Welkom Politiek voor jou Heb je even In de pers Fotogalerij Spiritlinks Contact Home

Inleiding

Een korte schets van mijn leven en werk.


Heb je even: Biografie

Lang, heel lang geleden, maar toch wel enkele jaren NA het einde van wereldoorlog II, werd ik geboren in Tongeren. Ik werd er de tweede in een rij die later zou uitgroeien tot zeven en zou voor altijd het etiket van 'Mama's en Papa's oudste dochterke' krijgen. Toen ik 4 jaar oud was verhuisden we naar Hasselt, waar ik heel mijn jeugd zou doormaken.


Het lager onderwijs volgde ik bij 'd'Ursulinen' in Hasselt, vlak naast onze woonplaats in de Lombaardstraat. Heel even droomde ik ervan daar nonneke te worden, enkel en alleen om van daaruit mijn moeder in de tuin te zien wandelen met mijn jongste zusje. De realistische visie (of was het inzicht in haar dochter ?) van mijn moeder deden mij snel van gedacht veranderen (ze zegde dat ik dat maar mocht beslissen als ik 18 was. Ik was toen net 5 !). Die kinderdroom werd voor altijd opgeborgen.



Daarna begon ik mijn humaniora (latijn-grieks) in Hasselt bij de 'Blauw Nonnen', maar na één jaar stuurden ze mij naar 't Graf in Turnhout, toen gekend als een degelijke Vlaamse school. Het internaat lag me helemaal niet en gelukkig beseften ook mijn ouders dat na enkele jaren zodat ik de twee laatste jaren van de humaniora terug in Hasselt naar school mocht. In Hasselt was ik zowel lid van de roodkapjes en van VKSJ als later van de gidsen, waar ik - eens in de leiding - de totem 'vriendelijke bambi' meekreeg.



Voor mijn kandidaturen Rechten leek een Jezuïtenvorming aangewezen, zodat ik in Antwerpen terecht kwam in Sint Ignatius, waar meisjes toen nog enkel toegelaten waren indien ze in Antwerpen of omgeving woonden ofwel bij familie onderdak kregen. Op die wijze kwam ik terecht bij de meest fantastische 'kotmadam' die ik maar kon dromen en die mij naast haar twee fantastische dochters zo wat beschouwde als haar aangenomen kind. Vanaf het derde jaar ging ik dan écht op kot in Leuven waar ik in 1969 zowel doctor in de Rechten als licentiaat in het Notariaat behaalde. Die woelige zestiger jaren waren natuurlijk gekenmerkt door onze strijd voor Leuven-Vlaams, die zonder geweld succesvol resulteerde in de splitsing van de universiteit. Heel wat manifestaties, heel veel solidariteit, heel veel uren 'administratieve controle na het overtreden van het samenscholingsverbod' (= in den bak !) hebben toch tot dit goede resultaat bijgedragen.

Eens afgestudeerd werd ik tewerkgesteld in de Kredietbank, waar ik kaderlid zou blijven tot 1993. Van daaruit werd ik enkele malen gedetacheerd als juridisch adviseur naar een ministerieel kabinet. In 1993 werd ik aangesteld als secretaris-generaal van de BVICB, een beroepsvereniging van banken en beursvennootschappen die de belangen verdedigt van de instellingen voor collectieve belegging, beter gekend als beveks, bevaks en fondsen. Ik werd ondertussen actief lid van verschillende raden van bestuur (GIMV, LRM, VWF, Similes en WEMA) en bleef sterk betrokken bij het verenigingsleven (toneel, koor, Orde van den Prince).


Politieke interesse is er altijd al geweest. Vanaf 1972 ben ik lid van de Volksunie. In de gemeente was ik zes jaar lid van het OCMW. Een tweede mandaat leek niet haalbaar omwille van mijn 'gemengd' huwelijk: toen we trouwden was mijn echtgenoot immers CVP-gemeenteraadslid ! Verschillende malen stond ik op de Volksunielijst voor de verkiezingen als steun voor andere kandidaten. Ook was ik lid van de partijraad en van het partijbestuur tot net voor de splitsing. Gemeentelijk werkte ik steeds mee aan progressieve lijsten (Open, Pro en Inzet). Op het stichtingscongres van Spirit was ik aanwezig omwille van de progressieve benadering van Spirit die ik verkoos.

Toen Spirit me vorig jaar vroeg hun Limburgse kandidaat te zijn voor de federale verkiezingen, beschouwde ik dat als een grote eer, maar ook als een realisatie van mijn jeugdidealen. Altijd al heb ik politiek beschouwd als een dienstbare bedrijvigheid, die uitgeoefend dient te worden zonder eigen belang, in functie van de gehele gemeenschap. Altijd al droomde ik ervan om mij in de politiek dienstbaar op te stellen en mee te werken aan een wetgevend kader dat sociaal en rechtvaardig is voor de Vlamingen. Altijd al heb ik gehoopt iets te kunnen doen voor de Limburgse gemeenschap die mij zo dierbaar is. Nu, als volksvertegenwoordigers, tracht ik dat ook te doen door gepaste wetgeving uit te werken, door regeringsinitiatieven geboeid en kritisch op te volgen, door voldoende informatie te verzamelen en te verwerken en zo nieuwe ideeën kansen te geven.

In 1980 huwde ik met Paul De Smedt, geboren en getogen Opwijkenaar, opgegroeid in de schaduw van kerk en brouwerij en advocaat sedert 1973. Jaren later, in 1986, werden we de gelukkige ouders van Lut, waar we toch zo blij om waren en die ons leven een totaal andere dimensie gaf. Ons boeiend samenleven werd heel plots afgebroken tijdens onze korte zomervakantie in Spanje.


Na de schitterende verkiezingsperiode van vorig jaar, waar Paul zich enorm voor had ingezet, waar Paul had genoten van de uitslag (+ 11.000 voorkeurstemmen), waar Paul het overwinningsfeest in Kortessem had georganiseerd, waar Paul de serenade van de Harmonie had voorbereid, waar Paul fier de eedaflegging in de Kamer had bijgewoond en de eerste aarzelende stappen van 'zijn' parlementslid had geassisteerd, vonden we einde augustus wel dat we eindelijk aan enkele dagen rust toe waren. We genoten ervan, waren blij met de exclusieve tijd voor mekaar. De tweede avond daar - heel plots - was Paul niet meer. Een hartaderbreuk beëindigde zijn leven hier…en zo bleven onze dochter Lut, thans 17 jaar, en ikzelf verweesd achter. Lut verloor haar vader, waarmee ze een steeds hechtere band kreeg.


Ik verloor mijn echtgenoot die tevens mijn beste vriend was….Samen leven we verder met veel verdriet, met veel vreugde en dankbaarheid ook, om wat hij was en voor ons blijft. Zijn vele vrienden blijven hem missen, maar zijn ook ons tot steun. Lut blijft zon en vreugde brengen in huis, zorgt voor de kritische en geestige noten, geeft moed en zin om met veel jeugd-gevoel door te gaan.


2,5 jaar verder

Ondertussen zijn we 2,5 jaar verder en ziet het leven er al weer heel wat anders uit.

Natuurlijk loopt het rouwproces verder. Missen blijft verschrikkelijk maar gedeeld missen maakt het dragelijk. Er gaat geen dag voorbij of Paul duikt ergens levend op. Gelukkig blijft dit heel erg bespreekbaar en uitspreekbaar, zowel met Lut als met Paul zijn grote familie en zijn vele vrienden.


En ja, mijn linkerheup werd volledig vernieuwd. Drie maanden rolstoel en bijna evenveel maanden krukken hebben mij wel geleerd wat het betekent totaal afhankelijk te zijn en voortdurend met eigen beperkingen te worden geconfronteerd. Uiteraard vallen in zo een periode de vluchtroutes naar werk en naar sociale omgeving weg zodat er een denk – en confrontatieperiode automatisch hiervan een gevolg was.


Gelukkig was er ook dan mijn prachtige dochter, Lut, die ondanks haar eigen verwerkingsproces er altijd voor mij was. Ondertussen is ze nu 19 en zelfstandiger dan ooit. Onze contacten blijven wederzijds enorm deugddoend, al zijn ze naar buiten uit wel erg ongewoon. Telkens opnieuw vinden we mekaar terug, hier of daar, met de gelukkig moderne technieken die ons ter beschikking staan in onze eigen sms- en e-mailtaal. Ik blijf haar enorm dankbaar en erkentelijk voor de brug die ze in de voorbije jaren al geweest is tussen verleden en heden en die ze nog altijd voor mij blijft.


Heerlijk is het natuurlijk ook me goed omgeven te weten door enthousiaste medewerkers en een steeds groter wordende fanclub en vooral, en voor sommigen is dit wel degelijk dubbel gebruik, heel erg lieve oude en nieuwe vrienden om me heen.


Het leven in Hasselt is boeiend dus! Het zingen in Hasselt is welklinkend dus! De inzet voor Hasselt is plezant dus! Het wandelen in Hasselt is verrijkend dus! In voorbereiding van de gemeenteraadsverkiezingen maken we met Spirit er zeker werk van om het voor en met zoveel mogelijk mensen nog aangenamer en nog plezanter en nog zangeriger te maken.


26 april 2006