Het begon met konijnen. Voor onze verjaardag kregen we van onze vrienden in het Jeugdhuis Jakkedoe twee konijnen kado. De konijnen hadden al een naam: mieke voor het meisje, stiefke voor de jongen. Je kan ons dus niet verwijten dat we dieren naar ons noemen...
Elke avond huppelden de twee rond in het huis, draaiden rondjes met hun oren en lieten de nodige keutels achter. Het recordaantal staat vast op 83 stuks. maar kleine konijntjes worden groot en stiefke zijn mannelijkheid moest bewezen worden, wat natuurlijk honderden mini-konijntjes tot gevolg kon hebben. De dierenarts werd erbij gehaald en voerde een castratie uit op het kleine ventje. Konijnenoogjes kunnen verdriet tonen, maar misschien wat het ook een gegniffel dat we hoorden...
Een paar weken nadat stiefke zijn mannelijkheid was verloren is mieke bevallen van een nest van zes kleine konijntjes. De trotse vader moest direct in een aparte kooi, die had zijn diensten genoeg bewezen. Eén jong was doodgeboren, de anderen kregen de tijd om uit te groeien van iets wat amper een duim hoog en dik was naar volwaardige 'nijnen'. Maar als de mama zelf amper volwassen is lukt het in de dierenwereld niet al te goed om je jongen op te voeden. Er was geen melk om te voeden en ondanks alle goede zorgen, warme lampen, lange avonden gehurkt over de kooi, lieve woorden en bezorgde blikken, moesten we onze kleine 'nijnen' één voor één laten gaan.
Mama en papa konijn werden daarna nog heel gelukkig toen ze in de tuin samen met de kippen mochten spelen. Dit staaltje van harmonieus samenleven kan als voorbeeld dienen.

Omdat kleine, wenende tweevoeters nog ver van ons bed waren, besloten we alvast om een viervoeter, Viggo in huis te nemen. En omdat één niet genoeg is, werd ook Diezel als partner-in-crime ingehuurd. De twee langstaartige, opportunistische viervoeters veroverden algauw het hart van iedereen die op wandel was in Waregem.

Omdat de twee honden nog niet genoeg hadden aan elkaar, besloten ze om een commune op te richten met de kippen en de konijnen . De kippen waren al wat gewend, maar de konijnen waren op hun rust gesteld en probeerden te ontsnappen... Recht in het hol van de leeuw. Wat Viggo en Diezel opvatten als een spelletje, werd voor de konijnen een uitputtingsslag. In amper één week tijd stierven de konijnen als gevolg van het vele lopen. De twee honden vonden het vreemd dat hun speeltje niet meer bewoog en lieten baas Steve komen om uit te leggen wat er mis was. Er zat niets anders op dan onze twee honden te vertellen dat ze hun vriendjes letterlijk de dood hadden ingejaagd. Nu hadden ze alleen nog de kippen om hun zorgen mee te delen...

Viggo en Diezel dus...
Zolang er geen wenende baby's zijn, entertainen we onszelf met hun geblaf en hun knotsgekken manieren. Wat een hondenleven...