werd er dan ook absoluut geen rekening gehouden met het feit dat de meerderheid van het volk Nederlandstalig was Alle Nederlandse cultuur was monddood gemaakt. Alleen een echte democratie had dit kunnen voorkomen maar, ondanks dat het Nieuwe België een grondwet in het Frans gesteld aannam dat voor alle Europese potentaten een gruwel scheen van Frans republicanisme, was de macht in de nieuwe staat volledig in handen van radicale Franstalige elite die een ondemocratische verfransing politiek inzette dat het cultuurloos gemaakte onmondige volk overspoelde. De definitieve grens tussen het Franse Keizerrijk en Holland vastgelegd in 1802. In 1802 had Napoleon, na zijn terugkeer uit Egypte in 1801, de vrede van Amiens gesloten tussen Engeland, Frankrijk en de Bataafse Republiek (die door de Fransen overheerst werd). De grens tussen Frankrijk en Holland werd vast gesteld als een grens die voor Frankrijk de scheldermonding omvatte en een gebied dat zich over Breda langs Maastricht tot aan Venlo uitsterkte. Het is precies deze Frans-Hollandse grens die de ‘Belgische’ rebellen eiste de grens van België met Holland zou worden. Daaruit blijkt dat het de bedoeling was het oude Franse gebied te herstellen. Engeland verijdelde die plannen. 

  Dat La Belgique deel van het Franse vaderland uitmaakte was zo diep in het geheugen van het Franse volk geprent, dat toen in 1848 een nieuwe revolutie ontstond, de revolutionairen, juist zoals de sansculotten gedaan hadden, een inval in het België van Leopold Ondernamen. Eerst beproefden ze te Quiévrain dan te Risquons- Tout (Moeskroen) waar ze op 29 maart 1848 teruggedrongen werden. Onder hen waren heel wat lieden die vanuit België naar Frankrijk uitgeweken waren en nu terug kwamen om een volksopstand uit te lokken maar zij waren te zwak om te slagen 

  Als commentaar op die gebeurtenissen schreef de Belgische ambassadeur te Londen, Sylvain van de Weyer,
  (lid van het vroeger Voorlopig Bewind), 'Tous ces hommes (en hij bedoelde hiermede Talleyrand, Sébastiani, Molé, Lamartine) -nous les avons vue a I'œuvre -n'ont eu et n'auront jamais qu'une pensée, c'est de reconquérir la Belgique en tout ou en partie, et de faire naître les occasions d'attendre ce but'. (Alle deze mannen hebben, ik heb ze aan het werk gezien, hebben slechts één doel, België geheel of gedeeltelijk te heroveren. En de mogelijkheden daartoe te organiseren.) 

Inderdaad zou L'Empereur  Napoleon III met het sterke Franse leger Belgie weer hebben kunnen toevoegen aan het Franse Rijk. Maar op dat ogenblik regeerde er een Vorst van Saksen Coburg. Het huis van Saksen Coburg regeerde in Engeland, Belgie, Portugal en Bulgarije en had bloedverwantschap met de Koning van Pruisen en de Russische Tsarina. Het is juist daarom, het belang van het Huis Coburg,  dat Belgie onafhankelijk van Frankrijk moest blijven en Leopold I die de militaire hulp van 90.000 Franse soldaten van zijn schoonvader,de Franse Koning Louis-Philippe, ingeroepen had moest nu zijn Kroon  verdedigen tegen de Fransen. Een groot deel van de Fransprekende Belgen waren voor de aanhechting bij Frankrijk. Maar ondanks het feit dat Frankrijk nu als een gevaar voor Belgie_Saksen_Coburg gezien werd ging de verfransing van Vlaanderen en het zuiver Vlaamse Brussel  ongehinderd verder.  En vandaag is dat nog zo.

Uit de krant:: “een ongewenste Leo Belgicus te Waterloo.”  (Le Lion Belgique.) Op 5 november 1826 rapporteerde het ‘Journal de Bruxelles’ dat er te Waterloo een reusachtige Leeuw op het slagveld te Waterloo was opgericht.  * (Deze Leeuw zou uit het brons van buit gemaakte Franse kanonnen gegoten worden om de overwinning op de troepen van Napoleon te herdenken en was dreigend naar FRANKRIJK gericht!) * De toevloed van familieleden van oud soldaten en gesneuvelden, vooral Engelsen, was enorm en de boeren van de omliggende hoeven deden onverwacht gouden zaken. * In 1831, toen de conferentie van ongunstig oordeelde over de beslissingen van het voorlopig bewind in het kersverse België, dreigden fransgezinde heethoofden ermee het monument van Waterloo neer te halen.  De extreem fransgezinde Alexandre Gendebien, de hoofdrolspeler in de Belgische politieke komedie, riep dat de Leeuw van Waterloo afschuwelijk was. “het nageslacht (sic) kan er alleen maar bij winnen wanneer het verdwijnt”. * Fransgezinden trachtten de Hollandse Leeuw van zijn voetstuk te halen maar gingen op de vuist met twee- driehonderd boeren die ‘hun’ broodwinning kwamen verdedigen.  * Toen het Belgisch leger in 1832 hulp kreeg van het Franse leger bij het verjagen van de Hollanders,zag Gendebien de kans schoon om een wetsontwerp in te dienen waarvan artikel 2 bepaalde:  ‘De Leeuw van Waterloo zal gebruikt worden om er bommen en granaten van te maken ter vrijwaring van onze beide volkeren (wij en de Fransen). * Het wetsontwerp werd niet goedgekeurd maar er bleven mensen vragen om de Leeuw neer te halen, dat symbool van de Hollandse onderdrukking! (sic) * In Vlaamse kringen waar de vrees voor het Franse expansionisme zeer groot was ging men in de Leeuw een symbool van verzet tegen Frankrijk gaan zien.  Bij de vijftigste en de vijfenzeventigste verjaardag van de slag om Waterloo, zong men aan de voet van het monument ‘Die Wacht am Rhein’ - ‘Wien Neerlandsch bloed’ - ‘God save the King’ en...’De Vlaemsche Leeuw’.  Maar geen ‘Marseillaise’!  * De Leeuw had intussen ook tot de Waalse verbeelding gesproken, uiteraard in tegenovergestelde richting.  Daar was immers de Napoleonistische mythe gegroeid en de afkeer voor het ‘Hollands’ monument dat maar moest weggehaald of ten minstens omgedraaid, niet meer zo uitdagend starend naar Parijs, veranderd in een symbool. * Er werd in 1928 voor het eerst een Francofone bedevaart naar Waterloo georganiseerd, die ook na w.0.1, met steeds minder succes, plaats had.  * Zo dichtte in 1840 nog Prudens van Duysse: die, zoals alle Vlaamse intelectuelen,  tegen de scheiding van 1830 was geweest zijn  ‘Waterloosche Leeuw ‘:  Daar staat hij nog, spijt Franse, - spijt die verfranste slaven - voor deze zon verzinkend in hun macht - daar staat hij nog, - ter wraak der heilge graven - van ‘t heldenvolk, - groot als ons voorgeslacht - op ‘t hoog gebergt.. , en verder, : rijs, dierenvorst, - met ogen naar het Zuiden - dat gij verplette in d’onvergeetbren strijd, - wie vaderland wil maken tot een weeuw, - gevoele uw klauw; - en stijg dan weer ten kimme, o Waterloosche Leeuw!  (Le Lion Belgique.)(De Hollandse Leeuw) "Vlaamse Toeristen Bond" "V.T.B"

lees verder in Portici
het spannend verhaal