- IPID 28.12.1997: " Didier Vander Slycke benoemd tot nationaal secretaris van het Kerkwerk Multicultureel Samenleven.  De bisschoppen benoemden Didier Vanderslycke, priester van het bisdom Antwerpen, tot nationaal  secretaris van het Kerkwerk Multicultureel Samenleven. Hij volgt in deze functie Bernard Delhaise op. Didier Vanderslycke werd in 1958 in St.Amandsberg geboren. Na zijn studies maatschappelijk werker in  Gent, volgde hij de priesteropleiding aan het CPRL te Antwerpen. Hij werd in 1988 tot priester gewijd en engageerde zich als Broeder van de Beweging voor Missionair Engagement BME. Hij blijft als pastor actief  in het decanaat Borgerhout. Hij blijft tevens secretaris van het Kerkwerk Multicultureel  Samenleven-Antwerpen en voorzitter van het Steunpunt Begeleiders."

- Een interview van Jan Van Eycken met hem over het Steunpunt Mensen zonder papieren verscheen in: CAUBERGHS, Koen e.a., Het gebeurt in Brussel, Leuven, Acco, 1999. Een uitgave van KAV Brussel, ACW Brussel-Halle-Vilvoorde, Vicariaat-Generaal Brussel Nederlands; blz.85-94

- KERKWERK WINT INTEGRATIEPRIJS.De Turkse Unie reikte op 9 maart 2001 de jaarlijkse integratieprijs uit aan Kerkwerk Multicultureel Samenleven. Met de prijs zette de Unie daarenboven Bernard Delhaise (van 1993 tot 1997 verantwoordelijk voor Kerkwerk in gans Vlaanderen en tot nu toe verantwoordelijk voor het bisdom Hasselt) in de bloemetjes. Zie Limburgse Mozaïek.april 2001, nr.93 http://www.limburg.be/pric/artikel/apr01933.htm

- Voor het tijdschrift Vertrouwen met E.H. Bernard Delhaise, afscheidnemend verantwoordelijke van Kerkwerk Multicultureel Samenleven Limburg. Opgetekend te Hasselt in de abdij Herkenrode op vrijdag 23/3/01 door Francis Leyssens. Zie: http://www.geocities.com/karmel_duruelo/a_delhaise.html .

- Wat gebeurt er op het vlak van interreligieuze dialoog?

Wel ik voel aan dat we met de initiatieven Womb, Wende, Lplv en Unesco (meer uitleg zie bijvoegsel) op dit vlak heel veel positief werk hebben verricht in het verleden, maar we zijn duidelijk aan een andere aanpak toe. Ikzelf en ook verschillende vroegere medewerkers van bovengenoemde initiatieven maken nu deel uit van de interreligieuze werkgroep die opgericht werd door Kerkwerk Multicultureel Samenleven. Van hieruit gaan vele nieuwe initiatieven uitgaan. Op deze wijze staan we ook veel sterker op alle vlak en zijn organisatorisch ook veel meer verbonden met de godsdiensten zelf. Daarnaast tracht ik persoonlijk zoveel mogelijk de contacten met de alternatieve spirituele richtingen te behouden via briefwisseling en persoonlijke contacten en via mijn deelname aan de Echo werkgroep. Wil je meer weten over "Kerwerk Multicultureel Samenleven" richt u dan tot KMS Limburg, Tulpinstraat 75, 3500 Hasselt. 011-23.53.06. kms_hasselt@hotmail.com Overgenomen van: http://www.geocities.com/karmel_duruelo/mededeling1.html#OPROEP TOT STEUN EN SAMENWERKING

- In Kerk en Leven van 27 juni 2001 verscheen op de diocesane bladzijden van het bisdom Hasselt een interview van Clem Vande Broek met vicaris Jan Boonen met de titel: Vluchtelingen maken onze gemeenschap katholiek. Vicaris Jan Boonen is de verantwoordelijke vicaris voor Kerkwerk Multicultureel Samenleven dat zich inzet voor een christelijk-levensbeschouwelijke ondersteuning van vluchtelingen en asielzoekers. http://users.pandora.be/arseen.de.kesel/Sm200102.htm#Kerk en Leven

Terug naar het begin van de pagina

Marc Ockerman leefde een half mensenleven in Brazilië. Dit onmetelijke land veroverde in 28 jaar het hart van deze scheutist afkomstig uit het Brabantse Merchtem. Eind vorig jaar werd hij teruggeroepen naar België. Hij trof er letterlijk en figuurlijk een ander klimaat.

Je had wel enige tijd nodig om je opnieuw aan te passen?

MARC OCKERMAN: In 1970 vertrok ik voor het eerst naar Brazilië. Elke drie jaar keerde ik voor een korte periode terug naar mijn geboorteland. Brazilië werd mijn tweede thuishaven, ik bewaar er uitstekende herinneringen aan. De Brazilianen zijn gastvrij. Ze zijn spontaan en hebben niet de minste moeite om hun gevoelens uit te drukken. Je stapt binnen langs de achterdeur en je bent er altijd welkom. Ze hollen niet achter de tijd. In België daarentegen is het woordje 'druk’ niet van de lucht. Maar ik vergelijk niet graag. Ook hier ontmoet ik mensen met een warm hart.

Zijn er dingen die je meteen opvielen bij je terugkeer?

MARC OCKERMAN: Het wantrouwen voor mensen met een andere huidskleur. Daar kan je rnoeilijk naast kijken. ‘De bange blanke man’, waarover Willem Vermandere zingt. Vanwaar die angst? 1k denk dat het ingebakken zit in onze cultuur. Vooral vreemdelingen moeten het ontgelden, en zeker ailes wat met de islam heeft te maken. Dat was vroeger ook al zo toen de eerste Italianen naar Genk kwamen. Over de Italianen praat men niet eens meer, nu worden de Marokkanen en in mindere mate de Turken geviseerd.

Heb je een verklaring voor dit fenomeen?

MARC OCKERMAN: Onze eigen tradities zijn grotendeels weggevallen. De mensen voelen de grond onder hun voeten wegschuiven. De kerk bood de bevolking eertijds een houvast, maar dit gebeurde al te vaak vanuit een machtspositie. Nu is er meer overleg. Beslissingen moet men niet nemen vanuit een ivoren toren, rnaar op basis van gelijkheid. Wie nederigheid verkondigt, moet zelf ook nederig zijn. 1k vind het een positieve evolutie dat de mensen meer inspraak krijgen. Anderzijds vormt het verbrokkelen van westerse waarden een voedingsbodem voor extreem-rechts. Mensen zijn haast wanhopig op zoek naar een eigen identiteit.Je rnerkt dat niet alleen bij ons. Het ontstaan van sekten en groeperingen met zeer strikte regels en extreme standpunten is hier niet vreemd aan. Alles wat de eigen identiteit bedreigt, wordt verworpen. Een dergelijke houding is gevaarlijk en leidt tot onverdraagzaarnheid.

Zie je een remedie hiervoor?

MARC OCKERMAN: Met de oorlogen komt er een ganse stroom vluchtelingen op gang, ik verwijs hiervoor naar tragedies als Kosovo. Kunnen wij die mensen afstoten? Dat getuigt niet van een christelijke houding. Ook België wordt steeds meer een multiculturele samenleving. Staan we daar voor open? Kerkwerk Multiculturele Samenleving is sedert 1993 een officiële dienst van het bisdom. Onder meer in het onthaalcentrum ‘Meeting’ in Brussel probeer ik samen met anderen iets te doen aan de situatie van vluchtelingen en asielzoekers.

Oogst je veel bijval?

MARC OCKERMAN: 1k krijg vaak te horen: 'Je bent een idealist, je bent niet realistisch’. De reacties lopen soms hoog op. Op feesten bijvoorbeeld, als men een glaasje te veel gedronken heeft, moeten de vreemdelingen het ontgelden. Angst leidt in bepaalde gevallen tot fundamentalisme. Gelukkig zijn er nog heel wat personen voor wie integratie geen ijdel begrip is. Het is mijn diepste overtuiging dat je met extremisme niets oplost. lntegendeel, je drijft een wig tussen mensen en dat kan nooit de bedoeling zijn van een christelijke samenleving.

Terug naar het begin van de pagina

De moslimmaand ramadan is al een week bezig. Een religieuze viering die gelijkloopt met de nieuwe maan, en voor bezinning en vasten staat. Maar ook voor verzoening en ontmoeting. Bijvoorbeeld met christenen in de hoofdstad.

Er leven zo’n 120.000 moslims in Brussel. Zij wonen vooral in Anderlecht, Molenbeek, Schaarbeek, Sint-Joost-ten-Node en in mindere mate in Elsene en Sint-Gillis.
De ramadan is een maand die gepaard gaat met vasten: niet eten, drinken, roken en geen seks vanaf zonsopgang tot zonsondergang. Als de zon ondergaat mogen zij de ‘schade’ als het ware inhalen. Sinds 1976 is de Islam officieel erkend in ons land.
Hoewel er in het beleven van de ramadan niets verandert, ziet Luc Omar Van den Broeck van de moskee van Brussel, een opvallendheid: Er komen nu meer mensen naar de moskee dan andere jaren. Ik denk dat dat komt omdat er meer stabilisatie is in de moslim-gemeenschap. Met de leegloop van kerken zoals de christenen dat kennen, hebben wij niet te maken.”
,,De koran is heel duidelijk en trotseert ook de uitdaging van de moderne samenleving. De negatieve voorstelling die mensen van de islam hebben, ligt vooral aan de media. Je hoort nooit over een katholieke bom. Als er iets ontploft in de islamwereld, is dat meestal de fout van moslims. Dat beeld is verkeerd.”
,,Er zijn meer overeenkomsten tussen de bijbel en de koran dan de mensen denken. De koran verwijst naar Jezus als belangrijke profeet, maar ook naar Mozes, Adam en Eva. Ook wij zien God als bron van liefde en vrede. Tijdens de ramadan zijn er veel moslims die christenen uitnodigen om aan de maaltijd na zonsondergang deel te nemen.”
Het Kerkwerk Multicultureel Samenleven (KMS), dat zich inzet om de relatie tussen de christenen de moslimgemeenschap gestalte te geven, is alvast op die ontmoeting ingegaan. Via de actie ‘Wenskaarten voor het einde van de ramadan’ wil het KMS de moslims een hart onder de riem steken. Het einde van de ramadan valt op 28 december 2000. Je geluk. wensen op dat moment aanbieden, betekent voor moslims een gebaar van respect, openheid en ontmoeting.
Medewerker van KMS, Didier Vanderslycken, verklaart: ,,Het is een actie die misschien het ijs kan breken. De kalligrafie op de kaart betekent: ‘Onze God is vrede’. Zo is de link tussen beide godsdiensten duidelijk.”
"De kaart kan een persoonlijke ontmoeting tussen mensen van verschillende geloven stimuleren. Je kan de kaart geven aan de kruidenier of de kapper in de buurt, van wie je weet dat hij moslim is. Het is een klein gebaar, maar veel kleintjes maken een groot. Er zijn vanuit de moslimgemeenschap veel tekenen van behoefte aan dialoog. Een priester in Schaarbeek kreeg met Pasen een taart aangeboden van een Islamitische bakker,” weet KMS-medewerkster Annekatrien Depoorter.

Terug naar het begin van de pagina

BRUSSEL — De Sint-Servaaskerk in hartje Schaarbeek heeft niet veel passanten in een wijk met veelal moslimburen. De parochiepriester zocht aanknopingspunten met hen en vond ze in de ramadan. Al drie jaar geven parochianen dan een wenskaart aan hun islamitische buur. Gisteren, bij het begin van de ramadan, was het weer zo ver.

Het was parochiepriester Emiel Vandenbussche die drie jaar geleden zijn parochiewerkers samenriep. ,,lk wilde meer contact met de moslims in de buurt. Ik kende veel mensen: de bakker, de slager, mijn buren. Maar ik wilde een echte dialoog tussen christenen en moslims.”
Het idee van de wenskaarten kwam vrij snel uit de bus. De ramadan, de vastenmaand, is voor moslims een belangrijk moment. Niet eten, roken, drinken of vrijen van zonsopgang tot zonsondergang. En dan samen eten met vrienden en familie. Een tijd van verzoening, zeggen moslims. ,,De bedoeling is wel dat onze parochianen de wenskaart zelf overhandigen aan hun buur of hun kruidenier. We zijn geen postbussen, hé”, zegt Vandenbussche. ,,De moslims zijn aangenaam verrast, Met enkelen onder hen is de kaart ook het begin van een echt gesprek. Over hun afkomst, over hun familie, over hun geloof. En over het mijne. Daar gaat het me om.”
Vandenbussche kreeg ook kaartjes en wensen terug op zijn feestdagen, Pasen en Kerstmis. En een taart van mijn bakker voor Pasen.” De parochie van Sint-Servaas probeerde moslims en christenen ook samen te brengen in praatgroepen. ,,Met
wisselend succes. Soms ging een groep boos uit elkaar omdat ze struikelden over elkaars godsbeeld. Soms vonden ze elkaar in ideeën over vrede.”

Terug naar het begin van de pagina

«Als mensen horen dat in hun buurt een asiel-centrum komt, zitten ze met vragen en ongerustheid, dat is heel normaal,» zegt antropologe en sociologe Ann Labeeuw uit Kessel-Lo, «en al gauw kan de toon van die bezorgdheid racistisch gaan klinken, ook bij mensen die in hun binnenste niet van slechte wil zijn. Naar mensen die zich racistisch opstellen, in hun taalgebruik bijvoorbeeld, moeten we met respect luisteren.»

«Ook mensen met racistische taal respectvol beluisteren»

Als cursusleidster traint Ann Labeeuw mensen in de ‘omgang met racisme’, een initiatief van Kerkwerk Multicultureel Samenleven. Dit is een relatief kleine organisatie, gegroeid uit ondermeer Broederlijk Delen en Welzijnszorg, die in heel Vlaanderen aan vormingswerk doet rond het thema ‘migranten en vluchtelingen’. Informeren, mensen helpen omgaan met de veranderde realiteit van de multiculturele samenleving. Omgaan met en reageren op - racistische praat hoort daarbij.

Ann Labeeuw: «Wij geven cursussen met een open aanbod voor geïnteresseerden, vaak al geëngageerde antiracisten in het verenigingsleven, de kerk en het onderwijs. Maar onze cursisten kunnen ook mensen zijn die in hun persoonlijke levenssfeer met racisme geconfronteerd worden. Ouders met een dochter of zoon die met een allochtone partner is komen aanzetten, mensen die op familiefeesten racistische uitspraken meemaken...»

- Wat willen die cursisten komen leren?
«Hoe ze best kunnen reageren op het ‘dagelijks racisme’, in familiekring, op café, op de verhalen aan de schoolpoort. Drie avonden lang geven we daar actieve training in, gebaseerd op ervaringen.»

- Misschien krijgt u alleen de ‘overtuigden’ over de vloer. Hebben die zo’n cursus wel nodig?
Die kunnen ermee geholpen zijn, ja, als ze racisme als een probleem ervaren en zich machteloos voelen omdat ze niet weten, hoe erop te reageren. Wij willen dat aanleren, de mensen sterker maken.»

- Mij dunkt dat vele antiracisten helemaal niet willen reageren vanuit het besef dat discussies toch maar tijdverlies zijn, ‘geen kruid tegen gewassen’...
«We moeten er van uitgaan dat ook mensen die zich racistisch uiten, niet meteen het etiket van racist opgekleefd moeten krijgen. Wie dat doet, schrijft mensen af. Als we een maatschappij willen met meer verdraagzaamheid en minder racisme, moeten we zo min mogelijk mensen afschrijven maar ze zo veel mogelijk meenemen in het antiracistisch denken. In de grond zijn de meeste mensen niet gewild racistisch. Vaak zitten ze met een frustratie, een onmacht in hun eigen leven en reageren ze dat af op groepen zoals de allochtonen.»

- Waar komt dat mechanisme vandaan?
Dikwijls vanuit de eigen kinderjaren, vanuit onze cultuur met een scheefgetrokken beeldvorming. Denk maar terug aan het beeld dat wij zelf nog als kinderen meekregen over al wat vreemd was. Denk maar aan de missies, aan de arme negertjes in Afrika die moesten geholpen worden. Dat stereotiepe beeld kan heel diep zitten. Daarom helpt het ook niet als je boos reageert op racistische taal. Je kan beter luisteren naar wat die mens met dat taalgebruik écht te zeggen heeft. Voorbeeldje: een dame is bestolen. Jonge Marokkaan ging aan de haal met haar handtas. ‘Ze moesten ze allemaal het land uitzetten, blijft die vrouw verkondigen. Haar daarom een raciste noemen, is niet zo’n beste aanpak. Luisteren naar die mevrouw is beter. Ze is bestolen, dáár zit de klacht en daar is begrip voor nodig. Natuurlijk kan ze zelf weten dat de jonge dief ook ‘iemand van hier’ had kunnen zijn. Maar als er vanuit een luisterbereidheid een echt gesprek ontstaat, kan de bestolen vrouw het feit waarschijnlijk loskoppelen van de identiteit van de dader die toevallig een Marokkaan was. Ieder mens verdient het / dat naar hem of haar wordt geluisterd, met respect. Maar daar is training voor nodig.»

- Toch zal die dame wel blijven geloven dat alle Marokkanen criminelen zijn en dat de allochtonen onveiligheid met zich mee brengen...
«Eén negatieve ervaring is vaak genoeg om een hele groep als criminelen af te schrijven. Argumenteren helpt doorgaans niet. Met cijfers overtuig je de mensen niet en evenmin met studies die aantonen dat de criminaliteit bij allochtonen niet hoger ligt. Dat komt ook voor een stuk omdat sommige. partijen - het Blok voorop - daarop blijven hameren en het beeld versterken. Des te meer reden om naar de onzekerheden van mensen te luisteren, naar hun vragen over hun eigen toekomst, hun plaats in een maatschappij die in hun ogen te vlug verandert. En mensen kunnen ook positieve ervaringen opdoen met de aanwezigheid van vreemdelingen. Vraag maar aan vrijwilligers en buurtbewoners in ‘die andere plaatsen waar er centra gekomen zijn. Contact is een sleutelwoord. Waar mensen een gezicht krijgen, gaat de angst weg. Er wordt véél verholpen als de overheid snel informatie geeft bij de inplanting van een asielcentrum: wat voor mensen zijn dat, die daar komen? Communicatie zou een stuk van het beleid moeten worden.»

Terug naar het begin van de pagina

De eerste interreligieuze wandeling in Brussel werd een groot succes. 140 deelnemers hadden zich aangemeld. Het werd een boeiende ontmoeting met mensen van verschillende horizonten. Een tweetalig initiatief van Kerkwerk Multicultureel Samenleven.

Alle 140 deelnemen aan deze Interreligieuze pelgrimstocht op zondag 27 mei keerden met een warm hart huiswaarts. Het was een hele ervaring om op één dag en in éénzelfde Brusselse wijk verschillende gebedshuizen te bezoeken. Het parcours verbond een synagoge met een protestantse en een katholieke kerk, een pagode en een islamitisch centrum. Het werd een oefening In lulsteibereidheid en samen op weg gaan.  De verschillen die er tussen het joodse, christelijke, boeddhistische en islamitische geloof bestaan, werden door de ene gastheer al wat duidelijker in de verf gezet dan door de andere. Toch werd aangevoeld dat een eenvoudig en origineel onthaal, samen met wat goede wil, intercultureel leven mogelijk maakt.

Het eerste bezoek gold de Sefardische synagoge in de Paviljoenstraat. Gastheer Daniël Cohen kwam tijd te kort om de uniciteit van het jodendom duidelijk te maken. Zijn uiteenzetting was rijk aan historische en theologische achtergronden, afgewisseld met duiding van het interieur van de synagoge. Zo konden de toehoorders vernemen dat er geen afbeeldingen van God of van mensen aan de muur mogen hangen; dat de joodse gemeenschap nog steeds in de verwachting leeft van het messiaanse tijdperk van vrede en gerechtigheid; dat Sjawoeot (het joodse Pinksterfeest dat op die dag werd ingezet) de herdenking is van de gave van de Tien Geboden op de berg Sinaï en dat de joodse kalender in september 2001 het jaar 5761 sinds de schepping telt.

MUNTTHEE
In de Leopold I-straat werd de groep vergast op muntthee, aangeboden door de protestants-evangelische Kerk van Arabische oorsprong. Zowel in Noord-Afrika als in het Midden-Oosten leven christenen, waarvan een aantal zich in de westerse landen zijn komen vestigen. In Brussel verenigen ze zich sinds een tiental jaren onder leiding van de Egyptische pastor Ishac Ghatas. Hij presenteerde zijn gemeenschap aan de hand van twee liederen, gezongen door het jeugdkoor en door het uitspreken van de geloofsbelijdenis in het Frans, Nederlands en Arabisch, de drie talen die in hun liturgie gebruikt worden. Naast de talrijke gebedsdiensten vormen kinderanimatie, taallessen en een rijk gedocumenteerde bibliotheek het kader van de wekelijkse bezigheden van de ongeveer zestig kerkleden.

Vandaar was het slechts een boogscheut naar de monumentale Onze-Lieve-Vrouwekerk te Laken. Het ruime en historische interieur stond in schril contrast met de vier andere gebedshuizen. Deken Cosijns slaagde erin om in twintig minuten de essentie van het katholieke karakter van de kerkruimte te schetsen door te wijzen op de functie van het altaar, het spreekgestoelte, het tabernakel en het Mariabeeld. Na de uitwijding over de sociale inzet van vele parochies, toonde hij de weg naar het graf van Cardijn en naar de koninklijke crypte. Als afsluiter werd de vraag gesteld wie in feite de eigenaar is van de kerk en of de prinsen zich er vaak laten zien. Na een korte vrije wandeling werd de tocht verdergezet in de richting van het Verre Oosten.

VIJFHONDERD LEVENS
De boeddhistische tempel in de Tielemansstraat bood te weinig plaats voor de hele groep. Twee monniken en een dozijn leden van de Laotiaanse gemeenschap onthaalden ons 0p echt oosterse wijze. Dat oosterlingen geweldloosheid beleven, geen dieren doden en hoofdzakelijk vegetariër zijn, is algemeen geweten. Maar dat een mens eerst tot vijfhonderd levens dient te doorlopen om tot de eeuwigheid te komen, dat zowel mannen als vrouwen monnik kunnen worden en wel voor een beperkte tijd, dat de ontelbare grote en kleine boeddhabee!den in de pagode pas hun beschermende kracht uitoefenen nadat ze door honderden mensen met water en gebed gezegend werden, waren verrassend nieuwe elementen. Iedereen hield even de adem in toen er een rustige meditatie in het Sanskriet werd gerectleerd. Met frisdrank, koffie en een rijstgebakje bevonden allen zich daarna op de stoep. Ondertussen raakten Nederlandstaligen aan de praat met Franstaligen, wisselden katholieken van gedachten met protestanten en moslims. De hele namiddag werd inderdaad gekenmerkt door een ongedwongen sfeer: iedereen voelde zich goed bij elkaar en drukte het verlangen uit nog meer te kunnen horen en zien.

PIJLERS
Maar een peigrimstocht duldt geen lange rustpauzes. Voor de laatste etappe voerden Suleyman Cinar en Sahin Osman het gezelschap mee naar het Turks culturee! centrum in de Charles Demeerstraat. Naast de moskee zelf, met aparte gebedsplaatsen
voor mannen en vrouwen, werden de conferentiezaal, de burelen en de spreekkamers getoond, alsook het internaat voor jongeren. Even na zes uur werd het tijd voor het avondgebed. De andersgelovigen luisterden eerbiedig en zagen hoe de gebedsruimte tot leven kwam. De ondertussen toegekomen iman legde ten slotte de vijf pijlers van de islam uit, waarna iedereen werd uitgenodigd voor een versnapering.
liet was een deugddoende namiddag geworden, die bijna een uur langer uitliep dan voorzien en werd bijgewoond door een bonte groep mensen van allerlei leeftijd en herkomst. Hierdoor kwam tot uiting dat interreligieuze en rnulticulturele initiatieven een eigen publiek aantrekken. Onder de aanwezigen bevonden zich een delegatie van de ‘Vereniging voor Ontwikkeling en Emancipatie van Moslims’, leden van een Pakistaanse moskee uit Molenbeek en de verantwoordelijke van het Turkse Prizmacentrum uit Schaarbeek. Enkele parochies hadden zich met verschillende mensen ingeschreven, naast heel wat individuele belangstellenden uit Brussel en daarbuiten. Ook werden een aantal religieuzen opgemerkt en een vrijzinnige dame. Ondanks de warmte was het voor jong en oud blijkbaar geen bezwaar om de tocht te voet af te leggen. Kerkstoel werd zonder moeite afgewisseld met zitmat.

Voor dit slotevenement van het lopende werkjaar kon Kerkwerk Multicultureel Samenleven rekenen op de samenwerking met drie zusterorganisaties: El Kalima (relaties met islam), Voies de l’Orient (ontmoeting met oosterse levenswijzen) en de Zusters van Onze-Lieve-Vrouw van Sion (contacten met jodendom).

Meer Informatie over dit initiatief en over de opvolging ervan: KMS
Vikariaat Brussel, Huidevettersstraat 165, 1000 Brussel. Tel. O2/213.O4.72 (dinsdag en donderdag) -

Terug naar het begin van de pagina

Naar jaarlijkse gewoonte verzorgde Kerkwerk Multicultureel Samenleven bij het begin van de ramadan een avond over de islam. Dit jaar was het de beurt aan een christen, in de persoon van priester Michele Chiappo. Hij werd geboren in 1964, werd priester van de Gemeenschap Redemptor hominis, verblijft sedert 1999 in België en is doctor Oosterse Geschiedenis (thesis in islamkunde). Hij was missionaris in Kameroen van 1989 tot 1999. Momenteel is hij aalmoezenier van de gevangenis van Hasselt. Michele Chiappo bestudeerde de leer van de Kerk en in het bijzonder de houding en de leer van paus Johannes-Paulus II over de
islam.

Mevrouw Odette Storms, vrijgestelde van KMS bisdom Hasselt, deed de inleiding.
Goede avond, beste mensen.
In naam van alle leden van de Werkgroep Multicultureel Samenleven heet ik u van harte welkom.
We zijn deze avond samengekomen om te luisteren naar Michele Chiappo.
Waarom deze conferentie nu ?
U weet dat KMS in onze multiculturele en multireligieuze maatschappij ijvert voor een samenleving in gelijkwaardigheid en zonder racisme.
KMS heeft reeds een beetje traditie om bij het begin van de ramadan een lezing in verband met de islam aan te bieden. Deze lezing wordt gehouden afwisselend door een moslim of een christen.
Vorig jaar werd çemal çavarli gevraagd, die verstel moest laten gaan en vervangen werd door Bahattin Koçak. Intussen hebben we al vaker samengewerkt met Bhattin Koçak, o.a. de lezing met prof. Mehmet Aydinuit uit Izmir en zijn betoog onlangs samen met vicaris Leon Lemmens 'moslims en christenen voor de vrede', naar aanleiding van de gevolgen van 11 september laatstleden.
Dit jaar is het de beurt aan een christen, in de persoon van Michele Chiappo. Hij is priester van de Gemeenschap Redemptor hominis en aalmoezenier van de gevangenis te Hasselt.
Hij is doctor in de Oosterse Geschiedenis en maakte zijn thesis over de islam. Hij heeft 10 jaar in Kameroen als missionaris gewerkt.
Hij is van Italiaanse afkomst en verblijft sinds 1999 in België.
Hij zal ongeveer driekwart uur spreken over de ontwikkeling in visie van de katholieke kerk op de islam sedert het begin van de 20ste eeuw.
Na de gebeurtenissen van 11 september zei de paus bij zijn bezoek in Kazachstan: "Ik nodig zowel christenen als moslims uit om een vurig gebed tot de Ene, Almachtige God te richten opdat de grote gave van de vrede moge heersen over de wereld. Mogen alle volkeren werken aan een cultivering van de liefde, waarin geen plaats is voor haat, discriminatie of geweld."
Daarna zullen Tjeu Neyens, priester te Tongeren, die via zijn engagement ten aanzien van asielzoekers nauw in contact komt met moslims, en Cemile Altun, een vrouw, die al jarenlang ervaring heeft hoe zich als moslim te integreren en te engageren in de Vlaamse samenleving, refecteren over de woorden van Michele Chiappo vanuit hun leven en hun gelovig zijn.
Vicaris Jan Boonen, voorzitter van KMS bisdom Hasselt, zal fungeren als moderator.
Op het einde van de avond zullen we nog heel kort iets zeggen over de briefdrageres bij gelegenheid van het einde van de ramadan.

Michele Chiappo sprak ongeveer drie kwartuur. Hieronder vind je de samenvatting. Volgende week zullen we wellicht de hele tekst kunnen brengen.

Christenen en moslims: evolutie naar een dialoog - Plan van het referaat

Een eeuw wederzijdse benadering
De voorganger: Louis Massignon. Een ongelovige jonge oriëntalist. De ontdekking van de islam: het symbolisme en de zin voor het heilige. Een mystieke ervaring: “het bezoek van de Vreemdeling”. De bekering. Hij wijdt zijn leven aan de studie van de islam. Zijn studies veranderen de kijk op de islam van de westerse intellectuele kringen en van de kerk. De weg wordt gebaand voor het Concilie. Zijn politieke inzet voor Palestina, Egypte, Algerije.
Een nieuwe theologie over de godsdiensten
De contacten met de moslims in de islamitische landen wekken bewondering voor de islam bij vele christenen op. Men beseft dat men een nieuw denkkader nodig heeft om de betekenis van de godsdiensten vanuit een christelijk perspectief te begrijpen. Er wordt een nieuwe theologie over de godsdiensten uitgewerkt dankzij Henri de Lubac, Jean Daniélou, Karl Rahner.
Het Tweede Vaticaans Oecumenisch Concilie
Het keerpunt: twee teksten van enorme draagwijdte:
§ De dogmatische constitutie over de kerk Lumen gentium, onder nummer 16;
§ De verklaring over de houding van de kerk ten opzichte van de niet-christelijke godsdiensten Nostra aetate, onder nummer 3.
De beoordeling van een islamitische deskundige (M. Aydin) over deze teksten.
De jaren na het Concilie (1965-1978)
De reizen en de ontmoetingen van Paulus VI (1963-1978)
In 1974 wordt een “Commissie voor de religieuze betrekkingen met de islam” opgericht binnen het “Secretariaat voor de niet-gelovigen”.
De interreligieuze ontmoetingen van deskundigen (Genève-Cartigny 1969, Accra 1974, Cordoba 1974, Tunis 1974, Tripoli 1976, Cordoba 1977, enz.).
Documenten en initiatieven van de plaatselijke kerken.
De eerste teleurstellingen: een gevoel van ontgoocheling en een groeiend onbehagen.
Johannes Paulus II
Een zeer uitgebreide leer. Gebaren en initiatieven met een grote symbolische betekenis:
§ De ontmoeting met 80.000 jonge Marokkanen in het stadion van Casablanca (1985)
§ Het grote gebed om vrede in Assisi in 1986
§ De houding tijdens de Golfoorlog (enz.)
§ Het bezoek aan de moskee van Damascus (1991)
De leer van Johannes Paulus II over de islam
Een theologie over de godsdiensten bij Johannes Paulus II?
De beweringen van de encycliek Redemptoris missio (1991).
De godsdiensten als “uitzonderlijke wegen van het heil”. Echo’s van Karl Rahner en Jean Daniélou bij de Paus.
De visie van Johannes Paulus II op de islam.
“De God van de christenen en die van de moslims is dezelfde”.
De dialoog als religieuze dialoog.
De positie van de Paus ten opzichte van de leer van de plaatselijke kerken.
Een drieluik: een hoofdpositie en twee zijposities:
§ De hoofdpositie: de spirituele band.
§ De eerste zijpositie: samenwerking vanuit de menselijke noden.
§ De tweede zijpositie onderstreept de moeilijkheden van een dialoog met de moslims
Evaluatie. Redenen tot hoop.

Na deze uiteenzetting brachten Tjeu Neyens en Cemile Altun een kort maar krachtig getuigenis.

Na de pauze werden aan de spreker Michele Chiappo vragen gesteld.

De avond werd beëindigd door Mevrouw Odette Storms.
Op het feest Id ad-Fitr of het Suikerfeest en bij het einde van de ramadan vieren moslims feest om de Ene en Barmhartige God te danken voor al het goede dat Hij hen schonk. Bij deze gelegenheid willen christenen de moslimsgemeenschap, en iedere moslim, man of vrouw, jong of oud, gelukwensen. KMS ontwierp een wenskaart en namens de bisschoppen is er een brief.
Deze gelukwensen kunnen individueel of namens de christelijke gemeenschap gebeuren. De gelukwensen namens de bisschoppen en de katholieke gemeenschap worden door briefdragers aan de moslimgemeenschappen van de moskeeën gebracht. Hierbij zouden we graag de dekens, pastoors, diakens en parochieraden, in wiens parochie een moskee  gelegen is, betrekken bij het brengen van deze gelukwensen.
We zoeken nog steeds nieuwe briefdragers. Dat biedt mensen de mogelijkheid om met moslims in contact te komen.
Wil je hierna eventjes met mij contact opnemen, waarvoor hartelijke dank.

Er waren meer dan 100 aanwezigen.

Terug naar het begin van de pagina