Gemeenschap

De vrouw was er altijd; ze is eeuwig. De man komt voort uit de vrouw en keert naar de vrouw terug

gezegde van de Ojibwa

 

De vrouw is bij de indianen een geëerd lid; vaak een leider van de gemeenschap

Zowel mannen als vrouwen beschouwen zichzelf als volwaardig lid van een uitgebreide groep verwanten, waarin iedereen unieke sterke punten en vaardigheden heeft waarmee hij of zij iets kan bijdragen aan het gezamelijk welzijn. Tradionele indianengemeenschappen vereenzelvigden vrouwen vanwege hun voortplantingsvermogen met Moeder Aarde en kenden een spirituele kracht toe aan decycli van puberteit, seksuele gemeenschap, zwangerschap, geboorte en voeden.

In de meeste gemeenschappen waren zowel de zwangerschap als de bevalling met verscheiden rituelen en taboes omgeven. Allemaal ter bescherming van de krachten die waakten over het vermogen tot baren en vioeden

Afzondering stond dan niet voor onreinheid, maar voor respect. In sommige stammen baarden de vrouwen hun kind alleen, in een daartoe aangewezen tipi of hut of in het bos. Bij andere stammen traden ouder vrouwen op als vroedvrouw en stonden ze de jonge moeder en de baby de eerste dagen met raad en daad terzijde.
Vaders namen , zoals bij sommige stammen uit Californië, aan het einde van de zwangerschap en rond de bevalling de normale taken van de moeder op zich, zoals water halen, hout sprokkelen

Meestal waren de vrouwen van de naaste familieleden verantwoordelijk voor de zorg voor de kleine kinderen. Waarna de vader en de ooms het overnamen en de zoons leerden hoe de mannen zich binnen de gemeenschap zich te gedragen hadden. Meisjes bleven bij hun moeder en leerden over geneeswijz

e, de landbouw, en het huishouden, waar vaak het onderhoud van het gezinsonderkomen bij hoorde
Ook grootouders en en andere stam-oudste speelden enen belangrijke rol,.

“Zorg net zo goed voor je tuin als voor je kinderen, dat geeft gezondheid kracht en groei”

Gezegde van de Irokezen

Opleiding van een kind begon al vroeg en verliep spelenderwijs. Jongens kregen een boogje met pijlen zonder punt en verdienden een grotere boog naaarmate ze ouder werden. Ze leerden wild te besluipen, bewegende doelen te raken en vechten. Ze beconcurreerden elkaar in sluipspelletjes, schietwedstrijden en gespeelde gevechten, waarbij de winnaars hartelijk geprezen werden door de vaders en de ooms.

Naarmate een kind ouder werd, werden bepaalde restricties opgeheven en kreeg het bijzondere privileges. Een blackfoot-jongen die een boogwedstrijd won, mocht veren in zijn haar doen, net als de oudere mannen.

Bij de cheyenne werden jongens die voor het eerst op het oorlogspad geweest waren ontheven van hun normale taak de paarden te voederen

Er is een heel dorp nodig om 1 kind groot te bregengezegde van de Omaha

De meeste indianenkinderen leerden spelenderwijs door het voorbeeld van hun ouders. Kinderen die werden overgeplaatst naar afgelegen “indianenscholen” die door de regering in het leven waren geroepen, leden daar meestal verschrikkelijk onder. Ze kregen daar een nieuwe engelse naam, mochten hun eigen taal niet meer spreken, kregen ongemakkelijk uniformen aan waarin ze zich nauwelijks konden bewegen, moesten meestentijds binnen blijven en werden streng gestraft wanneer ze voor hen onbegrijpelijke regels schonden. Waardoor ze vaak ziek werden en sommige zelf stierven. De ouders verzetten zich er heftig tegen dat ze hun kinderen uit handen moesten geven. Dit conflict heeft verscheidene eeuwen geduurd en bereikte zijn climax in de eerste decennia van het tijdperk van de reservaten. Pas recent kon een zegsman van de Noord -Amerikaanse indianen met overtuiging zeggen:

Ik ben blij dat onze kinderen engels leren en schrijven, maar ik ben ook heel blij dat ze iets leren van de levenswijze en de cultuur van de Navajo. We willen dat onze kinderen trots zijn dat ze Navajo zijn

[Welkom] [Home] [Gemeenschap] [Moedige mensen] [Overlevingskunst] [Tijdstabel] [Stamoudsten] [Stammen] [Wapens] [Woningen] [Stamhoofden] [Links]

© 2006 Apacheke's Design