- Internationale interreligieuze bijeekomst te Aken op 7-9 september 2003
- Sint-Egidiusgemeenschap viert 35-jarig bestaan 2003-04-29
- De Standaard, 11  februari 2003 , Een overwinning op het pessimisme , Inge Ghijs
- Kerk en Leven, Nummer 4 van 22 januari 2003 , bladzijde 9 en 20 ,
- Kerk en leven, week 1, woensdag 8 januari 2003 - 1 JANUARI : WERELDDAG VAN DE VREDE
- SANT'EGIDIO - SINT-EGIGIUSGEMEENSCHAP internationaal - Antwerpen
- LA COMMUNAUTE DE SANT'EGIDIO
- Sint-Egidiusgemeenschap in België
- Ontmoeting van Assisi in 1986
- Een stukje geschiedenis
- bijeenkomst van de vertegenwoordigers van de godsdiensten
- Dialoog;  nu een noodzaak door: Michel Bronzwaer
- DE ANTI-ISRAËLISCHE EN ANTISEMITISCHE RELLEN IN ANTWERPEN
- Kerk en Leven, 18/09/2002, Religieuze leiders in Palermo 
- Katholiek Nieuwsblad, 11 februari 2000 , Indonesië. De droom van een moslimleider
- Kerk en Leven, 1 maart 2000 ,  DIPLOMATENWERK VAN NIET-DIPLOMATEN , Prijs Félix Houphouet-Boigny voor Sant'Egidio

KRAKAU . 6 - 8 september 2009 . De volgende interreligieuze ontmoeting van de Sint-Egidiusgemeenschap vindt plaats van 6 tot 8 september in het Poolse Krakau. Wegens de zeventigste verjaardag van het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog werd gekozen voor een locatie in de buurt van het concentratiekamp van Auschwitz-Birkenau. Krakau is bovendien de plaats waar Joannes-Paulus II tot zijn pausverkiezing aartsbisschop was. De eerste internationale vredesontmoeting was in 1986 op initiatief van paus Joannes-Paulus II in het Italiaanse Assisi. Deze keer is zijn toenmalige secretaris en huidige aartsbisschop van Krakau, kardinaal Stanislaw Dziwisz, gastheer. Voor die bijeenkomst worden kardinalen, patriarchen, opperrabbijnen, moefti’s, staatsleiders en prominenten uit de culturele wereld vanuit de hele wereld verwacht. Hoogtepunt wordt de gemeenschappelijke ‘pelgrimage van de verzoening’ van godsdienstige leiders en prominenten naar het concentratiekamp van Auschwitz-Birkenau, als uitdrukking van de afwijzing van oorlog en geweld als middel van de internationale politiek. Zie : http://www.santegidio.org/index.php?pageID=3&idLng=1065&id=236 .

KTU verleent eredoctoraat aan Hilde Kieboom. Grote waardering voor Sint-Egidiusgemeenschap .Geplaatst op 11/11 '05 om 14:06u . Door Theo Borgermans

ANTWERPEN (RKnieuws.net) - Ter gelegenheid van de 38ste Dies Natalis van de KTU (Katholieke Theologische Universiteit Utrecht) wordt op 2 december aan Hilde Kieboom een eredoctoraat verleend.

Hilde Kieboom richtte in 1985 in Antwerpen de Sint-Egidiusgemeenschap op, de Belgische tak van het Italiaanse Sant’ Egidio. Tot op vandaag is zij voor België en Nederland voorzitter en bezielster van deze lekengemeenschap, die zich inzet voor de verkondiging van het evangelie en de dienst aan armen en daklozen. Spiritualiteit en gebed spelen hierin een centrale rol. Daarnaast neemt de Sint-Egidiusgemeenschap actief deel aan het maatschappelijk debat en bevordert Hilde Kieboom langs intellectuele weg de interreligieuze dialoog tussen joden, christenen, moslims en anders- en niet-gelovigen, aldus de KTU. Onlangs verscheen bij Lannoo in Tielt van haar het geëngageerde boek ’Een hart voor deze tijd, christen zijn vandaag’.

De Katholieke Theologische Universiteit te Utrecht wil met dit eredoctoraat de wijze eren, waarop Hilde Kieboom, en met haar de Sint-Egidiusgemeenschap, gestalte geeft aan diaconie en spiritualiteit, evenals de manier, waarop zij vanuit een katholieke intellectuele invalshoek een bijdrage levert aan het maatschappelijk debat ten dienste van de vrede. (tb)

Ruim 300 leiders van wereldgodsdiensten bijeen in Aken
--------------------------------------------------------------------------------

Geplaatst op 7-9-2003 om 21:36u.

AKEN (RKnieuws.net) - In het Duitse Aken zijn sinds zondag zo´n 300 leiders van wereldgodsdiensten bijeen. Zij bezinnen er zich drie dagen lang over de vrede.

Het gaat om de 17-de internationale bijeenkomst voor de vrede georganiseerd door de Sint-Egidiusgemeenschap die ijvert voor de vrede en de dialoog tussen de godsdiensten sinds haar stichting in Rome in 1968.

Er zijn orthodoxe patriarchen, katholieke kardinalen, methodistische geestelijken, oosterse metropolieten, anglicaanse bisschoppen, islamitische sjeiks, joodse rabbijnen, Tibetaanse monniken en Japanse zenmeesters maar ook vertegenwoordigers van hindoisme, boedhisme, shintoisme, Siks en andere godsdiensten. België wordt onder meer vertegenwoordigd door kardinaal Godfried Danneels. Ook vooraanstaande politici nemen actief aan de bijeenkomst deel.

De deelnemers zijn afkomstig uit 50 landen. Van de ontmoeting worden geen politieke oplossingen verwacht.

De Duitse president Johannes Rau heeft de deelnemers aan de bijeenkomst zondag opgeroepen tot een open dialoog. "Wij moeten zoeken naar punten van overeenkomst, verschilpunten wegwerken en er openlijk over debatteren", aldus Rau.

Sint-Egidiusgemeenschap viert 35-jarig bestaan 2003-04-29

ANTWERPEN, AMSTERDAM (RKNieuws.net) - Op zondag 4 mei 2003 viert in Antwerpen de Sint-Egidiusgemeenschap haar 35-ste verjaardag (1968-2003). Dat gebeurt met een dankviering in de O.L.V.-kathedraal m 17 uur, opgedragen door kardinaal Godfried Danneels, aartsbisschop van Mechelen-Brussel.

In de Lage Landen heeft Sant-Egidio haar centrum in Antwerpen waar de gemeenschap in de jaren tachtig werd opgericht onder impuls van huidig voorzitter Hilde Kieboom. De gemeenschap telt in België en Nederland een duizendtal leden en heeft onder meer vestigingen in Brussel, Brugge, Hasselt, Luik en Amsterdam.

Sant-Egidio zet zich wereldwijd in voor armen, ouderen, daklozen, vreemdelingen, gehandicapten en vluchtelingen. De gemeenschap ijvert voor de dialoog tussen godsdiensten en culturen, zowel op lokaal als internationaal vlak. Voor haar bemiddelende rol in gewapende konflikten in Afrika, Latijns- Amerika en de Balkan kreeg ze internationale erkenning.

Sant´Egidio is de motor achter een internationale campagne voor een moratorium op executies, als eerste stap naar de wereldwijde afschaffing van de doodstraf.

In Vlaanderen ontwikkelt de gemeenschap tal van initiatieven ter bevordering van de ontmoeting tussen generaties, culturen en godsdiensten. Na de rellen in Borgerhout eind vorig jaar lanceerde Sant´Egidio een Antwerpse ,,trialoog´´ tussen de joodse, islamitische en christelijke gemeenschappen.

Tijdens de kerstnachtviering in de Brusselse kathedraal sprak kardinaal Danneels klare taal: de drie grote monotheïstische godsdiensten (christendom, jodendom, islam) hebben bij uitstek de taak om mensen bij elkaar te brengen en te bouwen aan een vredelievende samenleving.

De Sint-Egidiusgemeenschap in Antwerpen wilde in dezelfde geest het nieuwe jaar inzetten onder een vredevol gesternte.

Dat verlangen werd trouwens uitgesproken door vertegenwoordigers van de drie godsdiensten tijdens een ‘trialoog’ begin december.

De wereld wil vrede, maar helaas is de werkelijkheid anders. „En toch willen we geen verzuurde aanklagers zijn, wel bewerkers van vrede”, aldus Hilde Kieboom, voorzitster van Sant’Egidio in ons land.

Opgevat als een kaarsjestocht, werd het vredesfeest van de beweging door het gure weer binnenshuis gedreven. De Sint-Egidiusgemeenschap is al jaren een voorvechter van vrede en verzoening op verschillende ‘fronten’.

En welk moment leent zich beter voor een vredesfeest dan nieuwjaarsdag, internationaal vredesdag bij uitstek?

Diezelfde onuitputtelijke vredeswil bij paus Joannes-Paulus II, meest recent uitgedrukt in een opmerkelijke vredesboodschap voor 2003. Tijdens het vredesfeest vestigde de Antwerpse bisschop Paul Van den Berghe de aandacht op enkele opvallende klemtonen in de pauselijke brief. Een verrassend werkstuk, dat is het minste wat je van deze vredesboodschap kunt zeggen. Getuigend ook van een enorme openheid.

Vertegenwoordigers van de monotheïstische godsdiensten bereid tot een ‘trialoog’: kanunnik Rik Hoet , de joodse docent Aaron Malinsky en de islamitische imam Jamal Maftouhi . Joden, christenen en moslims hebben tot zending te verenigen, niet te verdelen.

Al wie de oude paus graag bekritiseert moet dit document maar eens lezen. De paus staat stil bij de veertigste verjaardag van Johannes’ XXIII controversiële encycliek Pacem in terris (Vrede op aarde). In volle Koude Oorlog pleitte de paus van het concilie voor oprechte vrede, tegen de tijdsgeest in. Nog opvallender was dat de Kerk met deze encycliek voor het eerst in haar geschiedenis de mensenrechten erkende als een kostbaar goed voor de mensheid.
Joannes-Paulus II herhaalt in zijn vredesboodschap voor 2003 het verlangen uit Pacem in terris naar de installatie van een heus wereldbestuur. „Is de tijd niet gekomen,” vraagt de paus zich af, „waarop iedereen moet samenwerken aan de vestiging van een nieuwe organisatie van de menselijke familie, om zo vrede en harmonie tussen de volkeren te verzekeren en terzelfder tijd hun integrale vooruitgang te bevorderen?”

De paus toont zich minder voorstander van een wereldregering dan van een versterking van de macht van de Verenigde Naties. Dat politieke standpunt is veel gewaagder dan menig politicus vandaag verkondigt. „Het is echter niet het enige wat nodig is voor een vredelievende wereld”, herhaalde mgr. Van den Berghe de woorden van de paus. Er is ook behoefte aan een mentaliteitswijziging, een heuse cultuur van vrede. En daarbij kunnen de godsdiensten een belangrijke rol spelen. „Is God immers niet het fundament van de eenheid van de wereld?”

Al op 10 december, vlak na een moord die de Antwerpse deelgemeente Borgerhout opschrok, nodigde de Sint-Egidiusgemeenschap in een symbolisch gebaar uit tot een ‘trialoog’. Het werd een teken van doorleefd engagement voor een vreedzame samenleving, gebundeld in deze verklaring: „Godsdiensten dienen niet om verdeling te zaaien onder mensen. Jodendom, christendom en islam dragen krachten in zich tot dialoog en respect voor wie anders is, en een oproep tot vrede.”

Het voorbije jaar was niet het beste op vlak van vrede, ook bij ons niet. In Antwerpen overschaduwden rellen de goede betrekkingen tussen de bevolkingsgroepen, werden zelfs synagogen bedreigd en aangevallen. „De orde handhaven is een taak voor de overheid”, aldus Antwerps schepen Marc Van Peel (CD&V) in een korte toespraak tijdens het vredesfeest. „Wil men echter vreedzaam samenleven, dan moeten burgers zelf initiatieven nemen.” Daarop brachten vertegenwoordigers van het jodendom en de islam een eigen gekleurde vredesgroet.

Jamal Maftouhi, imam en leraar islam in Boom, werd bekend door de woorden van vrede die hij voor het oog van de camera uitsprak tijdens de begrafenis van Mohammed Achrak, het slachtoffer van aanslag in Borgerhout. De imam herinnerde tijdens het vredesfeest eraan dat godsdienst op zich al vrede betekent. „De boodschap van God is vrede. En de beste wens die iemand kan uiten is vrede.” Zoals de gebruikelijke Arabische moslimbegroeting Salaam aleikum.

Wanneer moslims bidden, zo leerde imam Maftouhi het talrijk opgekomen publiek, wenden ze zich naar links en rechts en wensen ze vrede. Vrede is innerlijke rust. Als we allen tot vrede oproepen, zal er inderdaad vrede kunnen heersen. „Samen vormen wij de letters van dat woord vrede”, besloot de jonge imam in haast mystieke bewoordingen.

Aanwezige moslims herinnerden aan de kaartjes waarmee christenen hun islamitische buren bij het einde van de vastenmaand gelukwensen, een initiatief van Kerkwerk Multicultureel Samenleven. Een klein teken dat de harten kan openen.
Terug  ,

De gemeenschap in Antwerpen komt samen voor het gebed in de Magdalenakapel (Kammenstraat 51) elke avond om 20.00 uur, eucharistieviering elke zaterdag om 19.30 u. - SINT-EGIDIUSGEMEENSCHAP Lombardenstr. 28, B-2000 ANTWERPEN Hendrik Hoet, president, Jan De Volder Tel.: 03 226 0737 Fax: 03 231 4837
 

Hilde Kieboom (voorzitter van Sant’Egidio gemeenschap te Antwerpen) Projects - Multireligious Assembly 1997 - "Responsibilities of Religions towards the Future of Mankind" - Friday, September 5, 1997 St. Vitus’ Cathedral.

LA COMMUNAUTE DE SANT'EGIDIO

Comment est née la Communauté ?

La Communauté de Sant'Egidio est née à Rome en 1968, à l'initiative d'un jeune de moins de 20 ans, Andrea Riccardi. Il commença en réunissant un groupe  de lycéens, comme il l'était lui-même, pour écouter et mettre en pratique l'Evangile. La première communauté chrétienne des Actes des Apôtres et François  d'Assise ont été les premiers points de référence du petit groupe.

 Ce petit groupe entreprit aussitôt d'aller dans la banlieue romaine, au milieu des baraques qui, ces années-là, entouraient Rome et où vivaient beaucoup de  pauvres. Il se mit à donner des cours aux enfants, l'après- midi, après les cours (l'Ecole Populaire, aujourd'hui Ecole de la paix dans de nombreuses villes  du monde).

 Depuis lors, la communauté a beaucoup grandi, et aujourd'hui elle est présente dans plus de 30 pays de 4 continents. Le nombre des membres de la  Communauté est en augmentation constante. Ils sont aujourd'hui 30.000.

Adrea Riccardi

 La prière

 La première " œuvre " de la Communauté de Sant'Egidio c'est la prière. De la rencontre avec les Ecritures, mises au centre de la vie, est née une  proposition personnelle et commune nouvelle pour ces jeunes de 68 à la recherche d'une vie plus authentique : c'est l'ancienne invitation à devenir ses  disciples, que Jésus fait à chaque génération. C'est l'invitation à se convertir, en arrêtant de ne vivre que pour soi-même, et à commencer, avec liberté, à  être les instruments d'un amour plus grand pour tous, hommes et femmes, et surtout les plus pauvres. Ecouter et vivre la Parole de Dieu comme la chose la  plus importante de sa vie veut dire accepter de ne pas suivre que soi-même, mais de suivre Jésus.

Communiquer l'Evangile

 La deuxième " œuvre " de la Communauté, son deuxième fondement, c'est la communication de l'Evangile. C'est l'Evangile lui-même, en effet, la bonne  nouvelle à partager avec les autres, le trésor précieux, la lanterne quine peut pas être cachée. L'Evangile n'est pas un patrimoine exclusif, mais c'est une  responsabilité supplémentaire pour les membres de la Communauté, appelés à le communiquer. Dans l'expérience de Sant'Egidio, être disciples et vivre et  communiquer la Parole de Jésus sont synonymes.

Communauté sans frontières et sans murs

 L'amitié entre personnes de cultures et nations différentes est le mode quotidien dans lequel s'exprime cette fraternité internationale qui est en même  temps une ouverture au monde et une appartenance à une famille unique, celle des disciples.
 Dans un monde qui, en ce début du 3° millénaire, prône encore les frontières et les différences, nationales et culturelles, jusqu'à en faire un motif ancien  et nouveau du conflit, les Communautés de Sant'Egidio témoignent de l'existence d'un destin commun qui appartient non seulement aux chrétiens, mais à  tous.

Amitié avec les pauvres

 La troisième " œuvre " caractéristique de Sant'Egidio, fondement authentique et engagement quotidien depuis les débuts, est le service envers les plus  pauvres, vécu dans la forme de l'amitié. Les premiers étudiants qui, en 68, commencèrent à se réunir autour de la Parole de Dieu, sentirent à quel point  l'Evangile ne pouvait pas être vécu loin des pauvres : les pauvres pour amis et l'Evangile bonne nouvelle pour les pauvres. De cette manière, naquit le  premier des services de la Communauté, lorsqu'elle n'avait pas encore pris le nom de Sant'Egidio : l'école populaire, qui s'appelait ainsi parce qu'elle  n'était pas qu'un soutien scolaire pour les enfants marginaux des bidonvilles romains. Depuis lors, les écoles populaires se sont multipliées, à Rome et dans  toutes les villes où la Communauté est présente, et prodiguent une attention particulière aux enfants les plus défavorisés et vivant dans les conditions les  plus difficiles.

Le service pour la paix et l'humanisation du monde

 L'amitié avec les pauvres a conduit Sant'Egidio à mieux comprendre que la guerre est la mère de toutes les pauvretés. C'est ainsi qu'aimer les pauvres,  dans de nombreuses situations, est devenu travailler pour la paix pour la protéger là où elle est menacée, pour aider à la reconstruire, en facilitant le  dialogue là où il est perdu. Les moyens de ce service pour la paix et la réconciliation sont les moyens pauvres de la prière, de la parole, du partage des  situations difficiles, la rencontre et le dialogue.
Certains membres de la Communauté ont été les " facilitateurs " ou les véritables médiateurs dans les conflits fratricides qui ont duré plus de 10 ans,  comme du Mozambique, ou plus de 30 ans, comme au Guatemala.
Terug  

De Sant'Egidio-gemeenschap (in het Nederlands ook bekend als Sint-Egidiusgemeenschap) is in Rome ontstaan in 1968, in de nadagen van het Tweede Vaticaans Concilie. De wortels van de beweging liggen in de wijk Trastevere in Rome. Daar staat het Sant' Egidiokerkje. Sinds eind jaren zestig is dat het centrum van een lekengemeenschap die wereldwijd ruim vijftienduizend leden telt. De gemeenschap ontstond toen een paar jongeren in Trastevere het evangelie lazen en de voorliefde van Jezus voor de armen ontdekten. De jongeren begonnen als consequentie daarvan arme families in de Romeinse barakkenwijken te helpen. Dat is vandaag nog steeds de kerngedachte en de uitdaging gemeenschap: geloven dat jongeren in het gewone leven van elke dag het evangelie kunnen beleven in vriendschap met elkaar en in dienst aan de armen. Waar de gemeenschap tot stand komt, steunt zij op dezelfde fundamenten: het luisteren naar het evangelie, waaruit een waarachtig leven in broederschap en een concrete inzet voor de armen en de
zwakken tot stand komt. Daarnaast wil de gemeenschap met allen een weg van vriendschap bewandelen, in dienst van de vrede.

Verdere ontwikkeling

Nu is de gemeenschap uitgegroeid tot een wereldwijde lekenbeweging. Ze telt meer dan 40.000 leden, die zich inzetten voor de verkondiging van het evangelie en de dienst aan de armen. De gemeenschap is sterk verspreid in Rome en Italië, en daarnaast in 60 landen van verschillende werelddelen. Ze is een "publieke vereniging van christengelovigen in de kerk". De gemeenschappen over heel de wereld hebben hun spiritualiteit en basiskeuzes gemeen. Dit zijn de belangrijkste kenmerken:
Het gebed vervult een centrale rol in het leven van de gemeenschap. In Rome en overal ter wereld geeft het gebed richting aan het gemeenschappelijke leven.
De communicatie van het evangelie vormt het hart van de gemeenschap. Het is bedoeld voor al wie op zoek is naar een zin voor zijn leven.
De solidariteit met de armen wordt vertaald in een gratis en vrijwillige dienst. Deze inzet wordt beleefd in de evangelische geest van de kerk, die "van iedereen is en vooral van de armen" (Johannes XXIII).
De oecumene bestaat uit vriendschap, gebed en zoeken naar eenheid met de christenen van de hele aarde.
De dialoog is volgens het Tweede Vaticaans Concilie de beste weg om te komen tot vrede en tot samenwerking tussen de godsdiensten. De dialoog is eveneens een manier om in het leven te staan en een methode om in conflictsituaties tot verzoening te komen.
Het Romeinse kerkje van Sant'Egidio vormt het centrum van de gemeenschap, die er trouwens haar naam aan te danken heeft. Sinds haar ontstaan is de gemeenschap aanwezig in de Trastevere-wijk en in heel de stad Rome, met het gebed, de dienst aan de armen en het onthaal van de pelgrims.

Stichter Sint-Egidiusgemeenschap bezoekt eind april 1998 België

 Ter gelegenheid van haar dertigste verjaardag heeft de Sint- Egidiusgemeenschap haar stichter prof. Andrea Riccardi uitgenodigd voor een bezoek aan België. Bij die gelegenheid zal ook de Nederlandse vertaling van het interviewboek "Vrede is mogelijk. De Sint-Egidiusgemeenschap, Rome en de wereld" worden voorgesteld. Op zaterdag, 25 april 1998 om 17.00u geeft prof. Riccardi een conferentie (met dezelfde titel als het boek) in de Sint- Augustinuskerk, Kammenstraat 73 in Antwerpen.

Seitdem wird diese paepstliche Initiative von der Kommunitaet San Egidio jedes Jahr weiter gefuehrt: Rom 1987 und 1988, Warschau 1989, Bari 1990 und Malta 1991. Vom 13. bis zum 15. September 1992 wird diese Laiengemeinschaft, die an sozialer Gerechtigkeit arbeitet, in Loewen und Bruessel mit allen Religionen und in Zusammenarbeit mit der christlichen Akademie fuer den europaeischen Dialog beten und fasten und tagen, um Frieden und Gerechtigkeit in Europa aufzubauen. (een-Twee-Een 20 - Utrecht 1992 - nr.7,15). Ich habe nur drei Beispiele gegeben, aber es gibt viele von solchen Laienbewegungen in Europa.
Terug  

 Een ontmoeting van leiders van verschillende christelijke kerken en van andere godsdiensten. Het is inmiddels een bekend verschijnsel. Al vele malen eerder had de Sint-Egidiusgemeenschap op zich genomen een dergelijke interreligieuze ontmoeting te realiseren als vervolg op die  eerste, historische wereldtop van godsdienstleiders in 1986, toen Johannes Paulus II leiders van godsdiensten, kerken en geloofsgemeenschappen uit heel de wereld in Assisi had uitgenodigd om gezamenlijk te bidden voor de vrede.
 Eerder waren steden als Warschau, Venetië, Rome, Boekarest, Genua, Florence en Lissabon het stijlvolle decor geweest van de ontmoetingen. Nu was de Barrio Gotico van de Catalaanse stad Barcellona de plaats van handeling. Van 2 tot 4 september was de stad ‘wereldhoofdstad van de vrede’, zoals Andrea Riccardi, stichter van de Sint-Egidiusgemeenschap, zei. Na de gebeurtenissen die enkele dagen later in Amerika zouden plaatsvinden zou de manifestatie met de veelzeggende titel ‘Grenzen van de dialoog – religies en beschavingen in de nieuwe eeuw’, beslist nog meer belangstellenden hebben getrokken dan de vele honderden die nu al naar Barcellona waren gekomen. Kon de interreligieuze dialoog eerder nog begrepen worden als een belangrijk ‘teken van de tijd’, na de terreuraanslagen en de gevolgen die deze opriepen, is duidelijk geworden dat de dialoog een noodzaak is voor de wereldgemeenschap in zijn geheel.

Schouder aan schouder liep een kleurrijke stoet van katholieken, othodoxen en protestanten, joden en moslims, boeddhisten en vertegenwoordigers van andere godsdiensten door de straten van Barcellona, een stad die zelf vele malen het strijdtoneel was van gewelddadige conflicten die onder het voorwendsel van godsdienstige verschillen werden uitgevochten. Maar niet het verleden maar het heden was het onderwerp van de inleidingen en de debatten: geloof en secularisatie, samenleven in de Balkan, globalisering, herdenken en vergeving, dialoog tussen gelovigen en niet-gelovigen, het wereldsysteem tussen orde en chaos, de problematiek van het Zuidelijk halfrond, die van het Midden-Oosten, de doodstraf, de wereldvrede.

De laatste dag van de driedaagse ontmoeting was gewijd aan het gebed voor de vrede, eerst op verschillende plaatsen in de Barrio Gotico, maar na een korte processie gezamenlijk afgesloten op het plein voor de majestueuze kathedraal. Tot slot de ondertekening van een manifest, waarbij de deelnemers verklaren zich te willen inzetten om in de global village die onze wereld is “een pacifistische ziel te doen groeien”. Leiders overhandigen de boodschap aan een groep kinderen ten teken dat de huidige generatie alles op alles zet om aan de komende generatie een wereld van vrede na te laten.

De woorden van die verklaring van 4 september klinken inmiddels, nu de wereld op zijn grondvesten lijkt te schudden, nog dringender en actueler: “De weg om het wantrouwen en de conflicten te overwinnen is de dialoog. De dialoog verzwakt niet de identiteit van wie dan ook, maar haalt juist het mooiste van elkaar naar boven. De dialoog is het medicijn om het geheugen vrij te maken van alle onrecht en om te dromen van een toekomst voor de jonge generaties. In onze maatschappij waarin steeds meer verschillende mensen samenleven, moeten we ons de kunst van de dialoog eigen maken.”

Tot die dialoog riep Andrea Riccardi op aan het eind van zijn bijdrage. Hij sprak het uit als wens, maar vooral als gebed:
 “Dat de vrede de harten voor zich moge winnen en neerdalen
 tot in de diepste lagen van de aarde.
 Dat zij ieder geweld tot zwijgen mag brengen.
 Dat zij groeien mag in open dialoog en redelijkheid,
 vol respect voor ieders eigenheid.
 Dat de vrede in al onze harten binnen mag komen.
 In heel Spanje, in heel Europa.
 Langs de oevers van de Middellandse Zee
 In Jeruzalem en in het Heilig Land.
 In Afrika.
 In de landen die hier vertegenwoordigd zijn.
 In de landen die geen stem hebben.
 Dat de vrede komen mag in heel de wereld.
 Dat zij volop tot leven komt in het geloof,
 in de goede wil, in de dialoog,
 in de gerechtigheid,
 gedurende heel de eeuw die net begonnen is.”

Unanieme afkeuring - Bewaking van joodse instellingen en synagogen versterkt - Hooligans richten zware vernielingen aan - Joodse gemeenschap tevreden over kordaat optreden van de politie -- Wegens het joodse Paasfeest kon ons weekblad vorige week niet verschijnen. Maar het is zeker niet te laat om terug te komen op de pro-Palestijnse betoging van vorige week woensdag, tijdens dewelke anti-joodse kreten niet uit de lucht waren en die uitdraaide op zware rellen. Uitgaande van reacties in buitenlandse bladen krijgt men de indruk dat het antisemitisme welig tiert in ons land. Hetgeen natuurlijk niet met de werkelijkheid strookt. Dat de ordediensten veel verborgen wapens, vooral messen, hebben gevonden wijst op de ernst van de toestand.
Het heeft geen zin het te verhelen : voor het eerst sinds de bevrijding is de joodse gemeenschap bang. Bij herhaling worden joden aangevallen door Marokkaanse jongeren en werden uitstalramen van joodse en niet-joodse winkels stuk geslagen. Met plunderingen als gevolg. Sommige ouders zijn bang hun kinderen naar school te sturen. Ook werd getracht synagogen in brand te steken. In de Scheldestad gebeurde dat in de synagoge gelegen hoek St.Vincentiusstraat en de achterkant van de hoofdsynagoge aan de Bouwmeestersstraat.
De betogers waren hoofdzakelijk Marokkaanse jongeren, maar ook een aantal Vlaamse nazi-nostalgiekers maakten van de gelegenheid gebruik om uiting te geven aan hun antisemitische ingesteldheid. De zware incidenten zijn ook koren op de molen van het Vlaams Blok.
Wij willen niet nalaten lof toe te zwaaien aan de politiediensten. Dank zij hun krachtdadig optreden kon erger worden voorkomen. Burgemeester Detiège heeft duidelijk te verstaan gegeven dat dergelijke uitspattingen van haat in Antwerpen onduldbaar zijn. Wij zijn het niet eens met de bewering van Vlaams Blokker Philip Dewinter, die de burgemeester haar laks optreden verwijt. Even krachtdadige woorden van het parket dat er geen doekjes om wond en duidelijk liet verstaan dat: de verantwoordelijken hun straf niet zullen ontlopen.
Alle kranten zonder uitzondering hebben de uiting van joodse haat in scherpe bewoordingen veroordeeld. Ze willen niet dat het Midden-Oosten conflict naar hier overwaait. Het hoeft evenwel gezegd dat enkele nieuwsmedia, daarbij denken wij o.m. aan de 'Soir' en de televisie, niet vrijuit gaan omdat ze door eenzijdige berichtgeving over het Israëlisch-Palestijns conflict de gemoederen helpen ophitsen tegen Israël. Idem voor wat betreft organisaties zoals 11.11.11 en Oxfam.
Wij zouden toch de leiders van de Marokkaanse gemeenschap willen aanraden om hun jongeren in toom te houden. Anders zou het wel eens tot een escalatie kunnen komen waarvan de gevolgen niet te voorzien zijn. Wij hopen oprecht dat de vreedzame samenleving van de joodse en de Marokkaanse gemeenschap door de gebeurtenissen van vorige week niet in het gedrang zal komen. Want de joodse gemeenschap is zeker niet geneigd om zich te laten doen.
Inmiddels werd de politie in de nabijheid van de synagogen en joodse instellingen aanzienlijk versterkt. Ook van joodse zijde wordt meer dan vroeger een oogje in het zeil gehouden.

REACTIES
De vele reacties die onze redactie heeft ontvangen, ook van niet-joodse particulieren, kunnen worden samengevat in drie woorden : verbijstering, verontwaardiging en afkeuring.
VLD-fractieleider in de Kamer, Hugo Coveliers wijst met een beschuldigende vinger naar de Arabisch-Europese Liga, de organisator van de betoging, die de legitimiteit van het gezag van de politie betwiste. "Dergelijke uitspraken zijn onaanvaardbaar", aldus Coveliers, die eist dat die vereniging tot de orde wordt geroepen.
Ook Patrick Janssens, voorzitter van de SP-a, is duidelijk in zijn uitspraak : "Wij aanvaarden geen enkele discriminatie, maar evenmin kunnen wij verstoring van de orde accepteren". Hij dringt ook aan op overleg tussen de joodse en moslimgemeenschap.
Voorts ontvingen wij volgende solidariteitsbetuigingen :

RIK HOET, VOORZITTER VAN SINT EGIDIUS :
Wij zijn ten zeerste verontwaardigd over de antisemitische uitspattingen van vorige week woensdag. Wij betreuren ten zeerste de aanval op joodse gebedshuizen in het kader van politieke problemen in het buitenland. Wij voelen mee met de joodse gemeenschap.

BENJAMIN VANDEPUTTE, VOORZITTER VAN DE BELGISCHE AFDELING VAN CHRISTENEN VOOR ISRAËL :
Met dit schrijven betreuren wij de aanslagen, gepleegd tegen de synagogen in ons land. Wij als 'Christenen voor Israël' in België en onze achterban staan meer dan ooit tevoren solidair achter jullie.

VRIENDEN VAN HET VREDESCENTRUM :
Betreurenswaardig en dom
De Vrienden van het Vredescentrum betreuren in hoge mate het gewelddadig optreden van Marokkaanse jongeren in Antwerpen op woensdagavond 3 april jl.. Deze zogenaamde spontane sympathiebetuiging met het Palestijnse volk, trok een spoor van vernieling door de stad. Wie was daar mee gediend? De Vrede? Het Palestijnse volk? De Antwerpse bevolking? De zo broze Antwerpse samenleving?
Niemand was daar mee gediend! Het heeft in tegendeel een averechts effect gehad. Dom is het in Antwerpen zulke provocaties uit te lokken! Dom ook, omdat er uitgerekend thans over heel de wereld een bepaalde sympathie groeit met het Palestijnse volk. Ook in Antwerpen is dit het geval en in Israël, waar de vredesbeweging zeer moedig het hoofd heeft opgestoken. Dom omdat ook in Antwerpen de joodse Gemeenschap vrede in Israël nastreeft. Dom is het bovendien de Antwerpse joodse gemeenschap te agresseren; deze gemeenschap heeft immers steeds uw zijde gekozen, beste Marokkaanse jongeren, toen je slachtoffer van racisme was bijvoorbeeld. Beter ware geweest de toelating aan het stadsbestuur te vragen om b.v. op het Sint-Jansplein een openluchtmeeting te organiseren met sprekers van diverse organisaties en partijen om de vredeswil in het Midden-Oosten kracht bij te zetten !!!

MEDEDELING VAN DE ANTWERPSE POLITIE :
Vanavond liep een pro-Palestijnse manifestatie in het centrum van Antwerpen uit op rellen. De manifestatie, georganiseerd door de 'Arab European League', startte rond 17.30 uur op de Teniersplaats/Leysstraat en eindigde er rond 19 uur. Na de ontbinding van deze manifestatie kwam het tot ongeregeldheden.
De groep verspreidde zich en er deden zich reeds enkele incidenten op diverse plaatsen voor. Er werd per gsm contact gehouden om even later opnieuw te verzamelen in de Ommeganckstraat. Daar werden ze ingesloten door de politie. Deze gebruikte een sproeiwagen en traangas om de groep uiteen te drijven. Toch kon een aantal manifestanten de Pelikaanstraat, Carnotstraat, Gemeentestraat en omgeving bereiken. De vernielzucht van deze groep leidde tot beschadigingen aan bushokjes, geparkeerde auto's en vitrines van winkels.
Drie pelotons van de lokale politie, teams van de lokale recherche en het bijzonder bijstandsteam vingen de manifestanten op. Ze werden daarbij nog bijgestaan door de federale politie. Er werden zestig tot zeventig mensen gearresteerd. Er vielen drie gekwetsten, waaronder één agent. Op dit moment werden reeds 50 schadegevallen genoteerd.
Vermelden wij nog volledigheidshalve dat de voorzitter van de Marokkaanse verenigingen het straatgeweld onaanvaardbaar noemt terwijl de vertegenwoordiger van de Palestijnse administratie in België verklaarde dat de onverantwoorde acties in Antwerpen de Palestijnse zaak zeker niet dienen.

ANTI-JOODSE PAMFLETTEN
Vorige week donderdag heeft de Antwerpse politie aan de Eiermarkt en de Sint-Katelijnevest honderden anti-joodse pamfletten van de openbare weg verwijderd. Die waren door onbekenden vanop het dak van een parking naar beneden gegooid. De daders konden ontkomen maar de bewakingsvideo's van de parking, waarop de man zou kunnen te zien zijn, werden in beslag genomen.

KLACHT
Het Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding heeft een klacht ingediend voor de aanslag op de synagogen in Antwerpen en in Brussel.

 Dit artikel is afkomstig uit het Belgisch Israelitisch Weekblad
E-mail: biw@planetinternet.be

Tel.: +32-3-2337094

	11 februari 2000
Indonesië De droom van een moslimleider President Wahid van Indonesië is tijdens zijn bezoek aan Rome bij de katholieke beweging San' Egidio geweest. Een opmerkelijke stap voor de leider van het grootste moslimland ter wereld, die zelf overtuigd moslim is. De Belgische priester Leon Lemmens was bij de ontmoeting aanwezig.
San' Egidio leerde de huidige Indonesische president Abdurrahman Wahid een tiental jaar geleden kennen en is sindsdien vriend aan huis bij hem. Wahid is een eenvoudig en nederig man. Toen ik hem begin vorig jaar in Jakarta opzocht op zijn armoedig bureau, ontving hij juist allerhande mensen die hem wilden spreken over hun problemen. Een tienermeisje vertelde hem dat ze het schoolgeld niet kon betalen. Wahid luisterde aandachtig, haalde uit zijn broekzak enkele geldbiljetten en stak haar die toe. Vervolgens kwam een mevrouw op middelbare leeftijd. Zij kon haar huurgeld niet betalen. Wahid dicteerde een gebed, dat zij met veel moeite opschreef. Hij vroeg haar dit negen maal per dag te bidden. De vrouw was zichtbaar teleurgesteld: "Is dit alles wat u voor mij doet?", vroeg ze. Nu maakte Wahid zich boos: "Als je geen vertrouwen hebt in het gebed, als je niet vertrouwt op God, wat verwacht je dan van mij! Nogmaals: bid dit gebed negen maal per dag met vertrouwen en God zal je helpen." Zo kennen de Indonesiërs de man die nu hun president is: een gelovige moslim en een vriend van de mensen. Droom van eenheid Wahid komt uit een vooraanstaande Javaanse familie. Zijn grootvader, Hasyim Asyari, stichtte de grootste Indonesische moslimbeweging, de Nahdlatul Ulama, die thans ongeveer 35 miljoen leden telt en waarvan Wahid tot aan zijn presidentschap de onomstreden leider was. Hij is erfgenaam van de grote islamitische traditie van zijn land, maar tevens is hij thuis in de wereldislam, want hij studeerde aan de beroemde Al Ahram-universiteit in Cairo. Zijn vader, Wahid Hasyim, behoorde tot de leiders van de onafhankelijkheidsbeweging. Hij was raadgever van president Sukarno en minister voor godsdienst in de eerste Indonesische regering. Van zijn vader erfde Wahid de grote droom van de éne Indonesische natie waar vele volkeren en godsdiensten in vrede samenleven. Na zich eerder in een rondreis door zuidoost Azië verzekerd te hebben van de steun van zijn buurlanden, maakte de Indonesische president Wahid vorige week een tournee langs West-Europese steden. Nederland was daarbij een belangrijke etappe. Bij het enorme karwei waar Wahid voor staat, het opbouwen van een economisch gezond en democratisch Indonesië, heeft hij financiële en morele steun hard nodig, vooral ook van het oude moederland. Wat het eerste betreft was zijn missie een klinkend succes: de regering zegde ruim 110 miljoen gulden steun toe. Deze toeschietelijkheid is ongetwijfeld ook een gevolg van de kennismaking met de persoon Wahid, breekbaar en charmant, maar ook vastberaden en moedig. Als laatste etappe op zijn Europa-reis deed Wahid afgelopen zaterdag Rome aan, inclusief het Vaticaan. Alle aspecten van Indonesië's explosieve situatie kwamen aan bod in een onderhoud tussen de paus en Wahid. Speciale attentie werd geschonken aan de noodzaak van de interreligieuze dialoog en het vreedzaam naast elkaar leven van de verschillende bevolkingsgroepen op de archipel. Een niet mis te verstane boodschap, in het bijzonder bedoeld als teken voor de christenen in Indonesië, waaruit blijkt dat Wahid voorstander is van een pluriforme samenleving. (BvdV) Terzelfder tijd is Wahid vertrouwd met het Westen en zijn democratische tradities. Hij kent de weg in Oxford, Londen en Amsterdam. Vanuit deze drievoudige erfenis koestert Wahid sinds lang een grote droom voor Indonesië: verzoening en eenheid onder de talrijke religieuze en etnische gemeenschappen van zijn land binnen een seculiere en democratische staat. Islamitische staat Wahid is een uitgesproken tegenstander van de islamitische staat. Dit bleek duidelijk toen president Suharto een tiental jaar geleden steun zocht bij de moslimpartijen om zijn tanende machtsbasis te versterken. Meerdere moslimpartijen gingen op de uitnodiging van Suharto in. Zij hoopten zo de positie van de islam in de Indonesische samenleving te versterken. Wahid echter overtuigde zijn eigen moslimbeweging, de grootste van het land, om niet in te gaan op de lokroep van Suharto. Hij weigerde het corrupte en dictatoriale regime van Suharto te steunen en bepleitte tevens publiek het niet-confessioneel karakter van de Indonesische staat. Wahid wil een seculiere staat die aan alle religieuze gemeenschappen, moslims, christenen, hindoes en boeddhisten, gelijke vrijheid en bescherming biedt. Meermaals nam hij tegenover moslimleiders openlijk de verdediging op zich van de christenen. Zijn tegenstanders noemen Wahid daarom wel eens smalend: 'Chrislim': de mos'lim' die 'chris'ten is. Gelijkwaardig Met zijn bezoek aan paus Johannes Paulus II vorige week wil Wahid een duidelijk signaal geven aan de Indonesische samenleving dat hij de katholieke gemeenschap in zijn land respecteert en gelijkwaardig behandeld wil zien. Voor de katholieken in Indonesië is dit bezoek ongetwijfeld een hart onder de riem, de publieke erkenning van hun waardigheid. Op gelijkaardige wijze komt Wahid op voor bedreigde etnische minderheden, op de eerste plaats de Chinezen. De zes miljoen Indonesiërs van Chinese afkomst lopen om drie redenen gevaar: als Chinezen vormen ze een kleine etnische minderheid die over heel de archipel verspreid leeft; ze zijn in meerderheid christen waardoor ze zich onderscheiden van hun moslimomgeving; tenslotte zijn ze ook de succesvolle managers van de Indonesische economie, wat hun de afgunst van vele 'autochtone' Indonesiërs oplevert. Wie zoekt naar een zondebok, vindt in de Chinezen bijgevolg een gemakkelijke prooi. Een van zijn eerste buitenlandse reizen als president voerde Wahid daarom naar Peking, een duidelijk gebaar van verzoening naar de Chinese gemeenschap in Indonesië. Vrede en verzoening Sinds vele jaren werkt Wahid voor de doorbraak van de democratie in zijn land. Hij heeft zich nooit door Suharto laten 'inpakken'. Daarom zien alle democratische krachten in deze zestigjarige bijkans blinde man de belichaming van hun hoop op een democratische samenleving. Maar de fragiele Indonesische democratie heeft behoefte aan verzoening en vrede, ook tussen zij die gisteren de macht bezaten en corrumpeerden en het volk. In het reine komen met de machthebbers van gisteren vormt een formidabele uitdaging voor de jonge democratie, want zij zijn nog steeds in staat om op vele plaatsen etnisch geweld uit te lokken. Bovendien wil Wahid geen nieuwe kloof van haat in zijn samenleving. Daarom droomt hij van een 'commissie van waarheid en verzoening' naar Zuid-Afrikaans model. Enerzijds moet er opheldering komen over de talrijke misdaden en moorden uit het verleden (waarheid en bekentenis); anderzijds is er nood aan verzoening en heling van de wonden. Omwille van de grote ervaring op het vlak van vredesbemiddeling, heeft president Wahid San' Egidio gevraagd hem te helpen bij dit moeilijke proces van 'waarheid en verzoening'. Nieuwe wereld De droom van Wahid betekent ook een grote kans voor de wereld. Indien president Wahid slaagt, zal Indonesië het eerste werkelijk democratisch moslimland ter wereld zijn. Het historische bewijs zal dan geleverd zijn dat islam en democratie geen onverzoenbare realiteiten zijn zoals sommige onheilsprofeten beweren. Indien Wahid slaagt, zal tevens het bewijs geleverd zijn dat een land met een grote moslimmeerderheid vrij kan kiezen voor een seculiere staat die alle geloofsgemeenschappen ten volle eerbiedigt. President Wahid is daarom de charismatische bezieler en leider van een experiment van buitengewoon historisch belang. Indien zijn experiment slaagt en zijn droom waar wordt, zal dit de dialoog en het samenleven tussen de islam en het Westen, de islam en de andere godsdiensten op wereldschaal ongelofelijk ten goede komen. Dan wordt Indonesië het nieuwe model voor alle moslimlanden. Deze droom vorm het hart van de vriendschap die president Wahid en Andrea Riccardi, de stichter van San' Egidio met elkaar verbinden: een vriendschap voor een nieuwe wereld van vrede, verzoening en menselijkheid voor allen. Leon Lemmens

	18/09/2002
BIDDEN NA 11 SEPTEMBER Religieuze leiders in Palermo
Andermaal verzamelde de gemeenschap van Sant_Egidio religieuze en politieke leiders uit de hele wereld voor een driedaagse van gebed en dialoog. Uitverkoren plek was ditmaal Palermo. Het centrale thema was, hoe kon het ook anders, de dialoog na 11 september 2001. Het was de zestiende jaarlijkse ontmoeting ‘Mensen en Godsdiensten’. De aanzet werd gegeven door Johannes-Paulus II, toen die in 1986 alle godsdiensten uitnodigde in Assisi. Hij sprak toen de wens uit dat het initiatief zou worden voortgezet en dat zo de ‘geest van Assisi’ zou blijven waaien. Die geest van Assisi, een geest van wederzijds respect en vertrouwen, waait bij elke ontmoeting krachtiger. De organisatoren mochten zich verheugen over het weerom toegenomen aantal vertegenwoordigers van godsdiensten en staten. Bij de niet minder dan 465 personaliteiten bevonden zich grote namen als de rabbijnen Reni Samuel Sirat uit Parijs en David Rosen uit Israkl, sjeik Idriss Sakouta uit Sudan en Mohammed Amine Smaili van de theologische universiteit van Rabat in Marokko, professor Tariq Ramadan uit Zwitserland en ayatollah Mohamed Ali Tskhiri uit Iran. Voor de christelijke wereld waren er zeven kardinalen, onder wie Walter Kasper (verantwoordelijk voor oecumene) en Roger Etchegaray. Verder daagden ook de orthodoxe patriarch Abuna Paulos van Ethiopië op, vertegenwoordigers van het patriarchaat van Moskou en vele anderen. Bij de politieke leiders werd voornamelijk de Burundese president Pierre Buyoya opgemerkt. Zijn aanwezigheid heeft veel te maken met de inspanningen van de Sint-Egidiusgemeenschap voor vrede en stabiliteit in zijn land. Ook onze eigenste koningin Paola was op de ontmoeting aanwezig. Ze bleek sterk onder de indruk van de plechtige slotceremonie, die haar zichtbaar aangreep. Ook vanuit de zogeheten civiele samenleving groeien keer op keer de belangstelling en de participatie, met dit jaar bijna vierduizend deelnemers. Het was de eerste keer sinds 11 september 2001 dat de vertegenwoordigers van de wereldgodsdiensten opnieuw met elkaar aan tafel zaten. De vredesproblematiek na deze vreselijke terreuraanslagen was dan ook onderwerp van gesprek tijdens verschillende conferenties. Reeds in de openingsceremonie waarschuwde Andrea Riccardi, stichter van Sant’Egidio, voor het pessimisme dat sindsdien de interreligieuze dialoog beheerst. Volgens hem is de dialoog ondanks alles en juist vanwege de gebeurtenissen meer dan ooit noodzakelijk. Andrea Riccardi: ‘De dialoog is in deze omstandigheden een nieuwe verantwoordelijkheid voor de godsdiensten. Geen enkele religie kan en mag nog alleen voor zichzelf leven. We zijn ervan overtuigd dat dit de toekomst is: het eigen geloof verdiepen en samenleven in vrede.’ Andere rondetafelgesprekken stonden in het licht van de globalisering, de spirituele dimensie van een verenigd Europa en de vraag naar een gemeenschappelijke toekomst voor Europa en Afrika. De openheid waarmee de sprekers van verschillende strekkingen en overtuigingen het debat aangingen, was opmerkelijk. HETE ADEM Heikele thema’s zoals het conflict in het Midden-Oosten werden niet gemeden. Hier viel op hoe de sprekers zich hielden aan de woorden van paus Johannes XXIII: ‘Laat ons zoeken naar wat ons bindt, niet naar wat ons scheidt.’ Een zeer gewaardeerde spreker bleek aartspriester Elias Chacour uit Israël. Hij is de rector van het college Profeet Elias, waar zowel joden, als islamitische en christelijke Palestijnen school lopen. Binnenkort start hij ook een gemengde universiteit en... een kleuterschool. ‘Vredesopvoeding begint immers bij de allerkleinsten.’ De ontmoeting in Palermo droeg niet voor niets de titel Godsdiensten en culturen tussen conflict en dialoog. Sicilië leek even een eiland van vrede met de hete adem van de oorlog in de nek. Meermaals werd de oorlogstaal van de Verenigde Staten aan het adres van de Iraakse leider Saddam Hoessein veroordeeld. Elias Chacour sprak onomwonden van een ‘absolute dwaasheid, die het Midden-Oosten nog in veel ergere mate zou destabiliseren’. Israelische en Palestijnse vertegenwoordigers, in hoofde van de Israëlische minister van Staat, Dan Meridor en de vertegenwoordiger van de Palestijnse Autoriteit Laila Shahid, richtten zich op de laatste dag van de ontmoeting tot Sant’Egidio met de vraag deel te nemen aan vredesbesprekingen tussen beide partijen en de dialoog opnieuw op gang te trekken. Met vredesbemiddeling heeft de gemeenschap intussen een rijke ervaring. Haar allereerste diplomatieke succes viert intussen zijn tiende verjaardag. Op 4 oktober 1992 werd immers in Trastevere, de thuisbasis van de gemeenschap in Rome, een vredesakkoord ondertekend tussen de toenmalige strijdende partijen van Mozambique. Twee jaar later werden vrije verkiezingen gehouden, waarmee het broze vredesakkoord werd geconsolideerd. Vier oktober werd trouwens onlangs vastgelegd als nationale feestdag. Na Mozambique begonnen deskundigen zowaar te spreken over de ‘strategie van Trastevere’. De belangeloze en trouwe inzet voor de vrede en het welzijn in het land, begon heel kleinschalig met het zenden van hulpgoederen. Ook tien jaar na het vredesakkoord blijft Egidius haar humanitaire taak in het straatarme land ter harte nemen, nu echter met een project ter bestrijding van aids. Vanwege deze inspanningen voor de wereldvrede werd de gemeenschap genomineerd voor de Nobelprijs van de Vrede. vuur moet branden Na twee dagen van gesprek volgt de slotceremonie. Op de tonen van Händels Halleluia schrijdt de processie hoogwaardigheidsbekleders in kleurrijke gewaden door de straten van de stad. Ze hebben net ieder volgens hun eigen traditie gebeden tot de ene God met eenzelfde bede: dat Hij de vrede zou geven aan de wereld. Een voor een nemen ze dan hun plaatsen in op het podium, gesierd met een vredesduif. Het Appèl voor de vrede wordt plechtig voorgelezen en vervolgens ondertekend door alle vertegenwoordigers. Luid weerklinken de woorden over de Piazza Politeama, waar de inwoners van de stad massaal zijn toegestroomd om deze uitzonderlijke gebeurtenis mee te maken. ‘Deze nieuwe eeuw werd vanaf het begin getekend door oorlog. Velen zijn in berusting en pessimisme vervallen. Als gelovigen en vredezoekers zijn wij ons bewust van het enorme potentieel van het kwade. Wij kennen de berg van leed en de stille aanklacht van miljoenen armen zonder toegang tot zuiver water, medische verzorging, veiligheid, voedsel. We kennen ook de risico’s van een dagelijks leven getekend door vrees en wantrouwen. Het leed van de wereld spoort ons ertoe aan samen, gelovig of niet, te zoeken naar wegen van vrede en solidariteit.’ Na het voorlezen van het appèl worden vooraan op het podium kaarsen ontstoken. Onze koningin Paola gaat als eerste. Dat het vuur mag blijven branden!