Federatiebladzijde Hasselt Noord-Oost 2002 - 2003 - 2004 - 2005 - 2006 .
- nr.1-2 . Kerk en Leven, woensdag 8 januari 2003 . 1 januari : werelddag
van de vrede .
- nr.3 . Op woensdag 15
januari 2003 verscheen op de federatiepagina van Kerk en Leven Hasselt
N-O een artikel over protestantse gemeente van dominee Lianne De Oude door
Arseen De Kesel
- nr.4 . Kerk en Leven, woensdag 22 januari 2003 . Damiaanactie te Hasselt
.
- nr.5 . Kerk en Leven, woensdag
29 januari 2003 .
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
- nr.32 . Kerk en Leven, woensdag 6 augustus 2003 . Terugblik op de federatiebladzijden
en planning .
- nr.33 . Kerk en Leven, woensdag 13 augustus 2003 . Vormingsavonden over
de dogmatische constitutie Dei Verbum (Het woord van God) .
- nr.34 . Kerk en Leven, woensdag 20 augustus 2003 . Volwassen begeleiders
en aalmoezenier in een jeugdbeweging .
- nr.35 . Kerk en Leven, woensdag 27 augustus 2003 . Impressie 2003 van
kampen en bivakken van jeugdbewegingen van Hasselt Noord-Oost .
- nr.36. Kerk en Leven, woensdag 3 september 2003 . Impressies bij de Virga-Jesse-ommegang
2003 . Eerste deel .
- nr.37 . Kerk en Leven, woensdag 10 september 2003 . Impressies bij de
Virga-Jesse-ommegang 2003 . Tweede deel .
- nr.38 . Kerk en Leven, woensdag 17 september 2003 . WIDL - Werkgroep interreligieuze
dialoog Limburg .
- nr.39 . Kerk en Leven, woensdag 24 september 2003 . Vredesweek van 26
sept. tot 25 okt. 2003 : dialoog voorkomt oorlog .
- nr.42 . Kerk en Leven, woensdag 15 oktober 2003 . Sinte-Barbarakapel Kiewit-Heide
.
- nr.44 . Kerk en Leven, woensdag 29 oktober 2003 . Denken aan hen die zijn
gestorven en ons in de dood zijn voorgegaan .
- nr.45 . Kerk en Leven, woensdag 5 november 2003 . 11.11.11. Kiewit .
- nr.46 . Kerk en Leven, woensdag 12 november 2003 . Salvatorrusthuis of
Woon- en zorgcentrum (WZC) Salvator .
- nr.47 . Kerk & Leven, woensdag 19 nàvember 2003 . Zangkoor
van de kinderen en instrumentaal koor van de jongeren te Kiewit .
- nr.48 . Kerk & Leven, woensdag 26 november 2003. 11.11.11. Kiewit
2003 - resultaten. Nawoord Virga-Jessefeesten 2003 . Iftaravond: het verbreken
van de vasten na zonsondergang bij de moslims .
- nr.48 . Kerk & Leven, woensdag 26 november 2003. Parachiaal overleg
.
- nr.49 . Kerk & Leven, woensdag 3 december 2003 . Gevangen in Hasselt
.
- nr.51 . Kerk & Leven, woensdag 17 december 2003 . Ziekenzorg Kiewit
ontvangt een dominee .
- nr.52 . Kerk & Leven, woensdag 24 december 2003 . De Sint-Lambertuskerk
van Kiewit (deel 1) . Het parochieteam van Kiewit .
- nr.53 . Kerk & Leven, woensdag 31 december 2003 . De Sint-Lambertuskerk
van Kiewit (deel 2) .
Je moet het toch maar doen om ieder jaar opnieuw de Damiaanactie voor te bereiden,
scholen te bezoeken om errond te werken, leerkrachten te mobiliseren die op
hun beurt leerlingen weten te motiveren om enkele uren van hun vrije tijd te
spenderen aan de verkoop van stiften , gelegenheidspredikanten op te sporen
en van het nodige materiaal te voorzien , parochiepriesters eraan te herinneren
dat de actie weer in aantocht is en zoveel meer.
Wellicht beseffen we onvoldoende wat er allemaal komt kijken en wat deze vrijwilligers
aan tijd en energie wijden aan deze actie.
----- f3269a04 --------
In Hasselt is een energieke groep hiermee bezig. Karien Coussée samen
met haar moeder Helena De Ridder coördineren het geheel. Alice Lynen zorgt
voor de actie op de scholen. Frans Bollen en Helena De Ridder zijn verantwoordelijken
voor de parochies en Guido Van Meer en Gert Dongleur staan in voor de organisatie
van de stiftenverkoop aan de winkels.
--------- f3269b04 ------------
de Damiaanactie en de scholen
Via het bezinningscentrum "Godsheide" en de jezuïet Paul Van Looy leerde Alice Lynen de Damiaanactie van Hasselt kennen in de persoon van Maria Reekmans-Zeelmaekers, de organisatrice van de actie te Hasselt. Het enthousiasme en het enorme engagement van deze vrouw sprak haar aan. Op 1 september 1997 stierf Maria Zeelmaekers. Vanaf dan namen Helena De Ridder en haar dochter Karien Coussée de organisatie ervan over . Sinds maart 1998 is Karien Coussée regionale verantwoordelijke. Deze verhuisde in 2000 naar Aarschot maar blijft de coördinatie verzorgen. Karien vroeg in 1999 aan Alice om de schoolwerking op zich te nemen, en dat deed ze. Op mijn vraag waarom ze zich voor de Damiaanactie inzet, antwoordt ze: " Ik wil iets doen voor anderen. O.L.Heer heeft er uiteindelijk voor gezorgd dat het de Damiaanactie is. Deze niet-gouvernementele organisatie spreekt me aan."
In 1999 contacteerde Alice telefonisch de 39 basis- en secundaire scholen van Hasselt. In 2001-2002 en nu in 2002-2003 gaat ze ter plaatse. Ze wordt door de directies hartelijk ontvangen. Ze bezorgt iedere school een pakket met campagnemateriaal. Ze stelt vast dat de directies heel wat om hun oren hebben en de actie moeilijk zelf kunnen opzetten. Ze gaat nu op zoek naar contactpersonen in de scholen. Ze koestert de hoop dat het merendeel van de scholen een actie zullen opzetten maar ze begrijpt dat sommige scholen niet intekenen om mee te doen vermits iedere school ook eigen projecten en acties kiest en uitwerkt.
verkoopactie aan belangrijke winkelcentra
------------ f3269c04 --------------
Ieder jaar engageren zich een vijftigtal jongeren om aan een zestal belangrijke
winkelcentra van Hasselt stiften voor de Damiaanactie te verkopen. Deze jongeren
zijn derdejaarsstudenten van het Virga-Jessecollege. In de maand september krijgen
de derdejaars, 11 klassen met een totaal van 250 studenten, een eerste bezoek
van een animator van de Damiaanactie. Deze stelt de actie voor en probeert de
studenten te motiveren om mee te werken. In januari - dit jaar op 17 januari
- ontvangen deze studenten een tweede bezoek om hen extra voor de komende actie
te motiveren. Deze jonge vrijwilligers spenderen 1 tot 4 uur van hun vrije tijd
aan de Damiaanactie.
---------- f3269d04 -------------
inleefreis naar Bangladesh
In het parochieblad van 23 januari 2002 vermeldden we dat drie leerlingen,
één uit Hasselt, één uit Sint-Truiden en één
uit Tongeren, en drie leerkrachten op inleefreis naar Banglasdesh waren. Deze
inleefreis was bedoeld om in de respectievelijke scholen een project op te zetten.
Op deze wijze wilde men ook de Damiaanactie grotere bekendheid bij de scholen
geven. TV-Limburg en Het Belang van Limburg brachten bijdragen waardoor de inleefreis
bij een ruim publiek werd gebracht.
De laatstejaarsstudente (nu universiteitsstudente) Stefanie Demey en leerkracht
Fons Cuypers, beide van het Virga-Jessecollege, behoorden tot de deelnemers.
Van Fons Cuypers ontvingen we een verslag met indrukken en overdenkingen.
kort verslag door Fons Cuypers, leraar uit het Virga-Jessecollege van Hasselt
" Het nieuwe jaar is anders gestart dan anders. Samen met Stefanie, een
leerlinge uit het zesde jaar S.O. en nog twee leerling-leerkracht-duo's, kreeg
ik de kans om met de Damiaanactie op inleefreis naar Bangladesh te gaan. Doel
van de reis was een bezoek te brengen aan lepra- en tuberculosepatiënten
en kennis te maken met de actieve bestrijding van deze twee ziekten en de noodzaak
van de Damiaanactie in dit land. Ligt de verantwoordelijkheid van deze actie
bij de inheemse bevolking? Wat kan onze daadwerkelijke bijdrage zijn?
In hoeverre kunnen wij ons inleven in deze patiënten, in hun cultuur en
levenswijze? Wat zien we als we patiënten zien? Wat voelen zij? Wat voelen
wij? Wat is hun persoonlijke geschiedenis? Wat zijn de oorzaken, de gevolgen
van deze ziekten?
Mij trof vooral de deskundige en structurele aanpak van het artsenteam. De artsen sensibiliseren en informeren deze meestal ongeletterde mensen via zeer eenvoudige flapover-tekeningen en poppenspel. Ze brengen de zieken en ziekten in kaart. De verpleging en verzorging gebeuren zeer hygiënisch en de behandeling erg correct. Eens genezen is er voor deze mensen een aangepast integratieprogramma voorzien. Ze worden begeleid om zich terug volwaardig in de maatschappij te integreren. De betrokkenheid en participatie van deze mensen zijn intens.
een eerste confrontatie
De eerste confrontatie met het wriemelende verkeer is echt beangstigend. Onze handige chauffeurs wringen zich doorheen het chaotisch wegverkeer. Fietsen, kleurrijke riksjas, babytaxi's, bussen van alle formaten met mensen er in en er op, camions met mensen en hier en daar een personenwagen of een jeep lijken wel om het snelst op de juiste bestemming te moeten zijn. Dit alles is omgeven met een stofferige lucht, de nodige smog van de uitlaatgassen, het oorverdovend lawaai van het getoeter van bellen en claxons. Dit alles heeft een verkeersfunctie. Hela, opgelet "Ik steek je voorbij". Wil de ander niet direct opzij, dan toeter je luider en agressiever tot je een doorgang in het verkeer hebt geforceerd. En zo gaat dat maar door kilometer na kilometer. Onvoorstelbaar, maar waar."
de schoonheid en de veerkracht van het Bengaalse volk
Bangladesh is een fascinerend land. De mensen zijn er zeer afhankelijk van
de natuur. Ze hebben een sterke veerkracht en overlevingsdrang. Zoals het land
steeds weer regelmatig door water wordt overstroomd en zich terugtrekt, zo veren
ook de mensen steeds weer overeind uit hun miserie. Het water is voor hen levensbedreigend
en levengevend tegelijk. Denken we maar aan de rijst als het voornaamste voedingsmiddel,
aan de visvangst, de garnalen en de scampi's.
Het volk is nieuwsgierig, vriendelijk en gastvrij. De Bengalen zijn mooi en
puur zoals de natuur. De kinderen stralen een optimisme uit, een warme en open
blik. Ze wekken aandacht en interesse. Waar we ook kwamen, ze stonden in dichte
drommen rondom ons.
De mensen zijn als bezige bijen. Van 's morgens tot 's avonds zijn ze bezig.
Ze zijn steeds in de weer en in beweging: te voet, met de riksja's, op de velden.
Ze schrikken niet voor het zware werk. Ze werken ook vaak heel intensief. Dit
hebben we kunnen merken in een confectiebedrijf, in een steenbakkerij, bij het
lossen van schepen, bij het aanleggen en repareren van wegen, bij het planten
van rijst op de velden. Dit alles gaat gepaard met heel veel handenarbeid. De
machinale bewerking is minimaal, alsof ze iedereen wat werk in de hand willen
geven.
de confrontatie met zieken
------ f3269e04 ----------
Lepra en tuberculoze zijn vreselijke ziekten. Hoofdoorzaak is de schrijnende
armoede, het gebrek aan de meest fundamentele hygiënische voorwaarden om
gezond te leven. Spontaan denk ik dan aan Hasna, een meisje van 18 jaar. Ze
komt uit een gezin van 7 kinderen. Eén jaar geleden stierf haar driejarig
zoontje. Haar man liet haar in de steek omdat ze tbc had opgelopen. 75 % van
haar longen functioneert niet, ze is kortademig en heel depressief. Haar moeder
is nu haar toeverlaat. De papa van het meisje is riksjarijder. Met het verdiende
loon moet hij 9 personen weten te voeden. Een ondoenbare zaak. Doorheen dit
verhaal wordt duidelijk wat er in deze gezinnen aan de hand is. Via haar gelaat
zie je het gezicht van de armoede, het hongerloon, de afhankelijkheid van de
vrouw in dit land, de emotionele en psychische nood, de verstoting wegens ziekte.
Welke toekomst wacht dit meisje?
-------- f3269f04 ---------
Of ik denk aan Salahuddin, een jongen van 13 jaar. Hij is 1,5 jaar leprapatiënt.
Hij vertoeft al 5 maanden in het ziekenhuis van de Damiaanactie. Ook hij komt
uit een arme familie. Zijn vader is tweemaal getrouwd. Zijn eerste vrouw gaf
hem geen kinderen, zijn tweede vrouw twee kinderen. Zijn broer is aan lepra
gestorven. Hij heeft een 'dropfoot' ten gevolge van een zenuw die aangetast
is. De medische staf werkt nauwgezet om deze jongen een nieuwe toekomst te geven.
Maar er is leven na de ziekte. Wanneer hij genezen is, zal hij net zoals Taber
Üdin en Marjina, beide ex-leprapatiënten, zich terug kunnen integreren
in de maatschappij.
het unieke van de Damiaanactie
---------- f3269g04 ---------
Vooraf was ik wel eens heel benieuwd wat wij als westerlingen kunnen betekenen
voor deze zieken. En ik was aangenaam verrast. In schril contrast met de staatsziekenhuizen
werkt de Damiaanactie in Bangladesh in moeilijke omstandigheden maar zeer efficiënt.
Zij investeert op de eerste plaats in degelijke opgeleide artsen. De deskundigheid
van de inheemse artsen en het verplegend personeel, die weliswaar een deel van
hun opleiding in het Westen hebben genoten, heeft mijn vertrouwen in de Damiaanactie
flink versterkt. Er zijn zovele postieve aspecten op te sommen : een goede structurele
uitbouw, geen nodeloos geld verspillen in gebouwen, een goed teamwork, een degelijk
structurele uitbouw tot in de verste hoeken van het platteland, de persoonlijke
aanpak, de nauwkeurig bijgehouden fiche van elke patiënt, de diagnosestelling,
de opvolging en het motiveren van de patiënten. In de plattelandsdorpen
hebben we gezien hoe ongeletterde mensen op een creatieve manier werden gesensibiliseerd
en geïnformeerd. Soms was het doodernstig wanneer dit plaatsvond met lepra-
en tbc-patiënten, soms werd er een dorpsfeest aan gekoppeld, zoals bij
de Mandi-stam.
Ook de reïntegratieprojecten die we hebben bezocht, zijn zeer efficiënt.
Deze mensen waren terug in hun gemeenschap opgenomen en dit is niet zo vanzelfsprekend
wanneer het over lepra gaat.
Slot
Terugblikkend op onze inleefreis vind ik deze meer dan geslaagd. We hebben
een nieuwe wereld ontdekt. De Damiaanslogan 2003 luidt: "Lepra verminkt,
tuberculose doodt, Damiaanactie geneest". Als we hierin slagen werkt dit
niet alleen voor ons, maar ook voor de omgeving van de betrokken patiënten
aanstekelijk.
--------- f3269h04 -----------
Enkele overdenkingen
Als je bedenkt … Een inleefreis naar Bangladesh grijpt je aan tot in
de diepste vezels van je lichaam en van je geest.
Je wordt als het ware besmet door de armoede en de pijn van duizenden melaatsen
en tbc patiënten. Een aangrijpende ervaring is de gevoelloze plekken op
de huid, de verminkte handen en voeten, maar vooral de mens achter de ziekte,
de onzekerheid, de pijn, de angst en veel, heel veel verdriet.
Daarbij komt nog al te dikwijls het stigma dat op hen kleeft waardoor zij zich
uitgestoten voelen en gediscrimineerd worden in de samenleving, omdat deze ziekte
besmettelijk is.
Als je nog dieper nadenkt en je weet dat de laatste melaatsen hier in België
dateren van 1704 te Diest…De laatste leprozen van Hasselt werden gesignaleerd
in 1542.. Lepra is het gevolg van de verschrikkelijke onmenselijke armoede,
slechte hygiëne, watervoorziening,
Ook heb ik tijdens de inleefreis de ziel van de Damiaanactie leren kennen. Ik
was getroffen door de jonge, dynamische Bengaalse artsen en verplegend personeel,
door hun inzet en hun gedrevenheid in de geest van Damiaan.
Niettegenstaande 1,7 miljard lepra- en tbc patiënten op de wereld is er
vooruitgang…Deze typische armoedeziekten zijn nog lang niet bedwongen
in een land als Bangladesh, maar ze kunnen genezen worden door een eenvoudige
som van 30 E . Dus is solidariteit met een zieke een noodzaak."
Tot zover het verslag van Fons Cuypers ( tel.: 089/36 36 78 ; e-mail : fons.cuypers@skynet.be
)
tot slot
De drie Limburgse laatstejaarsstudenten - nu universitairen in Antwerpen, Leuven en Gent - waren aanwezig op de nationale ontmoetingsdag van 16 november 2002. Met hen is een bijeenkomst gepland in maart 2003 om in het universitaire midden een actie op te zetten.
In de Damiaanactie 2003 staat Bangladesh centraal. De dertienjarige Salahuddin, waarover Fons Cuypers sprak in zijn verslag, is het hoofdpersonage in de videofilm die met het oog op de campagne 2003 werd opgenomen.
Het Damiaanactiecomité van Hasselt wil nog vele vrijwilligers betrekken in haar werking. Neem dus contact op met Helena De Ridder, Genkersteenweg 111, 3500 Hasselt. Tel. : 011/23 56 60
Werkten mee bij het tot stand komen van dit artikel : Chris Bussels, Karien Cousée, Fons Cuypers, Arseen De Kesel, Helena De Ridder, Alice Lynen, Guido Van Meer
Welke vorming geven wij als doopselcatechisten aan de ouders mee?
· Wij wijzen op het christelijk engagement dat de ouders aangaan hun
kinderen te laten dopen.
· Het is belangrijk toe te treden tot de gelovige gemeenschap. Geloven
doe je nooit alleen maar samen met anderen.
· God wil ons nabij zijn in liefde, zeker ons kindje dat we aan Hem toevertrouwen.
· Het kindje wordt gedoopt met water, symbool van leven, reiniging, verfrissing
en groei.
· Het kindje wordt gezalfd met H.Olie, symbool nabijheid, de Geest die
indringt in het nieuwe leven. Sterkte en kracht geeft om het leven aan te kunnen.
· Het kindje wordt de handen opgelegd als teken van bescherming. Heel
de familie en de gelovige gemeenschap staat beschermend achter dit kind opdat
het zijn weg door het leven mag vinden.
· De doopkaars, aangestoken aan de paaskaars, symbool van licht in het
leven, van Jezus die onze voorganger is. Symbool van inzicht en warmte waar
elk mensenleven nood aan heeft.
· Op het einde van de doopviering krijgt de meter een handje met de naam
van het kindje erin, symbool van gedragen te worden in Gods hand. Bij de lichtmisviering
worden de handjes mee naar huis gegeven.Tot zolang stonden ze achteraan in de
kerk omdat de gelovige gemeenschap zou zien en weten wie er toegetreden is.
Diaken Guido Geboors
Religie.opzijnbest.nl
- De beste links over religie voor u verzameld.