Oneida

HET MEISJE VAN DE STRIJDER

(ONEIDA)

oneida

Lang geleden, in de dagen voor de witte man aan dit continent kwam, werden de mensen Oneida bezet door hun oude vijanden Mingos.

De invallers vielen de dorpen Oneida aa,vernietigden de graangebieden, doodde mannen en jongens, en ontvoerden de vrouwen en meisjes. Er waren geen verzetten tegen Mingos, omdat hun aantallen als korrels van zand, zoals de kiezelstenen op een meerkust waren.

De dorpen van Oneida leggen verlaten, hun gebieden, de ru´nes van hun zwart gemaakte huizen. De mannen hadden de vrouwen, de oude mensen, de jonge jongens en de meisjes in de diepe bossen verborgen in geheime plaatsen onder rotsen, in holen, en op troosteloze bergen.

Mingos die naar slachtoffers zocht, maar kon hen niet vinden. De Grote Geest zelf hielp de mensen te verbergen en beschermde hun plaatsen van toevluchtsoord van de ogen van hun vijanden.

Aldus waren de mensen Oneida veilig in hun ontoegankelijke terugtocht, maar zij verhongerden ook. Welk voedsel zij ook hadden kunnen bewaren spoedig omhoog werd gegeten.

Zij konden of in hun verbergplaats blijven en, verhongeren of deze verlaten op zoek naar voedsel en door hun vijanden worden ontdekt. De strijdersleiders kwamen samen in raad maar konden geen andere uitweg vinden.

Een jong meisje stapte voorwaarts in de raad en bovengenoemd dat de goede geesten haar een droom hadden verzonden die haar toont hoe ze Oneida konden redden. Haar naam was Aliquipiso en zij was niet bang om haar leven voor haar mensen te geven.

Aliquipiso vertelde de raad: "Wij verstoppen ons bovenop een hoge, zuivere klip. Boven ons is de berg behandeld met keien en zware scherpe rotsen. De strijders wachten hier op. Ik zal naar Mingos gaan en zal hen tot de vlek bij de voet van de klip leiden waar zij allen kunnen worden verpletterd en worden vernietigd."

De leiders, en de strijders luisterden naar het meisje met grote verwondering. De oudste van sachems eerde haar, die rond haar halsbundels gaf van witte en purpere wampum. De "Grote Geest heeft u, Aliquipiso, met moed gezegend en wijsheid," hij zei. "Wij, uw mensen, zullen u altijd." herinneren

Tijdens de nacht daalde het meisje van de hoogten in het bos ,hieronder was een geheime weg. 'S morgens, vonden de verkenners Mingo haar wandelend door het hout alsof ze verloren was. Zij namen haar bij het afgebrande en verlaten dorp waar zij eens leefde, dit was nu hun kamp. Zij brachten haar voor hun strijdersleider. "Toon ons de plaats waar uw mensen verborgen zijn," beval hij. "Als u dit doet, zullen wij u in onze stam goedkeuren. Dan zult u behoren tot de redder. Als u weigert, zal u worden gemarteld."

"ik zal u niet hun verblijfplaats tonen," beantwoordde Aliquipiso. Mingos bond haar vast aan een zwart gemaakte boomstomp en martelde haar met brand. Zelfs was Mingos verbaasd bij de moed waarmee het meisje het verdroeg.

Na verloop Aliquipiso die wordt beweerd om onder de pijn te verzwakken. "Kwets me niet meer," zij schreeuwde, "ik zal u de weg!" tonen

Aangezien de nacht opnieuw kwam, bond Mingos de handen van Aliquipiso achter achter haar en duwde haar voor hen. Probeer niet om ons te verraden, waarschuwden hij. "Bij om het even welk teken van jou, zullen wij je doden Geflankeerd door twee strijders met in evenwicht gehouden wapens, leidde Aliquipiso de weg. Soundlessly de massa van strijders Mingo kroop achter haar door struikgewas en ruwe plaatsen, over het winden van wegen en hertenslepen, tot zij uiteindelijk kwamen onder de torenhoge klip van zuiver graniet aan.

"Dichter gekomen, strijders Mingo," hij zei in een lage stem, verzamelt zich rond me. Ik zal u de geheime passage tonen die naar omhoog leidt.

Mingos en zij strijdersstonden allemaal rondom het meisje. Dan uitte Aliquipiso met een doordringende schreeuw: "Oneidas! De vijanden zijn hier!
Vernietig hen!"

Mingos had nauwelijks tijd om haar met reusachtige keien neer te slaan en de rotsen regenden op hen. Er was geen vlucht; het scheen alsof de boze berg zelf op hen viel, die hen verpletteren, die hen begraven. Zo stierven vele strijders Mingo daar, de andere invallers van Mingo hielden op met plunderen van het land Oneida en trokken zich terug op hun eigen jachtgebieden. Zij maakten nooit opnieuw oorlog op de mensen van Aliquipiso.

Het verhaal van de moed en zelf-offer van het meisje werd(word) naverteld door de Oneidas wanneer ze rond het kampvuur zatten, en zal van grootouder aan kleinkind worden overgeleverd zolang er Oneidas op deze aarde zijn.

 

[Welkom] [Home] [Gemeenschap] [Moedige mensen] [Overlevingskunst] [Tijdstabel] [Stamoudsten] [Stammen] [Wapens] [Woningen] [Stamhoofden] [Links]

© 2006 Apacheke's Design