"Hoe komen jullie bij die naam?" vragen velen ons. Wel, iemand van onze muziekband zag dat op een botervlootje staan tijdens een brainstormsessie voor een naam. Het zou natuurlijk kunnen betekenen dat we het best spelen vóór het optreden. We houden het toch maar op het feit dat je als mens best nu voor Jezus kiest, vóór Hij terugkomt… Come, NOW is the time to worship! Als kind was ik naar de muziekschool gestapt met het idee vioolles te krijgen. "Want mijn papa speelde ook viool", bedacht ik. De mevrouw die mij moest inschrijven zei echter: "Geen leraar beschikbaar". Dus mocht ik kiezen tussen piano, blokfluit of trompet. Aangezien wij thuis een piano hadden staan was de keuze snel gemaakt. Voor deze kleine wending in de geschiedenis ben ik nog steeds dankbaar. Later kreeg ik van mijn ouders op mijn 16de verjaardag een gitaar cadeau. Mijn gitaar werd direct ingeschakeld tijdens de jeugdsamenkomsten. Op de kampen en zomercampagnes was zij steeds van de partij. Thuis zaten we regelmatig met het hele gezin rond de piano en zongen we meerstemmig liedjes uit de bundel van Johannes de Heer. Stilaan maakten de liedjes van Opwekking ook hun intrede. Van de vele vrienden uit Amerika, Oostenrijk, Canada en Wallonië die bij ons over de vloer kwamen, leerden we ook nieuwe liederen bij. Eén ding was telkens héél opvallend: onze Hemelse Vader wordt in alle talen en natiën bezongen en het was telkens een fijne belevenis dit als Gods kinderen samen te kunnen doen. Tijdens mijn jeugdjaren vormde ik met enkele vrienden regelmatig een muziekgroepje. Op kerstfeestjes of een Tear-Fund namiddag speelden we dan wat liederen. Als ik aan die tijd terugdenk, dan beleefde ik het zingen en musiceren als iets wat je samen met anderen doet. Met een lied kon je het evangelie vertellen. We vertelden aan de mensen hoe we God ervoeren in ons leven. Kortom, een boodschap over God en ons geloof naar de mensen toe. In de loop der jaren is mijn visie op de muziek en zang in de gemeente verder gegroeid…

Flits...

Het moet ergens in 1996 geweest zijn. Ik zat samen met een Afrikaanse broeder op ons terras te genieten in de schaduw, die zo welkom is in het West Afrikaanse Burkina Faso. Krekels zongen in het hoge, dorre gras. Deze man was voorganger in een bloeiende gemeente op vijftig kilometer van waar wij verbleven.
"Vous savez, Monsieur Peter…" zo begon hij, "ik begin stilaan de waarde te zien van lofprijzing tijdens onze eredienst. Vroeger zongen we gewoon wat liedjes, de favorieten zeg maar, en daarna de preek. Die preek was dikwijls confronterend voor de mensen, waardoor ze met een gesloten hart en een zwaar gemoed terug naar huis keerden. Nu echter, zie ik dat mensen zich dankzij de aanbiddingtijd openstellen en zich voorbereiden voor wat God tot hen te zeggen heeft. Het is alsof de mensen aan Gods voeten gaan zitten en dan vindt Zijn Boodschap de weg naar hun hart…"
Het mooiste moment in Burkina Faso vond ik de Paaswake die we hielden op de top van een heuvel in de buurt van het dorp. Jammer genoeg kon mijn vrouw Ineke er niet bij zijn, zij was hoogzwanger en besloot die nacht thuis te blijven.Het was een warme avond. Enkele jongens hadden hun djembé al opgewarmd en ik sloot mijn keyboard aan op de batterij van de auto. Een tweehonderdtal jonge mensen kwamen de heuvel opgewandeld. Langzaam, omdat je in april genoegen dient te nemen met een minimum van 38 graden in de schaduw. De Sahelwind verwarmde mijn gezicht als een haardroger, een grote rode ondergaande zon aan de einder. Iemand had een schaap laten slachten, symbool voor het paaslam. Het werd op een spit gehangen boven een vuurtje. We stonden in een grote kring, de djembé's zetten in en we begonnen uitbundig liederen te zingen. Eén ding was heel duidelijk: we waren hier samen om de opstanding van onze Heer te vieren. Tijdens het verloop van de nacht werd de hele paasmaaltijd uitgelegd vanuit het Oude Testament. We aten hetzelfde voedsel als de Israëlieten, de nacht toen ze uit Egypte werden geleid. We waren in gebed met elkaar, vierden het avondmaal en wisselden geloofservaringen uit. Wanneer 's morgens de eerste zonnestralen doorbraken, stonden we te dansen en te zingen boven op de heuvel. Heel de omgeving heeft het geweten: De Heer is waarlijk opgestaan! Alsof de Heer ons wilde bedanken voor dit feest brak even later een geweldige stortregen los… een welkome verfrissing na 6 maanden droogte en een belofte van nieuw leven voor het dorstig land…

Flits…

Roland l'intelligent, zo werd mijn keyboard gedoopt. De Burkinabé vonden het een geniaal instrument en zijn officiële naam "Roland E-37 intelligent keyboard" werd dus gewoon "Roland l'intelligent". Men zegt dat iemand zo gehecht kan raken aan zijn instrument, dat het als het ware een persoon wordt. Zover is het bij mij nooit gekomen, maar ik moest toch een traan wegpinken toen mijn Roland in een heus auto-ongeval betrokken werd! Dat kwam zo: in Burkina Faso werd ik af en toe uitgenodigd om bij conferenties de samenzang te begeleiden met mijn keyboard. Toen ik na afloop één van de sprekers - inclusief zijn overheadprojector - thuis bracht, plaatste ik tijdens het uitladen van zijn toestel mijn Roland tegen de achterbumper van de auto. Na een gezellige babbel op het terras sloeg ik de kofferklep dicht, kroop achter het stuur, schakelde in achteruit en… Kraaaak, klonk het akelig in mijn oren… Toen ik thuis kwam en Ineke mijn gezicht zag, dacht ze dat ik een fietser omver gereden had. Iets wat in de hoofdstad van Burkina Faso het meest voor de hand liggende ongeval is.
Ik besloot om het toestel zelf te herstellen. Een andere mogelijkheid was er niet aangezien er in het hele land geen hersteldienst voor zulke apparaten te vinden was. Ingrediënten voor een geslaagd project : gebed, een stroomgenerator, een soldeerbout en een minitube superlijm. Er waren geen componentjes gebroken, maar er moest een volledige print gelijmd en hersteld worden. Na twee dagen prutsen gingen de LED's weer knipperen en kwam de muziek weer uit de boxen. Toen ben ik bijna tegen het plafond gesprongen van blijdschap. Roland heeft nog enkele jaren dienst gedaan als trouwe begeleider van een zanggroepje dat zich richtte op jonge mensen in onze omgeving. We probeerden lokale liederen te combineren met modernere ritmes, wat af en toe een origineel resultaat gaf. Naar verluid is "Roland l'intelligent" nu in het bezit van een Afrikaanse chirurg …

Flits…

Het was in september 1999: "Zeg Peter," klonk het door de telefoon, "zie jij het zitten om een muziekband bij elkaar te brengen voor de volgende Evangelische Vrouwendag?" Ineke en ik waren al een tijdje terug in België. Een hele aanpassing. We hadden intussen een tweede dochter en ik was begonnen met een opleiding geneeskunde. Een van de zaken die ons direct opvielen bij onze terugkeer was dat het lofprijzen in onze kerken op zijn minst heel anders was dan wat wij gewoon waren in Burkina Faso. Hier in Vlaanderen is het wat gemoedelijker en wat stijver. In de Afrikaanse cultuur wordt er uitbundig gezongen en gedanst. Ik kan er enorm van genieten en soms had ik wel eens een bedenking bij wat ik hier zag.
Het zingen in een samenkomst hoeft zich niet enkel te beperken tot een aan elkaar rijgen van een mooie melodieuze tekst, aangenaam voor de toehoorders. In het lied mogen wij onze dankbaarheid, onze gevoelens, ons verdriet en onze blijdschap duidelijk maken aan God. Ik hoorde eens een zangleider zeggen: "We kunnen emotioneel zijn zonder geestelijk te zijn, maar we kunnen bijna niet geestelijk zijn zonder dat onze emoties daarbij betrokken zijn". Denk maar aan de bijbelse verhalen van David, Elisabeth en Maria. Beseffende uit welke ellende we gered zijn en hoe groot Gods liefde voor ons is, kan het niet anders dan dat er af en toe een danklied of een psalm uit ons hart opborrelt.
Even terug naar ons telefoongesprekje: "Mogen mannen daar wel binnen?" Mocht voor deze keer. Ik nam contact op met enkele bevriende muzikanten en algauw hadden we een gelegenheidsbandje. Partituren, geluidsmensen, een generale repetitie. De dag zelf vroeg opstaan en veel zenuwen, maar uiteindelijk een mooie, gezegende Vrouwendag. Vele vrouwen hadden genoten van de muziek en werden geestelijk opgebouwd en gezegend door de inbreng van de band. We werden aangemoedigd om met ons groepje door te gaan. Zo vlug zagen we dit echter niet zitten want het merendeel studeerde nog en de examens stonden voor de deur.

Flits…

Juli 2000, een jongeman in Vlaanderen was druk bezig een jongerenprogramma in elkaar te boksen onder de naam "Excited about God". Onze groep werd gevraagd om een deel van het programma te verzorgen. We besloten opnieuw de handen in elkaar te slaan. Over geheel Vlaanderen werden een vijftal interactieve, multimediale avonden ingericht voor tieners en jongeren. Onze groep had een naam nodig. Na een zoektocht van enkele weken werd het "Best Before…" of kortweg BB4. Die avonden waren voor ons een geestelijke ervaring. Steeds vertrouwen op God en stappen in geloof zetten, tijden van ontmoediging maar ook bemoediging. Het was noodzakelijk om een vaste geluidsman te vinden. Liefst één met wat ervaring en goed materiaal. Op muzikaal vlak was er nog veel werk aan de winkel maar het leiden van jonge mensen in lofprijzing en aanbidding vonden we heel fijn. We werden bemoedigd door vele jongeren om op de ingeslagen weg verder te gaan.

Flits…

Welke houding kunnen we aannemen, wanneer wij God aanbidden? Door de jaren heen kwamen telkens de volgende verzen onder mijn aandacht. In Psalm 96:9 en Psalm 29:2 staat: "Buigt u neder voor de Heer in heilige feestdos". Dit korte vers toont drie belangrijke aspecten van aanbidding. Wij mogen Hem aanbidden in alle nederigheid, beseffende wie we zijn in de nabijheid van de Almachtige, steeds overdenkende wat Jezus voor ons heeft gedaan. We zijn ook apart gezet, geheiligd door Hem. Die heiliging moet ons ganse leven beïnvloeden. En uiteraard mag ons hele wezen feestelijkheid uitstralen. Iedereen kan dit laatste aspect voor zichzelf invullen, rekening houdende met de andere twee aspecten van aanbidding.

Flits…

God werkte in de levens van onze groepsleden. Bij één van hen werd kanker ontdekt die zich aan het verspreiden was in haar lichaam. Een zware klap voor haar en haar gezin. In heel Vlaanderen en ver daarbuiten werd voor haar gebeden. De Heer is genadig geweest. Ondanks de zware chemokuren was zij steeds een bemoediging voor haar gezin, de gemeente én onze muziekgroep. Een vriend van haar man is tot bekering gekomen toen hij zag hoe zij als gezin met deze situatie omgingen én hoe de gemeente het ganse gezin droeg in gebed. Zij was voor ons steeds een voorbeeld van moed om door te zetten met de Heer. Een andere mooie gebeurtenis was de doop van een tiener die ons steeds vergezelde op onze repetities en concerten. Zij was enthousiast over onze muziek en zorgde steeds voor koffie en wat versnaperingen.
We leerden op allerlei manieren om te gaan met mensen en situaties. Op zich was dit al een hele uitdaging. Telkens moesten we het evenwicht vinden tussen loslaten en vertrouwen op God en zelf handelen in de Naam van diezelfde God. Gods wil leren ontdekken was daarbij van groot belang en dikwijls werden we hierbij gesteund door een voorganger van een evangelische gemeente.

Flits…

Vanaf september 2001 besloot onze muziekgroep om een eigen programma te ontwikkelen. Het doel was ons te richten op jonge mensen die wel naar een kerk gaan, maar nog niet echt een keuze voor Jezus hebben gemaakt. Verschillende ingrediënten moesten aan bod komen zoals moderne praise muziek, een overdenking uit de bijbel, een stukje drama, mime of dans. Er kwamen nieuwe mensen bij met frisse ideeën. De een kon goed met de computer overweg en maakte mooie presentaties voor de liedjes teksten. Iemand anders was dan weer creatief en zorgde voor leuke posters. Een goede geluidsploeg was bereid om met ons op weg te gaan. Steeds meer mensen kregen visie voor dit project en onze groep groeide gestaag.
We verlangden ernaar om vele jongeren in Vlaanderen te bereiken. Jonge christenen hebben het dikwijls moeilijk in hun omgeving en sommigen haken af. Ons doel was hen te bemoedigen om door te gaan met de Heer. Onze muziek moest een gelegenheid scheppen om God te kunnen ontmoeten, een plaats van aanbidding, een plaats van rust. Op een eigentijdse wijze wilden we hen een gelegenheid geven om hun zorgen en twijfels te uiten, maar ook hun vreugde en dankbaarheid. We wilden hen laten merken dat ze niet alleen staan in hun strijd en in hun geloof.
In het voorjaar van 2002 konden we zo op vele plaatsen in het Vlaamse land een praise avond organiseren. Elke keer werden de jeugdgroepen uit alle kerken van een provincie uitgenodigd. Meestal kwamen op zo'n avond een honderd tot tweehonderd jongeren met hun jeugdleiders. Het was steeds een gelegenheid om door middel van muziek en drama God te ontmoeten: uitbundig, ingetogen, aanbiddend, feestelijk. Het was heerlijk om te zien hoe jongeren in kleine groepjes op de grond zaten om met elkaar en voor elkaar te bidden. Sommige jeugdleiders grepen deze gelegenheden aan om de aangehaalde thema's later verder uit te diepen in de eigen jeugdgroep.
We streefden ernaar om een kwalitatief hoogstaand programma aan te bieden, maar steeds ervoor te waken dat dit geen doel op zich werd. Wij willen dat Jezus wordt verhoogd, zodat Hij gezien wordt in ons land. Ons verlangen was te investeren in jonge mensen zodat hun omgeving Jezus kan zien. En hiermee willen we verder gaan.

Epiloog…

Een opgewekt tamtam ritme dreunt door de luidsprekers. De grote eetzaal van een school in Halle stroomt langzaam vol met mensen. Jong en oud. Verwachtend, nieuwsgierig. Het ritme van de tamtams wordt overgenomen door de basgitaar en de lage tonen van de piano. Uitnodigend klinkt: "Give praises to the Lord…" een aanbiddingslied geschreven en gecomponeerd door een Vlaams christen. We beleven intense momenten van blijdschap omdat de Heer aanwezig is op dit feest. We mogen als muziekgroep de Vlaamse Evangelische Familiedag afsluiten met een groot aanbiddingsfeest voor onze Heer. Een dansgroep verrijkt de avond met indringende, moderne choreografie. Geweldig is de stilte tijdens het gebed. Buigt u neder voor de Heer in heilige feestdos.

Flits…

Het regent buiten. Het is donker. Twee moslimjongeren lopen door de straten van Halle. "Hoor je dat, 't is precies feest in de school!". Voorzichtig lopen ze de speelplaats op. Het is feest daarbinnen. Hun nieuwsgierigheid is sterker dan hun drempelvrees. Uiteindelijk belanden ze vooraan in de zaal. Enkele ogenblikken later wordt iedereen uitgenodigd om te bidden in kleine groepjes. Een beetje verderop bidden drie jongeren dat God mensen in hun omgeving zou aanraken, dat Jezus gezien wordt in dit land. Eén van hen komt na het concert in gesprek met de twee jongens. Ze zijn enthousiast over wat ze hoorden. Iemand van onze muziekgroep kan nog samen met hen bidden voor ze weer huiswaarts keren..
En God gaat verder…