|
Het symposium
met de verkeerde titel
Of iets verkeerd of juist is hangt
nogal dikwijls af van het oogpunt van waaruit men kijkt. Dit is niet anders
bij een kritische blik op het symposium dat Minister Demotte organiseert op
26 april 2006 met de titel "De geestelijke gezondheid: een essentiële
sector die erkend moet worden".
De titel is fout omdat het erkennen van
sectoren hier niet ter discussie is. In België is de sector van de
geestelijke gezondheidszorg persoonsgebonden materie en de bevoegdheid
van de gemeenschappen.
Op de website
van Vlaams minister
Vervotte is duidelijk te lezen voor welke sectoren ze bevoegd is. Waar nu
nood aan is, betreft de wettelijke regeling van een aantal
gezondheidszorgberoepen, hun erkenningsvoorwaarden en bevoegdheden. Het gaat
om het toevoegen aan het Koninklijk besluit nr. 78 betreffende de
uitoefening van de gezondheidszorgberoepen, van enkele nieuwe beroepen. Uiteraard
is terugbetaling van gezondheidsprestaties door het RIZIV federale materie
en is een wettelijke regeling van die nieuwe gezondheidszorgberoepen
wellicht een belangrijke stap om daar ooit toe te komen. Maar ook die terugbetaling
gaat over individuen en handelingen, niet over sectoren. Overigens is het
niet zo dat het voorliggende wetsontwerp de beroepen in die 'sector' regelt. Er zijn duizenden sociaal
verpleegkundigen, psychologisch assistenten, maatschappelijk werkers die
hele dagen begeleiding van mensen doen en hun beroep wordt helemaal niet
geregeld in het voorliggend ontwerp. Ze worden er alleen in vermeld als
assistenten in de geestelijke gezondheid om ze toegang te geven tot de
psychotherapie. Wat dan die psychotherapie betreft, het wordt steeds
opnieuw voorgesteld alsof alles daar rond draait. Psychotherapie is één
van de taken van een aantal gezondheidszorgbeoefenaars. De gemiddelde
verblijfsduur in de ziekenhuizen is nu reeds minder dan 10 dagen. Is al die
psychologische zorg te vatten onder het begrip 'psychotherapie'? Laat ons eerst de basisberoepen regelen
en dan de bijzondere bekwaamheden. Samenvattend: Er is geen nood aan
wetgevend werk over 'sectoren' maar over 'beroepen' en als men dan toch een
kaderwet wil maken moet men niet uitgaan van een onwerkbaar concept dat dan
overigens slechts een beperkt aantal handelingen van een beperkt aantal mensen
regelt. In feite gaat er in het wetsontwerp Demotte veel te veel aandacht
naar het toespelen van de psychotherapiemarkt aan een aantal opleidingsinstituten
en verenigingen.
De titel van het symposium is goed
gekozen omdat men niet korter de bijbelse verwarring kon laten
kristalliseren die er de laatste jaren heerst in heel dit dossier. Het
dossier werd opgestart met de klinisch psychologen die net als andere
gezondheidszorgers, zoals apothekers en tandartsen, hun beroep wettelijk
wilden regelen na bijna 40 jaar juridisch vacuüm. Dit zette ook de
seksuologen en de orthopedagogen aan om die stap te zetten en hun dossier
kwam erbij. Dan zijn de Franstalige psychoanalysten zich met de zaak komen
bemoeien en hebben het dossier geblokkeerd als er ook niet een regeling
kwam voor de psychotherapie. (Ondertussen dienen ze petities in tegen elke
regeling…) Op die manier leek het wel alsof men meteen alle niet
gereglementeerde beroepen wettelijk zou regelen. De idee van een
afzonderlijk hoofdstuk in KB78 over de geestelijke gezondheidszorgberoepen
ontstond met alle interne juridische inconsistenties en onwerkbare
scheidingslijnen van dien. Wie hierover meer wil lezen kan best de nieuwe
infosite http://www.dederdeweg.info
eens bestuderen. KB78
regelt evenwel beroepen, geen sectoren. Het initiatief brengt een
verschuiving in KB78. We zien dan ook dat de bevoegdheden van de nieuwe
colleges en de Hoge Raad soms aardig raken aan de bevoegdheden van de
gemeenschappen. Lees in dit verband ook eens de persmededeling
van Minister Vervotte
van 29.09.2005.
Het is treffend hoe dit dossier dat
eigenlijk gaat om de reglementering van enkele nieuwe beroepen zoals de
klinische psychologie, de klinische seksuologie en de klinische orthopedagogiek,
steeds opgezadeld wordt met andere kwesties, eerst met de psychotherapie,
dan met de aanpak van de kwakzalvers en genezers (precies alsof die er
enkel zijn bij de nieuwe beroepen en niet bij de reeds gereglementeerde
beroepen), met de aanpak van de sekten (precies alsof ook dit een
aangelegenheid is van die paar nieuwe beroepen), en nu wordt er ook nog
eens op een sluikse wijze de bevoegdheidsverdeling tussen de federale
regering en de gemeenschappen in gemengd.
|