6 juli 2010
 
Vannacht hoorden we met de regelmaat van de klok mensen roepen en tieren op de camping, hoewel men na 22.00 geen lawaai meer mag maken. Vanochtend bleek het dan dat dit rangers waren, die op die manier de beren probeerden weg te jagen en als dit niet helpt schieten ze met een luchtpistool net boven het hoofd van de beer, als dat nog niet genoeg blijkt te zijn, doen ze het met een paint-ball geweer tegen "de derrière" van de beer en als dat nog niet genoeg is met een rubberen kogel. Dit blijkt efficiënt te zijn want wij hebben nog geen beer gezien op de camping, wel vanuit een bus.

Om 6 uur stonden we op om ons klaar te maken om te gaan wandelen. Na een spiegelei vertrokken we met de shuttlebus naar de Yosemite Lodge. Daar haalden we de tickets op, die we de vorige dag uit Sequoia  Park(uit een openbare telefooncel, want er was geen gsm-verbinding) hadden gereserveerd.
Na een bustochtje van anderhalf uur kwamen we 1 km verder in vogelvlucht en 1 km hoger aan dan ons vertrekpunt op Glacier Point.
Daar sloegen we nog wat extra drank en proviand in en vertrokken we voor een tocht van een dikke 8 mijl (13km).Een stevig wandelingtje volgens papa.
Eerst ging het bergaf gedurende 2 mijl. Het was, ondanks de hoogte, zowat 30°. ²
Zicht op Yosemite valley

in de wandeling waren (volgens mij persoonlijk) te veel dezelfde uitzichten aan een stuk en het wandelen zelf vond ik ook niet adrenalinegevend ik zou zelfs saai kunnen zeggen, maar de watervallen maakten toch een heel stuk goed. als je van lang wandelen en mooie watervallen houdt, is het wel leuk.(Joachim-ongecensureerd)

We daalden af tot de Illouette falls.

Daarna ging het een mijl naar boven. Dat kostte ons wel een uur want het was erg warm geworden. Dan ging het bergaf naar de top van de Nevada waterval- een erg spectaculaire waterval. Recht naar beneden!
Je moest geen hoogtevrees hebben!

Dan was het verder naar beneden via de John Muirtrail. Daar werden we nat van het water dat naar beneden liep.
Rechts op de foto zie je de druppels vallen.

Aan een splitsing gingen we langs een stijl pad bergaf naar de top van de volgende waterval: de Vernall falls. Deze was al even spectaculair.


Via iets dat meer op een trap dan een pad leek daalden we de loodrechte wand af. Dit pad heet niet voor niets de mist trail, want iedereen werd kleddernat door de nevel en wind, afkomstig van de waterval.



Zo ging het verder via een stijl pad tot in de vallei. Hoe dichterbij we kwamen, hoe drukker het werd. Halfweg de tocht zagen we een hele tijd niemand, maar vanaf de laatste waterval kon je over de koppen lopen.
Na 6 uur afdalen en wat klimmen kwamen we doodmoe aan bij de camper. Vooral de laatste mijl was er te veel aan(niet voor de kinderen), want elke stap voelden we meer. Vooral omdat je de 'bergaf'- spieren niet gewoon bent om te gebruiken.
de laatste meters moesten we zelfs nog sprinten om de shuttlebus te halen- want nog een mijl stappen leek ons toch wel van het goede te veel.

Morgen gaan we weg uit deze -bij momenten- heksenketel en zoeken we rustiger oorden op- maar zonder de 4,5 miljoen bezoekers die ze dit jaar verwachten, zouden we hier heel wat langer kunnen blijven!
Terwijl wij al blij zijn dat de gsm geen verbinbding heeft en de dvdspeler en computer niet werkt- platte batterij en de generator mag niet lang genoeg op om ze op te laden- worden de kinderen op het plaatsje naast ons in d eauto voor tv gezet om ze rustig te krijgen voor het slapengaan.
De kinderen speelden nog wat buitenin de rivier- deze is nochthans ijskoud want het is vooral smeltwater van de sneeuw in de bergen.

PS de foto's krijg ik niet opgeladen-morgen misschien wel.


7 juli


index