Maandag 12 juli 2010

Terwijl de was in de droogkast zit in de "laundry" van de camping en David het eten maakt; zal ik even het verslag van deze dag intikken.

Vanmorgen vertrokken we rond 7.30 op onze vorige camping, daar hadden we gisteren niemand gezien om in te checken en ook vanmorgen niemand om uit te checken; gelukkig kenden we de nummer van onze campingplaats en was alles geregeld met de Visa kaart. De kinderen hebben we laten slapen terwijl we reden. Het einddoel was Gravel Bin, een klein parkingplaatsje in de "middle of nowhere" aan de Umqua rivier. De afspraak daar was om 10.00 om te gaan raften. Rond 9.00 kwamen we eraan, maakten we de kinderen wakker en ontbeten we. Wat is het toch makkelijk om te reizen in een RV.
Stipt om 10.00 stopten onze 3 begeleiders om ons stroomopwaarts te brengen. Omdat het maandag was, waren er geen andere rafters.  Dat was dus heerlijk rustig. Aangekomen op de startplaats kregen we reddingsvesten, helmen en de nodige instructies. Eigenlijk was het vrij éénvoudig : "FORWARD", "BACKWARD", "STOP" en "BUMP"...
"FORWARD" betekent vooruit peddelen, "BACKWARD" achteruit peddelen, "STOP" hoeft geen vertaling maar "BUMP" wel; wanneer men bump roept wil het zeggen dat je met de boot rotsen raakt en je je vast moet nemen en naar binnen moet leunen zoniet wordt je uit de boot gecatapulteerd. Verder moet je steeds 1 voet vastzetten in de boot. Onze gids in de boot was Josh. Er was nog een "BACKUP BOOT " achter ons waarin enkel Jess zat, dit is de bezemwagen voor wanneer er iemand overboord valt. En ja hoor bij de eerste bump hadden we prijs, plots vloog Lieslotte uit de boot. Binnen de kortste tijd was ze zeker 25 meter verder, want wij zaten vast op die rots. Onmiddelijk was de Back Up daar om haar uit het water te halen. Eindelijk was de trip uitdagend genoeg voor onze zoon...

 

's Middags hadden we recht op een " Deli-Lunch", maar wat we hiervan moesten verwachten wisten we niet... Tot onze grote verbazing, was de tafel gedekt langs de oever. Eerst kregen we "Appetizers" : Crackers, brood en wortelen met een dipsausje, verse witte en blauwe druiven en verse aardbeien. Nadien was er kaas, charcuterie, sla, tomaat, pastasalade e.d. Alleen de champangne ontbrak, er was enkel water en lemonpoeder om bij het water te doen. Er waren ook koekjes als dessert. Maar het was een verukkelijke lunch langs de rivier.

Nadien terug de rivier op, om opnieuw bij elke versenlling drijfnat te worden, gelukkig was het buiten +/- 80 ° F . Het water was nl 56° F en toch wanneer onze gids "Mellow water " riep dan sprongen Lieselotte en Joachim steevast het water in want dan was het rustig en diep genoeg om te zwemmen, nu ja zich te laten meedrijven door de stroom... plots was er een rots en onze gids vroeg wie wil eraf springen. Dat was maar een woord... Joachim en Lieselotte mee met de gids naar boven ( min 5 m hoog ) en Joachim het water in, Lieselotte vond het toch net iets te hoog.



We hebben ook nog 'gesurfd' op de golf van een waterversnelling. Door na het nemen van een versnelling de boot om te draaien zaten we vast in de terugkomende golf van de waterversnelling. Langzaam liep de boot onder water, totdat we ons er terug uit manoevreerden.

Dat vond Katalina toch niet zo leuk.




Na nog een paar spectaculaire versnellingen kwamen we op Gravel Bin aan en na drogen kleren aangetrokken te hebben hadden we nog recht op wat frisdrank en een hapje en hebben we wat nagekaart met de 3 heren die onze gidsen waren. In de zomer gidsen ze bij het raften in de winter werkt Josh in de keuken in een skioord nabij Eugene, Oregon ( moet ik nog op de kaart opzoeken), ook Craig, die zorgde voor het vervoer, de foto's onderweg en de picknickplaats werkt in de winter in een skigebied. Alleen lijken die skioorden voor ons molshopen, de pistes zijn veel minder stijl en lang dan in de alpen.



Tot hier ons dagje van vandaag.
Morgen zitten we weer op een camping, waar geen enkele voorziening is dus ook geen internet , dus tot overmorgen.





13 juli

index