Sinds drie jaar onderzoekt Charlotte Lybeer capsulaire aspecten in onze samenleving.  Ze heeft interesse in recent gebouwde utopische paradijsjes.  Het zijn artificiële indoorlocaties die ontstaan op basis van een gemis of een idee.  Zij wil een betere formule aanleveren die aansluit bij de huidige levensstijl van de mens.  Het zijn kleine cocons die je doen ontsnappen aan de chaotische ongecontroleerde buitenwereld.  De voorbije jaren verbleef ze in een gated retirement community in Florida, in een gated golf community in Zuid-Afrika en recent in My Tropical Island te Berlijn.

Haar werk ontstaat door ergens te gaan wonen, daar met de mensen in contact te komen, hun wereld te betreden en dit in beeld te brengen.  Haar volgende reis gaat richting China.  Beschouwd vanuit de mediafilosofie is Charlotte een nomade levend in een fotografische werkelijkheid. Terwijl de personages bij Charlotte bewegen binnen de identificeerbare lijnen van de rijke ouderling, binnen het kapitalisme, toont ze ook resoluut de luchtlijnen van bevraging, chaos en differentie.

We krijgen bij dit werk de vraag van het engagement.  Moet een kunstenaar experimenteel en dus zo autonoom mogelijk te werk gaan, als daad van verzet?  Of moet het creatieve proces gebeuren in dialoog met de sociale omgeving?  Ligt de nadruk op vorm of op inhoud?  Ethiek accentueert de context die hybride te noemen is en waarin de mens zich situeert.  We drukken ons kritisch uit tegenover die hybride conditie.  Haar foto’s doen immers vragen reizen op vlak van sociale problematiek enerzijds en anderzijds op het vlak van waarheid en werkelijkheid.  Het begrip deconstructie is heel toepasbaar op har fotografie, want haar foto’s zijn pure afbakeningen, grenstrekking en in- en uitsluiting.  Het getoonde in de foto duidt meteen aan wat niet is getoond. 

In haar projecten werpt ze zowel een esthetische als een sociale blik op mensen die en groepsverband met elkaar sluiten en/of zich afzonderen van anderen.  Haar stijl is niet belerend en reikt een hand naar een open presentatie met het fotografisch beeld als drager.  We zien ook in haar foto’s dat de leugen gepresenteerd wordt.  Het deed me denken aan Michel Houellebecq: “Een leugen is nuttig wanneer hij de werkelijkheid kan helpen veranderen, maar als die verandering mislukt, is het enige wat overblijft de leugen, de verbittering en het besef van de leugen.”

Johan Swinnen 2006