DIAMANT: Delicatessenslagerij Ardenia 60 jaar

Meer dan 60 jaar geleden zag "den Ardenia" het levenslicht.
Vader Julien Smet (°19/07/1926 / + 28/12/2009), getrouwd met mijn moeder Marie-Louise Bogaert (°21/10/1928) kocht het pand op het hoekje van de Schoolstraat en Paterstraat in 1955. Mijn vader volgde het voorbeeld van zijn moeder Célestine Vergucht, die toen een poelenierderij uitbaatte  in de Pastoor Boelstraat, naast het klooster van de Eerwaarde Zusters van de H Vincentius a Paulo.

Het was een bescheiden winkeltje dat mijn ouders overnamen van hun voorganger,  beenhouwer  Romain Burm. In een klein "stalleke" naast de winkel slachtte Romain Burm de koeien, die hij met een katrol omhoog trok via een valluik in het plafond. Ik herinner me dat aan de gevel een metalen ring was bevestigd waar de koeien ter afwachting buiten stonden tot zij aan de beurt kwamen. Dat was in die tijd heel gewoon.

Aanvankelijk runde mijn moeder de winkel, vader Julien was in die tijd vertegenwoordiger van lijmen en verven in dienst van Metaldo in de Doornstraat. Later, toen de zaak drukker werd heeft hij die job moeten opgeven om zijn vrouw bij te staan. "Den Ardenia" onderging een eerste verbouwing in 1967. De volgende én huidige verandering dateert van eind september 1987.

Mede dankzij het volgen van avondscholen traiteur en slager/spekslager, hebben wij de zaak in de loop der jaren uitgebouwd en zijn we mee geëvolueerd met de tendensen  van deze moderne tijden, maar we zijn steeds de traditionele toets trouw gebleven.

In het verleden hebben we af te rekenen gehad met de opkomst van de grootwarenhuizen, maar door vast te houden aan een eigen identiteit en kwaliteit hebben we steeds enthousiast stand gehouden. We merken dat er de laatste jaren een tendens is gegroeid waarin klanten terug de weg vinden naar het "klein beenhouwerke". Nu juich ik de komst van nóg een grootwarenhuis zelfs toe,
wat ik verwoord heb op één van de ondertussen bekende flashy groene krijtborden en kadertjes aan de winkelgevel, een uniek karakter, met  slogans, gedichten en spreuken, die door de jaren heen mijn handelsmerk zijn geworden.

 

"Kan deze kleine zelfstandige slager op tegen de overmeesterende reclamekracht van grootwarenhuizen?"
YES, HE CAN!!!
"Door exclusieve, eerlijke, kwaliteitsvolle, niet-voorverpakte producten, vakkennis, persoonlijke en vriendelijke service, waarbij iedere klant géén nummer is!!!

Slagerij Ardenia is al 60 jaren lang een begrip in Temse en ver daarbuiten. Zelf ben ik ondertussen 60 jaar geworden, maar wil graag nog 10 jaar doorgaan zolang onze gezondheid het toelaat en ik mijn conditie kan blijven onderhouden. Ondertussen hangen de muren in de winkelruimte helemaal vol met kaders, als in een museum,  waarin krantenknipsels en foto's een bijzonder verhaal vertellen over de historiek van 60 jaar gedreven kracht en inzet.

 

De "beste beulingen van heel de wereld", de traditionele huisbereidingen zoals varkenskop en fricandon, de gerenommeerde américain préparé, het authentiek gehakt en zelfgemaakte salades, enz... stuk voor stuk kwaliteitsproducten die geapprecieerd worden door trouwe en nieuwe klanten, maar de titel:  "De enige echte wildspecialist uit de streek is en blijft een geschenk van vader Julien.

 

Jean-Pierre Smet, °1955, zaakvoerder van slagerij Ardenia en officieuze stadsdichter, auteur van het wandelboek "Drei Nijge Zwoare Woandelinge Deur Temst, Awa!", waaruit de 8 jaar lange paasmaandagwandelingen zijn afgeleid en van de wandelfolder "Langs De Langste Weg", waarin hij op zoek gaat naar de muze van de belangrijkste schrijvers en dichters langs "onze stille waters". Hij publiceerde ook de toeristische kalenders: "Den Almanak van Temst" en "De 12 Werken van Herakles". Als "vader" van "Temse loopt (naar) de Marathon", dat ondertussen in een vernieuwde versie is gegoten, ontwierp hij samen met zijn dochter, Charite, het "Marathon t-shirt" en samen met Hans Van der Borght richtte hij ook een nieuwe kajakclub op: KajakTem. Ook zijn optredens in "Man bijt Hond" en "Iedereen beroemd", die de schijnwerpers richtten op het huwelijk van het edele slagersberoep mét de "dichterskunst" is ondertussen niet onopgemerkt voorbij gegaan.