ALEX  NEDERLAND BELGIË VLAANDEREN 
9 - Portici           

ALEX.VRIJZIJN.Be
 
OMNI BELGICA LIBERTAS AURO PRETlOSlOR
(DE NEDERLANDSE VRIJHEID IS KOSTBAARDER DAN ALLE GOUD).
1648
JULI 1830 PARIJS
Ok.1830
1848 PARIJS
voor volgende pagina's
Inleiding - Frankrijk - Leopold - België - België 2 - Vlaanderen - 1830 - Besluit - Portici - 

  
1830 !
Te Parijs in de maand juli breekt er een opstand uit tegen de Franse Koning Charlex X en die wordt vervangen   door de nieuwe Koning Louis Philippe wiens vader voor de executie van Louis de 16de gestemd had en dus de principes van de Franse Revolutie verdedigd had.
Deze beweging van een terugkeer tot de revolutie tegen het monarchisme had grote weerklank ook te Brussel in september waar de Fransgezinden weer hoopten op een rattachement bij Frankrijk.
 

Verteld door Paul Belgicus ;"Secessie"


OPERETTE TE BRUSSEL

Op de avond van 25 augustus 1830 begon de Belgische opstand met een relletje vanwege Franse provocateurs na de opvoering van Aubert's "Stomme van Portici". Daarbij werd een boekhandel  leeggeroofd, brand gesticht in het huis van de minister van Justitie en vandalisme gepleegd in een paar fabrieken. Dat was het. Al bij al een klein opstootje. Heeft iemand zich ooit afgevraagd hoe uit zo'n opstootje van niemendal een nieuwe staat kon ontstaan?
De burgerwacht herstelde de rust en wachtte de komst af van het leger onder leiding van Prins Willem, de kroonprins, die ook de minister van Landsverdediging was. Het was pas omdat die Prins weigerde de stad binnen te trekken met het leger en zijn troepen in Vilvoorde achterliet om alléén naar Brussel te komen in het gezelschap van uitgerekend de Franse provocateurs die de relletjes van 25 augustus hadden aangericht, dat de stad Brussel in een vacuüm terecht kwam .
*

Dit is weinig geweten, maar wij, Vlamingen, werden verraden, verkocht zelfs, door de
 Prins van Oranje. 
Willem junior voelde zich immers te groot voor het platte Nederland dat hij misprees. Hij had er trouwens nooit gewoond. Hij was als kind en als jongeman niet in Holland opgevoed, maar was tijdens de Napoleontische bezetting aan buitenlandse hoven opgegroeid waar Frans de voertaal was. 
Hij voelde zich verwant met de Franse cultuur. 
Hij was een heimelijke bewonderaar geweest van Napoleon. Hij had wel tegen Napoleon gevochten als generaal in het leger van de hertog van Wellington, maar Wellington zelf getuigde dat de prins "niet al te snugger was" en dat "als men hem een opdracht gaf, hij er altijd een zootje van maakte". Bovendien, nog steeds volgens Wellington, was hij "extreem ijdel en had een hoge dunk van zichzelf". 
Kortom een echte Hollander, die dus liever Frans sprak dan Nederlands en graag "weg met ons" riep.
*
Het was altijd zijn droom geweest om koning van Frankrijk te worden. 
Toen zijn vader in 1815 koning van de Verenigde Nederlanden werd, was de kroonprins in Brussel gaan wonen omdat hij er zich in Franse kringen kon bewegen.
*
De stad was immers het ballingsoord geworden van zowel Franse Jacobijnen als Bonapartisten, die na de restauratie van de Bourbon-monarchie in Parijs, in 1815 hun land waren ontvlucht. Die ballingen werden Willems vrienden. Ze vleiden hem en begonnen plannen te smeden tegen Willems vader, koning Willem.
*
De ballingen beloofden de Nederlandse kroonprins dat zij hem na het verdrijven van de Bourbons, de Franse troon zouden aanbieden, als hij het zuiden van zijn vaders koninkrijk, de huidige Belgische provincies plus Noord-Brabant, met zich mee naar Frankrijk zou brengen.
*
Een eerste samenzwering van de Prins van Oranje om België aan Frankrijk uit te leveren, deed zich voor in de winter van 1816-1817. Samen met de Brusselse Franse bannelingen zette de jonge Willem een plan op om de Bourbon monarchie in Parijs af te zetten. Het plan kwam ter ore van de Russische tsaar, die Koning Willem I inlichtte, waarop deze laatste zijn zoon adviseerde om dringend andere vrienden te kiezen. De prins nam dit op als een persoonlijk affront. Hij weigerde geruime tijd met zijn vader te spreken en bleef, hoewel hij regeringslid was -hij was, zoals reeds gezegd minister van Landsverdediging -het hele jaar door in Brussel, terwijl de regering nochtans elke zes maanden van standplaats wisselde tussen de twee hoofdsteden, Brussel in het Zuiden en Den Haag in het noorden .
*
Hij veranderde evenmin van vrienden zoals bleek op 19 augustus 1820 toen de Franse Bourbon-regering een complot ontdekte van hoge officieren die een militaire staatsgreep wilden plegen om de Prins van Oranje op de Franse troon te krijgen.
Koning Willem was razend. Hij waarschuwde zijn zoon eens te meer tegen diens vrienden, de Franse ballingen in Brussel. 
"Zonder u betekenen ze niets, maar als u met hen optrekt, dan zullen ze u gebruiken als een stuk speelgoed" 
zo zei de koning in een onderhoud met zijn zoon op 20 februari. Het waren profetische woorden. Vader had gelijk, maar de zoon bleef mokken. Hij hield zich echter wel tien jaar op de vlakte, zodat de  vergevingsgezinde vader ten onrechte dacht dat zijn zoon, die hem en zijn vaderland al twee keer had verraden, zijn lesje geleerd had.
*
Aldus beging koning Willem eind augustus 1830 de grote dwaasheid om na de door de Franse vrienden van de Prins van Oranje uitgelokte relletjes, uitgerekend die Prins van Oranje naar Brussel te sturen om het Nederlandse gezag te herstellen.
*

De Prins had het leger de stad moeten binnenbrengen, de buitenlandse oproerkraaiers arresteren en over de grens zetten. Wat deed hij echter?
Hij pleegde een derde keer verraad. Prins Willem liet het leger achter in Vilvoorde, knoopte onmiddellijk gesprekken aan met de Franse ballingen, ontving op 2 september op zijn paleis in Brussel de Fransgezinde revolutionair Alexandre Gendebien die hem de kroon van België kwam aanbieden als een eerste stap op weg naar de kroon van Frankrijk, en hij hielp ettelijke Franse ballingen aan een post van officier bij de Brusselse burgerwacht.
*
In Londen wist men onmiddellijk hoe Iaat het was. Aangezien de Prins van Oranje in België het Nederlands gezag moet herstellen, heeft Nederland België kwijtgespeeld, zo concludeerde de hertog van Wellington, de Britse eerste minister, reeds op 8 september in een boodschap aan Lord Aberdeen, zijn minister van Buitenlandse Zaken. "De Prins", legde Wellington uit, "is een ijdele zwakkeling met een zodanige dorst voor populaire vulgariteit, dat ik er schrik van krijg. Als hij de macht in Brussel in handen van de burgerwacht Iaat, dan is de monarchie verloren I'.
*
En inderdaad, dat was zo. Terwijl de Vlaamse steden Antwerpen, Mechelen, Gent, Dendermonde en Sint-Niklaas zich op 8, 9 en 10 september uitspraken  tegen scheiding tussen Noord en Zuid, met inbegrip van een louter administratieve, vielen Brussel en Wallonië door de weigering van de Prins van Oranje om het wettelijk gezag te herstellen in een machtsvacuüm. dat opgevuld  werd door revolutionairen die toestroomden vanuit Parijs  naar België.



  GUILLAUME,PRINCE D'ORANGE aux COMPATRIOTES
16october 1830
     

 
Cartwright, de Britse consul in Brussel, zond bijna dagelijks rapporten naar Londen over de toestand in de stad. "De gewelddadige partij betaalt het uitschot en kan het op elk gewenst ogenblik in beweging zetten ", zo waarschuwde hij op 10 september. Op 16 september ontvluchtten de Brusselse burgemeester, de meeste gemeenteraadsleden en de gouverneur van Zuid-Brabant de stad en trokken naar Antwerpen waar zij het leger vroegen om het wettelijk gezag van koning Willem te herstellen. Zelfs het nominale hoofd van de burgerwacht, baron d'Hoogvorst vroeg hierom. Binnen de burgerwacht was er immers een machtsstrijd aan de gang. "Een zeer gewelddadige strijd is momenteel gaande tussen twee groepen binnen de burgerwacht", schreef Cartwright op 14 september. Een week later was het pleit beslecht. "Hoogvorst staat alleen. Niemand helpt hem nog en hij heeft geen greintje macht meer", zo meldde de Britse consul.
*
De koning stuurde op 21 september het leger naar Brussel. Deze keer stond het onder het bevel van prins Frederik, zijn jongste zoon. 


De dappere revolutionaire leiders sloegen allemaal op de vlucht. Ze lieten hun voetvolk in de steek en liepen naar Frankrijk. Alleen Charles Rogier, een Luikenaar, maar eveneens een geboren Fransman, bleef in de buurt. Hij verschool zich in het Zoniënwoud. -
"Alles is verloren:
" zei Louis de Potter, één van de weinige revolutionairen van autochtone Belgische afkomst,
 toen hij de Franse grens overstak.
*
Prins Frederik trok Brussel binnen op 23 september. Helaas, Frederik was een jonge en onervaren bevelhebber. In plaats van op te rukken naar de beneden-stad en het Luikse en Henegouwse schorremorrie te verdrijven dat de voorbije drie weken de stad was binnengestroomd, besloot hij, omdat het avond was en omdat er in de straten barricades waren opgeworpen, om het leger zijn tenten op te laten opslaan In de warande, het stadspark tussen het koninklijk paleis en het parlementsgebouw. Achteraf zou blijken welk een stommiteit hij daarmee  beging.
*
Die avond hadden de opstandelingen immers hun barricaden verlaten om zich te gaan bezuipen in de kroegen. De prins had de boel gewoon kunnen opruimen. Hij ging echter slapen.
Gendebien arrive !Bij het krieken van de volgende morgen arriveerde Gendebien in de stad met een groep Franse revolutionairen uit Parijs. Deze mannen hadden begin juli 
in Parijs revolutie gemaakt en koning Karel X van Bourbon verdreven. Zij kenden het klappen van de zweep en waren geduchte straatvechters. Ze namen de barricaden in en beschoten de Nederlanders in het park. Prins Frederik, die nog nooit in zijn leven gevochten had, liet terugschieten, maar was bevreesd om de stad in te trekken. Hij besloot om op versterkingen te wachten.
*
De volgende nacht herhaalde zich hetzelfde scenario: de barricaden waren grotendeels verlaten, maar de prins bewoog niet. Op 26 september besloot Frederik, nog steeds in het park, om de benedenstad te bombarderen. De schrik sloeg hem echter om het hart en 's avonds trok hij zich met het leger uit  de stad terug.
*
Toen de revolutionairen zich de volgende ochtend, 27 september, opmaakten om het park te bestormen, ontdekten ze dat het leeg was.
*
In Wallonië en Brussel grepen de revolutionairen nu de macht, maar Vlaanderen bleef rustig. Het leger bleef eveneens in Vlaanderen en er gebeurde niets.
De koning besloot de onbekwame bange Frederik van het bevel van het leger te ontlasten en een nieuwe kans te geven aan zijn oudste zoon, prins Willem, die aldus opnieuw opperbevelhebber werd.
*
Willem begaf zich naar Antwerpen. Daar ontving hij Edouard Ducpétiaux, een van de leidende Brusselse revolutionairen. Hij gooide het met hem op een akkoord.. De prins zou de Nederlandse troepen in België het bevel geven om zich op te delen in noordelijke en zuidelijke regimenten. De noordelijke moesten zich terugtrekken ten noorden van de Rijn, de zuidelijke zouden zich moeten omvormen tot een Belgisch leger.  Dat leger zou hij onder het gezag van het Voorlopige Bewind van Brusselse revolutionairen plaatsen, indien dit Bewind beloofde om hem tot koning van België te verkiezen. Ducpétiaux liet Willem in de waan dat dit zou gebeuren.
*

Op 16 oktober riep de Prins van Oranje vanuit Antwerpen de onafhankelijkheid van België uit.


*
Dit België omvatte alle provincies ten zuiden van de Rijn, de rivier die door Frankrijk als zijn natuurlijke noordgrens werd beschouwd.
*
Prins Willem wilde immers dit hele gebied aan Frankrijk uitleveren als hem de Franse kroon aangeboden zou worden. Koning Willem was verbijsterd na dit vierde verraad van zijn zoon. "Ik ben even verrast als aangedaan ", schreef hij geschokt aan de Prins van Oranje.
*
De meeste Nederlandse militaire regimenten volgden het bevel van de leger opperbevelhebber echter op. De noordelijke soldaten trokken zich terug boven de Rijn, en de zuidelijke verkeerden in verwarring. Een voorbeeld van de verwarring is de houding van generaal Daine. Die bood als zuiderling zijn diensten aan het Voorlopige Bewind aan, maar liep enkele maanden daarna terug over naar het Noorden.
Door het terugtrekken van de noordelijke troepen uit Vlaanderen en het feit dat verscheidene zuidelijke soldaten de wapens neerlegden en besloten om naar huis te gaan, kwam midden oktober, anderhalve maand na de Brusselse oproer, ook in de huidige Vlaamse provincies een machtsvacuüm tot stand.
*
Dit vacuüm werd onmiddellijk opgevuld door revolutionaire bendes uit Wallonië en Frankrijk.
*
Gelukkig voor koning Willem waren er een aantal generaals die weigerden om de bevelen van de prinsopperbevelhebber uit te voeren. Toen generaal Dibbers ,de commandant in Maastricht, van de kroonprins het bevel kreeg om de stad over te dragen aan het Belgische revolutionaire bestuur, weigerde hij met de woorden: "Ik ken geen prins. Ik ken alleen de koning". Aldus bleef Maastricht in Nederlandse handen. Generaal Wilmars in Luxemburg weigerde eveneens om de prinselijke bevelen op te volgen. Zo bleef ook Luxemburg in handen van de koning. Generaal Van Geen, een Gentenaar, die bevelhebber was in Namen, trok zijn troepen uit Namen terug en marcheerde ermee naar Antwerpen. Toen hij vaststelde dat de prins nog steeds in de stad was, ging hij naar Breda, dat hij tegen de Belgische revolutionairen begon te verdedigen.
Daarna trok hij naar Tilburg en Eindhoven, twee plaatsen die reeds in handen van het Voorlopig Bewind gevallen waren en verjoeg er de revolutionairen.
*
Aldus bleef Noord-Brabant, dankzij deze moedige Gentenaar in handen van de Nederlanders. Van Geen bleef zijn koning trouwen stierf in 1846 als een Vlaamse banneling in Den Haag.
In Gent volgde het leger wel de bevelen van de prins op. Het trok zich terug ondanks de smeekbeden van het stadsbestuur om niet weg te gaan. Alle Nederlandse legereenheden ten westen van de Schelde deden hetzelfde, met uitzondering van een zekere kolonel Ledel die zich verschanst te in Sluis en .aldus het westen van Zeeuws-Vlaanderen kon behouden voor koning Willem.
*
Vandaar trok Ledel langs de Schelde naar Terneuzen en Hulst en verdreef de Belgen. Ook het fort Liefkenshoek op de Oost-Vlaamse Schelde-oever ten noorden van Antwerpen bleef in handen van het koninklijke leger.
*
Het vacuüm dat het Nederlandse leger naliet werd onmiddellijk opgevuld door revolutionaire benden uit Henegouwen en Luik en, wat beide Vlaanders betreft, ook uit Noord-Frankrijk. Dit waren bandietenbendes die zich georganiseerd hadden in zg. Belgische legerregimenten met namen zoals de 'Têtes Mort", de "doodshoofden"
LES TÊTES MORT
*
In Gent, leper, Menen en Nieuwpoort sloegen ze aan het plunderen. In Brugge sloegen ze een anti-Belgische opstand neer, maar toen ze in Oostburg bij Sluis op manschappen van kolonel Ledel botsten, volgde een veldslag waarbij 30 van de zogenaamde doodskoppen de dood vonden. De rest droop af.
*
De revolutionairen waren niet mals voor Belgische militairen die de koning trouw bleven, wanneer ze die te pakken kregen. In Mechelen slaagden ze erin om kolonel Gaillard gevangen te nemen. Hij was afkomstig van Luik, maar diende de koning. Gaillard werd naar Leuven gestuurd, een stad die in handen van Luikse revolutionairen was gevallen. Daar werd hij door een menigte gelyncht en op 28 oktober opgehangen aan de zogenaamde vrijheidsboom op de Oude Markt.
In Antwerpen zat generaal Chassé met het probleem dat de prins in de stad verbleef. Chassé die de koning wilde trouw blijven, sloot daarom een akkoord met het Voorlopig Bewind. Het leger zou zich terugtrekken in de zuidercitadel, als de revolutionairen een wapenstilstand respecteerden. Toen deze laatsten dat niet deden, bombardeerde Chassé de stad.
*
Doordat Chassé Antwerpen gebombardeerd had, waarna een brand een deel van de binnenstad platlegde, kwam de Prins van Oranje echter in nauwe schoentjes te zitten. Hij had platte broodjes willen bakken met de revolutionairen.  Ze gaven de prins de schuld van Chassé's optreden en verklaarden met veel bombast dat het Huis van Oranje voortaan "door een muur van vuur en bloed" van België gescheiden was. Het Voorlopig Bewind stemde een decreet dat leden van het Huis van Oranje voor eeuwig vervallen verklaarde van elke machtsuitoefening in België. De prins vluchtte daarop uit Antwerpen weg en trok naar Londen,  waar hij enkele maanden in ballingschap verbleef alvorens, je raadt het nooit, zijn vader zich met hem verzoende en hem toestond om naar Nederland terug te keren.
*
De volledig uit de hand gelopen situatie in de Zuidelijke Nederlanden baarde de Britse regering intussen grote zorgen. Er is geen land dat geopolitiek voor Engeland zo belangrijk was, en is, als Vlaanderen. Leopold I heeft ooit gezegd dat vanuit strategisch opzicht België -en daarmee bedoelde hij Vlaanderen, want Wallonië is in dit verband irrelevant -voor de Engelsen belangrijker is dan het bezit van sommige delen van de Britse Eilanden zelf. Alles draait daarbij om Antwerpen, de stad die Napoleon heel terecht 'het pistool gericht op het hart van Engeland" had genoemd.
*
De controle over Antwerpen is voor de Engelsen van levensbelang. Antwerpen moest daarom in 1830 in bevriende handen blijven.
*

De Britten vreesden dat de Belgische revolutionairen België zouden overleveren aan de Fransen.
Dat waren de Belgen trouwens ook van plan.
*
De Britten wilden de Nederlanden kost wat kost samenhouden, maar toen de prins van Oranje de zaak totaal verknoeid had, konden ze enkel nog proberen om de opslokking van België door Frankrijk te beletten. Laat ons België verdelen, zo stelde de sluwe Franse diplomaat Talleyrand daarom eind december 1830 aan de Engelsen voor. Hij had een plan getekend, waarbij de Belgische provincies opgedeeld werden in vier stukken, namelijk een deel voor Pruisen, een deel voor Frankrijk, een deel voor Nederland plus een onafhankelijke Vrijstaat Antwerpen onder Brits gezag.
De hele linkeroever van de Schelde -dat zijn de huidige provincies West-Vlaanderen plus geheel Oost-Vlaanderen op het land van Aalst na, plus Zeeuws Vlaanderen, alsook de stad Antwerpen met zijn bastions op de rechter Schelde oever zouden een Brits protectoraat worden: een soort onafhankelijk Vlaanderen avant la lettre.
*
Pruisen zou de hele rechteroever van de Maas krijgen, dus de huidige provincies Nederlands Limburg en driekwart van de provincie Luik, de helft van Namen plus Luxemburg, plus daarenboven op de linker Maas oever ook nog de steden Maastricht en Luik.
*
De grens tussen Nederland en Frankrijk zou langs de Demer worden gelegd.
Dit wil zeggen dat het grootste deel van de huidige provincie Belgisch Limburg plus de provincie Antwerpen op de stad Antwerpen na, plus de oude Oranje- stad Diest in het uiterste noordoosten van de huidige provincie Vlaams-Brabant bij Nederland zouden blijven.
*
De rest van het land -de huidige provincie Henegouwen, de westelijke helft van Namen en Vlaams-en Waals Brabant plus Brussel en het land van Aalst zouden bij Frankrijk komen.
*
De Britten wezen dit voorstel van de hand. Dat is een spijtige zaak geweest, want het zou het hele huidige Vlaanderen, op Brabant en het land van Aalst na, in 1830 in Nederlandstalige handen gelaten hebben. De Britten wezen het voorstel echter af omdat ze, na de verzoening tussen koning Willem en zijn zoon, een nieuwe poging wilden ondernemen om de Nederlandse eenheid alsnog te redden. Eind maart 1831 zette Lord Ponsomby, de Britse gezant in België en de schoonbroer van de nieuwe Britse eerste minister Lord Grey, een aantal Belgische officieren waaronder generaal Jacob Vandersmissen, de militaire commandant van Antwerpen, ertoe aan een pro-Orangistische staats greep te plegen. Het Voorlopig Bewind te Brussel, aldus Ponsomby in een rapport van 19 februari aan Lord Granville, werd immers "verworpen door de grote meerderheid van de bevolking", die terug onder het gezag van Oranje wilde komen.
*
Het Voorlopig Bewind, dat België sinds oktober bestuurde, werd inderdaad gewaar dat de bevolking hen niet goed gezind was. Er moesten eind april nieuwe verkiezingen komen, en die zouden ongetwijfeld een pro-Orangistische meerderheid aan de macht brengen. 
Daarom pleegde het Voorlopig Bewind op 12 april 1831 zelf een staatsgreep en legde de macht bij de onverkozen II Association Nationale" van Gendebien. 
Die ontketende een golf van terreur tegen al wie ook maar van orangistische sympathieën verdacht werd. In de Vlaamse steden waren de Nederlandsgezinden vogelvrij. Vandersmissen werd ontslagen. Er volgde een vreselijke repressie, de eerste maar niet de laatste in de Belgische geschiedenis. 
*
De burgemeester van Antwerpen, Willem Andries de Caters, vluchtte naar Aken uit vrees voor zijn leven terwijl zijn huis geplunderd werd, de lokalen van Nederlandsgezinde dagbladen gingen in diverse steden in vlammen op, terwijl in Gent de Britse industrieel Dixon, een vriend van koning Willem, op straat in elkaar geslagen werd door een bende hooligans die de Brabançonne zongen.
*
De Belgische eerste minister, de liberale jurist Joseph Lebeau verklaarde dat -ik citeer- de plunderingen bij de orangisten, hoe betreurenswaardig ook, een verschrikkelijke noodzakelijkheid zijn om de vijanden van de openbare orde te beteugelen -einde citaat.

 




De geschiedenis van België begon zodoende in terreur en onwettigheid. 

Maar omdat de Belgische onafhankelijkheid niet ongedaan te maken scheen, veranderde Londen in april 1831 van tactiek. Het verklaarde zich akkoord met de afscheuring van België op voorwaarde dat de nieuwe staat een voor de Britten aanvaardbare koning kreeg. Dat werd prins Leopold van Saksen-Coburg, een aangetrouwd lid van de Britse koninklijke familie. 
Hij was de broer van prinses Victoria van Saksen-Coburg, de moeder van de jonge Victoria die in 1837 koningin van Groot-Brittannië zou worden. Deze Victoria trouwde met haar kozijn, Albert, de zoon van Leopolds oudste broer. Aldus kwamen twee takken van dezelfde Saksen-Coburg familie op de troon in Engeland zowel als in België. 
Zo kwam het dat de Britten, zeker tot aan Victoria's dood in 1901, de grootste verdedigers werden van de Belgische belangen.
Niet zozeer uit liefde voor de nieuwe staat België, maar wel omwille van het familiebelang van de Coburgs.
Diezelfde familie kwam in 1837 bovendien ook op de troon in Portugal terecht en had grote belangen in Oostenrijk.
Een aantal Britse politici  waren daar allerminst mee gediend. 
Zo sprak Lord Palmerston zeer afwijzend van de Oostenrijks-Portugese-Belgiclstlsche Coburg-kliek" die het in Londen voor het zeggen had en de Britse belangen stelselmatig ondergeschikt maakte aan die van de Coburg-familie. 
*
Madame Lieven, de vrouw van de Russische ambassadeur in Engeland, schreef zelfs dat "Groot-Brittannië zuchtte onder de Belgische tirannie".
*
In België zelf waren de Coburgs niet geliefd.


Er waren enkele pogingen om de Belgische onafhankelijkheid ongedaan te maken. De orangisten wonnen zelfs in Brussel de gemeenteraadsverkiezingen. In 1834 gingen in het land petities rond met sympathiebetuigingen voor het Huis van Oranje. De namen van de ondertekenaars werden in de kranten afgedrukt. Op 6 april 1834 besloot het Belgisch regime er een eind aan te stellen. Het Belgisch leger dat grotendeels uit Fransen bestond, begon, zogezegd uit spontane sympathie met koning Leopold, de huizen te plunderen van al wie van orangisme werd verdacht.

"Moet je nu wat weten, mama", zo schreef Leopolds vrouw, koningin Louise-Marie, aan haar moeder, "er is hier een muiterij aan de gang. Je zal me niet willen geloven, maar het is geen muiterij tegen de regering, maar voor de regering. 
*
" Verontwaardigde buitenlandse diplomaten, zoals Lord Adair, de ambassadeur van Engeland, en graaf Dietrichstein, de ambassadeur  van Oostenrijk, begaven zich naar Leopold om te protesteren ten voordele van de orangisten. De koning was zeer kortaf: "Ze krijgen waar ze om gevraagd hebben ", zei hij.
*
De orangisten waren door de terreur geïntimideerd, en de meesten trokken zich terug als kandidaten bij de gemeenteraadsverkiezingen. 
Alleen in Gent durfden ze nog opkomen. Ze wonnen, maar de koning weigerde de orangist Jozef van Crombrugghe te benoemen. In 1839 schreef een teleurgestelde Louis De Potter, die in 1830 een van de vooraanstaande leiders van de revolutie was geweest, dat er in de nieuwe staat minder vrijheid was dan vroeger onder koning Willem en dat naar zijn mening België en Nederland herenigd meesten worden. "Met of zonder het huis van Oranje-Nassau, dat doet er zelfs niet toe. " aldus De Potter.
*
In 1841 probeerden een aantal ontevreden orangisten om koning Leopold te kidnappen. Ze hoopten op die manier de Nederlanden te kunnen herenigen.
*
De leider van de samenzweerders was de afgezette voormalige militaire commandant van Antwerpen, generaal Jacob Vandersmissen. Het complot werd echter verraden. De generaals Vandersmissen en Vander Meere werden gearresteerd. Ook de Belgische minister van Landsverdediging, generaal Buzen, die de samenzweerders eigenhandig geholpen had bij het gieten van kogels ten huize Vandersmissen, werd opgepakt. Buzen pleegde zelfmoord in de cel terwijl hij op zijn proces wachtte, en Vandersmissen en Vander Meere kregen de doodstraf.
*

*
Ze waren echter populair en de regering durfde de straf niet uitvoeren. Vander Meere kreeg daarom gratie op voorwaarde dat hij naar Brazilië emigreerde -hetgeen hij ook deed. Jacob Vandersmissen ontsnapte op een nacht met verbazend gemak uit de gevangenis, vluchtte het land uit en ,stierf in 1856 in ballingschap in Duitsland.
*
Sommigen onder u kennen misschien de naam Vandersmissen in een ander verband. De commandant van de Belgische expeditietroepen die in 1863 in Mexico de lijfwacht vormde van de Mexicaanse keizerin Charlotte, die een dochter van Leopold I was, heette Alfred Vandersmissen. Die Alfred was een zoon van de samenzweerder Jacob Vandersmissen. Van Alfred wordt gezegd dat hij een affaire had met de keizerin en bij haar een zoon verwekte, die later onder de naam Maxime Weygand carrière maakte in het Franse leger en het tot generaal bracht. Het was Weygand die in 1940 de overgave van het Franse leger aan Hitler ondertekende. Als dit verhaal waar is, dan waren de twee groot- vaders van Weygand, enerzijds Leopold I en anderzijds Jacob Vandersmissen, de man die Leopold I had willen ontvoeren en van zijn kroon beroven.
*
Zoals gezegd konden Vander Meere en Vandersmissen bij de bevolking op ruime sympathie rekenen. Toch kwam het volk niet in opstand toen de samenzweerders werden opgepakt. 
De Vlamingen kwamen nooit in opstand tegen België. 
*
De reden is wellicht de nuchterheid van het Vlaamse volk. VIaanderen is een plat en dichtbevolkt land, zonder bergen en uitgestrekte bossen, en is dus niet geschikt voor een guerrillaoorlog.
Bovendien maakt een opstand hier geen enkele kans op slagen indien men niet op buitenlandse steun kan rekenen. In alle oorlogen en opstanden die Vlaanderen ooit in zijn geschiedenis tegen bezetters heeft gevoerd, heeft het steun gehad van de Engelsen. Engelse steun is voor de Vlamingen onontbeerlijk. Tegen de Coburgs was die steun er niet, omdat koningin Victoria haar nonkel Leopold steunde door dik en dun.
*
In juli 1844 rapporteerde de Pruisische diplomaat graaf Konigsmarck aan zijn regering vanuit Antwerpen dat, ik citeer: "koning Leopold in dit land even ongeliefd is als de koning van Nederland geliefd is". Op hetzelfde moment schreef koningin Victoria echter in haar dagboek: "Nonkel wordt zozeer bewonderd, bemind en zelfs verafgood door zijn onderdanen dat dit voor hem een grote steun moet zijn in al zijn vreselijke moeilijkheden.
Laat dit dus duidelijk zijn: tegen de Coburgs konden de VIamingen op de Britse steun niet rekenen, zolang de koningin van Engeland zelf een Coburg was; Maar zonder Britse steun maakten de Vlamingen geen enkele kans.
*


 
In 1830 onstond een staat die geen geschiedenis had,
geen taal  en geen wortels
 en geen volks eigen Vorstelijk huis.
De Franse Bezetting maakte als een pletrol een geheel samengevoegd gebied van verschillende staatjes, Steden,graafschapjes tot eigen Franse bodem.
Een stuk daarvan werd door de Fransen Belgique genoemd!
Een totaal nieuwe jonge staat  zonder verleden.

Dit Belgique had niets uit te staan  met de Oostenrijkse Nederlanden.
,want die waren verwoest, noch met De Nederlanden en hun cultuur en taal, noch met de Franken van Carolus Magnus en zeker niets  met de Romeinen en nog minder met de oude Belgicae van Ceasar. Zelfs een fanatieke Belgicistische historicus als Lode Wils van het Davidsfonds kan geen echt bewijs van een historische achtergrond voor Belgique aanbrengen.
Het congres van Wenen richtte een sterke staat op door Noord Nederlanden  het deel van  Frankrijk dat de Fransen Belgique noemden en Luxemburg bijeen te brengen. Die bufferstaat had de vrede in Europa kunnen bewaren.
*

In 1870 vernederden de Vlamingen de Coburg-monarchie opnieuw door hun antimilitaristische houding. Er dreigde een oorlog tussen Duitsland en Frankrijk. De Britten sloeg de schrik om het hart dat Napoleon III België zou binnenrukken. Koningin Victoria schreef een brief aan haar kozijn, Leopold II om hem ertoe aan te zetten het Belgisch leger te mobiliseren. Op 17 juli beloofde Leopold aan Victoria dat hij binnen de week 60.000 man zou stationeren langs de Belgische zuidgrens en 30.000 man in Antwerpen. De gemeenten werden aangeschreven om alle mannen op te roepen die in de loop van de jaren 1860 militaire dienst hadden vervuld. Vele gemeenten lieten echter weten dat ze van de meeste van deze mannen geen benul hadden waar die uithingen en dat ze de middelen niet hadden op ze op te sporen. De miliciens ware immers doorgaans lotelingen geweest. Alleen de armsten konden zich van loting niet vrijkopen en de rijken die zich erin geloot hadden lieten zich vervangen door een arme. Bijgevolg deden alleen arme mensen uit de allerlaagste klassen militaire dienst, maar die hadden dikwijls geen vast adres.
De mobilisatie werd een catastrofe. Leopold kreeg niet de helft van zijn leger bij elkaar. Victoria was woedend. Terwijl de oorlogsdreiging opliep, begon de Belgische regering bovendien ook nog onderling te kibbelen over een binnenlandse politieke kwestie. Tot wanhoop van Leopold, viel de regering op een ogenblik dat het land in doodsgevaar was. De politici trokken er zich geen barst van aan en de bevolking al evenmin. Er kwamen verkiezingen die gewonnen werden door de anti-militaristische vleugel van de katholieke partij en de pacifistische Meetingpartij. Het was alsof de Belgen aan Victoria wilden zeggen "Wij hebben dit land niet gewild. Wij gaan er ook niet voor vechten. Als je het wil in stand houden, vecht er dan zelf maar voor". 
*
De Britten brachten hun vloot in staat van paraatheid. Napoleon III verklaarde de oorlog aan Pruisen, maar de Duitsers maakten op een mum van tijd gehakt van de Fransen. Na de slag bij Sedan op 2 september gaf Napoleon zich over en deed troonsafstand.
*
Leopold II, onzeker dat de Belgen zouden vechten voor zijn koninkrijk, werd bang voor zijn kroon en zijn geld. Hij liet een speciaal treinspoor aanleggen van het station van Schaarbeek naar het kasteel van Laken, waar een volledig ondergronds station werd gebouwd. Hij gaf opdracht aan zijn privé-secretaris  baron Goffine om de koninklijke waardepapieren, zijn goud en zijn juwelen  voortaan steeds vertrekkensklaar te houden. Als er zich nog eens een militaire crisis zou voordoen, zou de koninklijke trein in Laken klaar staan. De trein zou richting Duitsland gaan. "Wir sind doch eine Deutsche Familie" zei koning Leopold II aan de Duitse architect Stubben. De koning bezat bovendien een kasteel in Niederfullbach nabij Coburg, waar hij waardevolle kunstwerken en een deel van zijn fortuin liet onderbrengen.
 
*
Het was duidelijk dat de Belgen hun land niet hadden gewild en er ook niet wensten voor te vechten. Daarom ging Leopold II zich vanaf 1870 met alle energie op een herziening van de militiewet toeleggen. Hij wilde een algemene dienstplicht zodat in het leger de mannen ook wat Belgisch patriottisme kon worden bijgebracht. De katholieken wilden van die herziening van de militiewet niet weten, de flaminganten evenmin. Het heeft Leopold liefst 39 jaar gekost namelijk tot 1909 alvorens hij op zijn sterfbed de algemene militaire dienstplicht kon invoeren. En ook toen werd die door het parlement slechts met een minieme meerderheid goedgekeurd.
De goedkeuring gebeurde echter wel net op tijd om het Belgisch leger min of meer in orde te hebben bij het begin van de eerste wereldoorlog. Op het westelijke front begon die oorlog, zoals algemeen bekend is, omdat Duitsland België binnenrukte tijdens zijn aanval op Frankrijk. De Britten die zich in 1831 garant hadden gesteld voor de Belgische onafhankelijkheid en neutraliteit waren daardoor verplicht zich aan de zijde van de Belgen en de Fransen in de oorlog te mengen. Als het de Fransen waren geweest die België als eerste hadden binnengevallen, hadden de Britten verplicht geweest de kant van de Duitsers te kiezen. De Britten werden omwille van België in de oorlog gezogen, en de Engelsen zouden steeds aan Belgische kant gevochten hebben, ongeacht bij welk bondgenootschap België terecht zou zijn gekomen. "
Groot-Brittannië verloor in de eerste wereldoorlog miljoenen soldaten bij een oorlog waar het strikt genomen niets mee te maken had. In feite betaalde Londen daarmee de zware en bloedige prijs van zijn beslissing in 1831 om België uiteindelijk toe te staan zich van Nederland af te scheuren.


 

voor volgende pagina's
Inleiding - Frankrijk - Leopold - België - België 2 - Vlaanderen - 1830 - Besluit - Portici - 
 


 



Indien België bij Nederland was gebleven, dan waren de Verenigde Nederlanden een sterke, middelgrote natie geweest, die de Duitsers wellicht niet binnengerukt zouden zijn, dan had Groot-Brittannië, net zoals in 1870, nooit betrokken geraakt bij een Frans-Duitse oorlog, dan had de eerste wereldoorlog in het westen inderdaad beperkt gebleven tot een oorlog tussen Frankrijk en Duitsland, die vermoedelijk door Duitsland gewonnen zou zijn, of die minstens op een compromis zou zijn uitgelopen; dan had Duitsland nooit de vernederende nederlaag geleden die het nu zou lijden, dan was er geen dictaat van Versailles geweest; dan had Hitler geen kans gekregen; dan zou er vermoedelijk ook geen tweede wereldoorlog zijn geweest en geen jodenvervolging. Er zijn dus argumenten om te zeggen, dat dit allemaal de schuld is geweest van de dwaze Belgische revolutie van 1830.

Paul Belgicus 
"Secessie" 





Hoe Belgisch was de Belgische omwenteling?



*

Deze site is makkelijke te bereiken met "Alex Nederland" op te roepen in Google Search

*

OP een paar uitzonderingen na berust de leiding van de Omwenteling in handen van Waalse 
en Franse personen.
Ven de Fransen noemen wij baron ...CHAZAL,de latere organisator en chef van het Belgische verfranste LEGER
en CHARLES NIELLON, opperbevelhebber van het eerste VRIJKORPS; van de oversten: bruggraaf Charles de Culhat, Adolf Ledouce, graaf de Pontécouland, Havel, leider van het PARIJSE LEGIOEN, en JENNEVAL-Dachet, de dichter van de Brabançonne;
van de COMMANDANTEN Mellinet,Lafeuillade en de beruchte dr.Grégoire 
Franse helpers treffen wij aanin de "Réunion centrale" en op de barricaden bij de eerste straatrelletjes te Brussel, op zittingen van de clubs, trouwens, bij alle belangrijke gebeurtenissen.
Zien wij nu naar enkele 'Belgische' leiders van de opstand: CHARLES en FIRMIN ROGIER, beide woonachtig te LUIK, zijn in Frankrijk geboren; GENDEBIEN, geboren te BERGEN, is Frans door zijn opleiding; de Broeckère en de Cesses waren, evenals de Hertog van Ursel, dienaren geweest van de Keizer Napoléon. Graaf Frederik de Mérode is geboren te Maastricht, 
maar is door bloed verwantschap innig met Frankrijk gebonden; 
hijzelf was gehuwd met de Franse Gravin du Cluzel en verbleef sinds zijn huwelijk in Frankrijk; zijn broers Henri en Félix  waren gehuwd met nichten  van de beroemde generaal La Fayette; zijn vader was 'MEMBRE' de la Légion d'Honneur;Surlet de Choklier, de latere regent, geboren te Luik, was in dienst van het Directoire en zetelde later te Parijs in het 'corps Législatif'; de GERLACHE, de president van het Nationaal Congres was geboren in de provincie Luxemburg en studeerde te Parijs, waar hij zich als advocaat vestigde tot 1818; Charles Destouvelles, de vice-president van het Nationaal congres, was geboren te Parijs; Jean-Baptiste NOTHOMB, lid van het bureau was geboren in de provincie Luxemburg en Joseph Ralkem zag het levenslicht te Luik.
En zo gaat de lijst verder, ook van gewone leden van het Nationaal Congres.
*
Merkwaardig: 12 gekozenen weigerde zitting te nemen in het Nationaal congres, onder wie 9 die
in Vlaanderen waren geboren...!
Trouwens uit Parijs kwamen de steungelden en in Parijs werden het Frans-Belgisch legioen en de Frans Vrijschutterskorpsen opgericht.
(- Uit de Geschiedenis van Vlaanderen' deel 3, 1973, Heideland-Orbis,Hasselt.-)




(
-Deze postzegel werd tegelijker tijd  in Ierland en België uitgegeven.-
(n.v.de.r.): De rumoerige stede LUIK was, als het Prins Bisdom Luik waarvan het de hoofdplaats was,  een deel, tegelijkertijd met het huidige Limburg van het Duitse Keurvorstendom Keulen.
*.
De Luikenaars ware zeer onafhankelijk en het is in hun gebied  dat de Fransen ,
gesteund door de Ierse 'Wild Geese',
een aanval op de Oostenrijkse Nederlanden ondernamen.
(DAAROM DEZE BELGISCH - IERSE POSTZEGEL)
*
Dit deel van het latere België was nooit een deel van de Nederlanden. 
Het is onder de Franse bezetting, waaronder zij zich lekker voelden, dat zij bij les provinces Belgiques gevoegd werden. Daardoor gingen zij later , tegen hun zin, een deel van het Koninkrijk der Nederlanden vormen. Een Nederland zonder Luik zou waarschijnlijk de revolutie overleefd hebben.
*
Dat zij in het Koninkrijk der Nederlanden moesten leven was hen een doorn in het oog. 
Het zijn dan ook de Luikenaars die de Belgische Opstand met geweld steunden. 
Zij waren misschien de meest eerlijke strijders voor de aanhechting bij Frankrijk, zoals het geweest was onder Napoléon. Dat was ook hun oorspronkelijke intentie; weer Fransen te mogen worden.
* 
Te Fontenoy in Wallonië staat er een monument waar de verdrukkers  (lees Oostenrijkse Nederlanders) verslagen werden en de Vrijheid hersteld door de Fransen en de Ieren! 
*
Weer zo'n typisch staaltje van Frans-Waals-Belgische arrogantie die de Vlamingen in het hart treft.
In 1995 gaf de Belgisch post een herdenking zegel uit met de afbeelding van dit gedenkteken aan de Vrijheidsstrijd van Walen, Fransen en Ieren tegen de Oostenrijks-Nederlandse verdrukker! 

  De Belgische Post "WEIGERDE" en herdenkings-zegel  uit te geven van de Boerenkrijg. Alhoewel de Boerenkrijg tegen de Fransen er kwam met toezegging van steun uit Engeland beweerde de toen Waalse minister dat het maar een boerenrelletje geweest was
.Dit keer ging het tegen de Fransen en niet de Fransen tegen ons.Daarvoor hebben Walen geen begrip.

*
Het Monument te Fontenoy is in de vorm van een Keltisch (IERS) kruis en de Ieren vandaag zijn er van overtuigd dat hun voorvaderen ons de (Franse) vrijheid hebben komen schenken met  stukken van Vlaanderen te bezetten.
Zij waren de toenmalige collaborateurs van de Fransen.
*
Met de vrede van Munster in 1648 werden de verbondenen verslagen , Oostenrijkers,Hanoverianen, 
Nederlanders,Engelsen en Pruisen verslagen te Fontenoy (bij Luik) door de Maréchal-Saxe en het Franse leger, geholpen door de Irish Wild Geese, bezette de gehele zuidelijke Nederlanden tot Bergen op Zoom,Maastricht,Oostende, Oudenaarde en Dendermonde......
*


Ce serait nous éloigner de la France, et puisque nous sommes destinés à devenir Français, ce serait folie de donner à nos efforts une autre direction.'
Baron de Reifenberg - 1840 in een antwoord aan Jan Willems.
(zie Willemsfonds)


  Vlaanderen verslagen en uitgeteld!


- 



Een kort begrijp in een notendop.

EEN BLAD UIT DE GESCHIEDENIS VAN ONS VADERLAND
HOE KWAM DE STAAT BELGIË TOT STAND?


Bij de Drukkerij A. HESSENS te Brussel werd In 1918 een boekje uitgegeven, met
bovenstaande titels. Het leek ons bijzonder leerrijk om nu, in 2002, eens te herlezen
hoe de stichters van de Belgische staat handelden met diegenen die zich niet wensten
neer te leggen bij deze staatsgreep.
 We brengen de tekst in de originele
oude spelling.


.

De zelfstandigheid van België werd den 4 october 1830, te Brussel uitgeroepen.....
Door wien geschiedde zulks nu?
Door een komiteit van negen onbekenden, dat geleid door een vreemdeling,
den Franschman Rogier, zich den titel aanmatigde van "Gouvernement
provisoire". (Voorloopige Regeering)
Wie had aan die negen heeren, in opstand tegen hunne wettige Regeering,
mandaat gegeven om uit de Zuidprovincies van 't Koninkrijk der Nederlanden
een afzonderlijke Staat te vormen ?
Wat vertegenwoordigden die negen enkelen?
Niet de belangen van de van Nederland afgerukte gewesten, niet het
Vlaamsche volk, dat niet eens geraadpleegd was, evenmin als het Waalsche
volk, zelfs niet op een vergadering, noch zijn wil daartoe had te kennen gege-
ven door middel van de pers.
Het Vlaamsche volk, steden als Brugge, Antwerpen en Gent, protesteerden
tegen het verraad van de negen onbekende eenlingen van het "Gouverne-
ment provisoire". Ook de hoogste vertegenwoordigers van de rechterlijke
macht kantten zich tegen de negen overweldigers.
En hoe antwoordden de negen van het "Gouvernement provisoire"?
De protesteerende rechters en prokureurs des Konings werden afgezet: te
Leuven, Nijvel, Bergen, Charleroi, Brussel, Doornik, Oudenaarde, Gent,
Ieper, Luik, enz..enz..bij besluiten van 4",5",6",8",9",10",11 ",16 october
1830 door de negen dictatoren van het "Gouvernement provisoire" zeiven
genomen.(Zie Pasimonie, 1830-31, blz.9 en volgende.}
De protesteerende Gemeenteraad van Gent werd ontbonden en bij besluit van
het "Gouvernemant provisoire" van 4 februari 1831, zonder verkiezing noch
volksraadpleging, vervangen door eene Commissie van elk vrienden van het
"Gouvernement provisoire". (Zie Pasimonie, 1830-31, blz.181.}
Ook gouverneurs en arrondissements- of districtscommissarissen en
provincieraden protesteerden tegen het uitroepen van den Staat België door
de negen onbevoegde Rogier's. Maar dadelijk werden die hooge ambtenaren
en openbare besturen door de Fransche leiders van de Belgische omwenteling
onschadelijk gemaakt en, bij besluiten van 8", 9", 12", enz.october 1830, door
de commissarissen van de revolutionaire Regeering vervangen-
Ook voorname burgers, als de Gentsche advocaat Hippoliet Metdepenning-
hen, verzetten zich tegen den staatsaanslag van de kliek Rogier. Metde-
penninghen werd aangehouden door het te Gent nieuw benoemd Parket. De
vrijmetselaarsloges, waarvan Metdepenninghen de ziel was, bleven lang de
tegenstanders van het Belgisch revolutionair bewind.
In 1886 werd den "orangist" Metdepenninghen, door de vrijmetselaars van
België en de hooge bescherming van den Gemeenteraad van Gent, in deze
stad, een standbeeld opgericht.
De tegenstand, dien de Staat België geheel het land door ontmoette, deed
Rogier beslissen in allerhaast eene soort verkiezing te houden. Maar zulk een
gering getal kiezers werd tot de stembus toegelaten dat de verkiezingen voor
het Nationaal Congres, waaraan alleen de vrienden van het nieuw regiem
deelnamen, niet als eene ware volksraadpleging konden aanzien worden. Het
werk van het Belgisch Nationaal Congres had den steun van een vreemd leger
noodig om zich hier bij het volk door te zetten-
Nooit is de Belgische Regeering erin geslaagd onder het volk eene Belgische
vaderlandsliefde te doen ontstaan. De Vrijmetselarij onderhield onder de be-
volking het wantrouwen tegen België, zoolang de liberale partij niet bij machte
was zich van het Staatsbewind meester te maken. Eens dat de vrijmetselaars,
in den persoon van een Frere-Orban of Bara, de Katholieken uit de Belgische
Regeering hadden weggekogeld, aarzelden de Bisschoppen niet het Belgisch
Staatsverband aan te vallen, den Koning der Belgen door het opgezweepte
volk der buitengemeenten en door de katholieke drukpers te laten smaden,
den biechtstoel te ontzeggen aan de geloovigen, die meenden te moeten ge-
hoorzamen aan de wetten door de Belgische Kamers aangenomen. In 1880
stond de katholieke geestelijkheid den geloovigen niet toe, deel te nemen aan
de Nationale feesten voor den vijftigsten verjaardag van België's zelfstandigheid.
 Men leze den BieD Public zaliger van 1878 tot 1884 om overtuigd te
zijn van den geest van opstand overal door de katholieken verspreid tegen de
Belgische nationale instellingen en tegen den Koning.

FEITEN EN DATUMS
4 Februari 1831 -Besluit aangaande schorsing van het stedelijk bestuur te
Gent, en samenstelling van eene Commissie van openbare veiligheid:
(Vertaling)
Het aangewezen lid van het Voorloopig Bewind van zijne bijzondere bevoegd-
heid gebruik makende;
Overwegende dat in den buitengewonen toestand die in de stad Gent bestaat,
het voor de Regeering de eerste en voornaamste plicht is, maatregelen te
nemen om den nieuwen staat van zaken te waarborgen, en alle daartegen-
gerichte pogingen te verijdelen;
Gezien de menigwldige klachten der inwoners nopens het gebrek aan toe-
zicht en aan krachtdadig optreden door het Stedelijk bestuur in de tegenwoor-
dige omstandigheden aan den dag gelegd;
Op voorstel van den gouverneur van Oost-Vlaanderen;
Besluit
Art.l. -Het Gemeentebestuur van Gent te schorsen.
Art.2. -Eene Commissie van openbare veiligheid, samengesteld uit elf leden,
tijdelijk met het waarnemen der werkzaamheden te belasten.
Art.3. -En benoemen tot leden van die Commissie, de heeren:
I.Vandenhecke, Jozef, voorzitter; 2. Piers e Raveschoot, lid; 3. pycke,
Charles, lid; 4. D'Hane-de Potter, lid; 5.Mertens-Meersman, lid; 6.
Baillieu, advocaat, lid; 7. De Souter, advocaat, lid; 8. Vergauwen,
Frans, lid; 9. Vande Poele, notaris, lid; 10. Spittoren, advocaat, lid;
11. Vande Capellen, F.-B. ,lid.
De heeren advocaat Lejeune en Hey-Schoutteer verwllen het ambt van
secretarissen.
De Commissie treedt dadelijk in werking.
Art.4. -De gouverneur van Oost-Vlaanderen is belast met de tenuitvoerleg-
ging van dit tegenwoordig besluit..
Leden van de Rechterlijke macht door Rogier uit hun ambt ontzet, omdat ze
tegen het uitroepen van den Staat België waren :
Den 4e October 1830- Rechtbank te Leuven: De rechters Van Bellinghem -
Van Ertrijk en Jacquelart
*

Den 5. October 1830- Rechtbank te Nijvel: De voorzitter Corbisier.
Den 5. October 1830- De vrederechter Haut, Goffingen en Delbruyere, van
Woluwe, St.Martens-Lennick en Fontaine- \'Eveque."
Den 5. October 1830 -Rechtbank te Bergen: De rechters Manouzzé,
Vanderstocken en Siroult.
Den 54. October 1830- Rechtbank te Charleroi: Rechter Olivier en de pro-
cureur des Konings Lyon.
Den 6. October 1830: -Rechtbank te Brussel: De rechters Vande Venne,
Delecourt, Warqui, Pauwels en Barthé, ondervoorzitter Henry, procureur des
Konings Schuermans en substituut De Schepper.
Den 8. October 1830- Rechtbank te Oudenaarde: Voorzitter Desmet, rech-
ter Wolfcarius, procureur des Konings Félix.
Den 10. October 1830- Rechtbank te Gent: Ondervoorzitter Desmedt, rech-
ters Serlippens, de Pauwen Van Huffel.
Den 11. October 1980 -Rechtbank te leper: Rechter Castrique.
Den 15. October 1830 -Rechbank te Luik: Voorzitters Wacken en
Membrede.
Den 16. October 1830- Rechtbank te Huy: Rechter Daubremont.
Den 16. October 1830- Rechtbank te Dinant: Rechter Delaet.
Den 16. October 1830- Rechtbank te Marche: Rechter Germain en procu-
reur des Konings Jacqmain.
Den 25. October 1830- Rechtbank te Namen: rechter Charlé.
Den 25. October 1830- Rechtbank te Dendermonde: Voorzitter Beelaerts.
Den 4. November 1830- Rechtbank te Turnhout: Procureur des Konings
Van Huffel.
Den 5. November 1830- Rechtbank te Antwerpen: Voorzitter Spruyt, onder-
voorzitter Geelhand en substituut Wantelee.
Den 21. November 1830- Rechtbank te Luxemburg: Geheel de Rechtbank.
Men ziet, erger kan het al niet. De lieden van 1830 hebben den spot gedreven
met het wettig bestuur, zij hebben de stem van 't volk gehoond en door een
handig en staatsgreep zich meester weten te maken van het gezag. Een om-
wenteling dus, teweeg gebracht door een hoopje overgewaaide avonturiers,
wier onderneming ingevolge den steun van de zijde van Frankrijk en Engeland
tot een vol succes heeft mogen leiden.


Was het een STAATSGREEP of een opstand?
Keer terug naar Begin-Inleiding

Met dank voor de betoonde interesse.
Kopieer de teksten en verspeid ze.
naar volgende pagina
Inleiding - Frankrijk - Leopold - België - België 2 - Vlaanderen - 1830 - Besluit - Portici - 

Jonge Gevoelige ArgelozeVlaming in het Belgisch Labyrint.
Inleiding - Frankrijk - Leopold - België - België 2 - Vlaanderen - 1830 - Besluit - Portici -