Kerk en Leven, Hasselt N.-O., 6 februari 2002 .
EDDY BIJNENS, DANNY DE WISPELAERE EN WILLY VANORMELINGEN, PASTOORS van de federatie Hasselt N.-O.

We hebben een gesprek met hen op zaterdagnamiddag 19 januari 2002 en leggen hen enkele vragen voor over roeping, priesteropleiding, pastor-zijn, de toekomstige kerk. Ik spreek hen aan bij de voornaam zoals zij onder elkaar, ofschoon ik nog altijd ‘meneer pastoor’ zeg tot mijn eigen pastoor.

Eddy Bijnens is pastoor van de Banneuxwijk sinds 1 september 1999. Hij is geboren te Genk op 21 november 1965. Hij wordt priester gewijd te Genk op 6 juli 1991. Dan volgt een jaar legerdienst. Ongeveer zeven jaar is hij kapelaan in Lommel-centrum (1992-1999).

Danny De Wispelaere is pastoor van Godsheide sinds 1 september 1999. Hij is geboren te Hasselt op 29 maart 1966. Hij wordt priester gewijd te Kuringen op 4 juli 1992. Hij studeert te Rome kerkelijk recht, waarin hij in 1996 doctoreert. Sinds 1996 zetelt hij in de kerkelijke rechtbank van het bisdom Hasselt en geeft hij les aan de seminaristen. Hij is kapelaan te Lanaken van 1996 tot 1999. Dit jaar is hij 10 jaar priester.

Willy Vanormelingen is pastoor van Kiewit sinds 1 september 1993. Hij is geboren te Ulbeek op 1 maart 1937. Hij wordt priester gewijd te Luik op 8 juli 1962. Hij is kapelaan te Meulenberg (1962-1963), te Borgloon (1963-1969) en te Alken (1969-1984). Hij is pastoor-deken te Sint-Martens-Voeren en tegelijkertijd pastoor te Sint-Pieters-Voeren (1984-1990) en pastoor-deken te Tongeren (1990-1993). Binnenkort wordt hij 65 en gaat in september op pensioen. In juli is hij 40 jaar priester. Hij is tien jaar jonger dan de parochie Kiewit, die dit jaar haar 75-jarig bestaan viert.

WIJDING EN PRIESTEROPLEIDING

In leeftijd verschilt Willy ongeveer dertig jaar van Eddy en Danny. Willy wordt gewijd in 1962, het jaar waarin het tweede Vaticaans concilie wordt geopend. Het bisdom Hasselt bestaat nog niet. Limburg behoort nog tot het bisdom Luik. Willy wordt gevormd in het klein-seminarie van Sint-Truiden en het groot-seminarie van Luik (1956-1962).
Eddy en Danny waren nog te klein om weet te hebben van de oprichting van het bisdom Hasselt op 31 mei 1967. Zij volgen de priesteropleiding op het seminarie van Hasselt rond de negentiger jaren.
De priesteropleiding nu verschilt grondig van die in de vijftigerjaren. Eddy en Danny: “De vier pijlers van de opleiding zijn: gebed, studie, gemeenschapsleven en het pastoraal bezig zijn. Er was een grote openheid. We konden vrij onze mening zeggen.”
Ze zijn het met elkaar eens dat priesters nood hebben aan ondersteuning vanuit het bisdom.

ROEPING

Ik vraag hen: “Wat heeft je ertoe aangezet om priester te worden?” Ik hoor drie verschillende verhalen. Tijdens het vertellen valt het woord “roepmg” en besef ik dat dit roepingsverhalen zijn.

Willy: “ik ben twaalf en ga naar het ‘klein-seminarie’. Tijdens het secundair onderwijs stellen ze me de vraag of ik priester wil worden, zoals twee heerooms. Ik beslis en denk zo de mensen het best te helpen. Mijn omgeving bevestigde me in mijn besluit en zeiden: doe het maar?
Vóór zijn achttiende denkt Eddy er niet aan om priester te worden. Eddy: Ik word gelovig opgevoed. Ik ben intens bezig als misdienaar en in de chiro. Ik wil maatschappelijk werker worden. Ik wil met mensen werken. Ik doe mee aan de ingangsexamens aan het Hoger Instituut der Kempen te Geel. Tijdens deze examengesprekken mis ik iets in deze opleiding. Een folder van Lambert Vanherk leidt me naar de roepingendagen. Een zin treft me bijzonder: ‘Ik zal u vissers van mensen maken.’ Mijn ouders steunen me maar bevragen me ook sterk want ze hebben mensen zien in- en uittreden..”
Tijdens zijn collegetijd werkt Danny mee aan kring 11-12. Hij raakt geboeid door de figuur van Jezus van Nazareth. Tijdens een roepingenweek-end ervaart hij dat er geestesgenoten zijn. Thema van zijn wijding is: in dienst van God en de mensen. Danny verduidelijkt: “Je talenten blijven gebruiken die je gekregen hebt, ook als het niet tasthaar concreet is.” Het verwijst naar zijn werk op de diensten van het bisdom. Hij is een kerkelijk advocaat. Men vroeg hem kerkelijk recht te studeren. Hij werd erdoor geboeid en het blijft hem boeien. Dat doet me denken aan het gesprek van enkele weken geleden waarin een advocate vertelde dat zij rechten studeerde om mensen (o.a. vluchtelingen) echt te helpen.

Ik vraag hen: “Wat geeft je het meest voldoening als priester? Wat is het meest gelukkige moment in je priester-zijn geweest.” Eddy, Danny en Willy vertellen wat hun priesterzijn kenmerkt: zich gedragen weten door de liefde van God, medemensen, vrienden; met mensen op weg gaan; lief en leed met mensen delen en samen dragen; luisteren en begrip opbrengen; liturgie vieren. Ze laten enkele ‘dia’s’ van hun leven zien waarbij God en mensen voortdurend in elkaar overvloeien. Ze behoren God en de mensen toe. Ze bidden en zijn met religieuze of zinvragen  van mede-mensen bezig. Ik zeg: “jullie zijn alleen maar niet eenzaam.” Hierop reageren en beklemtonen ze het belang van goede vrienden en de gemeenschap. Er zijn vele gelukkige momenten. Willy vermeldt de viering van 30 jaar priesterschap in Tongeren en de jaarlijkse dankviering in Kiewit.

Aan de dertigers stel ik de vraag “Hoe kijk je tegen het priestertekort aan? Hoe zie je de kerk in Limburg over 25 jaar?” Eddy reageert wat geïrriteerd. Wellicht heeft hij die vraag al zovele malen moeten horen. “Alles wordt gekoppeld aan het priestertekort, het aantal missen, het aantal gelovigen. Men denkt aan kwantiteit en te weinig aan kwaliteit. Meer en meer zijn we op weg naar geloofsgemeenschappen, waar mensen als gelijkgezinden, als broers en zussen van Jezus Christus samenkomen. Die gemeenschappen zullen gedragen worden door een groep gevormde christenen. In zulke gemeenschappen zal de priester zijn herdersfunctie kunnen vervullen waarvoor hij gewijd is: het Woord van God verkondigen, met de zinvragen van de mensen bezig zijn.” Eddy en Danny zien de toekomst van de kerk niet pessimistisch tegemoet. “Er zullen centrumplaatsen komen waar liturgie gevierd wordt en waar de eucharistieviering de gemeenschap opbouwt.” Willy beklemtoont het belang van de eucharistieviering voor de eenheid en de opbouw van de geloofsgemeenschap. Hij pleit voor een grotere openheid voor nieuwe vormen van het priesterambt: mannen en vrouwen - al of niet gehuwd - in het ambt.

Iets meer dan anderhalf uur duurt het gesprek. Eén van de drie pastoors moet vertrekken naar een volgende afspraak.

AANTAL PRIESTERS IN DE FEDERATIE HASSELT N-O

Naast deze priesters die als pastoor van een parochie werden aangesteld, is Theo Matthijs bijna 40 jaar ‘pastoor’ van Kiewit-Heide. Hij is geboren op 30 mei 1936 te Lanklaar. Hij wordt priester gewijd te Luik op 8 juli 1962. Hij is dus een jaargenoot van pastoor Willy Vanormelingen en zal dit jaar eveneens 40 jaar priester zijn. Wellicht krijgen we de kans om met hem een uitvoerig interview te hebben.
Verder wonen nog verschillende priesters in de federatie, zoals: Herman Berghmans, kapelaan van de Banneuxwijk en tevens studentenpastor aan het L.U.C. in Diepenbeek; legeraalmoezenier Guy Bex en vijf priester-professoren op het seminarie te Kiewit. Daarenboven wonen nog 4 priesters op pensioen in de Banneuxwijk, onder wie ere-bisschoppelijk vicaris Piet Vanormelingen. Tenslotte is er de Jezuïetengemeenschap van Godsheide, waar 7 priesters leven.
Er wonen dus 17 actieve en 4 emeriti-priesters in de federaie; een totaal van 21.

In Kiewit vieren de kinderen hun eerste communie op het einde van het eerste leerjaar.  Dit gebeurt telkens op de eerste zondag van juni. Dit jaar is het dus op zondag 2 juni om 10.30 u. Meester Jef Evens en juffrouw Fabienne Vanherle, leerkrachten van het eerste leerjaar, bereiden de kinderen voor in samenspraak en samenwerking met pastoor Willy Vanormelingen.  Hierbij gebruiken ze de handleiding Mijn eerste communie (Brugge, Keure, 1999). De rechterzijde van dit werkboek is bestemd voor de kinderen in de klas, de linkerzijde voor de kinderen en de ouders thuis. Vier thema's (b.v. welkom) worden behandeld, die telkens aansluiten bij de viering. Enkele weken vóór de communie bezoeken ze met de kinderen de kerk. Meneer pastoor leidt hen rond in de kerk en de kinderen kunnen ook eens kijken in de kasten met de kleren van de priester: de kazuifels, albes, stola's enz. Vanaf de woensdag van de laatste week oefenen de kinderen in de kerk. De kinderen zitten aan tafeltjes in een kring zoals bij het laatste Avondmaal. Het altaar van de  weekkapel wordt tussen de twee rijen tafeltjes geplaatst, waardoor de priester op dezelfde hoogte van de kinderen staat.  Achter en tegenover de kinderen zitten de ouders (naaste familieleden nemen plaats in de kerk) op alfabetische volgorde, maar wel zo dat de ouders en kinderen elkaar in het gezicht kunnen kijken. Tijdens de viering mogen de kinderen 2 dingen doen (evengelietoneel, offerandestoet, lezen…). De kinderen kiezen maar de leerkracht verdeelt de rollen.  Naarmate het feest nadert, worden de kinderen zenuwachtiger. Ze weten dat het feest zal zijn en ze geschenkjes zullen ontvangen. De leerkrachten proberen geloofsinhoud aan het feest te geven. De kinderen zijn heel sterk betrokken bij het gebeuren. Ze vatten het wel niet allemaal, maar de sfeer is heel belangrijk. En kinderen stellen ook veel vragen zoals over de verrijzenis, het lichaam van Christus enz.

Het thema van de mis is de goede herder. De oudere broers en zussen zitten in een gelegenheidskoortje onder leiding van juffrouw Frieda Houben. Kinderen zingen en musiceren. Ieder jaar verrast juffrouw Frieda met een danklied. Ze schrijft het zelf op de melodie van een eigentijdse hit.
Op het feest zelf werken alle leerkrachten mee. Immers, de receptie wordt door de school georganiseerd en vindt plaats in de polyvalente ruimte. En 's maandags nemen ze vrij (één van de twee facultatieve verlofdagen).

De ouders proberen in de mate van het mogelijke alle dagen samen met hun kind te werken in het eerste communieboek. Zo werken ze samen naar het grote feest toe. Ze hebben een briefje ingevuld om hun kind toe te laten tot de voorbereiding van de communie.

Er zij twee ouderbijeenkomsten. De startvergadering vindt plaats op het einde van maart. Op die bijeenkomst staan we stil bij gelovig zijn. We werken o.m. in groepjes met een aantal vragen: Wie is God voor mij? Wat is geloven voor mij? Moet ik naar de kerk gaan enz. Ook gaan we reeds in op een aantal praktische punten.
In de week na de paasvakantie komen de ouders opnieuw bijeen, allereerst voor afspraken omtrent foto's, video, receptie, plaats in de kerk, kleding enz… Tijdens deze bijeenkomst duidt meneer pastoor de eucharistieviering aan de hand van 9 staakwoorden (welkom, vergeving, enz.) die ook in de voorbereiding van de kinderen aan bod komen.
Meester Jef bereidt sinds 1973 en juffrouw Fabienne sinds 1990 de kinderen voor op hun eerste communie. Ze doen het met enthousiasme. Er is een stroming die de voorbereiding van de eerste communie wil wegtrekken van de school naar de parochie. Dat zouden ze spijtig vinden.
Met deze tekst heb ik het gesprek proberen weer te geven dat ik met hen had. Ik dank hen hiervoor en ik wens hen nog veel vreugde toe in hun werk met deze jonge kinderen.

Arseen De Kesel

- woensdag 10 april 2002. Kennismaking met enkele kandidaat-priesters van het grootseminarie te Kiewit (Hasselt)

De man die voor deze nood een oplossing forceerde, was ongetwijfeld landbouwer-veehandelaar Jozef Van Oostveldt. Hij was in 1920 in Kiewit komen wonen en werd om zijn inzet voor betere levensomstandigheden voor de wijkbewoners onmiddellijk als de leider van de lokale gemenschap aanvaard. Hij bundelde niet alleen de sluimerende krachten maar droeg ook materieel zeer veel bij tot de realisatie van zijn sociale bekommernis. Al in 1923 slaagden hij en zijn medewerkers erin een vrije lagere school te openen in de zogenaamde stokerij Leynen (Walenstraat) en in 1925 werden de nieuwe gebouwen in de Vijversstraat door de gemengde basisschool in gebruik genomen. Daar werd ook een kapel ingericht. Ze werd op 21 oktober 1925 gewijd. De parochie Sint-Quintinus werd toen nog bediend door pastoor-deken Broux en vijf onderpastoors. Twee van hen, de kapelaans Cartuyvels en Reggers, priester-leraar Cielen van het Sint-Jozefscollege te Hasselt en occasioneel ook paters minderbroeders van Hasselt droegen gezamenlijk de lasten van de wijk Kiewit: per fiets of met de tram kwamen zij op de zon- en feestdagen voor twee missen (om acht en om tien uur) en het lof (om veertien uur) en op twee weekdagen (om zeven uur) van Hasselt naar Kiewit.

Er was dus al een meer dan ontluikend parochiaal leven in Kiewit toen de parochie Sint-Lambertus Kiewit op 18 augustus 1927 werd opgericht. Die voor Kiewit uitermate belangrijke beslissing was grotendeels te danken aan Jozef Van Oostveldt, die in 1926 gemeenteraadslid van Hasselt werd en in de gemeenteraad aan zijn grootste zorgenkind de beste zorgen liet toedienen. De nieuwe parochie bestreek het noordelijke deel van Hasselt: ten oosten en ten noorden tot de grenzen met de gemeenten Zonhoven en Genk, ten zuiden tot ongeveer de Genkersteenweg en ten westen de spoorlijn Hasselt-Mol. Voor de bezorgde ijveraars voor de uitbouw van een volledige infrastructuur betekende de oprichting een zware belasting, omdat ze vanaf toen in heel zeker het armste deel van Hasselt alles zelf moesten beredderen en voor een deel ook zelf bekostigen.

De eerste pastoor van Kiewit: pastoor Mathieu Reggers (1927-1934)

De kerkelijke diensten in de nieuwe parochie werden tot 1931 door de boven vermelde priesters verzorgd. Pas op 1 april 1931 kwam pastoor Mathieu Reggers in Kiewit wonen. De bij wet verplichte kerkfabriek vergaderde pas op 12 mei 1931 voor de eerste keer. Albert Vroonen van het “kasteel” was voorzitter, Jozef van Oostveldt secretaris, Jozef Moors “schatbewaarder”, Jozef Maris en Pieter-Jan Zeelmaekers leden. Na de eedaflegging spoorde pastoor-deken Hendrickx van Hasselt de leden ertoe aan zo spoedig mogelijk een kerk te bouwen. Een nieuwe kerk was niet alleen nodig ten gevolge van het groeiende aantal bewoners, maar ook ten gevolge van de eisen van de rijksinspectie lager onderwijs, die een kapel in de schoolgebouwen niet langer duldde. Op 5 juli 1931 voerde de kerkfabriek “een lange bespreking over het bouwen der nieuwe kerk: Welke stijl? Wanneer ermee beginnen? Hoe de geldmiddelen gezocht? Enz.” Men zou een beroep doen op de bevoegde overheidsinstanties om de wettelijke toelagen te bekomen en “dan zou men een onderschrijving openen van de parochianen en verder de bedelstaf...” Vanaf dan werd er inderdaad zeer veel gebedeld, niet alleen in Kieiwt zelf en in al de kerken van Limburg en zelfs in Nederlands-Limburg, zowel door pastoor Reggers als door de leden van de kerkfabriek en andere inwoners van Kiewit, maar ook bij overheidsinstanties “met katholieke stempel” om de wettelijke voorschriften voor subsidiëring zo ruim mogelijk ten voordele van Kiewit - “de parochie der bezembinders genaamd” - te interpreteren.

Op 18 december 1932 besloot de kerkfabriek machtiging te vragen tot het bouwen van een kerk. De leden zagen de kerk “in gothischen stijl, geen toren voor besparing van al te groote kosten. Als model dient genomen de kerk van Tervant-Paal: dezelfde grootte en hoogte, doch geen slaafsche copij...” De machtiging verscheen op 16 september 1933 in het Belgisch Staatsblad. Intussen had architect Ulrix van Tongeren al de opdracht gekregen de plannen voor de nieuwe kerk te tekenen en op 6 juni 1933 had de openbare aanbesteding plaatsgehad. Aannemer Droogmans van Kermt zou de werken uitvoeren voor 624079,73 frank. Om de kosten te drukken werkten vele parochianen mee bij de bouwwerken. Zo stonden allereerst de boeren met hun paard en kar in voor een groot deel van het transport van de bouwmaterialen. De aannemer voltooide de bouwwerken binnen de tien toegestane maanden, maar ten gevolge van (vooral financiële) moeilijkheden bij de afwerking en bemeubeling werd de kerk pas op 19 juni 1935 gewijd... onder pastoor Evrard Vandervoort. Jammer genoeg mocht de harde werker pastoor Reggers deze plechtigheid niet meer meevieren. Tijdens een van de bedeltochten per fiets in Nederland was hij doornat geworden, wat hem fataal werd. Hij overleed op 17 oktober 1934. Te recht vermeldde het doodsprentje: “Wat hij gewroet, gebeden, geleden en geofferd heeft om de prachtige kerk zijner parochie op te bouwen zal nooit naar waarde kunnen geschat worden...”

De tweede pastoor van Kiewit: pastoor Vandervoort (1934-1947)

Pastoor Vandervoort voltooide het werk van zijn voorganger. Samen met de kerkfabriek boorde hij alle mogelijke financieringsbronnen aan. De leden van de kerkfabriek bleven zelf de maandelijkse bijdrage van de bewoners collecteren; die bedroeg in principe 25 frank per maand, wat zeer veel was, want wie toen vijf frank per uur verdiende behoorde tot de beter betaalden. De pastoor kreeg de milde steun van rijkere parochianen, van zijn familie en van zijn vele kennissen buiten de parochie en vulde zelf heel wat gaatjes. De kerkfabriek verkocht twee eigendommen in Wimmertingen, die ze bij de oprichting van de parochie als “bruidsschat” had meegekregen. Er werden Vlaamse kermissen georganiseerd en er werd toneel gespeeld. Vele kleintjes hebben zo één groot gemaakt, maar het ging moeilijk, ook al omdat de vroege jaren dertig door een grote economische crisis geteisterd werden en de late jaren dertig door oorlogsdreiging overschaduwd werden. De volledige afwerking en bemeubeling zouden nog jaren in beslag nemen. Ook de gevolgen van de Tweede Wereldoorlog waren zwaar voor Kiewit: de verwarming was vier jaar bij gebrek aan brandstof (steenkolen) niet gebruikt en ook door lekken in de kelder van de kerk ernstig beschadigd en tijdens de bevrijdingsdagen leed ook de kerk aanzienlijk onder de gevechten.

De derde pastoor van Kiewit: pastoor Michel Hermans (1947-1961)

Pastoor Vandervoort mocht na dertien jaar ononderbroken en zware zorgen met gerust gemoed een rustiger parochie vragen. Hij vertrok in 1947 naar Stokkem. Pastoor Michel Hermans werd toen de derde pastoor van Kiewit. Hij vervolledigde de uitrusting van de kerk en verfraaide ze (nog geheel in de geest van de preconciliaire Kerk): nieuwe kerkgewaden, nieuwe banken, brandglasramen, communiebank, orgel, verwarming enz. De aanleg van het kerkhof in Kiewit in 1951, de oprichting van de kapel en de school op de Hei (1959) - een waar huzarenstuk! - en zijn voortdurend aandringen bij het Hasselts stadsbestuur opdat Kiewit een groter deel van de stedelijke openbare werken zou toebedeeld krijgen - wat toen broodnodig was! -, bewijzen dat het hele welzijn van zijn parochianen hem echt ter harte ging. Hij beleefde ook een zeer belangrijke nieuwe trend in de parochie: de overgang van Kiewit van echt agrarisch gebied naar woongebied.

In 1951 werd de parochie Kiewit heel wat kleiner: toen werd de parochie Onze-Lieve-Vrouw van Banneuw opgericht. Kiewit verloor daarmee niet alleen heel wat parochianen, maar ook de enige kapelaan die het ooit gehad heeft: pastoor Emiel Roosen was van 1949 tot 1951 kapelaan in de Sint-Lambertusparochie en werd in 1951 pastoor van de nieuwe parochie.

Intussen kwam in Kiewit ook alles wat toen tot het “Rijke Roomse Leven” behoorde, tot bloei. Dat was vrijwel geheel afgestemd op het traditionele parochiebeeld: de kerk centraal, de school en het socio-culturele leven onder supervisie van de parochie. Naast de basisschool waren er de Bond van het Heilig Hart en de Mariacongregatie, het parochiaal zangkoor, de mijnwerkersbond (met een sterke afdeling mijnwerkers-brancardiers), het “kinderheil” (opgericht ten huize Jozef Van Oostveldt-Vankrunkelsven, nu Kind en Gezin), de A.C.V.- werking, de kajottersbeweging, de Chiro, een parochiale naaikring, het Marialegioen, een feestcomité en heel wat andere socio-culturele verenigingen; ze waren alle een bijna natuurlijke verlenging van de zorgen die de parochie aan een goed kerkelijk en sociaal leven besteedde. Ook in de eerste postconciliaire jaren gingen nog heel wat initiatieven uit van de “katholieke zuil”: de naam Hades dekt een heel verschillende lading, maar de beweging werd door voortrekkers uit het parochiale leven bevracht en de V.Z.W. Kiewit is de voortzetting van de vroegere feestcomités. Die traditionele banden zijn geleidelijk grotendeels verbroken en wat wel overeind is gebleven, is nog slechts in geringe mate met het parochiale leven verbonden.

De vierde pastoor van Kiewit: pastoor Franz Schifflers (1961-1982)

In 1961 kreeg Kiewit zijn vierde pastoor: de eerwaarde Heer Franz Schifflers. Pastoor Hermans had een zwakke gezondheid en had de dagelijkse leiding van de parochie al enige tijd aan “prefect” Dekens overgelaten. De nieuwe pastoor zou de zware taak krijgen de besluiten van het Tweede Vatikaans concilie en vooral de zo snel veranderende maatschappelijke tendensen in het kerkbeleid in te passen. Bovendien voltrok zich na 1960 in Kiewit een proces van vervreemding: waar onze wijk tot dan toe een vrij homogeen geheel was, voelden veel nieuwkomers zich niet of op een andere manier met de wijk verbonden. Het was duidelijk dat de leken steeds meer hun verantwoordelijkheid zouden moeten dragen. Veel van de traditionele taken van de pastoor werden aan leken toevertrouwd: er kwam een parochieraad, een groep catechisten voor vormelingen, een werkgroep vormselcatechese, liturgische werkgroepen, ziekenzorg enz., maar ... de oogst is groot en het aantal maaiers is beperkt. Het wordt ook steeds moeilijker het levende water aan te bieden aan mensen die (doen alsof ze) geen dorst hebben...

De vijfde, zesde en zevende pastoor van Kiewit

Ook de volgende pastoors Harie Driesen (1982-1990), Bernard Delhaise (1990-1993) en Willy Vanormelingen (1993- ) en hun geestelijke helpers priester Theo Mathijs (1964- ) en diaken Guido Geboors (1980- )  hebben met deze nieuwe realiteiten moeten leven. Met bouwwerken allerhande (weekkapel en sacristie, aanpassing van het koor en verplaatsing van het orgel, de bouw van de catecheselokalen als parochiaal huis enz.) zijn zij ook blijven zorgen voor een steeds betere infrastructuur voor het parochiaal leven. Veel belangrijker dan deze materiële realisaties is het feit dat zij met heel veel toewijding onder voor de Kerk minder bemoedigende omstandigheden toch de tekenen van hoop zijn blijven uitdragen. Dat geeft de wijk Kiewit een meerwaarde, die wij niet alleen moeten consolideren maar ook voortdurend nieuw leven moeten inblazen. Het blijft een boeiende opdracht.

Gerard Verbeek

N.B. In het boek Kiewit van heidegebied tot boeiende leefgemeenschap, dat in 1985 ter gelegenheid van de vijftigste verjaardag van de kerkwijding werd uitgegeven, zijn de blazijden 48 tot 98 aan de geschiedenis van de parochie gewijd. Van dit boek is nog een (beperkt) aantal exemplaren te koop bij Gustaaf Leën, Vijversstraat 69, tel. 011/212829 .