Is Constantijn of de koster-koning terug?

In België is er een scheiding van kerk (levensbeschouwing en staat). Bijgevolg is het niet de taak van de burgerlijke overheid om een 'interreligieuze dialoog' te organiseren. Het is wel de taak van de overheid om het samenleven van al haar bewoners te bevorderen, ongeacht geslacht, afkomst, origine of levensbeschouwelijke overtuiging. Het kan de taak van de overheid zijn om een platform te creëren waarin de verschillende levensbeschouwingen met elkaar kunnen praten, overleggen, tot gemeenschappelijke punten kunnen komen. Laat de overheid toch weer niet koster-koning of koster-keizer spelen. En het gaat niet alleen om de religies maar om alle levensbeschouwingen, ook de vrijzinnigheid. En laat het ook duidelijk zijn, er zijn extremisten bij religies, maar ook bij vrijzinnigheid.
De overheid komt ongeloofwaardig over. Ze pleit voor de toetreding van Turkije om zo een dam te werpen tegen islamitische extremisten, en prijst Turkije voor zijn zogenaamd gematigde 'Europese' islam. Ondertussen probeert diezelfde overheid de christenen in dit land te muilkorven en het zwijgen op te leggen. Ze doet zich amfibie-achtig voor: enerzijds zogenaamd tolerant naar de moslims toe en anderzijds onverdraagzaam naar de christenen.

De (on)geloofwaardigheid van politici

In zijn kerstboodschap heeft de vrijzinnige Verhofstadt gepleit voor verzoening en dialoog. De meester in de confrontatie en de onverdraagzaamheid tegenover christenen werpt zich op als het tegendeel, zoals een pyromaan graag een brandje blust.

Als ik hoor hoe 55 regeringsleden van dit land zoveel kabinetsleden moeten hebben, stel ik me de vraag waarmee deze kabinetsleden bezig moeten zijn. Als ik hoor dat 4500 mandaten voor politici te begeven zijn in allerlei bedrijven, dan stel ik me de vraag: waarmee onze politici bezig zijn? Hoe kunnen zij onbevooroordeeld het algemeen welzijn dienen? En zeggen dat de vergoedingen die ze tot nu toe ontvingen, vrij van enige 'belasting' waren. Moeten onze politici dan nog een goede parlementswedde ontvangen als ze elders nog zoveel meer krijgen.

De Nieuwe BijbelVertaling

Op vrijdag 29 oktober 2004 maakte ik de voorstelling van de Nieuwe BijbelVertaling in de kathedraal van Antwerpen mee. Het was tien uur ’s morgens. Het koor en de kruisbeuk baadden in het zonlicht dat binnenstroomde langs de hoge gotische vensters. Opeens vervulde een orgelspel de hele kathedraal. Het was feest! Voor het eerst zou een Nederlandse vertaling voor het hele Nederlandstalig gebied, voor protestanten, katholieken en joden bestaan. Een interconfessioneel en interreligieus gebeuren. Een mijlpaal in de geschiedenis.
Het flitst door mijn hoofd. Vandaag is Antwerpen een herenigde stad van Noord en Zuid. Ik denk aan het vrije Noorden, die vele vlamingen en Antwerpenaren onder het machtsbewind van Karel V en Filips II gingen opzoeken. Ik denk aan Luther en Wittenberg. Tussen het orgelspel door hoor ik het zware doordringende klokkengelui. Teksten worden plechtig voorgedragen door protestanten en katholieken. Een pericope in het Hebreeuws wordt door een rabbijn gezongen. Het gebeurt vooraan in deze kathedraal : katholieken, protestanten, orthodoxen, joden. Is dit geen ontroerend moment. Plechtig wordt de Nieuwe BijbelVertaling aan vertegenwoordigers van de verschillende confessies en aan de joodse gemeenschap overhandigd. Samen bidden we en zingen we tot eer van God en tot tevredenheid met elkaar.

Waarom moest Kerk & Leven vorige woensdag reeds zijn negatieve kritiek geven. En waarom moesten de bisschoppen reeds laten horen dat de vertaling niet geschikt is voor liturgisch gebruik. Konden ze geen weekje wachten. Je vergalt een huwelijksdag toch ook niet door enkele dagen voor het feest uit te bazuinen dat dat huwelijk toch niets wordt.

Ik was benieuwd welke vertaling dan wel geschikt is voor liturgisch gebruik en ik kom (voorlopig, want ik moet het toch nog verder bekijken) tot de verrassende vaststelling dat de tekst (althans wat het nieuwe testament betreft) met de nieuwe vertaling van het nieuwe testament, uitgegeven door de Katholieke bijbelstichting Sint-Willibrord in 1961. In de verantwoording op blz.IX lees ik o.a. : 'Het evenwicht tussen de trouw aan het origineel en de klaarheid van een eigentijdse maar niet typische moderne Nederlandse stijl was het doel waarnaar de vertalers en hun adviseurs hebben gestreefd, in het besef overigens zulk een ideaal niet geheel te kunnen bereiken doch hoogstens te benaderen.' Waar hebben we dat nog gehoord? Wat nog opmerkelijk is? De vertaling gebeurde in opdracht van het Nederlands episcopaat en werd verzorgd door Nederlanders. Geen Vlaamse geleerde kwam er aan te pas. Dat is dan de vertaling die geschikt is voor de liturgie. Vergeten we niet dat deze vertaling enkele jaren vóór het tweede Vatikaanse concilie werd gemaakt.

Ik ben ook verrast dat in sommige gevallen het woordgebruik in de Nieuwe BijbelVertaling waarop kritiek geleverd wordt, reeds in de Willibrordvertaling van 1995 te vinden is zoals o.a. voederbak (Lc 2,6-7), jonge vrouw (Lc 1,26).

dinsdag 15 juni 2004
De Vlaamse verkiezingen van vorige zondag 13 juni hebben een monsterscore van het Vlaams Blok laten zien. Eén miljoen kiezers hebben voor het Vlaams Blok gekozen. 1 op 4 . Onder de 4 miljoen 'Vlamingen' bevinden zich nog 'Vlamingen' van allochtone oorsprong, van wie we mogen veronderstellen dat zij (uitzonderingen buiten beschouwingen gelaten) niet voor het Vlaams Blok hebben gestemd.
We hadden het kunnen verwachten. Het Vlaams Blok bouwt zich als een volkspartij uit in iedere stad en dorp, in iedere wijk, bijna in iedere straat. En ieder mens heeft wel een en ander om geïrriteerd te zijn, ontevreden of kwaad. Het is dan gemakkelijk om de schuld af te schuiven op de vreemdelingen, de politici enz. Het zal belangrijk zijn om in de toekomst de problemen concreet te bekijken en te zoeken hoe er oplossingen mogelijk zijn.
Het moet echter duidelijk zijn. We kiezen voor een multiculturele samenleving. Dat brengt natuurlijk problemen met zich mee, maar die zijn er om opgelost te worden. We kunnen in Vlaanderen toch niet leven in een monocultuur, terwijl de wereld in een multiculturele wereld leeft.
Met mijn vrienden, bekenden en onbekenden van de allochtone gemeenschappen zeg ik neen aan de angst, de haat, de verdachtmakingen, de laster, de achterdocht. Samen zullen we een multiculturele samenleving opbouwen waarin respect, begrip, verstandhouding, dialoog, liefde, dialoog centraal staan.

vrijdag 11 juni 2004
We staan een tweetal dagen voor de Vlaamse en Europese verkiezingen. Eén van de grote thema's van de verkiezingen lijkt "werk" te zijn. Het eigenaardige is nu wel dat premier Guy Verhofstadt, die de federale regering leidt, en die aan het werk zou moeten zijn, voortdurend bezig is met verkiezingscampagne. Hij wil werk en meer jobs scheppen. Maar hij schakelt zelf zijn partijvoorzitter Dirk Sterckx en de papieren voorzitter Karel De Gucht uit. Is Guy Verhofstadt dan toch de feitelijke voorzitter van de VLD? Ga terug aan het werk, Guy Verhofstadt, en laat je 'voorzitters' aan het woord! Zo zal je geloofwaardiger overkomen!
Stuur de huidige (federale) regering naar huis! Ze heeft zich levensbeschouwelijk onverzoenbaar opgesteld en zich tegenover vluchtelingen en asielzoekers soms mensonwaardig gedragen. Ze heeft op de 'ziel' van veel mensen getrapt.

zaterdag 5 juni 2004
Bij het opstaan flitsen de vele mogelijkheden van de dag door mijn hoofd. Het is de vraag op welke mogelijkheden ik vandaag zal ingaan en welke nieuwe uitdagingen zich zullen stellen. 's Morgens bidden vele religieuze gemeenschappen in hun kerken, kapellen en bidplaatsen. Ik denk terug aan de gemeenschappen waarmee ik vroeger korter of langer heb kennisgemaakt. Ik denk aan hen die iedere morgen in gemeenschap bidden. Ik heb bewondering voor hen. Het tempo van het Psalmen zeggen of zingen lag me vaak te hoog. Ik voel ook niet de behoefte om God allerlei te vragen. Hij zal wel weten wat we nodig hebben. Ik weet niet goed weg met ideeën als Gods voorzienigheid, een levensproject, de wil van God. Ik ben er wel mee bezig, zelfs intens, en probeer te achterhalen wat mensen erin zien. Ik denk aan de verschillende mensen uit de verschillende godsdiensten die dagelijks bidden. De morgen - evenals de avond - is een goed moment om aan hen te denken.

vrijdag 6 februari 2004
De verkiezingskoorts hangt reeds een tijdje in de lucht. En de opiniepeilingen doen er nog een schepje bovenop. Jean-Luc Dehaene staat weer op kop op de populariteitstest. Hij was wel niet zo goed in zijn communicatie met de bevolking, maar je wist wel wat je aan hem had. Verhofstadt gooide het roer om: hij bespeelde de media en de bevolking, maar velen hebben de indruk dat de blauwe regeringspartij machtsgeil is en de mensen een rad voor de ogen draait. Jean-Luc gaat wellicht op de lijst van Europa staan. Misschien moet hij wel op de lijst van de Kamer gaan staan. Hij is een oude rat in het vak, is niet op macht belust en wil vernieuwing en verjonging doorvoeren. Laat Jean-Luc Dehaene met een jonge ploeg aantreden als regering. Jong dynamisme en een goede kapitein kan veel bewerken. En om de ideeën wat kracht bij te zetten lanceren we het lied : Reuske, Reuske, kere weer om, reuzegom. Variante : Lukske, lukske, kere weer om , lukske bom .

begin februari 2004
Bij het debat over het al dan niet dragen van een hoofddoek beroepen de voorstanders van het verbod zich op mensenrechten, gewetensvrijheid en godsdienstvrijheid. Onder hen bevinden zich degenen die een streng beleid voeren op immigratie en tegen migrantenstemrecht zijn. Het zijn ook degenen die wel voluit het vrije verkeer van goederen en de vrije concurrentie propageren. Geen grens mag aan een consumptiegoed gesteld worden, wel een grens aan mensen. De nationalisatie zien ze als een mogelijkheid opdat migranten stemrecht kunnen krijgen. Voor goederen moeten alle nationaliteitsgrenzen wegvallen. We stellen vast dat vrij goederenverkeer en vrije concurrentie funest zijn voor vele ontwikkelingslanden en dat multinationals niet bekommerd zijn om het welzijn van mensen en volkeren maar om winst en liefst zoveel mogelijk. Waarom sturen we een regeringspartij die zo voor de vrije markteconomie en de concurrentie kiest niet naar huis?
Onder de pleiters voor het verbod op het dragen van opvallende religieuze symbolen zijn leden van een agressieve, atheïstische groep (loge) aan het werk, die onder het mom van de scheiding van kerk en staat religie en religies willen vernietingen en stap voor stap zetten om hun doel te bereiken. Zo proberen ze nu alle religieuze uitingen uit het maatscahppelijk leven te bannen. Ze geven blijk van een grote onverdraagzaamheid en een ontoelaatbaar gebrek aan respect voor religieuze levensbeschouwingen. Ze zijn het die de maatschappelijke ordening in gevaar brengen. Zij zijn het die de mensenrechten schenden en met gewetens- en godsdienstvrijheid een loopje nemen. Er is maar één woord voor hen: stuur zo'n regeringspartij naar huis, gun ze geen tweede kans.