Home

Volg de Ventouristen...

 

Op 18 juni zullen Frank en Dirk, samen met 1.198 andere sportievelingen de Mont Ventoux beklimmen. Uitgangspunt is de organisatie van Sporta t.b.v. het goede doel, m.n. het project van Marc Herremans 'To Walk Again' en 'De vrienden van Burkina Faso'.

Wij zullen proberen deze pagina regelmatig te updaten met nieuwe foto's en verslagen van de "Fab Four" Dirk, Ronny, Johan en Frank.

Day 1: 16 juni

De dag begon goed.... altans, dat hadden we verwacht!
Ondergetekende had om te beginnen zich overslapen. De 3 musketiers stonden om 4 uur deze morgen klaar om te vetrekken toen mijn wekken voor de zoveelste keer afliep. Alleen ... ik had ze nog niet gehoord. Om 5 voor 4 sprong ik recht. Vliegensvlug alle sin de wagen laden en maken dat ik weg was.
De gasten stonden mij vol ongeduld op te wachten. Geen probleem. Campingcar aankoppelen, bagage in de auto en weg. Dacht je!
Wat heb je nodig als je een weekend gaat fietsen en vooral de Mont Ventroux wil beklimmen met de fiets? Inderdaad! Een fiets. Deze was ik thuis in alle hevigheid vergeten. Terug naar de Duivenstraat, fiets opladen en weg.

De rit valt mee. Niet te veel verkeer, een omleiding vanuit Luik naar Namen om uiteindelijk in Luxemburg te geraken. We wisselen regelmatig af en zo gaat het ook vlot.

Omstreeks 16u20 bereiken we de camping Le Ménèque in Bedoin. De plaats is vlug gekozen. Opstellen gaat vlot... althans bij mezelf en Dirk met de camping car. De tent van Johan en Ronny gaat iets moeizamer. Tegen 18 uur zijn we uiteindelijk klaar en zakken we af naar Bedoin City om te eten (en iets te drinken). Het dorp blijkt geinvaseerd (klopt dit?) te zijn door de Vlamingen. Op elk terras zitten wel enkele landgenoten, al of niet nog in rennersplunje (maakt meer indruk zeker?) met een stevige Stella, Jupiler of Leffe voor zich.

De speculaties over het aantal keren (de beklimming van zaterdag uiteraard...) zijn een favoriet gespreksonderwerp. Als daar de bevindingen van Ventouristen bijkomen die hier reeds vanaf maandag aanwezig zijn en de kale berg reeds meerdere malen hebben bedwongen dan zijn we nog lang niet uitgepraat.

Een stevige pizza met een glaasje rode Côte de Ventoux en een kaasdessert later stappen we terug naar de camping voor onze verdiende nachtrust.

Eerts wil ik nog enkele foto's opnemen in dit verslagje maar dan stel ik vast dat dit minderwaardig stukje hardware niet de nodige drivers heeft om dit klaar te spelen ...
Jammer. Maar niet getreurd. We proberen dit zo spoedig mogelijk te verhelpen. Foto's komen eraan.

Nu ga ik slapen. Tenminste als de pad die Dirk net tegenkwam weg is. Maar welk soort pad was het? Johan dacht een "fietspad" maar zekerheid hebben we niet.

Tot morgen.

Day 2: 17 juni

Iedereen heeft blijkbaar genoten van een goede nachtrust. Wonder boven wonder... er werd nagenoeg niet gesnurkt. Maar dat geloven onze wederhelften toch niet.
Johan is als eerste de fiets opgeklauterd... richting boulanger. Het is een deugddoend ontbijt. De temperatuur begint al aardig op te lopen. We maken ons klaar voor een ritje richting Vaison-la-Romaine. Hiervoor moeten we wel over de Col de la Madelaine. Makkie voor sommigen, een marteling voor anderen. Er is er eentje die nogal fameus begint te zweten...Maar Johan is dan ook een karaktermens. Op de parking van de SuperU (de lokale supermarkt) komen we in gesprek met een Hollands koppel die allerlei vragen begint te stellen (neen ze zijn niet nieuwsgierig!!) over onze aktiviteiten. Wat de dame in kwestie wel direct opviel was dat één buikje veel dikker was dan de rest. Het is en blijft tenslotte nog steeds een kwestie van trainen.
Onderweg komen we tientallen landgenoten tegen die net hetzefde dachten als wij... even de spieren losfietsen en de krachten sparen voor de grote dag.

Na een kleine 50km arriveren we terug op de camping. Toch maar even de dorst lessen met een half litertje. Na de lunch staat nog weinig op het programma:
- tanken in Vaison (scheelt 10 cent per liter diesel met de pomp in Malaucène!!!)
- een verfrissende duik in het grote zwembad van de camping
- onderhoud van de fietsen
- uitwassen van de fietskleding
enzovoort

Het is tevens tijd geworden om onze rugzakken af te halen bij de organisatie. Hierin zitten verschillende dingen die we nodig hebben voor de beklimming. Een electronische enkelband voor de tijdsregistratie, een tof Sporta t-shirt, een Born drinkfles met vulling en ook onze fietsnummerplaat. Op het dorpsplein heerst er een gezellige drukte. Alle deelnemers dienen zich hier aan te melden en dat maakt dat je al eens bekende gezichten ziet; de Guy, politiecommissaris in Vosselaar, de Ben (Rottiers), de Frank (Verschueren) van de pompiers van Turnhout. Ook de TV ploegen zijn reeds aanwezig: VRT, VTM, TV Limburg,...evenals de schrijvende pers: Het Laatste Nieuws, Nieuwsblad, GvA,... Hou vooral de nieuwsuitzendingen in het oog dit weekend!!!

Uiteindelijk is het tijd om nog wat koolhydraten op te doen en een telefoontje te plegen naar het thuisfront om de dames gerust te stellen dat alles goed komt.

De zenuwen beginnen toch een beetje op te komen bij mezelf. Alhoewel ik heb er alle vertrouwen in. De kale berg is geen vreemde voor me. Alleen wil ik dit jaar beter doen, mezelf nog eens overtreffen. Hoe dit allemaal afloopt voor ons vieren lees je morgen.

D-Day: 18 juni

7 uur... iedereen ontwaakt voor de grote dag waarop we zo lang gewacht hebben. Dirk was dan reeds naar de boulanger geweest. Er is wat nervositeit waarneembaar. Ikzelf heb zo de kriebels die ik had als jeugdig wielrenner voor een belangrijke wedstrijd. Een stevig ontbijt kunnen we nu wel gebruiken. De nodige koolhydraten moeten ons een eind op weg helpen. Voor de rest niets dan lachende gezichten. Tijd zelfs voor een foto.

Dirk en Ronny zijn als eersten vertrokken. Na een opwarming tot aan de "Madeleine" begint hun avontuur met de beklimming vanuit Bedoin. Ze zien het helemaal zitten.
Johan en ikzelf vertrekken iets later. Ik moet naar Malaucène voor de start. Johan rijdt een stukje mee als opwarming. Hij start tevens vanuit Bedoin.

De Col de la Madeleine heb ik vrij vlot kunnen bedwingen. Eens gestart aan de beklimming vanuit Malaucène blijkt dat dit andere koek is. Na anderhalve kilometer komt een eerste tik. Ik heb niet mijn dag. De dag voordien ging alles nog zo vlot maar nu heb ik "dikke benen". De temperatuur begint al aardig op te lopen, vlot boven de 30°. Het zou wel meer dan 35 worden die dag. De aanmoedigingen van drie vlaamsche deernes die de beklimming te voet doen zijn welgekomen. Iets over halfweg komt de volgende serieuze klop. Waarvoor dienden die maanden voorbereiding? Was alles voor niets geweest? Keer ik terug?

Ik krijg een SMS. Dirk en Ronny hebben de top bereikt. Dirk stopt tijdens zijn afdaling wanneer hij me ziet staan. Hij ziet die blik in mijn ogen van... je weet wel. Hij vertelt me dat ze een stuk verderop vallen als vliegen. Dit is het zwaarste stuk van de beklimming met een gemiddelde van meer dan 9% en een max van 10,9%. De nodige peptalk is nodig om me terug in het zadel te krijgen. Na de bevoorrading op Mont Serain gaan de laatste 6 kilometer een stuk beter. Het is tanden bijten maar de top is binnen mijn bereik. Boven rijden we over een mat die de tijd electronisch registreert. Die tijd kan me gestolen worden. Ik heb het gehaald! Tijd om SMS'jes de wereld in te sturen!

Ondertussen heb ik een SMS van Johan ontvangen. "Heb het ni gehaald. Na 1h klop van hamer. Niks meer aan te doen. Proficiat. Tot straks en wees verzichtig"
Het was moedig van Johan om zonder voorbereiding toch te proberen om berg te bedwingen. Volgend jaar beter Johan!

Dirk en Ronny hebben de 2de beklimming (vanuit Malaucène) achter de rug. Ik heb ze daar opgewacht. Het was zwaar. Loodzwaar. De hitte en de helling eisen hun tol. Maar de mannen hebben het gedaan. Proficiat! Aan de vrachtwagen van Sporta, waar onze rugzakken liggen, is het tijd om bij te komen. Iets eten en drinken en iets warm aantrekken. Want het kan er fris worden, zeker als je bezweet bent. De vraag komt nu onvermijdelijk naar boven.... nog eentje? Dirk en Ronny twijfelen niet lang. JA! Ik ben daar nog niet zo zeker van. Laat ons eerst een stuk afdalen.

We stoppen even aan het monument van wijlen Tom Simpson.

Hier beslis ik om toch nog een poging te wagen. Of toch zeker om af te dalen tot Sault. Nog even stoppen aan Chalet Renard. Hier staat een kloeke vlaamsche deerne die ons een stuk meloen aanbied. Gratis dan nog wel. Dit kunnen we niet weigeren. Daarachter is een masseur bezig met het bewerken van pijnlijke beenspieren. Op de tafel ligt een zekere Rudy Meeus uit Retie, de nonkel van mijn collega Tom. Hij maakt deel uit van een tandem. Hijzelf is slechtziend en dient dus bijna blindelings te vertrouwen op zijn maat. Op dat moment hebben ze 3 beklimming gedaan.
26 km dalen... heerlijk. In Sault nemen we de nodige tijd om te rusten. Ik kan het niet laten en moet toch iets degelijks in mijn maag. Op het terras zit ik bij 2 gasten van de vlaanders. Het terras zit trouwens vol vlamingen. Sommigen zitten reeds met volle pinten straffe verhalen te vertellen. Mij niet gelaten. Mijn tijd komt nog.
Ronny komt me vertellen dat ze vetrekken. Doe maar. Ik kan die mannen toch niet volgen. een kwartier later ben ik ook weg. De eerste kilometers gaan moeizaam. De stukken waar het licht hellend zou zijn gaat het voor geen meter. Achteraf hoor ik van Dirk dat ze net dezelfde ervaring hadden. Een SMS van mijn collega Leo geeft moed. Niet opgeven! Pas na 8 kilometer komt er stilaan enige vaart in. Van 9 naar 16 km/h is een hemelsbreed verschil, toch zeker op zo'n moment. Vlot "tussen aanhalingstekens" haal ik de Chalet Renard. Doorgaan op datzelfde tempo. Tot op zo'n kleine 5 km van de top. Krampen. Elke poging om te fietsen moet ik onmiddelijk staken. Maar ik zal doorgaan. Al moet ik kruipen tot boven. Het aantal klimmers is fel geslonken. Het is dan ook al na 21 uur. Ook anderen moeten van de fiets. Plots komen 2 mannen op mij af. Een reporter en een fotograaf van Gazet van Antwerpen. Stel je voor... 2 km van de top, bekaf, en dan een interview geven... Tot ik de vraag kreeg waarom te voet verder gaan terwijl ik toch gewoon kon terugdraaien. Dan kennen ze me nog niet!

Dirk en Ronny komen mij tegemoet. Zij hebben het gehaald. 3 keer!!! Proficiat mannen. Mijn moment van glorie is nabij. De laatste meters over de registratie mat. YES! Terug tijd voor SMS'jes. Ook het vrouwtje wenst me proficiat, gevolg door een "zot"verklaring!

Vlug iets anders aantrekken en afdalen naar Bedoin (aan 79,6 km/h) waar de maten wachten op het terras van de camping, vergezeld van halve liters.
Iedereen moe maar voldaan. Dirk haalt nog enkele pizza's in het dorp want daarheen stappen zien we niet meer zitten. Lekker, zo iets warm in je maag. En dan slapen. Uitslapen.

19 juni... the day after

Wat heeft dat deugd gedaan zeg. Iedereen heeft de nacht goed doorstaan. Veel slaap, weinig of geen krampen, geen nachtmerries!
Hèèl rustig slepen we ons door de voormiddag. Voor sommigen het moment om wat op te ruimen, camelbags en drinkflessen uit te spoelen, enz.

Ik moet nog aan mijn verslag werken. De inspiratie is er. Vlotte volzinnen worden met overgave ingetikt. Ik laat het geheel nog even nalezen door Johan. Tot ik het geheel terug in handen krijg.... Natuurlijk! Alles weg! Niet ge-saved! Hoe dom kan een mens zijn...Opnieuw beginnen, maar dan wel straks, na de eindhappening van Sporta. Wij weg!

Het was er behoorlijk druk, daar bij de plaatselijke wijnboer/-handelaar. Maar ook verschrikkelijk warm. De temperatuur is deze zondag opgelopen tot maar liefst 41°C!!! Dus zoeken naar een plaatsje in de schaduw was de boodschap.

Er werd nogal wat van dat plaatselijk druivensap gedronken. Een fris pintje ging ons beter af. Na het lange wachten werden wat mensen gelauwerd, waaronder 3 mannen die de beklimming 9 keer succesvol hebben afgelegd. Proficiat!

Tussen al dat volk toch enkele "bekende" koppen zoals Ben Rottiers. Maar de man die volgens ons de prijs van het grootste getoonde karakter verdiende was zonder twijfel Marc Herremans. Geen mens liet hem met rust, iedereen wilde met Marc op de foto.

Toen bleek dat de diploma's werden opgestuurd trokken we terug richting camping. Tijd voor een frisse duik in het zwembad (temp. van het water: 26°) en aansluitend de Duvel. Eindelijk zou ik zo zeggen.

Met een "frisse" kop en een slokje Duvel begin ik opnieuw aan mijn verslag. Onder het strenge toezicht van mijn schoonbroer Dirk wordt er alle 2 minuten "ge-saved". Ondertussen komt de goede muziek overgewaaid vanaf de Sporta After Party. De ambiance zit er direct in.

We maken ons een laatste maal op om Bedoin in te trekken en een hapje te eten. De hitte is indertussen zeer drukkend geworden. Rond de top van de berg verzamelen de wolken zich. We hebben geluk gehad dat de beklimmingen niet vandaag (zondag) plaatsvonden. Wat heeft Sporta dit toch weer fantastisch georganiseerd!

Maar het onheil geschiedt. We hebben net onze menukeuze gemaakt als de dikke druppels het terras in een paar seconden doet ontruimen. Een parasol kan ons nog even bescherming bieden. Binnen in de zaak is amper plaats voorzien. We besluiten andere oorden op te zoeken om onze honger te stillen.

Op het nippertje kunnen we nog een tafeltje bemachtigen in het lokale grill restaurant. Het personeel krijgt het pas echt te verduren als de regenbui omstaat in een heuse wolkbreuk en iedereen van het terras naar binnen vlucht. Ze moeten het daar geweten hebben. Plots zit de zaak vol. Het stromende water kan nog net buiten gehouden worden. Een vol uur komt het water met bakken (volle) uit de lucht. Wij beginnen stilaan te vrezen dat onze camingplaats onder water komt te staan. Maar we hebben nog geluk gehad.
We kraken nog een fles Duvel en genieten nog even van de frisse Provencaalse buitenlucht. Morgen is het immers gedaan. Opruimen en terug naar huis....naar onze fans!

's Maandags blijkt dat er dan toch een artikel met foto in de GvA te staan. Enkele SMSjes bevestigen mijn vermoeden.

De terugreis verloopt zeer vlot. Weinig verkeer en een lekker zonnetje tot thuis. Meer moet dat niet zijn.

Ik sluit hier mijn verhaal af. Ik hoop dat jullie ervan genoten hebben. De rest van de straffe verhalen zul je ongetwijfeld één van de komende dagen/weken/maanden nog wel te horen krijgen.

 

Groeten,
Frank