16 juli 2010

Vanmorgen moesten wd onze camper weer binnenleveren. Na het ontbijt en het betalen van onze campingplaats(het kantoor was gisterenavond al gesloten) vertrokken we naar Dublin, de vertrek- en aankomstplaats. We tankten nog eens vol en stopten bij El Monte. Ondanks dat we de laatste vlekken niet wegkregen, en 1 gebroken bord(1 van de 2 borden die niet uit plastiek waren gemaakt was de laatste avond gesneuveld) maakten ze geen problemen bij de verhuurmaatschappij.
Ze brachten ons naar San Francisco. De bestuurder was zo vriendelijk om ons bij ons hotel af te zetten, want anders moesten we in het centrum nog een taxi nemen tot aan fishermans Warf, het stadsdeel waar we logeren.
Eerst aten we wat, terwijl we naar een uitgesteld verslag keken van de tour de France. We zagen meer reklame dan wielrenners, maar daar moet je hier mee leren leven blijkbaar.
De kamer was nog niet proper gemaakt, dus trokken we het stad in. We bezochten Fishermans warf, het toeristisch deel van de haven.


Eerst gingen we naar de USS Pampalito, een onderzeeer van uit de 2e wereldoorlog die hier permanent als een soort museum aangemeerd ligt. Binnenin is het erg klein, en toch leefden hier 70  matrozen opeengepakt in. De slaapkamers(er was zelfs niet voor iedereen tegelijk een slaapplaats) lagen op alle mogelijke plaatsen verspreid over het schip. Enkel de commandant had een klein apart kamertje, met net genoeg plaats voor een typemachine. De grote torpedo's lagen voor- en achteraan het schip. Overal waren drukmeters en hendels om het schip te besturen.
 

Daarna gingen we naar pier 39, waar normaal heel wat zeeleeuwen liggen, maar blijkbaar zijn er het afgelopen jaar heel wat verdwenen. Door teveel toeristen misschien?, want ook wij maakten maar rechtsomkeer vanwege de grote drukte. Winkels, restaurants, pretparkjes, ...We komen nog wel eens terug op een morgen, als het kalmer is.

Daarna gingen we nog bij een Italiaan eten(Caesars). Een vrij groot restaurant, echt Italiaans, met alle drukte(van de obers, die liepen bijna rond, maar je werd wel op je wenken bediend. Ze moeten immers hun fooi verdienen! Maar bij buitenlanders tellen ze hem er zowieso bij, we moesten het maar eens vergeten! Eigenlijk hoort het zo niet, en ben je vrij om een fooi te geven die je wil) en lawaai( van de andere gasten). Aan de muren hing het vol met foto's van beroemdheden die hier al dan niet kwamen eten. Het eten was in elk geval goed, en niet te duur.
In de inkom stond een echte juke-box. 1 dollar voor 1 liedje, maar voor 5 dollar kon je wel voor anderhalf uur muziek kiezen.

In een winkel kocht ik nog een nieuw scheermesje(het andere was bij het opruimen in de vuilbak belandt); dat kostte 9,99 dollar voor een goeie, maar je moet er blijkbaar zoals in elke winkel nog 10% tax bijtellen. Wat een systeem! En om in het restaurant de prijs te berekenen, neem je de basisprijs, + 8% tax, + 1520% fooi(het loon voor de ober). Dat is nog redelijk gemakkelijk: als iets 10 dollar op de kaart kost, komt dat, met de huidige wisselkoers, overeen met ongeveer 10 euro.
17 juli

index