maart 2005
Woelige tijden achter de rug. De plannen zijn helemaal veranderd... wat het felbesproken trouwkleed betreft. Helaas, niet wit, niet beige, niets van dit alles, maar wel een beetje meer Mieke (met de bijhorende kronkels in haar hoofd). En ze voelt er zich supergelukkig mee. Weinigen weten van de verandering van decor, en da's voor één keer goed ook. Toen de trouwkleed-episode volledig achter de rug was, kon werk gemaakt worden van de uitnodigingen. Aangezien de meeste drukkerijen het niet zagen zitten wegens teveel man-uren en wij het bijgevolg niet zagen zitten wegen te veel briefjes weg uit de spaarpot, zijn we dan maar begonnen met onze eigen onbetaalde drukkerij. Leve de printer! Leve AVA papierwaren! Leve de Schleiper in Gent en Kortrijk! Leve AD Delhaize die zondagmorgen open is om resterende slides te halen! Leve ons geduld! Test zoveel voor de liefde: opnieuw geslaagd. Hopelijk vinden jullie de uitnodigingen ook geslaagd.
Intussen worden we van alle kanten bestookt met e-mails en telefoontjes van mensen die ons zo graag zien (betalen)... De traiteur, de ceremoniemeester, de ringen, de kleren, ... Allemaal willen ze nog dat éne dingetje 'vlug-vlug' vragen. Om horendol van te worden, maar dit bevestigt ons nogmaals in de overtuiging dat dit de eerste en meteen de laatste keer is dat we trouwen. Nog es een keertje zo iets organiseren, kan niet goed zijn voor de gezondheid.
Mieke is nog maar eens gaan proberen voor een 'trouwkapsel' zoals ze dat noemen en dit keer was haar coiffure al iets meer geslaagd, Steve kon zijn gegrinnik nog net onderdrukken, een goed teken. Verder proberen we met volle teugen te genieten en kwamen we enkele dagen geleden tot de conclusie dat we nog slechts een maand verwijderd zitten van het 'echtgeno(o)t(e)-schap'. Beangstigend? Soms wel, dan weer heel rustgevend. Maar er valt nog heel wat te doen, Mieke heeft haar ambitie om 10 kilo af te vallen nog altijd niet waargemaakt, Steve heeft zijn ambitie van een gespierde torso ook laten varen. Zolang er maar ambitie is in de liefde, en in dat opzicht zijn we alletwee workaholics...
En ambitie voor een spetterend feest is er natuurlijk ook. Een nieuw element zal aanwezig zijn op het feest, met de bedoeling er een meerwaarde aan te geven. De rock-coverband Dust belooft een gigantisch optreden te geven en de zaal in vuur en vlam te zetten. Aan jullie om het boeltje nog meer te doen vlammen!

februari 2005
Alles bij de traiteur is vastgelegd, alleen de wijn moet nog gekozen worden, maar daar zullen de broers Bert en Roy wel hun steentje toe bijdragen. Ceremoniemeester Peter wou ons ook nog een keertje zien en rekent jammer genoeg heel ruim, zodat arme Steve nog vroeger zal moeten vertrekken dan hij al in zijn hoofd had. De viering staat bijna op punt, en er zal een grote verrassing zijn! Zelfs wij hadden niet gedacht dat het ooit zo zou gaan, but... wait and see. Intussen slaat de twijfel toe bij Mieke, is dat wel hét trouwkleed, was ze niet beter toch nog ergens anders gaan kijken, zal het haar wel staan, en zo blijft dat maar doorgaan tot Steve (en bijhorende familie) er helemaal tureluut van worden. De krokusvakantie was het uitgelezen moment om er weer eens goed voor te gaan en de uitnodigingen te maken en andere zaken op orde te stellen... dat was het plan. Maar de stages voor onze lerarenopleiding gooiden roet in het eten. Uitstel is bij een trouwfeest zeker geen afstel, dus zullen er nog een paar avondjes flink mogen geknipt en geschreven worden als we willen dat alles op tijd verstuurd wordt. Test voor de liefde: deel zoveel...
Intussen staat de fotograaf ook al vast, de neef van Steve en zijn (zwanger) vrouwtje zagen het heel goed zitten. Twee kunstfotografen die zichzelf NyklyN noemen en al ettelijke prijzen hebben gewonnen. De klassieke foto met glimlach en gesteven broek zullen we niet te zien krijgen, maar dat waren ook onze orders aan hen.
En last but not least: eindelijk in het stadhuis geraakt voor de zogezegde 'ondertrouw'. Een hele papierwinkel moest worden ingediend, tot en met de bewijzen 'dat we geboren zijn'. En natuurlijk kon het niet anders of die plaatselijke beroemdheid van Waregem en omstreken moest erbij gehaald worden: Meester Gerrit. Mieke trouwt niet met Steve, nee, ze trouwt met de zoon van Meester Gerrit. Dankuwel mensen van het stadhuis, maar Mieke is toch van plan te trouwen met Steve, en zo stond het ook op het papier van het 'voorgenomen' huwelijk.

eerste week van januari 2005
Op naar de traiteur in Oudenaarde. We gaan er niet al teveel over zeggen, behalve: yummie. Maar dat wisten we al. We hebben alles wat we wilden en nog veel meer erbij! Als dat geen service is. Alle oesters en kaviaar ten spijt, zijn er ook pizza's op ons feest. En daar ligt (voor ons toch) de kern van de zaak...
En daarna naar Lieve die onze viering zal voorbereiden. Een heel toffe madam, waarbij we ook direct het gevoel hebben dat ook dit deeltje weer prachtig in orde komt omdat andere mensen nu eenmaal meer ervaring hebben in trouwen dan wij twee. En dan laten we dat graag aan die anderen over. We doen ons verhaal aan Lieve, over ons apart als lieve kleine ukjes, over ons apart als vervelende pubers, over ons samen... en over onze toekomst... En dat er moet gelachen worden, veel gelachen... Een deel van de tekst die Lieve ons inmiddels heeft doorgestuurd, belooft alleszins veel gegrinnik van vrienden, minzaam geknik van de vaders en verlegen glimlachjes van de moeders...

laatste week van december 2004
Het moest ooit eens gebeuren: het kiezen van kledij. Maandag 27 december ging Mieke met haar driekoppige jury richting Brugge om een trouwkleed te zoeken. Vol zenuwen de winkel binnen, heel vlug een aantal dingen uitgekozen en dan het paskot in... De verkoopsters waren supervriendelijk (wat wil je, als je daar een trouwkleed gaat kopen?) en hielpen met het maken van keuzes, maar de meest kritische toeschouwers waren de twee leden van de 'schoonmoederclub', zijnde Miekes ma en Steves ma en dan natuurlijk Steve zelf. Alleen de bordjes met punten ontbraken nog, maar naar de gezichten te zien waren bordjes niet nodig. Het was altijd heel vlug van 'neen, weg' of 'ja, houden'. Na een viertal rokken en een zevental topjes was de keuze gemaakt. De dag erna hadden we nog een afspraak bij Kaat Tilley in Brussel, maar die hebben we afgezegd, teveel trouwkleren zien is ook niet gezond... Schoenen en juwelen er direct bij gekocht en in een kleine twee uur was de zaak afgehandeld. Eigenlijk veel vroeger, ware het niet dat de 'schoonmoederclub' vol overgave vertelde over hun jonge jaren en het opvoeden van kinderen en oud worden en... We stonden erbij en keken ernaar... Maar het kleed dus: niets speciaals, heel gewoon, geen bordeax-rood, geen zwart, wel lang en bleek. Even wennen dus, maar het leek de gemakkelijkste keuze.
Dinsdag alles gehaald voor de uitnodigingen dus nu mogen de kindjes uit de Meiweg beginnen knutselen... En dan zou Mieke even naar de kapper gaan voor een proefkapsel, zoals ze dat noemen. Van alles te veel, zo kan je het samenvatten. Te veel volume, te veel krullen, te veel gelijkenissen met een poedel. Of dat is eigenlijk een belediging voor alle poedels. Viggo en Diezel begonnen net niet te janken en Steve... ja, Steve... die vond het natuurlijk weer allemaal om te lachen, wat hij dan ook duidelijk heeft gedaan.
De dag erna was het Miekes beurt om te lachen: Steve mocht zijn trouwkostuum gaan kiezen. Het moest wit worden, hij had een 'mooi prentje' gezien in de 'boekskes'. Maar toen Steve het kostuum aanhad had de jury de grootste moeite om niet in een lach uit te schieten. De jury bestond deze keer uit 'steve'-mama Yvette , 'steve'-papa Gerrit en vriendinnetje Mieke. De bovenkant oogde heel mooi, heel 'Lord of the Rings'-achtig, maar die onderkant, die broek, dat ding, dat wit geval met twee pijpen kon er langs geen kanten door. Steve leek een soort ere-voorzitter van de 'verwijfde-venten'-club, en dit tegen wil en dank. Maar alles kwam goed en na drie kostuums passen vonden we er ook eentje dat goed zat en goed oogde. Een bruin Italiaans kostuum met een eigentijds tintje. Dat belooft voor 16 april...

december 2004
De neef van Steve trouwt, het eten wordt verzorgt door Traiteur Leconte, die ook op ons feest paraat zal zijn. We worden alleen maar bevestigd in onze mening over de traiteur. Tot in de puntjes verzorgt, heel lekker eten, uitstekende bediening. En een hele avond drank en eten, genoeg voor iedereen. En dat is uiteindelijk de kern van de zaak (voor ons toch...)
We trouwen niet voor de kerk, maar willen wel een relatieviering. We vinden iemand die dat voor ons wil doen (uvv) en maken een afspraak voor januari. Het passen van de trouwjurk moet er eindelijk eens van komen, want Mieke probeert dit gruwelmoment (voor haar toch) zo lang mogelijk uit te stellen. Tijdens de kerstvakantie hebben we allebei verlof, dus gaan we op zoek naar een kostuum voor Steve en een trouwjurk voor Mieke. Inderdaad, 'we'. Ondanks alle bijgeloof dat het ongeluk zou brengen, gaat Steve mee een trouwjurk kiezen. Aangezien Mieke weeral anders moet zijn, zal de trouwjurk dus ook wel 'anders' zijn. En het is uiteindelijk wél de bedoeling dat als Steve zijn bruid zijn, hij niet wil wegvluchten, maar toch wel een 'oh...' uit zijn mond laat ontsnappen, en geen 'ai...'
Er moet ook dringend gekeken worden voor de papieren van het burgerlijk huwelijk. We trouwen om 11.45 uur in het stadhuis van Waregem. Opnieuw hebben we het getroffen... het stadhuis is één blok beton, heel eenvoudig vanbuiten en vanbinnen. Het zal werkelijk nog een thema-feest worden...

november 2004
Het vervoer is vastgezet. Een Parijse retro-bus uit 1920, moet het industriële karakter van onze dag nog wat meer cachet geven. Ceremoniemeester Peter en chauffeur Chantal van Ceremonie Roger overweldigen ons met hun enthousiasme. Het wordt allemaal tot in de puntjes geregeld, en dat is voor ons heel goed. Want als je een pietje-precies bent (Mieke) dan bestaat de kans je te verliezen in oeverloos gepieker over details. Maar we wentelen ons in de kennis en in het enthousiasme van de professionals die onze trouwdag mee zullen helpen slagen.

oktober 2004
Ondanks alle onheilsberichten over de trouwjurk ("We zijn te laat", "Je zal nergens nog een deftig model vinden", "Je moet minstens een half jaar op voorhand passen") is er nog altijd geen trouwjurk gekozen. Er worden data vastgezet, maar die moeten geannuleerd worden wegens te druk op het werk van Mieke. En anders trouwen we gewoon in onze favoriete pyjama, toch?

september 2004
Trouwringen kiezen. Ook hier weer hetzelfde systeem: we zien iets, het bevalt ons en we grijpen de kans. Oeverloos discussiëren over mogelijkheden, alternatieven, 'en als...'-situaties doen we niet.

zomer 2004
We laten alles even voor wat het is, en genieten van uitstapjes, onze eerste echte vakantie samen in Frankrijk. Over het organiseren van het feest wordt niet gesproken, maar de ideeën stapelen zich wel op. Nog tijd genoeg om er iets mee te doen.

maart 2004
De traiteur is gekozen. We kiezen voor een enthousiaste ploeg die heel wat ervaring heeft met feesten in het Fabriekspand. Traiteur en zaal zullen dus perfect op elkaar kunnen inspelen. Iedereen moet zich goed voelen die avond, moet kunnen gaan, staan, zitten waar hij wil. Aangezien we zelf geen tafelmensen zijn en ook de energie niet kunnen opbrengen om drie uur aan tafel te zitten, kiezen we voor een walking dinner.

februari 2004
Slechts één zaal bezocht en al één keer 'ja' gezegd tegen elkaar. Het Fabriekspand in Roeselare was geen evidente keuze, maar wel een keuze die ons volledig bevalt. De industriële stijl van het gebouw en het feit dan Ann en Guy twee professionals zijn die weten waarover ze praten. Mama en papa Mieke en mama en papa Steve stonden heel vreemd te kijken toen we vertelden dat we ons oog hadden laten vallen op 'die lelijke fuifzaal', maar na de ontmoeting met Ann en Guy en na het zien van een volledig ingerichte zaal bleven de 'oohs' en 'aahs' niet lang uit. Opnieuw een obstakel overwonnen dus. De zaal is groot genoeg om over de vloer gesleurd te worden, als iemand wil gaan breakdancen tussen de tafels, is dat perfect mogelijk. Geen tapijtjes waar je op kan uitglijden, geen kussentjes op de stoelen, geen gordijnen die in brand kunnen schieten, maar wel pure eenvoud en klasse. Niet dat we zelf zo zijn, hé...

1 december 2003
Mieke komt thuis van een lange en vervelende werkdag. Ze begint te ratelen tegen Steve en doet haar beklag alom. Na ongeveer een half uur ziet ze dat de woonkamer toch wel heel romantisch is. Té romantisch, voor Steve zijn doen. Lichten gedempt, kaarsjes op tafel, wierook, en de tafel gedekt voor twee, met een bos bloemen ernaast. Nog altijd opgefokt van haar werk, vraagt Mieke wat dit allemaal wel te betekenen heeft. Steve, een beetje beduusd, van al het geratel van Mieke, toont haar een boek. Het boek... Mieke slaat de eerste bladzijde om en ziet de vraag staan: 'Wil je met me trouwen?'. Overmand door schuldgevoelens, zegt ze dan maar 'ja'... of niet? Ze zegt 'ja', maar met volle goesting, met volle overtuiging, en zo overdonderd dat haar Steve zo'n mooi moment heeft bedacht. Er is ook een verlovingsring, die Mieke nogal serieus overdonderd over haar vinger schuift. We trouwen... wanneer? waar? hoe? Laat ons nog maar even genieten... We kunnen nog lang genoeg plannen. Als je weet dat iemand erin gelooft de rest van z'n leven met je door te brengen, dan kan alles wachten. Zelfs de volgende drukke werkdag.