Zoeken naar elk woord Zoeken naar alle woorden  Zoeken naar exacte zin    Hulp Verzorgd door PicoSearch

OP HET INTERNET

Voer uw zoekwoorden in Zoekformulier verzenden

Jezus'leerlingen bij het lege graf : Joh 20,1-18 -
Verschijning aan de leerlingen : Joh 20,19-23 -
Jezus en Tomas : Joh 20,24-29 -
Bedoeling van dit boek : Joh 20,30-31 -

Jezus'leerlingen bij het lege graf : Joh 20,1-18 - Joh 20,1-18 -- verwijzingen -- Joh 1,1 - Joh 1,2 - Joh 1,3 - Joh 1,4 - Joh 1,5 - Joh 1,6 - Joh 1,7 - Joh 1,8 - Joh 1,9 - Joh 1,10 - Joh 1,11 - Joh 1,12 - Joh 1,13 - Joh 1,14 - Joh 1,15 - Joh 1,16 - Joh 1,17 - Joh 1,18 -

Maria was er als de kippen bij om naar het graf van Jezus te gaan. Het was 's morgens vroeg. Maar het was nog donker. Ze moet zich dus beholpen hebben met het licht van de maan en de sterren. Of was de morgenster - Venus - er al die vóór zonsopgang reeds aan de hemel schittert. Maria van Magdala wist waar ze Jezus in het graf hadden neergelegd. Ze was erbij onder het kruis. En naar alle waarschijnlijkheid heeft ze ook de begrafenis meegemaakt. Maria heeft Jezus zien sterven en begraven worden. Ze moest niet overtuigd worden van Jezus'dood waarbij Jezus zijn handen en zijn zijde zou moeten laten zien. Maria herkende Jezus aan zijn stem. Maar voor die herkenning staat het verhaal van het bezoek van Petrus en Johannes aan het graf. Het betekent dat ze nog niet naar het graf waren geweest. Johannes had het ook meegemaakt: hij had Jezus zien sterven en wellicht zien begraven worden. Maria ging naar het graf en merkte dat de steen voor het graf was weggehaald. Daaruit besloot Maria dat Jezus uit het graf was weggehaald. Ze was naar Petrus en Johannes gegaan. Daarop liepen ze samen naar het graf: Johannes liep vlugger dan Petrus. Van Maria van Magdala is hier geen sprake. Johannes komt eerst aan en werpt een oppervlakkige blik naar binnen, maar wacht om binnen te gaan. Daarna komt Petrus, gaat binnen en ziet hoe de doeken liggen. Het geeft aan dat iemand in het graf heeft gelegen. Hiermee is Petrus overtuigd dat een gestorvene hier heeft gelegen, maar daarmee is hij nog niet zeker dat het de gestorven Jezus was. Daarvan moest Johannes niet overtuigd worden, hij wist het immers. Johannes gaat na Petrus naar binnen, ziet en gelooft. Hij gelooft wat Maria van Magdala gelooft : ze hebben Jezus weggehaald. Over verrijzenisgeloof is hier nog geen sprake.

Maria van Magdala kijkt in het graf en ziet twee engelen. Blijkbaar heeft dat graf met God en de hemel te maken. Ze stellen ook de vraag naar het waarom van haar schreien. Dat is toch vanzelfsprekend. Voor de engelen is dat blijkbaar niet. De engelen zeggen geen woord. Maar Jezus bevindt zich buiten het graf, maar zij wist het niet. Ze is nog steeds overtuigd dat Jezus ergens dood en begraven is. Dat verandert wanneer Jezus haar naam noemt. Zij herkent Jezus aan zijn stem. Zij ziet Jezus. Ze weet nu dat hij leeft. Ze gaat niet verder zoeken, maar gaat voor de tweede maal naar de leerlingen. Deze maal brengt ze de boodschap dat ze Jezus gezien heeft en wat hij gezegd heeft. Van de kant van de leerlingen komt geen reactie.

Joh 20,1 bestaat uit 2 nevenschikkende zinnen. De 1ste zin bestaat uit 16 woorden en 33 lettergrepen; de 2de zin uit 8 woorden en 14 lettergrepen. In totaal telt Joh 20,1 16 + 8 = 24 woorden en 33 + 14 = 47 lettergrepen.

Er zijn 3 tijdsaanduidingen; van algemeen naar meer specifiek: (1) tèi miai tôn sabbatôn (op de eerste -dag - van de weken) (2) prôi ('s morgens) (3) skotias eti ousès (terwijl er nog duisternis is). In Joh 20,19 krijgen we de omgekeerde volgorde: (1) ousès oun opsias ('s avonds dan) (2) tèi hèmerai ekeinèi (op die dag) (3) tèi miai sabbatôn (op de eerste van de weken).
In Mc 16,2 vinden we eveneens 3 tijdsaanduidingen (1) lian prôi (zeer vroeg) - Johannes heeft geen enkele keer lian (zeer) in zijn evangelie. Bij Marcus omsluiten de concretere tijdsaanduidingen het vers. (2) tèi miai tôn sabbatôn (op de eerste -dag - van de weken) zoals bij Johannes (3) anateilontos tou hèliou (na zonsopgang) . Zoals Marcus heeft Johannes een losse genitief. Marcus beklemtoont het licht, Johannes de duisternis.

1. 3. -5. - tèi miai (tôn) sabbatôn (op de eerste dag van (de) week / (het) wekenfeest) komt slechts in twee verzen in Johannes voor : (1) Joh 20,1 en (2) Joh 20,19 . De datief van het hoofdtelwoord miai (eerste) komt slechts op deze twee plaatsen bij Johannes voor . In Joh 20,19 gaat geen lidwoord tôn (de) aan het zelfstandig naamwoord genitief meervoud sabbatôn (week? wekenfeest?) vooraf . Over welke eerste gaat het ? Over de eerste dag van de week ? Over de eerste van het wekenfeest (7 X 7 -> vijftigste : Pinksteren) . Het is wel opvallend dat hèmerai (op de dag) er niet staat ; dat zou misschien te sterk in de richting van de eerste dag van de week kunnen duiden . In de betekenis van : "op de eerste van het wekenfeest" kan die eerste op om het even welke dag van de week vallen . Er staat ook geen voorzetsel (en = op) van tijdsbepaling , wat eerder uitzonderlijk is , zie hèmera (dag) bij Johannes , zie Joh 2,12 .
Een losse genitief om de tijd aan te duiden met het werkwoord eimi (zijn) komt eveneens slechts in deze twee verzen bij Johannes voor , nl. Joh 20,1 : skotias eti ousès (terwijl duisternis er nog is) en Joh 20,19 : ousès oun opsias (terwijl het derhalve avond is - 's avonds) .
- ekeinos (die) . Nominatief vrouwelijk enkelvoud of datief vrouwelijk enkelvoud. In 323 verzen in de bijbel; in 277 verzen in het O.T., in 46 verzen in het N.T. In 10 verzen bij Johannes.
--- ekeinè : (op die - die) . Verwijzing : ekeinè (die) , zie Joh 20,1 .
Joh 4,53 : en ekeinèi tèi hèmerai en tèi ... (op die dag waarop ...)
Joh 5,9 : en ekeinèi tèi hèmerai ... (op die dag ...)
Joh 14,20 : en ekeinèi tèi hèmerai ... (op die dag ...)
Joh 16,23 : en ekeinèi tèi hèmerai ... (op die dag ...)
Joh 16,26 : en ekeinèi tèi hèmerai ... (op die dag ...)
Joh 20,19 : tèi hèmeraè ekeinèi tèi miai tôn sabbatôn (op die dag op de eerste van de week / het wekenfeest)
Joh 21,3 : en ekeinèi tèi nukti (in die nacht)

tôn thurôn kekleismenôn (terwijl de deuren waren gesloten) komt slechts 2X in Johannes voor : Joh 20,19 en Joh 20,26.

Verschijning aan de leerlingen : Joh 20,19-23 - verwijzingen - Joh 20,19-23 -- Joh 20,19 - Joh 20,20 - Joh 20,21 - Joh 20,22 - Joh 20,23 -

Evangelielezing van Beloken Pasen C. 2de (tweede) paaszondag C : Joh 20,19-31 (Verwijzing : Joh 20,19-31) :
Op de avond van de eerste dag van de week, toen de deuren van de verblijfplaats der leerlingen gesloten waren uit vrees voor de Joden, kwam Jezus binnen, ging in hun midden staan en zei: "Vrede zij u." Na dit gezegd te hebben toonde Hij hun zijn handen en zijn zijde. De leerlingen waren vervuld van vreugde toen zij de Heer zagen. Nogmaals zei Jezus tot hen: "Vrede zij u. Zoals de Vader Mij gezonden heeft zo zend Ik u." Na deze woorden blies Hij over hen en zei: "Ontvangt de heilige Geest. Als gij iemand zonden vergeeft dan zijn ze vergeven, als gij ze niet vergeeft zijn ze niet vergeven." Tomas, een van de twaalf, ook Didymus genaamd was echter niet bij hen toen Jezus kwam. De andere leerlingen vertelden hem: "Wij hebben de Heer gezien." Maar hij antwoordde: "Zolang ik in zijn handen niet het teken van de nagelen zie, en mijn vinger in de plaats van de nagelen kan steken, en mijn hand in zijn zijde leggen, zal ik zeker niet geloven." Acht dagen later waren zijn leerlingen weer in het huis bijeen, en nu was Tomas er bij. Hoewel de deuren gesloten waren kwam Jezus binnen, ging in hun midden staan en zei: "Vrede zij u." Vervolgens zei Hij tot Tomas: "Kom hier met uw vinger en bezie mijn handen. Steek uw hand uit en leg die in mijn zijde en wees niet langer ongelovig maar gelovig." Toen riep Tomas uit: "Mijn Heer en mijn God!" Toen zei Jezus tot hem: "Omdat gij Mij gezien hebt gelooft ge? Zalig die niet gezien en toch geloofd hebben." In het bijzijn van zijn leerlingen heeft Jezus nog vele andere tekenen gedaan welke niet in dit boek zijn opgetekend, maar deze hier zijn opgetekend opdat gij moogt geloven dat Jezus de Christus is, de Zoon van God, en opdat gij door te geloven leven moogt bezitten in zijn Naam.

Wat hebben de leerlingen met het getuigenis van Maria van Magdala gedaan? Thomas wordt als 't ware op zijn nummertje gezet omdat hij niet gelooft op het woord van de leerlingen die Jezus gezien hebben. Die leerlingen hadden ook op hun nummertje gezet mogen geweest zijn want blijkbaar hebben ze niets met het getuigenis van Maria van Magdala gedaan. Heeft dat getuigenis van Maria van Magdala voor de anderen geen enkele waarde? Het is vrij laat op de dag vooraleer Jezus aan zijn leerlingen verschijnt. De zon is wellicht nog niet ondergegaan, maar is toch sterk gedaald. De dag loopt bijna ten einde. De leerlingen zijn het huis niet uit geweest. Ze hadden zich beveiligd in het huis. Ze waren daar samen en ze hadden de deuren gesloten. Een sterke tegenstelling tussen Jezus die vroeg op de dag erbij is, de geslotenheid van het graf heeft doorbroken en zich buiten het graf aan Maria van Magdala heeft laten zien. Het eerste woord aan zijn leerlingen is vrede. Het laatste woord aan zijn leerlingen was dat de herder zou worden geslagen en de schapen zouden verstrooid worden. De leerlingen waren gevlucht. Enkel een aantal vrouwen en Johannes stonden bij het kruis. De vredeswens houdt vergeving in. Het initiatief gaat uit van Jezus. Hij komt in hun beslotenheid. En hij zal die ook doorbreken. De leerlingen worden gezonden. Ze worden op hun verantwoordelijkheid gewezen. Samen verkommeren brengt geen aarde aan de dijk. Jezus geeft hen ook de heilige geest. De verlatenheid en eenzaamheid zal plaats maken voor getuigenis : wij hebben de Heer gezien. Jezus toonde hen zijn handen en zijn zijde. Ze hebben met geen schijnjezus te maken of met iemand die maar schijnbaar dood was. Het is de dode Jezus die ze levend zien. Dat is ook wat Thomas vraagt, overtuigd als hij is dat Jezus is gestorven. Zijn opwerping wil zeggen: hoe kan een dode nu verder leven?
Maria was de eerste die getuigde : Ik heb de Heer gezien. Daarna volgden zijn leerlingen : Wij hebben de Heer gezien. Dat getuigenis wordt in de verf gezet, want het getuigenis van de leerlingen is het fundament van de volgende generaties van wie gevraagd wordt dat ze in Jezus geloven zonder hem gekend te hebben. In deze visie is de 'traditie' fundamenteel en is een rechtstreekse ervaring van Jezus (zonder hem in zijn leven gekend te hebben) uitgesloten.
Het lijkt er bijna op dat de rol van Maria van Magdala volgens Johannes erin bestaat om Petrus ervan te overtuigen dat Jezus werkelijk gestorven is en werd begraven (hij heeft het zelf niet meegemaakt - het was de ontbrekende link bij Petrus). Het getuigenis van Maria dat ze Jezus gezien heeft, blijft bij de leerlingen zonder gevolg.

Joh 20,19 telt 35 woorden en (19 + 25 + 22) 66 lettergrepen. De eerste drie woorden beginnen met o. De hoofdzin wordt voorafgegaan door twee losse genitiefzinnen. Aan de tweede genitiefzin is nog een ondergeschikte zin van plaatsbepaling gehecht. tôn thurôn kekleismenôn (terwijl de deuren waren gesloten) komt slechts in 2 verzen in Johannes voor : Joh 20,19 en Joh 20,26 .

- eimi (zijn) . eimi (zijn), zie Mc 1,6 .
--- ousès . Participium aorist genitief vrouwelijk enkelvoud van het werkwoord eimi (zijn). Het komt in 15 verzen in de bijbel voor; in 9 verzen in het O.T., in 6 verzen in het N.T. In het N.T. : (1) Mc 11,11 (opsias èdè ousès tès hôras = toen het reeds een laat uur was geworden) . (2) Joh 4,9 . (3) Joh 20,1 (prôi skotias eti ousès = vroeg terwijl er nog duisternis was) . (4) Joh 20,19 (ousès oun opsias = toen het derhalve avond was) . (5) Hnd 9,38 . (6) Hnd 11,22 .
- tèi miai tôn sabbatôn (op de eerste dag van de week / de weken) zie Joh 20,19 komt slechts in 2 verzen in Johannes voor: Joh 20,1 en Joh 20,19 .
Een losse genitief om de tijd aan te duiden met het werkwoord eimi (zijn) komt eveneens slechts in 2 verzen bij Johannes voor, nl. Joh 20,1 : skotias eti ousès (terwijl duisternis er nog is) en Joh 20,19 : ousès oun opsias (terwijl het derhalve avond is).
- kleiô (sluiten).
--- kekleismenos (gesloten, besloten, beloken). In 1 vers in de bijbel, in het O.T.
--- kekleismena. In geen enkel vers in de bijbel.
--- kekleismenon. In 1 vers in de bijbel, nl. in Hand 5,23
--- kekleismenôn. Slechts in 2 verzen in de bijbel: (1) Joh 20,19 . (2) Joh 20,26 .

.

Joh 20,26: èsan (zij waren) verwijst naar Joh 20,19. Joh 20,26 : palin èsan esô hoi mathètai autou (zijn leerlingen waren opnieuw binnen). komt sterk overeen met Joh 20,19 : hopou èsan hou mathètai (waar de leerlingen waren).

Jezus en Tomas : Joh 20,24-29 - verwijzingen -

Joh 20,26: èsan (zij waren) verwijst naar Joh 20,19. Joh 20,26 : palin èsan esô hoi mathètai autou (zijn leerlingen waren opnieuw binnen). komt sterk overeen met Joh 20,19 : hopou èsan hou mathètai (waar de leerlingen waren).

Bedoeling van dit boek : Joh 20,30-31 - verwijzingen -

In Joh 20 ligt de klemtoon op de eerste - achtste dag van de week:
Joh 20, 1: tiji de miai sabbatoon... prooi skotias eti ousijs: op de eerste (dag) van de week... vroeg terwijl er nog duisternis is
Joh 20,19: ousijs oun opsias tiji hijmerai ekeiniji tiji miai sabbatoob: terwijl het derhalve avond is op diezelfde eerste dag van de week
Joh 20,26: kai meth'hijmeras oktoo...: en na acht dagen...
Waarom komen de eerste christenen op de eerste dag van de week samen? Waarom niet op donderdagavond, want dan werd het laatste avondmaal gevierd en dat was toch het belangrijkste om Jezus te gedenken (zie eucharistieviering).
Of waarom niet op vrijdag, want dan is Jezus gestorven.
Tussen vrijdagnamiddag en zondagmorgen lag de sabbat. Dan was het rustdag.
Het moet iets te maken hebben met de derde dag - een symboliek die uit de natuur werd gehaald; tussen het laatste kwartier van de maan en het eerste kwartier (of nieuwe maan) liggen drie dagen; het is een symboliek van de overgang van ondergaan, sterven, naar opgaan, verrijzen. Door gebruik van deze symboliek komen we op de eerste dag van de week.
Er zijn twee verhalen van de eerste dag. Het eerste speelt zich 's morgens af, het andere 's avonds. Ik dacht dat de joodse dag 's avonds begon. Hoe moeten we dan 's avonds van de eerste dag interpreteren? 's Zaterdag 's avonds is uitgesloten want de morgen gaat eraan vooraf. Het moet dan wel zondagavond zijn, maar in het joodse denken moet het dan al de tweede dag zijn nl. de maandag.
In het Romeinse denken is de eerste dag de zondag dies Solis. De zon is in hun denken het grootste hemellichaam.
Die eerste dag werd een rust-dag. Maar die rustdag viel voortaan op de eerste dag, en niet meer op de zevende dag. Dat is een fundamenteel verschil. Als men op de eerste dag rust, begint men met rusten, en werkt men op de zevende dag. Dat staat in schril contrast met het scheppingsverhaal.
Nu is de mens vrij om zijn werk- en rusttijden te kiezen, het geeft wel spanningen in bepaalde godsdienstige visies.

Jezus komt in het midden van de leerlingen, terwijl de deuren gesloten zijn. Enerzijds komt Jezus zichtbaar aanwezig, anderzijds is hij blijkbaar niet aan fysische wetten gebonden. Jezus toont zijn handen en zijn zijde. Wellicht is dit bedoeld om aan te duiden dat het de gekruisigde Jezus is. In vers 25 zeggen de leerlingen tot Thomas:wij hebben de Heer gezien (heoorakamen ton kurion). Kurios wijst op de 'verheerlijkte' Jezus. Jezus is bij God. Hoe? Met een lichaam? een verheerlijkt lichaam? In ieder geval wil men zeggen dat Jezus die gekruisigd werd, bij God verheerlijkt werd. Jezus leeft dus, bij God.
De leerlingen hebben dus de ervaring van Jezus'aanwezigheid. Die ervaring is een ervaring van geloof. Thomas had die ervaring eerst niet, daarna wel. Er wordt dan een onderscheid gemaakt tussen hen die die ervaring hebben (we hebben de Heer gezien) en zij die de Heer niet gezien hebben of m.a.w. die de ervaring van Jezus'aanwezigheid niet hebben maar geloven (wellicht op basis van hen die die ervaring wel hebben). -
Er wordt heel wat verondersteld. Ten eerste: het geloof in God. Ten tweede: dat Jezus op een of andere manier bij God leeft. Ten derde: dat Jezus initiatief kan nemen opdat de leerlingen hem als aanwezig kunnen ervaren. Ten vierde: dat hij de geest kan zenden. Ten vijfde: dat hij zonden kan vergeven.

Wanneer iemand sterft, kunnen we hopen en geloven dat de persoon op de een of andere manier verder leeft bij God. We kunnen ons herinneren wat hij gezegd en gedaan heeft. Dat de overledene nog meeleeft met de achtergeblevenen, is slechts aan een aantal gegeven. Dat de overledene nog actief kan ingrijpen, zien we in het geloof dat heiligen kunnen helpen, wonderen verrichten enz. Maar over het algemeen zijn mensen van mening dat wie zijn liedje hier heeft uitgezongen, helemaal uitgezongen is en geen onhoorbare melodie op de achtergrond geeft.
En waarom zendt Jezus de geest? Omdat hijzelf er niet meer is?

We moeten naar het verhaal van Elia en Elisa (2 Kon 2). Als Elisa de profeet Elia ten hemel zal zien opstijgen, zal hij het dubbele van zijn geest ontvangen. Elisa ziet Elia ten hemel opgenomen worden en Elisa ontvangt dan de geest van Elia. Het ligt dus in de lijn van dit Oudtestamentisch verhaal.

---

STATISTIEKEN

---

Religie.opzijnbest.nl - De beste links over religie voor u verzameld.

---

---

---