Federatiebladzijde Hasselt Noord-Oost 2002
- 2003
- 2004
- 2005
- 2006
.
- nr.1-2 . Kerk & Leven, woensdag 7 januari 2004. Werking van Vredeseilanden
in Hasselt .
- nr.3 . Kerk & Leven, woensdag 14 januari 2004 . Oecumene in Hasselt
.
- nr.4 . Kerk & Leven, woensdag 21 januari 2004 . Verslag van de overlegvergadering
van Kiewit op 11 november 2003 in 8 afleveringen .
- nr.5. Kerk & Leven, woensdag 28 januari 2004 . Een ouderpaar getuigt
over het doopsel van hun kind .
- nr.5. Kerk & Leven, woensdag 28 januari 2004 . Verslag van de overlegvergadering
van Kiewit op 11 november 2003 in 8 afleveringen . Tweede aflevering .
- nr.6 . Kerk & Leven, woensdag 4 februari 2004 . Naar aanleiding van
wereldziekendag .
- nr.6 . Kerk & Leven, woensdag 4 februari 2004 . Verslag van de overlegvergadering
van Kiewit op 11 november 2003 in 8 afleveringen . Derde aflevering .
- nr.7 . Kerk & Leven, woensdag 11 fevruari 2004 . Getuigen van jehovah
in Hasselt .
- nr.7 . Kerk & Leven, woensdag 11 fevruari 2004 . Verslag van de overlegvergadering
van Kiewit op 11 november 2003 in 8 afleveringen . Vierde aflevering .
- nr.8 . Kerk & Leven, woensdag 18 februari 2004 . Inzet en overgave
.
- nr.8 . Kerk & Leven, woensdag 18 februari 2004 . Verslag van de overlegvergadering
van Kiewit op 11 november 2003 in 8 afleveringen . Vijfde aflevering .
- nr.9 . Kerk & Leven, woensdag 25 februari 2004 . Aleenstaand, maar
niet alleen .
- nr.9 . Kerk & Leven, woensdag 25 februari 2004 . Verslag van de overlegvergadering
van Kiewit op 11 november 2003 in 8 afleveringen . Zesde aflevering .
- nr.11 . Kerk & Leven , woensdag 10 maart 2004 . De veertigdagentijd
... en in Kiewit .
- nr.11 . Kerk & Leven , woensdag 10 maart 2004 . Verslag van de overlegvergadering
van Kiewit op 11 november 2003 in 8 afleveringen . Achtste aflevering
- nr.11 . Kerk & Leven , woensdag 10 maart 2004 . Kring 13 .
- nr.12 . Kerk & Leven , woensdag 17 maart 2004 . Bij gelegenheid van
de Internationale dag tegen racisme .
- nr.12 . Kerk & Leven , woensdag 17 maart 2004 . Verslag van de overlegvergadering
van Kiewit op 11 november 2003 in 8 afleveringen . Zevende aflevering
- nr. 14 . Kerk & Leven, woensdag 31 maart 2004 . Focolare .
- nr. 15 . Kerk & Leven, woensdag 7 april 2004 . Bij gelegenheid van
Witte Donderdag . De misdienaarsgroep van Kiewit . De lectoren van St. Lambertus
Kiewit .
- nr.16 . Kerk & Leven, woensdag 14 april 2004 . Plusserswerking .
- nr.17 . Kerk & Leven, woensdag 21 april 2004 . De Goede Week in onze
federatie .
- nr.19 . Kerk & Leven, woensdag 5 mei 2004 . Vormselvieringen in ...
en Kiewit .
- nr.20 . Kerk & Leven, woensdag 12 mei 2004 . Diaken Guido Geboors
gaat op rust .
- nr.22 . Kerk & Leven, woensdag 26 mei 2004 . 75 jaar KAV-Kiewit .
- nr.24 . Kerk & Leven, woensdag 9 juni 2004 . Daguitstap naar Brugge
met de misdienaars en vormelingen van Banneux en Kiewit .
- nr.24 . Kerk & Leven, woensdag 9 juni 2004 . Kiewit ... op internet
.
- nr.25 . Kerk & Leven, woensdag 16 juni 2004 . Proficiat aan onze Kiewitse
eerste communicantjes .
- nr.26 . Kerk & Leven, woensdag 23 juni 2004 . Van kapoen tot jin...
op kamp vliegen de gidsen van De Vrede erin!
- nr.26 . Kerk & Leven, woensdag 23 juni 2004 . Dankwoord van diaken
Guido Geboors .
- nr.27-28-29 . Kerk & Leven, woensdag 30 juni 2004 . Parochie Kiewit
dankt diaken Guido en de vele medewerkers .
- nr.30-31-32 . Kerk & Leven , woensdag 21 juli 2004 . Dichtbij genieten
van de vakantie .
- nr.36 . Kerk & Leven, woensdag 1 september 2004 . Kiewit-heide in
de kijker .
- nr.38 . Kerk & Leven, woensdag 15 september 2004 . Het parochieteam
in de kijker .
- nr.45 . Kerk & Leven, woensdag 3 november 2004 . Zondag 17.10.04 :
Kiewit-Heide viert feest !
- nr.47 . Kerk & Leven, woensdag
17 november 2004 . Geen kerk zonder orgel en geen orgelspel zonder organist(e)
.
- nr.50 . Kerk & Leven, woensdag 8 december 2004 . Gelukwensen voor
dirigente Nora Saels .
- nr.51 . Kerk & Leven, woensdag 15 december 2004 . Jean Poelmans. Erevoorzitter
na 30 jaar voorzitterschap .
nr.47 . Kerk & Leven, woensdag 17 november 2004 . Geen kerk zonder orgel en geen orgelspel zonder organist(e) .
Geen kerk zonder orgel
In lief en leed, bij geboorte, vormsel, huwelijk en uitvaart, op zon- en feestdagen
begeleiden blije en droevige orgelklanken ons leven.
Onlangs maakte ik de voorstelling van de Nieuwe BijbelVertaling in de kathedraal
van Antwerpen mee. Het was tien uur ’s morgens. Het koor en de kruisbeuk
baadden in het licht dat binnenstroomde langs de hoge gotische vensters. Opeens
vervulde een orgelspel de hele kathedraal. Het was feest! Voor het eerst zou
een Nederlandse vertaling voor het hele Nederlandstalig gebied, voor protestanten,
katholieken en joden bestaan. Een interconfessioneel en interreligieus gebeuren.
Een mijlpaal in de geschiedenis.
Ik denk aan de vele paaswaken in Kiewit. Bij het begin van de viering was de kerk bijna in duisternis gehuld. Langzamerhand groeide het licht in omvang. Bij de aanhef van het Gloria barstte het orgel in feestklanken uit alsof het zich berouwde dat het drie dagen had moeten zwijgen. Koorgezang en orgelspel drongen in hart en nieren en vervulden elke kerkganger met vreugde, met alleluias. Deze gemeenschap vierde Pasen.
Het orgel in de rechterkruisbeuk heeft al een hele geschiedenis achter zich. Het wordt grotendeels verteld in het boek ‘Kiewit. Van heidegrond tot bloeiende leefgemeenschap’ dat volgend jaar reeds 20 jaar oud is en in 1985 verscheen bij gelegenheid van het vijftigjarig bestaan van het kerkgebouw. Midden de negentigerjaren verhuisde het orgel van de koorruimte naar de kruisbeuk. Waar vroeger de orgelklanken rechtstreeks de kerk werden ingestuurd, gebeurt het nu via de kruisbeuk.
Geen orgelspel zonder organist(e)
Midden de tachtigerjaren is Titine Van Gils-Boonen organiste van Sint-Lambertus
Kiewit, eerst als interim en later als opvolgster van Dolf Peeters, die in 1986
op 65 jaar op pensioen ging. Ze was organiste onder diaken Guido Geboors, onder
de pastoors Harrie Driessen, Bernard Delhaise, Willy Vanormelingen en huidig
pastoor Maurizio Fomini, onder dirigenten Claire Ponet en Nora Saels. Ze overleeft
dus menig pastoor en dirigente.
Toen ze organiste van Kiewit werd, was Titine reeds 60, maar haar hele leven
is gevuld met muziek.
Het lied “MEMORY’S” . Tekst V. Van Gils.
Memory’s door het leven gegleden-
En herinnering gebleven, van een zeer mooie tijd,
Door de jaren gebundeld tot een enig geheel,
Vol van Memory’s, Memory’s.
Al die jaren die er waren,
Die geworden zijn;
Lieten wij onze dromen komen;
Die nu herinnering zijn-.
Memory’s, t eind van zovele dingen;
Dingen die we beminden, al wat w’hebben gehad;
Laat het nu- voor altijd in ons blijven
En steeds leven in ons hart-.
Ze werd geboren in september 1926 in Beverlo. Haar gezin verhuisde naar Berkenbos (Heusden-Zolder). Haar vader ging werken in de mijn van Zolder die in 1927 geopend werd en in opbouw was. Hij werd er hoofdconducteur van de ondergrond. (Hun schoonzoon Michel Dylst heeft in dezelfde functie het einde van de mijn van Zolder meegemaakt.) Haar grootouders woonden in. Haar grootvader speelde piano “uit de klak” . Toen ze 5-6 jaar was deed ze haar vader na. Ze liep de eerste drie jaren lagere school bij de Ursulinen in Berkenbos. Mère Cecile kon piano spelen. De jonge Titine ging er les volgen. Ze volgde de laatste drie jaren van de lagere school in Heusden-Centrum. Daarna ging ze naar O.L.Vrouw Waver om bij de Ursulinen voor onderwijzeres te studeren, maar moest de studies stopzetten wegens ziekte; het was oorlog, een tijd van ontbering. Eerst kreeg ze les van Mr. Deferm in Beverlo en later van Mr. Bosquet, een leraar van het conservatorium van Brussel. Sindsdien begeleidde Titine bij verschillende gelegenheden het zangkoor van Berkenbos en omgeving.
Haar grootouders van vaderskant waren afkomstig van Neerpelt. Zo gebeurde dat
ze Mon leerde kennen, die op het spoor werkte. Een reden dat ze na hun huwelijk
naar Hasselt kwamen wonen, eerst op de Kempische Steenweg, later in de Schrijnbroekstraat.
Via Mon kwam ze bij het Nationaal Orkest van de Belgische Spoorwegen. Afdeling
Sociale Werken terecht en werd pianiste van het orkest tot op vandaag. Ze is
nog steeds bestuurslid. Met het orkest heeft ze in heel België opgetreden.
Titine is niet alleen vaardig om piano en orgel te spelen. Ze schreef zelfs
een latijnse mis, geïnspireerd door de zon en de blauwe lucht van Zuid-Frankrijk
tijdens een vakantie. En ze waagt het ook om een tekst te herschrijven, zoals
je kunt zien op deze pagina.
Sinds een vijftal jaren is ze ook organiste in de Banneuxwijk om de veertien dagen wanneer het koor zingt en tijdens de begrafenissen. En ze speelt ook wel eens in het rusthuis van Hasselt.
Slotlied: Wij willen samen vieren
Melodie nr. 545 uit Jubilate Tekst door Titine Van Gils
Wij mochten samen vieren
dit Gouden Huwelijksfeest
en mochten samen zitten
rond de tafel van de Heer
1
‘t Leven biedt zijn vreugd en zorgen
brengt de mensen zeer nabij.
Kinderen dromen van een morgen,
en de jaren gaan voorbij.
2
‘n Huis, ‘n tuin om in te leven
en wat brood voor elke dag.
‘t Leven heeft veel simpele dingen
en voor iedereen een lach.
3
Danken wij dan God de Vader
die dit leven heeft geleid.
En laat nu eendrachtig samen
ons gebed een Amen zijn.
4
Nu zijn wij kleine mensen
tevreden bij elkaar,
en bieden onze wènsen:
Aan het gouden bruiloftspaar.
We hopen dat Titine nog vele jaren lief en leed in Kiewit met haar orgelspel mag begeleiden. Reeds van harte dank voor je inzet en voor de mooie muziek in de kerk.
Arseen De Kesel
Artikel uit Kriskras nr. 29 , november 2006 . http://www.kriskraskiewit.be/bijlagen/035_kriskraskiewit_2006_11.pdf .
Titine Van Gils – Boonen : de vrolijke noot van Kiewit! Wie ooit in Kiewit naar de mis gaat, of zelfs in de Banneuxwijk, kent Titine als orgelist van dienst. Als je haar elders tegenkomt ontmoet je een blije, vrolijke, altijd goedgemutste vrouw die al zingend door het leven stapt en houdt van een grapje op zijn tijd. Ze werd op 27 september 80 jaar en wij, van Kriskras, hadden deze gelegenheid afgewacht om haar eens in de bloemetjes te zetten, want dat verdient ze! In 1926 werd ze geboren als helft van een tweeling. Haar jeugd bracht ze door in Heusden-Berkenbos waar haar grootouders bij hen inwoonden. Opa speelde piano en als 4-jarige kleuter speelde ze zijn stukjes na. Omdat ze een natuurtalent bleek te zijn deed haar vader haar pianoles volgen, vanaf 5 jaar bij de Ursulinen in Heusden, maar vanaf 1937 bij een zeer bekend pianist, professor Bosquet van het conservatorium in Brussel. Om de twee weken werd ze met de taxi van de mijnen in Heusden- Zolder, waar haar vader werkte, naar Brussel gevoerd voor haar les (in die tijd kon dat nog). Ze behaalde in 1947 haar eerste prijs aan het conservatorium. Ondertussen ging ze vaak op familiebezoek in Neerpelt waar ze Mon leerde kennen onder de vrienden van haar nichtjes. In ’49 trouwde het verliefde koppeltje en kwam in Hasselt wonen waar Mon bij de spoorwegen werkte op de medische dienst. Ze bouwden 2 jaar later in de Schrijnbroekstraat als één van de eersten in die straat een huis en kregen vier kinderen op vijf jaar tijd. Dat was toen heel gewoon. Vandaag hebben ze elf kleinkinderen en één achterkleinkind. We hebben veel geluk gehad in ons leven, geen tegenslagen met de familie of de gezondheid. Dat komt zeker omdat ik voor die hierboven werk... Dat is een uitspraak zoals je die van Titine mag verwachten. Ze gaf privélessen piano in de tijd dat de kinderen klein waren. Ook de vrouwen van vele ingenieurs die op de Philips werkten, volgden bij haar privéles piano. Ik heb hier nogal wat vrouwen over de vloer gehad; aldus Mon. Hij heeft daar duidelijk toch wel van genoten. Maar in 1956 wilde de NMBS een orkest oprichten. Mon vond dat echt iets voor Titine en ze stelde zich op zijn aanraden als pianist. Ze werd geselecteerd en toerde heel België rond met dit Nationaal Symfonisch Orkest van de Belgische Spoorwegen. Ah ja, want de trein was gratis, dus...Ook in het buitenland hebben ze regelmatig opgetreden. Het orkest telde vijftig muzikanten en was zeer populair. Dit begon dus 50 jaar geleden. Tel maar eens uit hoe vaak ze op al die jaren naar Brussel spoorde om te repeteren elke week.Vandaag zetelt Titine nog in het bestuur. Ik had dit nooit kunnen doen als Mon mij daar niet in gesteund had, want hij was altijd babysit als ik weg was. Ook speelde ze in het dansorkest van de spoorwegen, de Railway Big Band. Je kan het vergelijken met het orkest van Francis Bay. En van muziek kon Titine maar niet genoeg krijgen. Ze speelde in de jaren ’50 bij de Skyliners, een dansorkest waar eerst René Vanstreels, Hasseltse beiaardier, pianist was. Omdat hij geen tijd meer had door zijn vele bezigheden, nam Titine de fakkel (of piano) over. Tot in de Vlaanders gingen we spelen op de vele balls, toendertijd allemaal met live-orkest. De repetities van de Skyliners vonden meestal thuis plaats, iets wat de kinderen heel fijn vonden. De buren misschien iets minder, maar ze hebben er nooit over geklaagd, aldus Titine. Ja, ja, muziek was er altijd in huis. Dat zie je ook aan de ‘vleugel’ die een centrale plaats inneemt in de woonkamer. KKK:Maar wanneer ben je eigenlijk in Kiewit beginnen orgel spelen? Ik heb in de tijd van pastoor Schif-fl ers Dolf Peeters eens vervangen toen hij ziek was. Nadien zei Dolf:’Als ik met pensioen ga stop ik ook met orgel spelen’. En zo geschiedde. Titine speelde onder vier pastoors: Schiffl ers (ad interim voor Dolf), daarna Driesen, dan Delhaize, Vanormelingen en nu Fomini. En hoeveel dirigenten ze heeft gekend? Staf Leen als eerste, mevrouw Ponet uit de Carnegielaan als tweede, dan even mevrouw Geboors-Van Houtvin en nu sinds ongeveer 15 jaar is Nora de dirigente van ons Sint-Lambertuskoor. Titine speelt in de Banneuxwijk af en toe, waar ze de redder in nood is omdat zij geen vaste orgelist hebben. Ons Sint-Lambertuskoor mag altijd op haar rekenen, als bij wonder hoeft ze nooit verstek te laten gaan. KKK: Volg jij het koor tijdens het zingen of is het andersom? Tijdens de repetities volgt het koor de orgelist: ze moeten oefenen en mogen fouten maken. Ik speel mijn stuk en zij moeten proberen te volgen. Maar als het ‘voor goed’ is, volg ik het koor. Dat is niet altijd gemakkelijk. Je moet ervoor zorgen dat het allemaal goed blijft klinken.En regelmatig speelt ze bij de gepen-sioneerden in de Boel-vaêr. Muziek is haar leven, muziek maakt haar leven. Muziek houdt een mens jong, zegt ze heel overtuigd. En als je naar haar kijkt, dan moet je haar gelijk geven! Of ze nog andere hobby’s heeft? Niet echt. Wel speelt ze graag een spelletje petanque. En ik kan getuigen dat ze er een handje van weg heeft. Ze is bij iedereen geliefd en wel terecht. Titine, we wensen je nog veel plezier met je muziek... en met alles waar je hart zo snel voor klopt... Chris Goyens
Mon Van Gils , echtgenoot van Titine Boonen . Gepensioneerde
ambtenaar NMBS Ridder in de Kroonorde Lid van VOSOG Neerpelt Lid van de Bond
der Gepensioneerden Lid van de Vereniging voor Limburgse Nierpatiënten
Lid van Ziekenzorg Oud lid VZW Kiewit Ere-voorzitter muziekvereniging «Het
Spoor»
Geboren te Arendonk op 18 november 1923 en na een kortstondige ziekte overleden
in het Virga Jesseziekenhuis te Hasselt op 7 maart 2008, voorzien van de laatste
H. Sacramenten.
De plechtige Eucharistieviering, waartoe u vriendelijk wordt uitgenodigd, zal
plaatshebben in de parochiekerk Sint-Lambertus te Kiewit-Hasselt op zaterdag
15 maart 2008 om 10.30 uur, gevolgd door de crematie en de plaatsing van de
asurne in het urneveld op de begraafplaats aldaar.
Artikel uit Kriskras nr. 35 , mei 2008 . http://www.kriskraskiewit.be/bijlagen/010_kriskraskiewit_2008_05.pdf .
MON VAN GILS °18 november 1923 - 7 maart 2008 Edmond Van Gils, ofwel Mon zoals iedereen hem noemde, werd geboren in Arendonk. In 1949 huwde hij met Titine Boonen uit Heusden-Berkenbos en bouwde een huis in Kiewit in de Schrijnbroekstraat. Ze kregen samen vier kinderen. Mon was bureelhoofd NMBS. Hij is lid geweest van de beheerraad van de V.Z.W.Kiewit van 1970 tot aan zijn dood. Dat zijn 38 jaar! Even toelichten: Mon werd lid van het Parochiaal Feestcomité van Kiewit in 1970. Op 15 september van dat jaar vond de stichtingsvergadering van de V.Z.W.- Parochiaal Centrum Kiewit plaats (in 1994 omgedoopt tot het huidige V.Z.W.Kiewit) 3. en Mon werd even later aangesteld als penningmeester. Hij was belast met het bijhouden van alle financiële verrichtingen, huurcontracten opstellen, facturen maken… alle huurders kwamen bij hem aan huis, zowel privépersonen als verenigingen. Hij had een ijzersterk geheugen, kende al zijn verhuringen uit het hoofd. Ook zo met de cijfers van de boekhouding. Eénmaal per jaar werd de boekhouding ten huize Van Gils gecontroleerd. Als dat achter de rug was en alles klopte haalde Mon zijn beste wijnen boven en werd er stevig geklonken. De jeugdclub van toen hield elke zondagavond clubavond in de parochiale feestzaal gelegen aan de lagere school, en Mon tapte voor hen. Zijn bekommernis om de jongeren is altijd gebleven. Hij hielp steeds mee aan de feestelijkheden in Kiewit: vroeger was dat de Vlaamse Kermis, daarna het Kiewitfestival en nog later de Kiewitfeesten. Ook op andere festiviteiten zoals het bal van de VZW, verkiezing van Miss Kiewit, Kerstmarkt, 10 jaar De Binder en niet te vergeten Pukkelpop, was hij er om te helpen. Hij heeft dat tot het einde volgehouden. Hij heeft weinig of geen vergadering gemist, je kon altijd op hem rekenen. Als de V.Z.W.-leden gingen petanquen, waren Mon en Titine graag van de partij. De foto is gemaakt tijdens één van die petanque-activiteiten. Een grap op zijn tijd, een complimentje nu en dan, altijd op post… zo zullen wij ons Mon herinneren. V.Z.W.Kiewit
- nr.51 . Kerk & Leven, woensdag 15 december 2004 . Jean Poelmans. Erevoorzitter na 30 jaar voorzitterschap .
Religie.opzijnbest.nl
- De beste links over religie voor u verzameld.