Viggo is de oudste van de twee. Een bruine labrador, lief als geen ander en met een serieus eigen willetje. Maar... je krijgt ongelooflijk veel van hem gedaan, al moeten er dan wel snoepjes of beentjes tegenover staan.

Een kleine bruine labrador laat zijn eerste blafje horen in nederland. Enkele weken later bezoeken we het nestje en kiezen we er een hondje uit, een reutje. Over enkele weken is hij groot genoeg om de lange, gevaarlijke reis naar Waregem aan te kunnen.
Intussen beginnen we als twee bezetenen hondenspullen te kopen, een mandje, speeltjes, een dekentje... mochten er nog fopspenen bestaat hebben voor honden, we zouden het ook nog gekocht hebben.
We besluiten niets te zeggen aan onze ouders en broers, het moet voor hen een verrassing blijven... moeilijk als je in verwachting bent van een kleine bruine labrador.

In een rood dekentje gewikkeld en bij Mieke op schoot. Viggo blijft de hele tijd slapen in de auto. Tot hij op een moment rechtstaat en we allebei vertederd toekijken hoe hij de autozetels onderplast. Onze 'kleine' is thuis en we genieten van de gekken kuren van Viggo. Hij kruipt onder de salontafel, onder de kerstboom, neemt de pakjes weg, laat overal plasjes...
Mama Christine is de eerste die het te horen krijgt dat er een kleine (hond) rondloopt in ons huis. En vanaf dan mogen we het nieuws van onze 'boreling' aan iedereen vertellen. Roy zal de peter zijn van Viggo en belooft hem lange wandelingen, leuke speeltjes en veel lekkere beentjes. Viggo van zijn kant, belooft urenlange blafconcerten, af en toe een plasje en veel likjes en pootjes.

Viggo gaat naar de hondenschool en leert er tal van nieuwe vriendjes kennen. Wanneer zijn puberteit begint krijgt hij ook aandacht voor de meisjes van de hondenschool. Er moet al eens gesnuffeld worden om te kijken of hij kans maakt. De beste leerling is hij niet en zal hij nooit worden, maar gelukkig is hij wel. Hij krijgt zijn wandelingen, met één of twee baasjes mee, krijgt uiteindelijk een kameraad diezel en alle aandacht van de wereld van de baasjes en hun familie. Hij heeft manieren gekregen, kan mooi zitten, blijven zitten als baasje weggaat, kan pootjes geven, kan liggen en blijven liggen, komt heel enthousiast aangelopen als je hem roept, blijft van vieze dingen op straat, kijkt niet naar andere mensen, en speelt heel graag met de bal. Hij kan een bal pakken als de beste, springt daarbij heel hoog in de lucht, tikt de bal met zijn neus en blijft dan staan met een blik van 'hier-kunnen-keepers-nog-iets-van-leren'.
Met zijn partner-in-crime (en dit mag je letterlijk) nemen heeft hij al heel wat wandelaars verleid in en rond Waregem, maar nu Viggo in de puberteit zit, heeft hij zo zijn kuren. Zoals een kind een 'nee-periode' heeft, zo heeft Viggo nu zijn 'blaf-periode'. Voor het minste wat meneer de labrador niet zint, laat hij zijn geblaf horen...

het vervolg van de kuren van viggo kan je hier lezen